Frå kvitt til sol

Laurdagskvelden smyg seg rundt meg og legg dagen mørk. Og dagane ljosnar, dag for dag.

foto:asbjørg

 

For sola er atter her.

Våren er like bortom dagane.

Dagane som kjem i møte.

Med alt innhaldet den har å by på.

Den siste veka har trilla og tralla over himmelhvelvingen.

Med nytt, med søtt og salt, men innpass her.

Eg har ikkje hatt den store tida til å gjera meg kjent med det nye. Det ser så langt greit ut. Såpass greit at eg kan blogga om mitt.

Måndagen starta med tur til Trondheim, det vil seia, eg skulle forbi og fram til flyplassen. Men med det verste føret hittil i vinter, kom eg meg ikkje lengre enn byen. Og han eg skulle henta, måtte ta bussen inn dit.

Der var vi invitert til mellomste og samboaren. Yngstejenta kom også.

foto:asbjørg

 

Mellomste hadde steikt skikkeleg gode vaflar. Det var godt med ein pause, før vegen gjekk heimover gjennom fokk og rokk der vegen forsvann i kavet.

foto:asbjørg

 

Likevel, heldigvis var ikkje heimturen like ille som turen oppover.

Heime venta det meg ei nyhende som ikkje var av dei gode. Faren min hadde falt og hamna på sjukehuset. Skuldra var på nytt ute av ledd. Det skjedde også for nokre år attende. Og eg hadde ein mistanke som viste seg eg fekk rett i. Far fekk ikkje kome heim etter dette. Akkurat no er han på sjukeheimen, der han får god hjelp og opptrening. To dagar opphald har vorte utvida til ei veke.

Så det er dagar med køyring og henting av mor, så ho også får vitja han. Dei er uvante med å væra frå kvarandre. I morgon skal eg henta mor hit på middag, samtidig som vi skal sjå om far. Foreldra mine er heldige som har fått så mykje god tid saman, og får tru dei enno har mykje tid å dela.

Dei er nok for voksne til å feira Valentin.

Amerikansk og ny også for ei som har passert vel mange tiår for slikt. Men noko markering har det vore overfor dei ein har vore glade i; born og slikt, men noko raudt godteri til.

Men den tradisjonelle kjærleikfeiringa, med nokon å feira slikt ordentleg saman med, har ikkje vore der.

Så plutseleg å være i ein slik dag og skjøna at ein kunne ta ei slik feiring heilt ut, var mest overraskande. Når både dagen og kjæresten er der. Det var fint. Ikkje banalt. Berre romantisk.

Denne veka tok også overgongen frå vinter-.

foto:solrart

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Til vår.

Der ein kunne henga klede ute.

foto:solrart

 

Så slik har veka vore, med dagar som har skunda seg forbi.

Fritid og arbeide, hand i hand.

Og no er vi midt i ei helg, med sol som har krøpet langt nok til å skina på meg når eg tek solhelsinga ved starten på dagen.

Så vi er enkelt på rett veg.

 

Riktig god helg <3.

 

Fortsetjinga

Det er så mange hendingar. No er det ein pustepause i skinet frå teljosa.

 

Og aller først må eg dvele ved det faktum at eg er her.
Omplassert og plassert.
På blogg.no!

Først forsto eg ingenting, berre at eg ikkje fekk logga meg inn på blogSoft.
I gårkveld fekk eg ein mistanke, så eg opna mailboksen, og der, der sto det. At eg var overført. Så klart var det godt at det hadde skjedd.

Men eg har fortsatt denne krigen mot tida. Der

for har eg ikkje fått tid til å funne ut så mykje enno.

Så dette er slik sett ein prøve.

Meeeeen, eg fortset å blogga.

Søndag, snø, søppel, solhelsing og surr

 

Søndag i eigne tankar. Ei stille stund der eg kan gjera det eg vil, men kjem til å velje det eg må.

 

Det eg tenkjer eg må.

MÅ!

Rart ord. To bokstvarar. Rimar på å få.

Kan det være ein samanheng?

