Sorg eller forvirring

 

Plutseleg tenkjer eg; kva i all verda. Kva har eg gjort.......

 

Eigentleg skulle eg ha vore jublande glad. I går var eg veg å henta meg bil.

Lånebil.

Eg har bil til bilen min er ferdig. På måndag startar dei å setja inn ny motor.

 

I dag er eg skrapa. Ordlaus og sårbar. Kanskje vart gårdagen for hard.......

Eg prøva å tenkje jul før bilen kunne settast seg nn i. Eg gjekk innom butikk etter butikk. For å sjå om eg fann det dei eg kjenner ynskjer seg......men eg veit ikkje kva dei ynskjer seg -.

Det er så mange ting.

Så mange ting over alt.

Eg vart eigentleg litt ulykkeleg. Har folk lyst på alt dette.

Til slutt kom eg meg heim med bil saman med nokre julegåver.

Og eg var heilt oppbruka sjølv om eg skulle væra jublande glad.

 

Men det var godt å setja seg attom eit ratt i dag.

 

Eg fungerte berre så kriminelt dårleg.  

Tankane gjekk så sakte.

Og eg var flat.

Eg følte meg lita og kraftlaus. Greidde mest ikkje kome meg framover.

Ikkje på noko område.

 

Kva i himmelens namn held eg på med tenkjer eg plutseleg-.

 

Eg har eit oppgjær med det meste.

No i kveld.

Eg synest alle folk er så slitsame.

 

Her bor eg langt ut i huttuheti og gjer ting eg eigentleg ikkje kan.

 

I dag forsvann orda også, dei var så små og eg så slapp.

 

Kvifor gjorde eg alt dette som gjorde at det vart slik.

Eg har prøva å gjera meg slik som alle andre.

Slik tenkjer eg i kveld. Er det for seint å starta det eg skulle........

Om eg skulle no veit eg ikkje kva det er ein gong.

 

Men eg kjenner på ei sorg.

I kveld kikar sorga på meg. At eg prøva å bli som alle andre.

(Eg veit dette fell på si eiga urimelegheit, for ingen er som alle andre).

Eg er berre ikkje der eg sjølv ynskjer. Eg veit ikkje gong kva det er.

Ikkje på ordentleg.

Men ein gong svikta eg draumen. Eg fekk mykje meir attende.

Likevel - tenkjer eg - er det for seint.........

Svaret svarar seg sjølv, det er aldri for seint, aldri.........

 

Men kan er greia å frigjera meg nok?

Nok frå meg sjølv og tryggheita-.



 

 

Helsa gjenom sola og orda

 

Her om dagen tok eg fram ord frå seks år og åtte månader sidan.

 

For lenge sidan er det sidan eg starta å blogge.

Eg leita etter alt.

Mest......

Da........

Kvar var eg og kor skulle eg?

Og i himmelens namn skulle eg finna energi?

 

For eg var heilt skrapa. Og verres skulle det verta viste det seg.

 

Eg ville så mykje, men til slutt berre kava eg. Husken og evna til å snakke forsvann.

Og eg vil seia blogging likevel førte framover, for den har klarert gjennom desse åra. Og det var derfor eg starta å skrive på dette viset. For å finne fram i alt som kjendes feil, kva og kvifor......

Denne første bloggen slutta eg for mange år sidan etter to år. Men eg har skreve mest heile tida.

To andre bloggar opna eg og, før denne eg har i dag. Den eine sletta eg og den andre finnest enno, men på ei anna plattform. Den tenkte eg etter kvart å skriva om andre med å gjera intervju. No ligg den i dvale.

Men eg legg ein link til eit innlegg for fem år sidan i den første bloggen. Kroppen hadde starta å slå krøll på seg. Krølla seg feil. Men eg prøva å gjera Solhelsing, ei øving i yoga. Eg prøva å få meg til å verta betre.......

Trykk på bilete, så kjem du dit og til innlegget som Solhelsing:

                                                                                                    (Google)

I dag vil eg ha skikkeleg problem med å utføra dette. For kroppen har svikta meir. Men eg er likevel betre. For i dag gje eg meg mykje meir plass. Så sjøl om kroppen er sviktande har eg det likevel mykje, mykje, mykje betre.

Og kanskje kan eg greia Solhelsinga att. Eigentleg trur eg at eg skal. For eg er sikker på at det er mange som har slitasjegikt og likevel greier mykje -.

 

Har du blogga i mange år?

Kvifor starta du?

 

 

 

Ein kveld dekka opp til meg sjølv

 

Mett er eg her eg sit. I ljoset frå teljosa på bordet.

 

Akkurat no sit eg med musikk på øyra. Den treff rett inn, inn til det indre av meg. Eg likar ta på meg headsettet og bo i musikken.

I dag har eg støvsuga teppa i stova grundig. Når ein har ein ullhund må ein rekna med alt som følgjer med. Det er ikkje mykje hår etter han, men ulla samlar seg i skavar.

Helga er godt i gong. I dag vakna eg til ein dag godt i gong. Atter.

Kvifor søv eg plutseleg så lengje? Eg skal ikkje påstå eg la meg kjempetidleg, men likevel. .....Må eg til å setja på ringarklokka i helgene???

 

Dagen har vore heilt utan stress. Berre smårydding.

 

Noko av det første eg gjorde var å ha enno meir sukker i sirupen. Eg er i gong med noko eg har tenkt i mange år; kandisera frukt. Er komen til dag fire. Prosessen tek to veker. Spent på resultatet.

Det er så godt å ha ei helg utan planer. - Men vurderar å laga smultringar i morgon. Smultringar er ikkje nokon favoritt, men vermer ein frosne er dei gode nok. Faren min er glad i dei, så for å gleda han gjer eg det. Og det er overhovudet ikkje noko offer. Når ein får ha ein så voksen far må ein stella fint med han.

Elles vert jula slik den har vore i mange år. Huset fullt av folk. Ungane, foreldra mine, søster, tanteborn og far til ungane. Det vil seia vi vert ni stykke. Når ein er så mange vert det og mange hender som hjelpe til. Det er ikkje så sikkert at ein kan rekna med at det vert slik i årtider framover. Eigentleg er det rett så koseleg dei dagane det står på.

 

Men i kveld er eg for meg sjølv. Eg synest det også er svært fint. Trivest inne i hovudet mitt med musikk og tankar i ei herleg røre.

 

Riktig god helg.

 

 

Andre desember

Dette er ein dato som alltid  vil være viktig.

 


 

For på denne dagen for 23 år sidan vart eg kjent med ein lita ei som kom inn i mitt liv. Ei som var så full av tillit at ein merka det frå første stund.

Ein rar ting å skriva kanskje, all den tid alle babyar er det. Men ho hadde noko i seg, noko som sa at no leit ho på oss ho var kome til med ei spesiell tyngde i det og den ho var.

Enn å væra så heldig å få ei jente når vi allereie hadde fått ein gut.

Denne jenta har vist seg å væra ein fantastisk person som vil alle berre godt. Ho møter verda med eit stort smil. Ho har eit stort hjarta.

I år har ho eit friår med å arbeida. For det er ikkje heilt lett dette med vegen vidare.

Men ho er glad i å skriva tekster og å syngja. Så eg vil gratulera jenta mi med dagen og samstundes dela ein av songane ho har laga for to år attende.


(Kan være eg har posta denne før, men da får dere bera over med det).

Første dag i siste månaden

 

Eg vaknar til ein kvit dag. Det snøar utom mine vindauga.

 

Nokså upraktisk i den vaksne verda. Brøytestikke, brøyting og får vi eigentleg nokon til å brøyta....

Og kjem eg meg dit eg skal i dag?

Men kva var dagen utan ørlite spaning -.

 

Eg set på meg headsettet og set på julemusikk. Ein av dei varaste og skjøraste innspelingar  eg veit om, med ei kraft som sette meg heilt ut førstegong eg høyrde den.

Ein juledag for tre år sidan.

Eg kom inn i ein heim der jula ikkje var prangande, eit lite, skeivt juletre sto skola opp med noko julepynt. I tillegg var det ei julestjerne i vindauge.

Eg skulle få høyra ei ny jule cd, og det var denne med familien Akselsen.

Musikken trefte meg så kraftig og eg fekk den sterkaste juleopplevingane på lang tid der i det enkle og skeive. Denne stova der overdådigheita ikkje budde.

Her kjem Juledrømmen med Akselsen:


 

Tenk det

Forvirra sit eg her. Forstå det den som kan at det går an.....

I gårkveld var det eit forrykande vêr. Eg måtte berge inn boffen da haggelskot vart sendt mot jorda.....altså haggel som i snø...

Litt seinare dundrar det laus med lyn og dunder og brak. Så boffen spring frenetisk i rund i stova og skal skremma vekk alt.

Det neste som hender er at det vert heilt mørkt. Etter nokre blinkar.

Da krype eg likegodt til køys. Halv ti om kvelden. Ikkje noko å sitja opp etter da.

 

Der får eg ei natt -.

Vakne periodar og aktive draumar i ein skikkeleg lapskaus. Og det verste, eg søv fram til halv ellev!!!

I DAG!

Det er jammen greitt eg avspaserar for tida, men måte på -.

No får eg rista av meg natta, finna fornufta, lufta og springa etter dagen.

 

Ha ein vaken onsdag alle som ein.

 

 

Telefonen

Eg presenterte meg inn i mobilen. Det var eit ukjend nummer det vart ringt frå. Så tenkte det var best. Å seia namnet sitt, heile namnet.

 

Han i andre enden presenterte seg også.

Eg forsto med det same. Det var seljaren som ringte.

Bileseljaren -.

 

Etterpå sat eg att med vala.

Alt var opp til meg. Eg kunne få bilen reparert eller eg kunne få ein ny bil. Mitt val. Eg skulle få låna bil om ein par dagar.

 

Men korleis skal eg kunne ta dette valet?

Helst har eg ynskt meg nokon som er synsk, som har fortalt meg kva som er lurast og best å gjera.

Eg får finna fram til nokon som veit meir om bil enn meg, helst opp til fleire.

 

Skal eg ta på å leita etter ein ny brukabil, og finn ein som høver ynskja mine?

Eller skal eg seia at dei kan gå på jobben med reperasjon, som vil seia å skifte motor?

 

Som igjen vil seia ein kostnad ikkje slik frykteleg langt unna verdien av bilen. Eg forsto det slik at dei dekka alt.

 

Dei snakka om meg fortalte han, seljaren. Om uflaksen, for dette kom uventa. Noko som ikkje skulle skjedd. Men som av og til kan skje likevel.

 

Ja, ja.....slik vart det.

Eg gle meg til at det skal balanserast av.......for da må det skje noko som er like utruleg på den sida som har med flaks å gjera.......

 

Men først må eg ta eit val med bilen.

 

Og så var det vaskemaskin. Har leita på nett, hatt ein tørn i gårkveld.

Ein vert passivisert når det skjer så mykje som går i stykke som det har gjort no, som er så viktig, men eg har reine klede enno.

 

Og no har den skumle, men også etterlengta telefonen ringt.

No veit eg litt meir.

Eg må berre gjera eit val....

.

 

 

Den fillete boka

I går var det først søndag i advent. Ein dag med lange tradisjonar. Heilt frå eg var lita.

 

Kvelden var komen. Yngste, som ikkje har førelesning i dag, tok ikkje bussen attende i gårkveld. Vi skulle ha adventsstund. Det kan hende dei var med i fjor eller året før det, ho, eller nokon av dei andre. Men stundene frå barndomen er det mange år sidan.

"Så tenner vi eit ljos i kveld...".

Eg valte å føra denne tradisjonen vidare. Frå min barndom, som ikkje alltid hadde like heldige utfall. For det kunne henda det vart SÅ seriøst at det ikkje gjekk å væra alvorsam. Og mor, som var ei seriøs dame, syntest ikkje tre knisande småjenter var spesielt artig. Da kunne det hende stunda fekk ein brå slutt og songboka vart lukka og lagt på hylla.

Ei slik stund skulle væra koseleg, så om den var så full av forventningar at den av og til slo krøll på seg, tok eg likevel stafettpinnen med meg vidare.

Vi tok fram bøker og leita fram songar. Den første søndagen skulle den ikkje vera heilt overjul. Forventningar og progresjon var viktig. Slik som det var det da eg var lita.

 

I gårkveld tok eg fram den songboka som vart aller mest bruka.

"Den store barnesangboka".

Den var sunge, beint ut, i filler. Den vart sunge ut av, ikkje berre adventstida, men bortimot kvar kveld frå førstemann var bitteliten og vidare framover i mange år. Det vart lenge i teneste for ei enkel bok.

Eg var glad for at yngste ville væra med på dette stunte og stunda. Og det vart på ingen måte kleint.

Men da barndomens minne vart bretta ut med bladsider med bilete og slik omtrentlege tonar, vart jenta stille -.

Eg såg at dette vart sterkt.

For det var rart å opna fortida slik.

Ho ville gjerne at eg song....

Og alt vart riktig fint, vart og koseleg. Akkurat slik det skulle væra. For av og til er det fint å ta ei reise attende gjennom ei fillete bok. Både for den unge og den eldre.



 

Mellom mørke

Vi kom oss så vidt ut mellom mørke i dag. Og mørkare vil det værta i tre veker enno -.

 

- Men ein tur ut i eit ljos som forsvinn mest før det har vorte ljost, var godt. Det var friskt og det hadde kome eit melisdryss over jordene.


Vi ville sjå om vi såg nokre brukbare juletre for høgtida framom.

Mørket som heldt på å vende attende gjorde at bileta vart uklåre. Men som stemning legg eg dei inn....

Vi måtte opp den bratte bakken. Opp den bakken her planta far og eldstemann tre for mange år sidan.

Dei er ikkje så lette å sjå trea på bileta her..... Men vi fann nokre som vil høve. Vi likar breie -, foreldra min smale - og søster mi små tre. Vi brukar furu alle, sjølv om det også var planta gran. Fleire av grantrea hadde skikkeleg juletreform.

Ljoset på denne tida av året er så fint. Når temperaturen er så god som i dag kjenner ein på lykka av å være ute.

Det vart ikkje så lang ein tur, yngste fekk våte bein i joggeskoa. Alt regnet dei siste dagne hadde laga vått og sleipt underlag.

 

Etterpå tok eit varmt hus imot oss og omslutta oss -.

Der eksamenslesing og laging av middag og slikt står på programmet no. Før vi skal tenne det første adventsljoset seinare. Så da spørs det om vi kremtar oss til med å synga nokre songar eller vel ein cd.

 

Har du tradisjonar første søndag i advent?

 

 

Å væra i vêret

 

Ein høyrer suset utanfor husveggene. Mest som eit dønn. Det er vêr. Mykje vêr.

 

Det bles og regnar. Eg les om leirras, jordras og stengte vegar. Så slik er det tid for no.

Eg finn fram stjerna, den sjuarma ljosestaken og adventstaken.

Ein treng ljos.

Mørket kjem tidleg.

Der er berre å fyra og tenne ljos.

Rakk ein tur ut mellom regnelingane. Fekk inn fleire sekkar med ved.

Yngste har vore på mørkloftet etter varme klede. Dyra ligg slengt utover golv og i sofaen.

Dette er Miranda. Sjefskatta.

No sit yngste å les, eksamen er ikkje så langt unna. Ho skal lesa eit par timar til.

På omnen står to gryter; i den eine pinnekjøt, i den andre karamellar. Vi skal kose oss inne i varmen medan det huskestuar utanfor. For det er viktig å finna kosen, uansett årstid, situasjon og gjeremål.

 

Ynskjer deg ein riktig fin laurdagskveld.

 

 

Ein dag og eit innhald

Taxi, kontor, bibliotek, pause med matbit, basseng og heim att.....slik har rammeverket på dagen min vore.


 

Så no har eg fri mest ei veke. Eller, eg tek fri i seks dagar. Da er eg omtrentelg  à jour. Hadde alt for mange timar for mykje av slikt ein gjer.

Det passa bra no. Billaus som eg er.

I dag tok eg telefonen, eg hadde ikkje høyrt noko denne veka som er gått.

Stemmen på andre sida sa at dei hadde nettopp snakka om dette, og at dei heldt på å gjæra klar ein bil eg skulle få låna.

Eg vart så glad at eg jubla slik at tårane kom.

-  Men eg skulle få ein telefon frå dei for å høra nærare sa den trivelege mannen.

Etter ei stund fekk eg denne telefonen. Frå ein annan ein.

Neei......... bil visste han ikkje noko om, men eg skulle få snakka med seljaren, så den vidare forhandling ville verta med han.

Etter det har eg ikkje høyrt noko.

Så no er eg like langt og like kort.

 

Etterpå var eg med i varmebasseng saman med ei kjempehyggeleg dame. To gong basseng den veka her. Herleg.

 

Etterpå vart eg henta.

Ikkje alltid like godt å væra avhengig av andre. Når det vert ulike oppfatningar og dårleg stemning. Da kan eit godt humør gå over til dårleg. Og da er det best å ikkje opna munnen, ikkje seie noko. For subjektive diskusjonar er ikkje anna enn det. Og å krangla er lite produktivt...

Men det var godt med mat etter eg kom heim. Hadde nedfrose frittata......altså ein bondeomelett.

 

I morgon skal eg få sitja på med for å få handla og i morgonkveld kjem yngste heim.

Så alt i alt er det ikkje så verst likevel. Ein månad før julekvelden.

 

 

Slik att og fram.......

Litt lettare forvirring i seine kveldstimar er heilt på plass. Ein har noko å finna på da........

 

Er no att og fram like langt?

For etter bruken av både Fram og AtB i dag, undrast eg -. Går det ikkje fram når det går frå a til b. Kva om ein da går attende.......eller meir presist, køyrer.........attende, er ikkje det det same som fram, for det er fram.........berre andre vegen.....

Dette tenkjer eg på medan eg et middag som har steikt seg rå etter ein time i omnen. Det var lenge før stadiet hadde nådd al dente.

Men laksen var akseptabel, så da fekk det  våga seg at tyggemusklane fekk jobba intenst med grønsakene. Det gjekk ikkje utover smaken, heller tvert om.