Når ein ting, får ein oftast noko att…..

Kanskje?

Men eg trur eg forlet dette temaet raskar ein raskt. Har ei kjensle at det vart eit vel konstruert tema.

Men etter kvart skal eg mykje, er plana. Noko av det eg skal, er å vitja mor med kake og ei lita gåve. Ingen av ungane mine kjem, alle var heime sist helg. Da dei var med å feira morfaren sin.

Og så får eg folk i huset i morgon. Så eg må gjera nokre tiltak slik. Eigentleg hadde eg det nokså ryddig, men så starta eg med meir rydding, slik at det vart rot. Derfor skal eg få dette avslutta og i boks-.

Dette er må’ane mine i dag.

Fekk ei lita utfordring sist helg. For det var tømming av søppel på måndagen, ei tømming som skjer anna kvar veke om vinteren. Seier at eg skal nedover med søpla, kor på sonen min svarar at den kan han gå med.

Om måndagskvelden viser det seg vi har misforstått kvarandre. Han hadde trudd eg meinte ned i søpledunken med avfall, og eg trudde han skjønte eg skulle ned til vegen med dunken.

Resultatet var ein stappfull søppeldunk som ikkje vart tømt og vi må vente to veker på neste tømming. Slik vanlegvis er den ikkje så full, men på grunn av feiring og mykje folk, vart det og meir å kaste.

I går kjøpte eg nokre solide søppelsekker for hageavfall, tenkte eg kunne samla det der.

Ute.

Og at ingen dyr og fuglar greier å krafsa opp sekken. Nokre utfordringar skal ein ha. Ha, ha.

No skal eg ta solhelsinga mi. Den tek eg kvar dag, etter eg har flytta inn i meg sjølv og kroppen er vorte på parti.

Og så….gratulerer eg til alle mødrer, og alle dei som ikkje er det – ha ein fin søndag.

 

Sjokolade med krem

 

I kveld droppa eg fornufta. Eg hoppa over treninga. Koka meg sjokolade og piska krem til.

 

Riktig nok utan sukker, men veit ikkje om det hjelpe så mykje.

Da eg kom heim frå arbeid var vegane spegelblanke og glatte. Så eg kom meg ikkje opp med bilen. Det gjekk fint å gå i snøranda. Veit om fleire som har falt med resultat av brotna bein no i det siste. Så ein får passa seg. 

Det er så godt å ikkje skal noko anna enn legga seg snart. I morgon er ein ny dag. Og i livet mitt er det meste bra. Mykje å være glad for.

Slikt må ein nyta.

 

 

Fordi

 

Dagar som utførest og forsvinn, attom og attom i eit sett. Kryssa ut og legge attom seg.

 

Så sit ein der da.

I den grå stolen. 

Kan summera og pusta ut. For ein kom i gjennom.

Eg skreiv om det tidlegare. At det var mykje framom.

Mykje for meg.

Og vi er komen omtrentleg på slutten av ei ny veke. På ein onsdag. Eg er nettopp komen heim. Etter to dagar borte. Litt sundreven. 

Fordi eg sov dårleg i natt.

Fordi eg sov kort natta før.

Fordi programmet var krevjande.

No har eg laga meg blomkålsupe. Varmt og godt. På omnen brenn det, varmt og godt.

Eg sit her og kjenner meg ein tanke idiotisk. Fordi eg har det slik. Fordi eg kjenner på så stor slitenheit. Fordi eg er i denne situasjonen og ikkje i ein annan ein.

For slik har eg det i kveld.

Men no er eg komen hit.

I helga feira vi far. Med mykje folk, blomster og glede.

Da var det far som var sliten. Av ståket og styret og av å fylle ein høg alder, og av alkoholen i velkomstdrinken.

På fredag dreg eg atter til byen på øyane. Den eg kom att frå i dag.

Da skal både han og mor væra med.

Ja, det er på grunn av dei eg atter må dit.

 

Slik og slik er det. Eg fyk gjennom livet mitt.

I ein sliten rus av å utføra.

 

 

 

No og seinare

Da er vi passert midten av denne veka. Eg legg skuldrane ned gong på gong.

 

For det er ikkje den minste lurt å henga dei opp like under øyrene. Ikkje er det naudsynt heller. Gamle vanar er faktisk vonde å venna.

Eigentleg mistenker eg meg sjøl at eg synest det er artig å laga stress. Piska opp liksom.

-No skal det bli artig her…ohoiiii….vi stresser. Da kjennest det som ting riktig skjer da.

Så det er berre å ta eit djupt pust å roa ned.

Og eigentleg trur eg mest eg har gjort det.

 

I dag er det bibliotek.

I går hadde eg eit arrangement. Det kom ikkje så mange, men det gjekk greit. Folk syntest det var hyggeleg.

Førdagen var det jobb og så ei vitjing hos jubilanten. Han kosa seg riktig med alle helsingane han fekk, faren min. Det å verta hugsa på er godt.

I går fekk eg unna meg det som var det verste med at vi skal feira her på søndagen. Gongen som har utvikla seg til eit gedigent rotelagerrom. Eg fekk grovsortert, rydda vekk og kasta. Så no kan folk gå i gjennom det rommet også utan at eg raudnar.

Så no er det matplaner eg må få skikk på. Stolrekning og få oversikt over når folk kjem. Det vert fullt hus, men eg veit ikkje riktig kven som kjem når.

Ja, nokon er allereie komen.

Når kjem ungane mine i hus og når kjem kjæraster og slikt…. Senger og mat må ha ei plan før søndagen.

Skal det vera ein velkomstdrink-, for det er alltid koseleg….

Vi vert ikkje fleire enn 15 eller 16 stykker, men skal vi åpna for at fleire kan koma til kaffien etterpå……

Alle desse spørsmåla. Det er ikkje berre, berre når det går opp for ein at ein har ein far som har mest ein rund dag å kalla.

Og skal eg dra i bassenget i kveld….og akkurat det kjenner kjennest lurt ut no medan eg skriv. I morgon tek eg fri, ein full heimedag.

For no er vi snart over i ei ny veke, og den har heilt andre utfordringar.

 

Kva er dine største utfordringar den veka her?

 

 

95 år

Den 29 januar 1924 vart far min født. Eg legg inn eit innlegg eg skreiv for nokre år sidan.

 

Eg vil fortelja om far. Dette er ein riktig dag til slikt.

Han er født i 1924, som er nokre år sidan. Og sjølv om kroppen har vorte skrøpeleg etter alle desse år, så er hovudet friskt. Med både humor, refleksjonar og husk. Til og med augo verkar betre enn hos dei som har mykje kortare fartstid på denne jorda.

Han var født som fjerdemann. Noko som den eldste systera syntest var i overkant mange. Så ho tok resolutt dei yngre syskena med seg på eit forsøk om å skremme denne karen attende og bort. Det gjorde dei med å sota seg til. Som vi forstår hjelpte ikkje dette stuntet. Og syskenflokken, som etter kvart vart fem, vart ein samansveisa gjeng.

Farbor Jarle, far, faster Gudlaug, farbror Sverre og faster Bergljot

 

Far fekk veksa opp på ein gard der dei hadde mat og foreldre som var glade i borna sine. Men arbeide måtte dei. Og far var ikkje av dei som var redd for arbeid. Noko som førte til at han fekk positive reaksjonar på seg sjølv. Ein god start på eit liv.

Han fekk vera med på gjeting av kyr og geiter på Bakksetra. Mykje saman med søster si, Gudlaug, som var to år eldre. Desse dagane på setra var eit avbrekk han set pris på.

Når sommaren nærma seg, flytta dei først til eldhuset. Der folka nede på garden budde gjennom sommaren. Det vart både for enklare hushald og for det var skikken. Men dei sov inne i hovudhuset.   