 

I dag har eg køyrd frå  a til b med Fram og attende køyrde eg med Atb for å koma fram. To busselskap over same distanse. Eg trur eigentleg det tok same tid også. Men betalinga var ikkje den same. Med Fram betalte eg  44 kroner, medan med Atb betale eg 70........på eksakt same distanse. Derfor spekulerer eg på om det ikkje er like langt att og fram, ikkje om ein køyrer AtB og Fram i alle fall.


 

Det var kanskje ein tanke betre stolar i bussen til AtB.

 

Men eg kom fram og det er viktigaste, både att og fram. Om eg bruka Fram den eine vegen og AtB den andre.

Og middag var godt etter enda dag, sjølv om den var i overkant rå. Eg hadde i alle fall råd til buss begge vegar. Og det er eg glad for.

 

Men kva trur du, er fram og attende like langt eller er fram litt kortare enn frå a til b?

 

Kanskje ikkje så ille

I kveld er eg fryktleg sliten. Så i kveld skal eg klara å leggje meg i det som heiter rett tid. Eg trur på det.

 

Det  tek på å ha så lite på stell. Der ein er avhengig av andre og må vera glad for all hjelp. Misforstå meg ikkje, eg er glad for hjelpa eg får.

Dagen i dag har vore tettpakka av både hjelp og folk. Frå eg starta i bassenget i dag tidleg til no.

To maskinvaskar har eg fått tatt. Hengte kleda opp da eg kom heim i kveld.

Eg få kjøpt meg ei vaskemaskin, det er for tungvindt å ikkje ha. Men gjett kor glad eg vil vara når den atter er i hus.

Ikkje har eg høyrd noko meir korleis det går meg bilen heller.

I morgon skal eg atter ta skulebussen. Vurderte om eg skulle ta den eine rutebussen, men den går forbi her eg bor i sekstida om morgonen. Vert i tidlegaste laget.

Kan ta den einest rutebussen andre vegen, i staden for skulebussen, den går frå sentrum litt før seks i om kvelden. Vi får sjå i morgon......

Tenk kor godt det vil vera når eg atter har vaskemaskin og bil. Dette som ein tek som sjølvsagt i kvardagen.

 

Det meste virkar.....straumen, vatnet.......både varmt og kaldt, eg kan dusja og eg kan lage meg mat. Eg har ved i omnen. Mobilen virke. Dei aller næraste er friske.......

Slik kan eg fortsetja i det uendelege.

No har eg ete panettone med brun ost. Eg skal straks leggja meg i ei seng.

 

Sov godt du som akkurat er inne å les no.

 

 

Vil du sjå

Kommunen eg bor i. Den er vakker. Aure heiter den.

Her er heile kommunen filma frå lufta. Ein liten kommune på nordvestlandet. Fjell, fjordar , skog, holmar og sjø. Velkommen til å sjå.


Kanskje får du lyst til å ta deg ein tur?

Når det er vaska

I kveld er eg så glad fordi eg har reint kjøleskåp. Det er skikkeleg godt.

 

Vurderte om eg skulle ta bilete frå skåpet. glad var eg fordi eg har gjort det. Det har stått på lista mi ei stund. Kom over at nokon skreiv at skulle ein rydda i heimen var kjøleskåpet ein lur stad å starta.

No kan eg stryka det frå lista saman med eit par ting til.

Eg måtte. Mellomste kom heim med gjest.

For når ein står i fare for å skjemma ut jenta, slekta både langt utover.........kanskje så langt som til femmenningar........og i fleire slektsledd.........da ein gjera noko -.

Når ein må har ein ikkje noko val.

Og resultatet er reint kjøleskåp og ei triveleg helg.

Ei kort og triveleg helg. Ei helg med prat utover natta.

I dag for dei. Både tobeinte og firbeinte sørgja bitte lite grann.

Skal væra slik.

Så køyrde dei nedover vegen og attende til liva sine.

Eg baud opp ho som bor i kjellaren på kaffi. Eg chatta litt i aust og vest. Så tok eg eit par telefonar og plutseleg var kvelden gått.

No bør eg leggja meg, i morgon må eg ta skulebussen.

 

Har helga di vore fin?

 

Berre den gamle hunden

Ein dag metta av inntrykk. Ein slik dag ein spekulerer på om det er like greitt å gå frå konsepta tvert liksom -.

 

Stilt seg opp å vræla, eller hoppa eller noko anna......berre gått heilt frå konsepta.

Heilt!

Tenkte på det i dag da eg gjekk gatelangs. Enn om eg berre har gjort det.

Men det er alltid noko som har større grunn, meir utfordringar.

 

Eg skulle vore inn på kontroll for auga, og brillene har vorte litt haveges kan ein seia.

Men med jula i vente tenkte eg at det var like greitt å vente med briller til nyåret. Alle utgifter treng eg ikkje ta no. Tenkte eg.....

Det var da skredet med utgifter starta. Før tanken på jul var tenkt ferdig.....

Time til tannlekje fekk eg og, men den får eg og utsetja for akkurat no er det meste usikkert -.

 

I dag skulle eg veg å reparere bilen. Eg sit der i fleire timar, frykteleg spent på korleis dette vert. Da det har gått fire timar kjem ein og ber meg verta med inn på eit kontor.

Av og til er det som hovudet ikkje heilt er med på det det får å høyra.

Men kort fortalt var alt mykje verre enn kva dei først trudde. Det viser seg motoren må skiftast. Så akkurat i skrivande stund veit eg ikkje kva som skjer, men det reknast på kostnadar. Så må forhandlar og verkstad kome fram til eit resultat før det vert lagt fram for meg.

Og det er eg spent på. Fælt spent.

Frå mi side er det ein reklamasjon. Det er fem månader sidan eg kjøpe bilen som eg grov langt nok ned i lommane til banken da eg kjøpte. For eg ville ha ein bil som heldt lenge......

Men eg reknar med at vi alle vert taparar i denne situasjonen. Både selgar og eg.

 

Vaskemaskin vart det ikkje sett meir på.

 

Eg fekk rota med meg noko av det eg hadde i bilen før eg GJEKK frå verkstaden. Nokså fortumla og forvirra.

Korleis skal eg løysa kvardagen min er det som tek mest plass oppi hovudet da eg går derifra.

 

For her eg bor går det to bussar, dvs. fire når ein reknar med skulebussar. Til saman begge vegane. Og eg køyrer mykje i kvardagen min, i morgon er det møte halv eit og ferdig på jobb klokka 18.00, og det går ein buss innover der eg bor fem minuttar før dagen er ferdig.

Og attende til tannlækjaren på fredag, dit eg ha bil. På fredagskveld skulle eg henta mellomste som kjem med buss ein halv time kjøring herifrå, og på laurdag skulle eg køyra henne att og fram på jobb. Slik kan eg fortsetja.........men no i kveld har eg løyst problematikken ut den veka her.

For det er det ein må gjera, finne løysningane.

Så sjølv om eg vurderte om eg skulle klikke da eg langa ut bortetter gata da eg gjekk ut frå verkstaden, dette vert lite i samanlikning med det andre opplever.

 

Dei timane eg sat og venta kom eg i snakk med fleire.

Til slutt høyrer eg det klikkar bortover golvet frå ein stokk og ein eldre mann med hund kjem bortover mot sitjegruppa der eg sit. Eg trur først han er blind og at det er ein førarhund.

Det er eit heilt spesielt forhold mellom den gamle mannen og hunden.

Det er og ein gamal hund ser eg. Det viser seg at mannen ikkje er blind. Da eg kommenterar at dei virkar svært tette band mellom hunden og mannen, får eg ei historie som set meg svært ut.

Hunden er det han har att seier han.

Han fortel at sonen døyde da han var 18 år. Så startar han å fortelje om kona........så vart han stille -.

Han tok så fram eit lommetørkle og tok eitt snyt i det.

Lenge sit han utan å seia noko. Før eg får vite at ho døyde da ho var 42.

Hunden var dottera som ått, ho gjekk bort for to år sidan.

 

Eg spurte om han hadde søsken, men også alle dei var gått bort.

Han hadde berre den gamle hunden igjen.

 

Bilproblema og nokre praktiske problem vert berre bagatellar.

Men at denne dagen har kravd, det har den.

Likevel, er heldig som har så mange i rundt meg.

 

 

Sommaren som vart haust

 

Lette dagar med sol og forelsking møter hausten. Det kalde og våte som ingen ende vil ta -.

 

Ho berre sto der. Regnet sila ned. Regndråpane følgde hårstråa som ein bekk. Det draup stritt ned i ansiktet frå den lange panneluggen. Regndråpane blanda seg meg tårane. Tida hadde forsvunne. Ho visste ikkje kor lenge ho hadde stått slik.

 

For to månader sidan var sommaren enno her. Britt Hege hadde teke bussen til stranda. 

Aleine.

Ho la handkleet litt keitete utover. Følte alle dei andre folka såg på ho. At ho var der utan nokon andre. Uvant, men også godt.

Ho hadde lagt seg fort ned og starta å lesa i boka ho tok med. "Hele livet på en dag" av Alyson Richman. Ho var snart oppslukt av krafta og kjenslene i boka.

Etter ei god stund løfta ho augo opp frå boksidene.

Ser utover den glitrande sjøen. Enn å kunne ha slike kjensler for eit anna menneske tenkjer ho.

Opp frå sjøen kjem ein mann, ein fantastisk flott mann. Vatnet som droplar seg over dei brune musklane, dei breie skuldrene, det ljose, våte håret som han stryk bakover med venstrehanda.

Britt Hege vert sett heilt ut. Dette var noko av det vakraste ho hadde sett.

 

På bussen heim ser ho han køyrer forbi i ein gul sportsbil. Han har med seg ein annan mann, dei snakkar saman og denne guden av ein mann ler med kvite tenner av noko den andre seier.

 

På fredag har ho avtalt å gå ut med Mette og Kathrine. Det er ein varm augustkveld og dei tømmer ei flaske kvitvin før dei er på tur til sentrum. Først set dei seg på ein uterestaurant.

Dei må ta selfie av seg, eit bilde av tre brune, smilande jenter blir lagt ut på Instagram.

Sedvanlege Tommy møter opp, og som elles flørter han iherdig med Kathrine. Når skal han forstå ho ikkje er interessert?

Da dei skal gå vidare kjem Knut Anders. Han vil ha dei med seg til ein brun pub like ved der dei hadde tenkt seg. I staden prøver dei å overtale han til å verta med på King Arthur, ein skikkelig bra stad.

"Eg har avtalt å møte ein slektning frå Stavanger der" seier han.

 

Det viser seg det er fullt på King Arthur og at dei ikkje kjem inn.

"Da går vi på puben" seier Mette, ho er nok meir oppteke av Knut Anders enn ho sjølv veit.

Så dei bestemmer seg for å gå på den brune puben Den Siste Sjørøver.

Det kringlar slepent blues frå nokre musikarar i eit hjørne. Stemninga er laidback, men likevel full av lyd.

Musikken, stemmene frå dei i lokalet.....

Ved bardisken står det fullt av menneskjer. Men dei får auga på Knut Anders, og banar seg veg fram dit han står saman med to til.

Ein med ljost hår snur seg og kikar rett på Britt Hege, og ho får eit lite sjokk. Det er Guden frå stranda.

Ho registrerer at han ser mykje på henne når han snakkar.  Og ikkje hadde ho lagt merke til at Stavangersk er så fin ei dialekt før.

Han skal starta å studere her i byen seier han, og det får fram ein intens kjensle hos Britt Hege.

Neste dag må ho tidleg opp, derfor må ho bryta opp før det vert alt for seint. Likevel dryger ho enno ei stund etter ho har sagt at ho må gå.

Det er fælt å gå i frå noko så vakkert.  Men da ho endeleg greier å lausriva seg kjem han etter henne.

Frank heiter han. Frank Devle. 

Han tek ho lett i armen å seier "kan eg få treffa deg att?"

Så stryk han henne lett over kinnet og gjev henne ein papirlapp.

Ho mest sjanglar ut av puben, dette var det mest fantastiske som hadde hendt henne på det ho kunne huske.

På lappen står det; ring meg, eit mobilnummer og  - Frank.

 

Kor lenge skulle ho venta -, ho let det gå eit døgn før ho trykkjer inn namnet hans med skjelvande fingre og bankande hjarta. Ho la han inn på telefonen med ein gong ho kom heim.

Heilt tørr i munnen ringer ho. Tunga kjennes stor og tjukk.

Det ringer ein gong, det ringer to gongar.....så høyrer ho eit lite klikk......men så ringer det likevel ein gong til. Ho vurderar om ho skal leggja på, da ho høyrer han svare......ho stotrar namnet sitt.

- Eller, det kjennes som ho stotrar. At ei tunge kan bli så tørr.

"Heeyy" seier han med trykk "såå kjekt".

Dei snakkar ikkje så lenge, men avtalar å møtast. Mest ei veke fram i tid. Han er i gong med å installere seg seier han. Har det litt travelt.

 

Det er torsdagskveld og månaden har bikka september. Ho sit på bussen, skal møta han. Det kriblar frå topp til tå. Ho er både kvalm og kaldsveiter. Det iler til i magen i eitt sett. Prøver å puste, prøver å roa seg ned. Enn å ha ein så kraftig reaksjon, ho kjenner da ikkje fyren.........Mannen.

Så står dei overfor kvarandre. Ho gløder, men ho kjenner andletet er stivt.

Han tek ho i begge hendene, ser ho inn i augo og seier at det var fint ho kunne kome.

Dei startar å gå bortover vegen attmed elva. Godt å kunne gå, snakka og gå. Vart meir avslappa kjende ho.

Han skal starta på statsvitskap fortel han.

Ho har ein pause seier ho, er litt usikker på kva ho skal verta, kva ho skal satsa på. Han seier at han synest det er lurt.

Da dei kjem fram til ei skogkrull stoppar han opp, løfte haka hennar med pekefingeren sin og seier: "du er søt".

 

Etterpå, da ho sit på bussen heim, brenn ho. Gong på gong går ho gjennom spaserturen saman med han. Ho kjenner ho lever. Lever sterkt.

 

Dei hadde avtalt å gå på kino.

Dei møtest ein eller to gong i veka framover.

Han snakkar mest, han stryk ho over armen, han puffar bort i ho, knyt kanskje skjerfet ho må til å bruka, litt tettare.

Ikkje før den fredagen.

 

Dei skulle ut å eta. Ho insisterte på at ho ville være med på å dela. Det ga han seg på med ein gong.

Han er litt stillare enn elles denne kvelden.

Etterpå blir han med opp til henne.

For første gong.

Ho kjenner med heile seg at ho ønskjer noko må skje -.

 

Det har vorte stille mellom dei.

Nusket, kattungen hennar, er den som får full fokus frå begge. Pusen er avledaren i ei spent stemning. Dei sit på golvet å leikar med den. Begge sit på golvet, dei leikar intenst med kattungen.

Kattungen er mjuk og søt og trygg...

"Eg må gå" seier han og reiser seg brått opp. Ho kjenner på at ho vert frykteleg skuffa.

Britt Hege reiser seg også opp og dei vert ståande rett overfor kvarandre.

Plutseleg legg han armane rundt henne, og ansiktet er der, munnen treffer hennar. Ho opnar munnen, gjev han tunga si. Endeleg, dei kyssar. Ho er borte frå denne verda. Han er fantastisk god å kyssa.

Så slepp han henne like brått som det starta og er ute av døra.

Borte.

Ho hikstar til, ho er borte frå tid og rom. Konturane hennar er utviska.

Endeleg har dei kyssa.

Er dei eigentleg kjærastar?

 

Det går nokre dagar før ho sender han ei melding.

"Kva skjer" spør ho.

Ho får svar attende om at det går bra, om dei kan møtest neste veke -.

Det stikk ein liten skuffelse i ho, at ho må venta så lenge.

Avtalen vert at dei skal møtast der dei møttest først. Ved elva.

 

Det har vorte kaldt, ho knyt skjerfet godt om halsen. Utanfor bussvindauga fyk det blad, dei dett frå trea, det bles og det regnar.

 

Ho møter han og dei går bortover stigen. I skinet frå lyktane ser ho kor regnet dett tett. Dei stoppar på vegen, like ved dei trea.

Det er så mykje ho må spørja om.

Dei står overfor kvarandre. Han ser på henne medan hendene heng ned langs sida. Ho kjenner kor ho gled seg til å kjenne armane rundt seg igjen, men ho får seg ikkje til å taka det første skrittet.

"Vi passar ikkje saman" seier han plutseleg.

"Du finn vel vegen attende til busstoppen, eg går no vidare utan deg."

Og så går han.

 

Ho er i sjokk, skikkeleg i sjokk. Ho fekk ikkje sagt noko.

Ho sit fast i jorda ho står på. Musklane har stoppa å virka.

Og regnet siler.

Siler.

Ned over heile kroppen. Ho kjenner ikkje at ho vert våt. Ho kjenner berre denne intense smerta inni seg, som det finaste av alt vart øydelagt.

 

Britt Hege kom seg heim på eit eller anna viset. Sikkert med bussen.

 

Litt seinare greier ho å ringe folk, fortel kva som har skjedd. Ho får attende mykje sympati. Det er ei fattig trøst, men likevel ei trøst.

 

Ho ringer også Knut Anders. Må få vita meir. Kven er eigentleg Frank.......

 

"Frank........" seier han og dveler litt..

"han får kanskje det meste for lett", seier han etter ei stund.

"Men han får ikkje til det som foreldra vil."

 

"Kva er det da?" spør Britt Hege.

 

"Jau, det er at han finn seg ei jente som passar inn i familien deira, med utsjåande, utdanning og kultivering" seier han lett ironisk.

"Og riktig danning".

"Men det vil nok aldri skje", seier han.

 

"For Frank bryr seg for mykje om gutar."

 

 

Fest er best når vi er mange

 

Nokre gong får ein seg både overrasking og gode opplevingar på ein og same gong.