Den 11. juni var seterdag. Da reiste dei som skulle ta den drifta innover. Turen opp til Bakksetra tok over ein time. Turen att og fram dit måtte stort sett takast dagleg. Noko av det som måtte ned var geitosten. Dei hadde margarinkassar som det var festa taug i slik at dei kunne hengast på eit bøltre. Kassane vart lasta opp med geitost på to kilo kvar. Fire i kvar kasse. Med to kassar vart det seksten kilo som vart frakta ned til bygda. Ein måtte og væra med på onnarbeidet på garden.

Men det var og leik med bading i elva og vatnet når vêret tillet det. Og ikkje minst fisking med lange bambusstenger.

Det vart laga gjetarlister, for gjetinga gjekk på omgang. Ein gong det var eit kaldt og ufyseleg vêr kom mor deira innover dit far og Gudlaug hadde søkt ly for regnet, med pledd for å verma ungane sine.

Inga født Åsgard, gift Bakk, farmor, og far si mor

Far var svært glad i mor si. Så minnet frå den vinteren da han vart liggande sjuk, og mora sto i døra og tok farvel, er eit svært sårt minne. Ho ville ikkje klemma guten sin fordi ho var redd ho kunne smitta han. Ho sto på farten for å reise bort for behandling av tuberkulose. Far var åtte år.

To år etter vart ho erklært frisk og skulle koma heim. Ho kom heim i ei kiste. Tuberkulosen tok ho att. Far sprang ned til sjøen for å møta båten og mor si i kista.

Og å følgja mora til grava som tiåring er ei hending som prega far.

Syskena fekk tidleg oppgåver for at alt skulle gå. Faren fortset drifta på garden saman med ungane og tenestefolk som var hyra inn.

Ein gong far var rundt fjortenårs alderen og var saman med nokre andre karar på notnaustet, fekk dei sjå sild inne på bukta. Far sprang for å varsku Olaonkel som bodde oppe i Bakkan. Han fekk vera med å ro ut for å stenge silda inn. Dette silstenget fekk og far vera med å dela lotten av. Han meiner å huske at det var ein stor sum. For noko av desse pengane kjøpte han seg konfirmasjonsdress. Ein dress på trettitalet tilsvara omtrentleg ei månadsløn. Men trøyt var han dagen etter på skulen, for mykje av natta gjekk med til arbeidet.

Da krigen braut ut var han dreng på Kuli utføre Smøla. Der arbeidde han i periodar over seks år. Han var med på å samla saman vrakgods medan bombeflya dundra like over havflata og hovuda fortel han.

Da far fylte 23 år døyde faren. Familien hadde ei svakheit og det var hjarta. Bestefaren døyde også like brått fordi hjarta ikkje ville meir.

Da gjorde far det faren ikkje ville han skulle, han fekk seg hyre på ein båt. I fleire år var arbeidsplassen hans havet. Grønlandsfiske deltok han i blant anna. Følgjer du linken her kan du lesa om det fisket.

Bilete frå tida på Kystskipperskulen

Han fekk spara seg saman nok pengar til at han på slutten av tjueåra tok skippereksamen. Det var da han møtte mor. Dei likte kvarandre så godt at dei fann nokså fort ut at dei ville dela livet saman.

Eit val som førte far ut i nytt farvatn. For mor vaks opp med eit båtbyggjeri som leveveg, og far hennar hadde idear å setja ut i livet. Noko som resulterte av bygging av ein båt for å visa at ideen heldt vatn. Ein båt som far vart førar av fram til at ryggen slo seg vrang på starten av seksti talet. Noko som etter kvart førte far sin arbeidsdag attende til landjorda. Han hadde hovud for tal, som det heiter, og resten av det yrkesaktive livet fekk han leve saman med- og ha ansvaret for tala i familiefirmaet han var gifta inn i. 

Båten morfar bygde slik den såg ut dei siste åra den fekk lov å flyta på sjøen

Far er ikkje av dei som er født med mest tolmod. Han sette i gong med det han såg for seg, to hus fekk han bygd opp og grunnmuren til ei dokkestove. Og det kunne ta litt tid før siste spikaren var slege i, for pirkete er ikkje far.

På slutten av sekstitalet var det vorte ferje til Ertvågsøya, noko som resulterte i sertifikat og bil.

Og sommarferiar på hjul. Sommarens høgdepunkt.

Med opplevingar og ein far full av påfunn. Slik som den gongen han stoppa og rygga attende til nokre haikarar, som glad kom småspringande med sekkane sine bort til bilen. Og far rulla ned vindauga, med mor i forsetet og tre dotere sitjande i baksetet, og så sa han: “vi har diverre ikkje plass”.

I sin eigen form for humor kunne han gjere ei som snart var tenåring nokså flau.

Frå 50 års dagen til mor

Seinare vart mor og far i leine etter kvart som vi tre jentene flytta ut. Da var det ei tid med turar i skog og mark. I fjellet og på sjøen. Og så kom barnebarn og dei fekk mange å vitja. Og så kjøpte han seg gard. Heimgarden. For han hadde så lyst til å hjelpe til at tinga gjekk slik dei var tenkt. Var tanken.

På vitjing på Moe, her med einaste gutongen av dei seks  barnebarna, han med Kanutten i hendene

Barnebarna var nokså små enno da fingrane til far starta å svikta. Når vi var på vitjing hjelpte dei til å knappa dei små knappane på skjorta. Etter kvart fekk han meir og meir problem med motorikken. Glas velta lett ved måltida. Så starta kjensla under føtene å svikta. Han hadde fått noko som heiter nevropati.

Det har etter kvart vore mykje fall. To ting har vist seg; han kan å detta og han har sterke bein. Men ein del plastring etter kuttskadar og tørking av blod er det. Det som ein kan beundra er humøret han beheld i dette. Det held sjølv om hendene og føtene sviktar.

Han har vore vant til å vera eit fritt menneskje og klara seg sjølv. Så da sertifikatet vart inndrege da han var 89 år opplevde han det som ei kraftig inngripande. Han vart ikkje så glad i legar og samfunnet etter dette, for han følte at det å verta eldre ikkje var tolerert. Og at mulegheita til å koma seg i butikken vart så avhengig av andre. Dette vil han gjerne diskutera framleis.

Elles stavar han seg gjennom dagen sin. Han har ting og ordna i, gamle papir og ved som skal bærast opp. PC er det lenge sidan han skaffa seg. Nettbanken brukar han, men det er ikkje altid motorikken og kid-nummer samarbeider. Tv er og noko å bruka tid på med klave på hovudet. Hørselen har ikkje tålt åra.

Atlaset liker han godt å reisa i, kart har alltid interessert han, og verdsrommet.

I dag er lesinga redusert til avis og boka “Kvardag, kamp og kreativitet” av Per Eilert Orten om noko av Aure si historia. Dei siste bøkene han pløgde gjennom var 70 bøker av serien Sønnavind. Han oppdaga at han fekk hovudpine av lesinga. (No i 2019 er det stort sett aviser han les).

Da han gifta seg hadde han namnet klart om dei fekk ei jente. Han hadde lese bøkene til Olav Gullvåg om ein person full av gode eigenskaper som heite Ingvild. Og slik vart det, jenta fekk nament ho hadde fått tildelt før ho var påtenkt.

“Er det greitt eg legg ut dette på blogg” spør eg.

“Ja, om du kan lova ingen les-” seier far min.

Og det lova eg så klart. 

 

Dette skreiv eg til ein farsdag for nokre år sidan. Men det høve også til 95 års dagen. På søndag skal vi feira han. Da kjem dei seks barnebarna og det eine oldebarnet. Og så klart er vi, dei tre døtrene der. Vi har lange intervall mellom generasjonane for åra går så fort, har det vist seg. 

 

Vinter

Blåe minusen langt inn i framtida. Så langt auga kan sjå. 

 

Langtidsvarselet viser blått, blått, blått. Frå ein til åtte minus. Det er eigentleg greit vintervêr. 

Måndager er oftast fridag for meg. Eg sit her med kaffekoppen omtrentleg i handa. 

Planlegg. 