 

Eg er for å henta mat til feiring av foreldra mine sin vaksne bryllaupsdag. Dei har bestilt mat frå det lokale firmaet Øyvilt. Må ile til med opplysning av all skryt i dette innlegget tek eg på mi kappe og det er oppriktig meint. Med så lesarar som eg har på ein vanleg dag, er det liten vits å bruka bloggen min til reklame.

Så når eg seier at hjortekjøtet i brun saus vi hadde tinga både var mørt og riktig godt, så var det det.

"Ser foreldra dine ikkje har meldt seg på eldrefesta" seier ho som har ansvaret for maten.

Eg vert fortalt og forklart, og eg seier eg skal høyra med dei. For festen er meint for å løfta og gleda dei som er komen slik til i alder der ikkje fullt så mykje skjer lengre.

Da eg seinare legg det fram for foreldra mine og fortel at dei kan ha med seg følgje seier dei ja. Dei hadde ikkje motteke nokon invitasjon får eg vita. Eg snakkar med fleire som ikkje hadde fått. For eg kunne ta med meg to til i bilen når eg først for.

Likevel blir det berre foreldra mine eg tek med meg.

Festa var i går.

Da vi køyrer seier mor at ho gler seg ikkje akkurat. Og eg seier som sant er, at eg har godt kunne tenkt meg kvelden heime i mitt eige selskap. Men eg håpar dei vil ha glede av det. Og mange gong blir ting likast når ein har minst forventningar seier eg snusfornuftig........ og håpefull...

Da vi er framme er det fullt av bilar, og ei vakt stengjer vegen. Eg trur eg mest vart litt skarp, for eg tenkte eg skulle køyre foreldra mine fram til døra - slik at dei slapp å gå så langt. For far er skikkeleg dårleg til beins.

Frå no av går det slag i slag med positive opplevingar.

"Du kan parkera nedanfor, da er det berre å gå rett inn" seier vakta.

Så slepp foreldra mine gå trappane legg han til.

Enno er eg litt skarp og spør etter garderoben, må vi opp til der den er -. Som fortsett betyr trapper.

"Nei, det er ordna med garderobe i salen like innanfor døra" seier vakta.

Så eg får parkert, gjev far arma mi.

Vi vert losa fram da vi kjem innom dørene. Nye hjelparar står klare for å visa oss kor vi kan sitja.

 

Vi får plass like framom scena, og redselen om for høgt lydnivå vert gjort til skamme. 

Lyden er behageleg, og faren min som ikkje har øyra på parti, berre til pynt, ler godt av det han høyrer. Men så er vi så heldig her i kommunen at vi har eit firma i bygda som er fantastisk både på lyd og lys.

Så kjem konferansieren for kvelden opp.

Han tek med seg folka frå første stund. Han leikar seg med ord, humoren kjem fossande som frå eit overflødighorn. Så dreg han fram eit trekkspel og tar publikum med på ei reise frå etter krigen, barnetimen og ynskjekonserten og framover til 70-talet. Han briljerer med kunnskap, historier og musikk. Namnet på karen er Odd Arne Halaas. Eit namn å merka seg. Ein fyr som eg vil seia gjorde jobben sin svært, svært godt. Den store salen vart full av latter og varme.

Dei som hadde stått for programmet hadde ikkje gått i noko felle med å tenke gamalt og traurig.

Opp på scena kjem to Bjørnar; Bjørn Alterhaug......

.....saman med Bjørn Sjögren.

Sistnemnte stemte også opp ei sag.

Desse profesjonelle musikarane serverte musikk som trefte hjarte. Det gjekk frå klassisk til jazz.

Etter dei kom tre gutar som har spela lenge til tross for den unge alderen. Bankers heiter bandet, rockabillygutane har konsentrert seg om rock frå 50 og 60 talet.

"Eg kjende musikken kom opp gjennom golvet" sa mor. Ho som aldri likte rock fekk lyst til å dansa.

Valet av underhaldning var heilt fantastisk. Maten, kakene........alt.

Det gjekk folk rundt i salen for å høyra om folk trong hjelp til å henta maten. Det einaste som vart litt dumt var at tallerkenane vart for lette og bestikket for smått og lett for dei som hadde mista førlegheita i fingrane.

Faren min greidde å tømme mesteparten av supa nedover seg da den eine handa la seg på kanten av supetallerken. Men da var folk på pletten for å hjelpe. Heldigvis er det ikkje alle eldre som mister kjenslene i hender og føter.

Da den gråhåra gjengen duva ut med stokkar og rullatorer og også mange greitt gåande, virka dei glade og oppløfta. Eg trur dei hadde hatt ein svært fin kveld. Heilt etter intensjonane hos både dei som arrangerte og dei som overlet ein godt slump pengar til eit minnefond som kommunen skulle disponera for å gje eit løft til dei eldre. To menneskjer, utan barn, som var glade i å kunne dela tid med andre.

Etter som eg høyrde hadde dei nok likt ein slik kveld om dei hadde levd.

 

Blomster og vakre ord avslutta kvelden. Timane hadde gått fort.

"Dette angra eg ikkje på", sa mor på turen heim.

 

Og ho som var med som følgje og berre øvde seg på ein kveld i pensjonistanes rekkje ni år for tidleg, ho hadde også ein storveges kveld. Musikken slo ei stund ut sperringane i tårekanalane. Slik passe plagsamt i ein stor sal full av menneskje. Men det var ikkje sikkert eg var den einaste....

 

 

 

Vatnet, straumen, draumen som forsvann og vi

 

Eg høyrer på radioen på veg inn til sentrum. Nyheitene fortel endeleg om noko anna enn det Amerikanske presidentvalet.

 

Det blir snakka om straumprisane som vil stiga fordi det har vore lite nedbør i det siste.

 

Eg er på tur til biblioteket. I kveld kjem det ein forfattar på vitjing som skal fortelja om den siste boka si. Den er i krimsjangeren, men sjølv om eg ikkje les krimbøker gler eg meg til foredraget og ser fram til det.

 

Hogne Hongset skal fortelja om den siste boka si; Mafiela.


 

I omtalen står det at boka er ein fiktiv spenningsroman, fortalt på eit bakteppe av historiske fakta. Den handlar om korleis kyniske kraftdirektørar ønskjer å gjera seg rike på vårt energibehov gjennom å drive kraftprisane kunstig opp.

 

Det er eit lite knippe menneskjer som kjem. Blant dei som møter opp er ei dame på godt over 90, hovudet virkar svært godt, men kroppen er skrøpeleg. Ho møter i god tid og får lånt bøker før foredraget og snakka litt med oss som er der. Ho fortel blant anna at etter husleige, heimehjelp og medisinen er betalt har ho mest ikkje pengar att til mat.

 

Da forfattaren startar å snakka er publikum fanga. Vi blir ført inn i starten av historia.

I frå det går han over til å snakke om bakteppet for boka. Om kraftbransjen -, om det vi blir fortalt og det som skjer attom dei "stengte" dørene.

- Om ein kraftindustri som etter kvart vart privatisert, der det å tene mest mogleg pengar var det som vart viktigast. Noko som ikkje på nokon måte er ulovleg. I dag er økonomane  i fleirtal og ingeniørane mest borte.

Det er måten det skjer på, der vi, forbrukarene, vert loge for. Vi vert servert historier om lange tørkeperiodar og at det er så kaldt, derfor straumprisane går opp.

Dette er ikkje tilfelle seier Hongset.

 

Han har jobba i oljesektoren i tjue år.

Oljen vil ikkje vera noko som vi i framtida ser på som ein vektleggande industri i Noreg. Vatnet derimot, og kraftindustrien vil være det, seier han. Det er ein fornybar resurs som har betydning langt over oljen.

 

På starten av nittenhundretalet og utover, vart kraftutbygginga viktig. Fabrikkar og samfunn vart bygd opp rundt der krafta kunne takast ut i frå. Først var det industrien som fekk straum, etter kvart fekk dei private hushalningane straum også.

På slutten av åttitallet fortel han om ein statssekretær i finansdepartementet og seinare fiskeriminister, før han vart Hydro-leder, så olje- og energiminister og etter det gjekk attende  til Hydro.....

Og om lovar som vart forandra og konsekvensane av det. Det at Staten fekk mindre styring.

 

Det er mykje snakk i media om røyrleidningar som skal føre straum ut i verden om dagen. Det vert sagt at dette er viktig for miljøet. Men eigentleg handlar det om forteneste, for gevinsten miljømessig er forsvinnande liten. For å selja kraft til land der kraftindustrien har mykje høgare pris presser prisen her i landet opp også. Det er samanheng mellom dei omtala høgare straumprisane vi som forbrukarar må betala og det som skjer ute i Europa.

Det er søkt om å leggja leidningar til Storbritannia der kullprisane er så høge at prisen her i Noreg også vil stiga mykje. 

I tillegg er drifta som er dreven med å tappe og stengje vassdraga svært lite miljøvennleg for det går ut over biologien.  Før skjedde dette i takt med årstidene, noko som ikkje gjekk så hardt ut over naturen. No handlar det om å selja når prisene er som høgst, derfor opnar og stengjes slusane i takt med dette. Den store auren er i ferd med å forsvinna frå vassdrag som produserar kraft. Det er kritisk for bestanden.