Tid er noko overraskande. Plutseleg er det som var lenge til allerede i morgon. Eg må gjera det slik og slik, tenkjer eg. Dette å skal kombinera alle krava lagar kaotiske draumar. Eg er sliten av natta når eg vaknar. 

Men eg har mykje å sjå fram mot. Og det er dit eg må sjå. Mot dei første solstrålingen som snart treff huset mitt. Og det som følger. 

Våren. 

Det som vart planta i haust. Ein heil rosenhekk i kjærleik blandt anna. 

Ein må strekkje seg mot ljoset. Og så må vinteren nytast. Den også. 

Eg trur eg be med meg sonen ut til middag i dag før har reiser. Så får eg handla det eg må ha på apoteket samstundes. Og så utset eg røntgen føråt arrangementet på onsdag. Det vert for mykje, både bytur og arrangent på same dag. 

Det kjennes godt å sortera og vera tydeleg. Ikkje minst for seg sjølv. For da veit ein. 

Fuglar og tankar

 

Laurdagen skin blankt mot meg. Blå himmel og kvit sol. 

 

Fuglane kjem som ping, pong ballar og landar nokre sekund. Før dei fyk bort. 

Inne på bordet blomstrer det vårleg.

Ute er det minus sju. Og noko av det første eg må gjera i dag, er å henta ved. Elles er dagen åpen. Eldstemann kom heim i går. Glad og fornøgd. Før han kom sa han at han måtte få tid til å kose med dyra før vi åt. Og dei firbeinte både mol og logra med halen, etter kva som var naturleg. 

 

Litt tidlegare kunne eg stenge døra på kontoret, berre for å stadfesta at eg rakk det eg måtte.

Men eg har stress i kroppen.

For til veka skal eg ha to arrangement. Eit på jobb og eit privat. Redd for at eg ikkje har det eg må ha av kapasitet.

Akkurat da.

Det stresser meg. Derfor arbeider eg med hovudet mitt.

Tankane.

Rydding i hovudet må til. Rett som det er.

Men eg må også rydde i heimen. Det er spesielt gongen nede, for den er bruka til lagring. Og – neste helg kan eg ikkje be alle om å bruka inngangen eg brukar. Han som fylker 95 år må få bruka den inngangen som er enklast for han.

Så slik tenkjer eg ein blank laurdag. Medan fuglane pulserer til og frå fuglematen. 

 

Korleis dag har du det i dag?

Leggje lista riktig, ikkje eit snekkarinnlegg

 

Kanskje er det kuldesjokk som gjer det. For det er litt traurig. 

Så her må nok sortering til.

For det er noko som tynger. Eg må nok sjå og leita, for det er noko.

Eg fauk på det nye året med ein vilje til å få alt på stell. For berre å oppdaga eit krunsja andlet i spegelen.

“Du ser ikkje glad ut”, sa mor mi i dag. Da eg køyrde henne til tannlegen i går.

Eg veit ikkje om det er jobb, privatlivet mitt, eller alt.

Eg prøver berre å få ALT til. Og resultatet er noko som kan utvikla seg til kaos. Så sjølv om månen kastar ljos over oppgangen min når eg kjem heim i kveldinga.

– Og eg meldte meg på yoga som skulle utførast på ein stol….

Så er det noko ikkje bra. Eg har ikkje tiltak til å rydde heime. Eg får ikkje lagt meg i rett tid. Og eg har lyst til å eta alt som er usunt. Trist om eg skulle eta på meg alle kiloa eg har fått bort.

 

Så noko må eg gjera. For å få meg på sporet. Bort frå vinter og framover mot vår.

Der eg rekk det som er realistisk. Og at kontrollen har meir fridom, slik at eg rekk meir….  

 

Eg må berre finna den riktig tråden for å starta og nøste fram den sprudlande gleda. For slik kan vi ikkje ha det.

I dag har eg ikkje vore flink med å væra flink. Det kjennest som det hjelpe.

Det handlar ofte om å finne det riktige hakket og  leggja lista der.

 

Håper du har ein fin, fin dag :))?