Dei forventa auka prisstigningane er også katastrofale for kraftkrevjande industri, noko som vil føra til at den industrien ikkje vil klara seg over tid og produksjonen vil flytta seg til andre land. Kina var nemd som eit eksempel. Der har dei ein annan miljøprofil seier Hongset, bland anna med bruken av køl. I tillegg veit vi kva som skjer med nedlagte arbeidsplassar og folket......

Kritikken er ikkje den at industrien vil tena pengar, men at vi forbrukarar blir loge for seier han opp til fleire gong gjennom foredraget.

 

Vi protesterer ikkje på at straumen vår aukar eit par hundrelappar i året. Dei fleste av oss protesterar heller ikkje om den aukar opp til fem tusen i året -.

Vi forstår at nedbøren kan vi ikkje gjera noko med......

Av og til kan vi kanskje tenkja......men har det ikkje regna mykje i haust da......?

 

Hogne Hongset avsluttar med å lese ferdig første kapitel i boka si. Slik at til og med eg, som ikkje les krim, får lyst til å lesa denne.


 

Folk er engasjerte i etterkant.  Hongset inviterar folk til facebookside der han er i gong med å prøva å få folk til å forstå kva somskjer. - Og til å være med å laga motstand mot det som skjer.

Vil du vitja sida er den HER.

 

Den gamle dama går ut i mørket med rullatoren sin. Eg følgjar henne over vegen og ser ho gå inn døra til det dyre husværet sitt. Ho er nok sliten. Som minstepensjonist må ho væra med på å hjelpa kraftindustrien til å verta enda rikare. Slik at direktørar som går av kan ta med seg 90 millionar inn i sin alderdom.


Men står vi mange nok saman kan stemmen få kraft.

 

 

 

Bit for bit

At ein ikkje kan eta ein heil elefant fasinerar meg. Og gjev ein viktig lærdom om tilnærming til kva enn det er -.

Yngste møter på frustrasjon om dagen. Ikkje berre, berre overgongen frå vidaregåande til å studera. Ho opplev både skrivevegring og seier ho skuffar seg sjølv. Så ambisjonane og det å slappe av akkurat passe, harmonerer ikkje.

I hega var fokuset Psyco av Hitchcock. Og eg skjønar at for ein nittenåring kan denne fimen frå seksti talet i svart kvitt verta litt overkill. Ein klassiker, ja, men det er ein utvikling på dei filmatiske grepa gjennom desse 50 åra. Og det er det ho lære. Ho hell på å skal byggja den tunge grunnmuren.

Så eg har snakka, sett film og leita på nettet for å hjelpe.......eg har ikkje sagt at "dette har du valgt, så ti stille med sukka dine".

Eg har eg sakt "du må ta det bit for bit!

"Om setningane ikkje sit perfekt, skriv, du kan gå over å korrigere skrivemåten, men få opp grovrisset - reisverket."

Slik har eg snakka.

 

Bit for bit for bit for bit for bil for vaskemaskin........

-  For no er det min tur til å praktisera det eg forkynner.

Det er ei kjent sak at ei ulykke sjeldan kjem i leine. Ting og hendingar kjem ofte i bolkar.

Eg skreiv i går at eg ikkje skulle seia noko meir om bilen.......i dag har den fått kvila i ordets riktige betyding. Innbiller meg det er bra for den....og for meg. Så ikkje meir å seia om det.

 

I helga var jentene i aksjon her. Dei hjelpte til med å henta, løfta og dra på to vaskemaskinar for tanta, for den som ho hadde lånt frå meg var kaputt. Den fekk eg reparert etter eg kjøpte meg ny for seks år sidan. Det viste seg at den som var hennar og som har stått lagra i fjøset ikkje hadde tålt lagringa. Så nedunder har det vore vaskemaskinkrise.

Kan tru eg kjende på kor godt det var at alt slikt var i orden oppe hos meg!

På fredag kjende eg ein svak eim av elektrisk lukt, var å klappa på varmtvatnsbehaldaren før eg fauk vidare, med tanken om at det er mykje ein kan innbille seg.

Da eg skal setja på ein vask i dag ser eg displayet er svart, ikkje noko ljos, som om livet er sløkt for ei maskin. Eg sjekkar det som må sjekkast. Støpsel, sikringar og slikt utan at det skjer noko.

Tenker nok også at slikt kan ikkje skje.......ikkje no......bilen....... utan å bruka energi på å verta skikkeleg fortvila. For det er nærliggande å ta i bruk den teknikken først........full frustrasjon.

 

Det er da eg tenkjer det; No er det min tur......min tur til å ta det bit for bit.

Eg får ringt butikken maskina var kjøpt, får ringt merket nasjonalt og til slutt reparatør lokalt.

Ja.....

I morgon får eg svar om det lønar seg med reperasjon. Men eg har ikkje dei store forhåpningane.

Eg har allereie vore på nettet og sett litt på maskinar.

 

Passar dette no?

Nei!

Slik sett passer det aldri.

Men det hjelper ikkje at eg bær meg og sytar. Eg får i staden bruka energien på å finne løysningane.

Det blir bra igjen.  Det blir det.

Men først må eg løyse bit for bit.....før det kan bli det.

 

Går verda di på skinner eller er du i ein av bolkane der det er motbakke og mykje å snubla i?

 

 

Måndag etter søndag

Måndagen er snart slutt. Første dagen i veka er snart over. Ute er det fleire minus, inne fyrar eg.

 

Og så høyrer eg på musikk. Har lyden rett inn i øra, rett frå Spotify.

Det er godt å berre forsvinna inn i musikken. Finne ny musikk eg aldri har høyrt før.

 

Tidlegare i kveld følgde eg ei dotter ut i mørket. Ho skulle ta bussen.

I gårkveld gjorde vi to det same, da var det og ei dotter som reiste. I helga var begge heime. Dei kom på torsdagskvelden, så vi har hatt ei oval helg saman. Eg sa til dei at eg kjenner meg heldig, heldig som har det så fint saman med dei.

 

På fredag fekk eg eit problem eg tenkte var utviska frå kvardagen i laaaaang tid framover.

Bilen!!!!

Bilen eg kjøpte i juni kom seg mest ikkje opp bakkane. I dag fekk eg vete om noko som heiter nødmodus. Når det er ein feil i bilen. Neste onsdag skal den på verkstad, og eg velje ikkje være så fokusert på dette. Måtte berre skriva det likevel.

Så i kveld er det godt berre å sitja her.

Ikkje tenkje, berre flyta i musikken.

Ikkje tenkje, berre væra i den varme stova medan dei gamle stjernene sender ljos frå mange århundre attende, oppe på den skyfrie himmelen.

 

Eg er her saman med meg sjølv. I varierte lydbilete.

 

Dette er Waldruna med Odal.

 

Har du høyrt dei?

 

 

Om tid og feiring

 

- For tid er noko flyktig om det er frå dag til dag, eller det tek mange år i jafset.....

 

I går starta eg å skriva om ein dag for seksti år sidan, og været da. I går var det litt betre, men det regna. I går for seksti år sidan regna og blas det, skikkeleg blas. Og i helga feira vi denne dagen som var seksti år sidan i går.

Det vil seia, det er no akkurat ei veke sidan. Sidan feiringa. For tida går så fort, og avsporing til noko anna er så lett. Så sjølv om eg vil skiva, vil fortelja og kunne dansa med orda.........så går tida frå meg.

Og det eg skreiv på  forsvann.

 

Så da får eg i dag - som er ein dag tidlegare i veka - skriva om dagen som vart feira i helga.

(Og blir du litt forvirra her, så ikkje bry deg om det....det handlar berre tida som fer så fort, at ein og kvar kan verta forvirra).

 

Altså sist helg.

Dagen som var 60 år sidan 3. november. For da var det så mange år sidan mor og far gifta seg i 1956.


 

"Vi bør mest feira" sa mellomste syster mi.

Da var det ikkje mange veker att.

Eg hadde tenkt det same.

 

Enn om dei også fekk seg ein tur og at vi tok feiringa i Trondheim.

Vi vart einige om at dei hadde nok like stor glede om vi tok det heime hos henne, at det å gå ut kunne fort krevja for mykje. Og vi gjekk for helga før-, for da kom eldste dotter hennar, som også er det eldste barnebarnet, heim.

Etterpå viste det seg at det nestyngste barnebarnet også skulle heim denne helga. Så slik vart det at alle dei seks barnebarna kunne være med å feira.

Og nokre hadde med seg kjærastane sine. Så sist søndag var vi tretten benka rundt bordet. Det talet gjekk heilt fint.

Det var ein skikkeleg koseleg dag og kveld. Praten summa frå første stund. Da folk sat ved bordet høyrdest det mest ut som lyden i eit samfunnshus fullt av snakande menneske.


 

Alle -, om dei var født eller ført inn i familien på kjæreikens store venger, snakka, lo og treivs.

 

Slikt er så bra. Ei skikkeleg vitamininnsprøyting i haustmørket. For mørket kom også denne kvelden. Og det aldrande "brudeparet" heldt ut. Dei stråla i skinet frå talgljosa.

Etter kvart måtte folk reisa-. Slik er det med tida....sjølv om ein feirar. Og at dressen til far hang att heime, det har ingenting å seia, at kvelden var feira utan slips.

Men vi, - eg, vi hadde senger oppreid.

 

Neste morgon kosa vi oss med frukost før vegen gjekk viare inni framtida.



 

Ei framtid eg ikkje kunne rydde meg nok tid i. Ikkje før i kveld. Med å skriva om tid og feiring.

 

Riktig fin kveld til deg som les, og ikkje gje opp variarande produksjon av orda :) <3

 

 

 

Mobil i haustmørket

 

Ei dramatisk forteljing frå det verkelege liv.


 

Hausten var komen.

Med regn.

Etter alle desse dagane med sol.

Slik litt irritert oppdagar eg at mobilen ikkje var med inn. - Etter ein tur til meir sentrale strøk. Sjølv om eg tenkte eg måtte ta den med ut av bilen. Men eg hadde tydelegvis gløymt det for det var så mange ting som skulle være med inn.

Eg gjorde unna det er skulle inne i heimen langt der ute på landet denne oktoberkvelden. Mørket hadde kome da eg gjekk ut for å henta inn att mobilen.

Eg tok med meg lommelykt.

Lyste ned på bakken da eg gjekk bortover. Marka var våt og brun.

Framme ved bilen oppdagar eg ein svart firkant i alt det brune. Og eg skjønar det med ein gong, det er mobilen.

Den låg UTE!

Ikkje tørt inni bilen....


 

Inne i den varme stua, langt der ute på landet, skrur eg den på. Gleda er stor da den lyser attende til meg.

 

Kvelden går, det ruskar i husveggane. Da eg tek fram telefonen litt seinare på kvelden kjenner eg at eg mest kvepp.

Mobilen er svart.

Både i sinn og skinn.

Prøver å lade den men den er like svart.

Radiatoren står på. Eg legg den resolutt oppå omnen. Da eg legg meg tek eg den av.......utan noko respons.

Svart-svar-svart!!!

 

Heile neste dag ligg den på radiatoren når eg er heime. Sjølv om den er glødande varm skjer ingenting. Den er like svart når kvelden kjem.

Eg skjønar det er inga anna råd enn å ta seg ein bytur neste dag.

Men så........like før eg legg meg om kvelden anar eg ladesymbol på displayet.

 

Så eg for ikkje til byen.

 

Telefonen vart lada opp, og den virke enno!

Heilt trygg er eg ikkje no når mørket atter ein gong senkar seg utanføre veggane.

Det er vel eit av dei viktigaste verktøya eg har, så den berre virke.

Og enno gjer den det.

Enno gjer den!

 

Ynskjer deg ein fin laurdagskveld  i haustmørke.

 

Ei helsing

 

I dag vil eg helsa frå helsa. Fordi eg er glad, fordi eg trur og tenkjer alt kan verta annleis enn kva eg har trudd.

 

Dette innlegget er meint til deg som synest kroppen ikkje er heilt på parti. Er du i strålande form kan dette verta nokså uinteressant og da kan du lesa ein annan blogg :).



Eg har skreve om psykomotorisk behandling før. I dag har eg hatt time. Faktisk den tøffaste hittil. Den slo meg temmeleg bra ut, og det gjev meg kjempetru - fordi det skjer så mykje av så lite. Men det som skjer er tydeleg så grunnleggjande.

 

Eit par dagar har eg gått greitt i trapper!

 

I dag gjekk fokuset fra føter oppover til rygg og nakke.

"Kva er du redd?" spør psykomotorikaren.

 

Men eg er ikkje redd.

Eg bøyer hovudet i ein strekk.

 

"Kvifor held du pusten da?" seier han.

Eg veit ikkje at eg heldt pusten, eg veit ikkje at eg strammar musklane automatisk over alt. Fordi eg har gjort det så lenge og trur det skal være slik.

Det eg veit er at dette er noko alle gjer, mobiliserer på ulike vis. Det er alltid noko kroppen kan reagere på som set seg i muskulaturen.  

Blir det nok får vi desse diffuse sjukdomane og alle desse plagane.

For vi vert kravd, vi skal prestere, vi skal rekke og stå i så mykje. Og helst vil vi være flinke og alt som er bra. Slik styrer vi på.

Dag ut og dag inn, år etter år.

 

Eg blir bedt om å strekkje ut musklane, så slappe av samstundes med at eg og slepp pusten ut.

 

Men det er vanskeleg å finne fram i seg sjølv, kjenne kor musklane er. Og så starta tårane og renne....

Slik utan vidare.

Eg vert heilt overrumpla. For eg har da ingenting å gråta over. Så eg prøver å kontrollera dei, få dei til å slutte. Eg vil ikkje har noko av dette. Og så sluttar eg å pusta.

Igjen.

 

Men tårane kom av at muskulaturen var så spent i dette området, så da eg slepte fekk kjenslene fri flyt.

Alt ein bit i seg, alt som ikkje har vore godt, i årevis, det set seg fast.

 

Plutseleg forstår eg noko.

- Kva all den kontrollen fører til.....

Eg skjønar at dette er ein automatisk reaksjon av alt ein skal takla, alle gongane ein tek seg saman og går på, sorg, sinne, stress er med på og feilstille oss .

Men vi reagerer så klart ikkje på same vis på det same.

 

Men for min del ser eg plutseleg håpet, eit skinande håp -.

 

Så eg seier det enkelt.....har du mykje du slit med i kroppen.....finn deg ein psykomotoriker.

 

Eg er litt frelst eg no. For eg trur.

Men eg må så klart gjera mitt. Gjera leksa, heimeøvingane.

 

Så eg vil helsa frå helsa, kanskje fleire kan få hjelp.

 

Derfor ville eg dela gleda med dykk <3.

 

 

 

Det som den gong ER -

 

Den gamle turbuksa gjekk ikkje på.....nei, vel.....så berre ligg inni skåpet da di dumme bukse. For eg trur det var den største kvielsen. Kva for klede.....

......skulle eg ha på meg i dag?

For tur uti havgapet på ein dag i slutten av oktober er ikkje heilt det same som tur i juli.

Men etter turen i dag var eg sigerherre over det meste.

 

Vi skulle veg å sjå på ting i eit gamalt naust. For naustet skulle kanskje rivast. Kan hende var det noko som burde takast vare på -.

Eigedomen var seld til noko som kunne sette i gong med storveges renovering.


 

Eg fann meg klede og eg greidde både kome meg i- og ut av båten, klatre berg og stige. Eg var heilt i den sjuande himmel over kor bra det gjekk med alt eg kvidde meg til.

Og det som gjorde denne turen spesiell var at eg var her på denne staden som lita jente. Eine morbroren (bror til mor) tok meg med ein gong han var her på vitjing. Det budde ein gamal mann i dette huset ut mot havet. Eg hugsar eplehagen, ei dør oppe på veggen utan trapp og inne eit langt bord med mange ting, slik som briller.....eller kanskje var det lorgnett.....gamalt fotoapparat, papir, klokker og bøker.

Rotete og interessant.

Nedanfor huset var det strand med kvit sand. Eller eigentleg hugsa eg to små strender med kvit sand. Og huset hugsa eg som langt og kvitt.

Mannen, som eg seinare fekk vite var halvt syskenborn med morfar min, lærte meg å bøte not da eg var i starten av tenåra. Den kunsten hugsar eg ikkje lengre.

 

Denne staden fekk eg sjå att i dag. Det er rart å få konfrontert minna frå barndommen og notida. Den stemmer ikkje heilt. Huset var ikkje langt, men bredt. Fjellskrenten attom huset er ikkje med i minnet. Men ein vakker stad var dette med vaksne augo også. Ein fantastisk vakker stad.

Heldig er dei eigarane av dette paradiset. Berre dei ikkje øydelegg med strøm, vatn og veg fram.

 

Vi for attende med nokre få ting. Eit par av tinga var merka med namnet til han som gifta seg med halvsøster til oldefaren min. Den gongen da.

Dei skal være med på å fortelja om fortida til framtida.

 

Denne turen trur eg og får vera med i minnet vidare. For vakker var den, med sjøsprøyten i ansiktet, ørnar som svinga seg i ringar oppi lufta som store, svarte sotflak. Og ute i leia gjekk store fraktbåtar.

For tida er ikkje som den var og har aldri vore det.

 

 

Lovbrot

 

 

Eg vil påstå eg er eit ærleg menneske. Noko som fører til at eg held meg innan loven. Stort sett.

Det er likevel eit område eg har hatt problem med.

Eit einaste eit.

Det handlar om gasspedalen og tida.

Men etter som kroppen fortel meg at evig ungdom ikkje finnest, driv eg å avprogrammerar meg. Eg har ikkje som mål å bruka kvart eit minutt til noko. Så køyrestilen er forandra. Og som eg har sagt, det er for dumt med si første fartsbot når ein nærmar seg 60.

Dagen starta i symjebassenget. Eg fall i stavar der i vatnet. Det er ikkje sikkert nokon veit kva som skjer da......men eg forsvann, stira ned i vatnet, i ljoset og opp-nedverda. Eg tenkte ikkje -, eg berre var der i det varme vatnet, det er så godt å let augo kvila i vassflat.

Etter timen var ferdig henta eg mor til tannlegetimen. Det tek ein liten time å køyra dit tannlegen er.

Det viser seg at i dag legg tida seg litt på tverke. Da vi sit i bilen er det ikkje god tid.

Så eg tek fram gamle kunstar.

Får ein bil framom meg som køyrer dyktig sedat. Den er sikkert redd for om det er glatt tenkjer eg. Da vi er ute av ein sving, blinkar den seg til sides slik at eg får passera. Framom meg har eg ei rett strekning, så eg set opp farten. Været er vakkert, sola skin og haustlauvet heilt gult. 

Eg er på veg opp mot ein bakketopp, da eg kikar rett inn i ei linse.

Eg trur eg bannast -.

- Kor fort var det?

- Mista eg sertifikatet?

Eg svinga inn til den viftande politimannen og rulla ned vindauget.

Utruleg nok var eg verken skjelven eller forvirra. Berre irritert og utruleg strukturert. Det einaste er at eg prøver å vise fram bankkortet mitt i staden for sertifikatet.

Han fortel at eg fekk ikkje nokon prikk, men at eg hadde køyrd ti kilometer for fort og måtte betala eit tusen og seks hundre kroner.

Eg forklarar at vi har det travelt fordi vi skal rekke ein tannlegetime.

"Har du tannpine" spør politimannen.

-  Som både var kjekk og triveleg, men nok litt i yngste laget for denne dama, som i tilegg påsto at  ho snart hadde køyrd i seksti år utan noko bot.

Det lo mor mi godt av. For da hadde eg køyrd bil frå før eg var født.

 

Så no har eg klart det. Eg har FÅTT bot. Sjølv om ein må betala for å få den....

Men eg klarte det før eg vart seksti.

 

Og ei bot er nok, er det ikkje?

 

 

To igjen

Like før midnatt sit eg her. Sjansen er rimeleg stor at eg gjer det om to månader også. I mellom må fleire ting på plass.

 

Eg har tenkt fleire enn ein gong at dette er da eg skulle starta. Med å vaska, baka og gjera det ein gjerne vil få til. Om eg starta no rakk eg kanskje det meste. Enno er det ikkje for seint. Men i kveld vert det ikkje.

For i kveld er dagen ferdig og natta skrapar på døra. "Eg vil inn" seier ho, og slik vert det.

Straks.

Men ei lita stund vil eg sitja her å høyra på at elden knitrar i omnen. At kropp og sinn møtest i fredeleg sameksistens. For eg er heime i eige selskap etter ein dag borte.

I morgon kan eg starta planlegginga. I morgon, i morgon, men ikkje i dag.....

Eg har hatt ein fin dag. Sjølv om køyring med sommardekk ikkje gje dei gode kjenslene. - Når ein ser gradestokken dukkar ned i det blå. Da var det berre å ta verda skikkeleg roleg og sleppa forbi alt attom.

Men nokre planar har kvelden vorte bruka til.

Slik og slik og fordeling -.

Til helga skal vi feira mor og far. Den 3. november har ekteskapet vart i 60 år. Det bør feirast. Så vi tek dei med oss til Trondheim der alle, både vi borna og det neste leddet, vil være med å feira dei.

"Eg skulle vore innom butikken for klede", sa mor mi.

"Har du ikkje noko da" sa eg -, jau, ho hadde det. Men ein ny overdel ville ho gjerne finna. Og det synest eg mest ho må få, sjølv om eg synest ho har mykje klede. Det er liksom eit lite ynskje på ein så stor dag. Så får leggja det inn i morgondagen. 

Dagen skal både duppast i bassenget og køyrast hit og dit.

Men no dett augo straks att, så natti natt, eg håpar du har hatt ein vedunderleg dag.

 

 

Dagar med samtalar

Snar ei veke har eg fått delt kvardagen med nokon. Det er ikkje noko nytt. Men lenge sidan eg har hatt så mykje tid med min eigen son.

 

Han kom heim på tysdag. Fordi vi skulle på seminaret om tang og tare. Det var litt usikkert kor lenge han vart. I kveld er det siste kvelden i denne omgong.

Oppover åra har han vore her. Den første tida var han her anna kvar helg. Fordi han vart ikkje med på flyttelasset den gong det rulla hit vi bur. Han skulle i gong med vidaregåande, og det finnest ikkje her. Slik var det naturleg at han flytta saman med faren.

Etter som åra har gått har besøka av han vore når søstrene var heime og etter kvart med kameratar og kjærastar. Så flytta han til Oslo for fire år sidan, og da vart det høgtider og feriar heime. Men han var aldri her aleine.

På seinsommaren flytta han til Trøndelag att.

No har eg hatt gleda av å ha han heime utan andre. Han er om dagen......dvs. natta, oppslukt av musikk. Han mekkar musikk på pc'n. Han er ivrig.

Eg kal få dela noko han har laga, men ikkje enno.

Sonen min følgjer ikkje den gjengse sti. Han har gjeve meg bekymringar.

Men eg er og stolt. Over det menneske han er.

Saman med han må eg tenke. Eg vert utfordra.

Vi har snakka saman desse dagane. Det gjer godt å snakka. Han er reflektert, han set seg inn i ting. Eg blir også utfordra i tankgongen min.

I kveld tok vi oss ein køyretur over fjellet. Vi stoppa for å sjå på ljoset før vi trilla attende til hus og middag.

No sit vi begge med data. Han med musikken og eg med orda.

Det er søndagskveld og oktobermørket omsluttar oss. Men inne er det lyst og varmt.

 

 

Framtid i sjøkanten

Sjøen strekkjer seg oppover land før den vert dregen attende. Det er den evig pulsen. Tidevatnet.

 

I denne rørsla finn vi mykje. Mykje liv og mykje puls. Og kanskje mykje av framtida. Ein spanande tanke som slo nokre røter her om dagen. Kan dette vera noko å sjå på?

Eg har ei strandlinje, men eg eig ikkje utover sjøen - berre til marbakken. Men å tenkje seg tankar om framtida er lett. Så da eg fann eit seminar inviterte eg med meg sonen og vi reiste i veg for å bruka dagen på temaet.

Interessa var tydeleg svært stor. Det var mange frammøtte. Dei fleste var i samanheng med jobb, det var mange næringar alt frå dei som har hatt fokus på oljen til utdanningssystemet. Det var frå forskarmiljø og det var nokre får private, slike som sonen og meg.

Det vart ein interessant dag. Kvar finnest dei beste vekstplassane, kva for algetypar det er hovudfokus på, kva som finnest av næringsstoffar til korleis kan ein produsera. Og kva for område kunne dei brukast; mat, helse, dyrefor og gjødsel  innfallsvinklane var mange.

Vi reiste heim med hovuda så fulle av inntrykk at vi måtte venta med å gå vidare på ideen om dette kunne være noko.

Det er mange spørsmål som må svarast på. Er dette noko for oss......

Eg ser at det er mykje som må til, og sannsynleg er sjansen liten for produksjonen for vår del. Vi bor i en fjord, vi har ikkje så mykje strandlinje, arealplana for kommunen er under godkjenning i desse dagar. Og ikkje minst, kva krev det av investering?

Men tanken om livet i fjæra er stor og spanande som ei ny og berekraftig næring.

Kanskje.......

 

 

Halvveges

 

Halvveges i hausten er denne helga også over. Den har gått fort og den har vore fin.

 

For dagane går fort. Så enkelt er det. Fredagskvelden dura eg over fjellet i kombinasjon av å handle og hente mellomste.

Ljoset om dagen er så heilstøypt fint. Ein skulle berre ha sett seg ned for å sjå på alt ljoset. Men slik er det ikkje så klart.............det går ikkje.

Laurdagen gjekk som dagar gjer. Fort.

Vi hadde begge våre ærend. Eg køyrde og handla og slikt. Og ho gjorde det ho skulle.

 

I dag var vi einig om å be middagsgjestar. Eg hadde både bein og kjøtt, og med all grønsaker som finnest no -, passa det godt med ei kjøttsuppe. Desserten vart panna cotta. Karamelliserte sukkeret før eg slo fløyten i. Hadde i tillegg i vaniljefrø og lime.

Eg hadde baka ei gulrotkake til kaffien, ei eg fann hos Myloveforcakes. Den vart søt nok, men absolutt god.

 

Men så måtte mellomste dra med bussen attende. Da er det vanleg prosedyre å følgje ned til vegen.

Og ljoset...........

Ja, ljoset var heilt fantastisk.

No er eg for meg sjølv att. Snart er det natt. Og i morgoen er ein ny dag.

 

Har du hatt ei fin helg?

 

 

Les mer i arkivet » Desember 2016 » November 2016 » Oktober 2016
BforB

BforB

58, Kristiansund

Heilt enkelt er eg ei dame. Eg er oppteke av mykje og ein tanke oppbruka av alt eg ville. No leiter eg etter det store overskuddet, samtidig med at eg gler meg med mine nære. Er glade i tankar, og inn i mellom må eg ut med dei. Eg bor i ein liten kommune nord for Kristiansund, men fordi ikkje så mange bloggar der velger eg å føre opp byen som min heimplass.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

Lenker

hits