hits

Glad og gira

 

Av og til kan ein verta så gira at søvnen forsvinn bort i natta. Den vert så og seie ein skygge.

 

Ofte skjer det ikkje, ikkje no lengre. Før - i den grøne barndom kunne slikt nok skje.

Eg har eigentleg mest skrytt over evna mi til å sovna. Slikt straffar seg!

Så i dag er eg rutete og stripete inni meg av trøytleik, og gle meg til at dyna skal viska ut dagen.

Det er opp til fleire grunnar til at søvnen forsvann.

 

Eg har auka aktivitetsnivået, da vert alt travlare.

Plutseleg går det opp for meg at året snart er omme. Eg hadde gløymt å føre over ei ferieveke eg ikkje har teke ut, til neste år. Så da må eg berre ta den veka på styrten.

Derfor må eg skunda meg enno meir.  For å rekka det eg har piska opp, på kortare tid.

Men det er frykteleg artig å kjenna at alt er så mykje meir av alt. Kroppen min kan brukast igjen.

 

Da eg fekk diagnosen tenkte eg at det som ikkje er bra må brukast til noko som er bra.

For ein del reumatiske sjukdomar kan ein søkje rehabilitering der varmen er høgare enn i Noreg. Ein må senda søknaden inn til Oslo universitetssykehus der det er to søknadsfristar i året.

Det gjorde eg.

Ein dag låg ein konvolutt i postkassen. Ein tynn konvolutt. Der sto det at dei hadde teke imot søknaden. Eg rekna ikkje med uansett at eg fekk opphald første gongen eg søkte.

I går låg ein ny konvolutt i postkassen. Ein tjukk ein.

Der sto det: Du er innvilget behandlingsreise.

 

Eg har berre litt over ei veke for å finna ut om eg får det til; hund, kattar, jobb, utskrift frå lege og sjukemelding. Det er ein logistikk. Men vil prøva å få det til.

 

Og tankane, tankane rasa som nokre pingpong ballar da eg skulle sova.

Det eg skulle rekka før ferieveka, og tanken på fire veker med trening og full fokus på meg sjølv. Såg for meg lange gåturar på ei Spansk strand.

Ikkje fekk eg sovna, og da eg endeleg gjorde, vakna eg etter fire og ein halv times søvn. Da sto eg opp, koka meg graut og for på jobb.

 

I morgon må eg væra utkvilt for å få unna meg ein haug av oppgåver slik at eg kan ta ut ei siste ferieveke.

Og i den skal eg laga jul i huset.

 

Men glad og gira vart eg.

Dagane med både gleda og det andre

Dagar og år....vert til år og dagar. Og dei små ungana veks seg til. Her om dagen var det mellomste, desemberbarnet som runda nok eit nytt år.

 

Ho ville feira i byen.

Så vi vart invitert. Ein salig blanding av ungt og gammalt.

foto:Asbjørg

Men kven tenkte på det.....

Det vart servert tacolefser som vi kunne putte inni det vi ville. Variert med laks eller kylling.

Kaker etterpå.

Samtalen gjekk om alt og mykje.

Studiar, arbeid, glede og sorg.

På tvers og på kryss over bordet gjekk orda.

Latteren satt laust og lydnivået blir høgt når mange skal dela hendingar og tankar.

Eldstemann og eg kom oss for seint i veg. Han har vore heime her hos meg nokre dagar, sjukemeldinga gjekk mot slutten. Gipsen var teke av handa, handa fungerte betre og betre.

 

Like før vi skulle køyra høyrde vi sterk motordur over taket.

Eg fauk ut på terrassen og ser eit helikopter som går inn for landing like attom nabogarden.

Da ser eg det, bilar med blinkande ljos og etter kvar kjem mange utrykingskøyretøy.

Blir sett ut når ein får ei slik hending like utom stuedøra si.

 

Seinare har eg fått vite det gjekk bra med dei involverte. Heldigvis!

Og vi kom oss til slutt i veg til ei hyggeleg feiring av mellomste som er eit år unna eit kvart århundre.

 

Dagar og år.

Det er veven med renning og innslag.

Seier eg, som har gått nokre rundar.

Med glede og sorg.

 

 

Kor tida går

 

Eg er midt i utan å skjøna farta.

 

November tek slutt i slutten av veka, eg har ei jente som snart er 24 år. Jula lurer rundt hjørnet og eg vurdera å kjøpa meg dampvaskeutstyr.

 

Eg tenkjer nokre gong at eg kan klarer alt. Om eg berre vil.

Dagar og veker rasar forbi. Det er kurs, reiser og møter.

For tida går.

Går, går og går.

 

Eg ser attende og til sides. Eg ser framover og tenkjer på det som har vore, som kan brukast.

Alt....kunnskapen, smerta og redslene. Det å ikkje strekkje til. Gleda og det ein veit ein meistrar.

Det kan brukast.

Konstruktivt.

 

Og medan går tida.

Eg står framom ei ny veke.

I sekken har eg meir energi enn eg har hatt på lenge.

Mindre smerter.

Meir sjølvsikkerheit.

Dei siste vekene har eg fått trua attende, om at alt kan gå.

Og at eg ikkje orkar meir, orkar ikkje meir av å væra der eg har vore.

Lenge.

Lei av å ikkje kunne, av å verta mistolka av dei som ikkje er så fline til å lese andre.

Eg vil berre noko anna.

For her har eg vore lenge nok.

Og eg trur eg kan.

Utan dei store faktene.

 

Men no er det på tide å pakke ned helga.

Ei fin helg med minusgrader, vakre himlar og varme i omnen.

 

For i morgon kjem ein ny dag.

Ein ny dag med oppgåver.

 

 

Dagen, maten, kroppen og eg

 

Det hjelper og det hjelper. To månader sidan eg klarte å ta opp igjen fokuset. Fokuset på meg sjølv kan eg mest skriva.

 

Det fokuset har fleire nivå, men eg har i alle fall mykje større fokus på kva eg puttar inn i munnen.

Maten.

Og etter å ha starta med medisin for det som skal væra leddgikt, er det akkurat som noko har skjedd.

For det første har eg vorte enormt mykje betre , vondtane er redusert med ca. 70% trur eg, og for det andre........eg har ikkje lyst til å bruka medisin.

Eg les om tarm og betennelsar, det kan eg skriva om seinare. Lesestoffet er interessant. For eg leitar etter andre måtar å kunne bli bra på, utan å måtte medisinera seg.

Det er to matvarer eg har redusert kraftig. Eg les ikkje ein plass at kvitt mjøl og sukker er bra. Så desse to raffinerte matvarene prøver eg å helda meg mest mogleg unna.

Elles brukar eg ein app som eg sa tidlegare eg kunne skriva om, og det skal eg gjera. Der ser eg kva et et og kor bra eller gale det er.

 

På tysdagar er veiedag. Og det viste seg at nedgangen gjekk seinare denne andre månaden, men til saman har eg redusert vekta mi slik ca. 7,5 kilo sidan eg starta for to månader sidan.

Det kjennest så klart.

Det blir dobbel verking av at eg er lettare i kroppen og at ledda omtrentleg ikkje er vonde.

Derfor overdriv eg nok litt, eg trur eg klarar så mykje meir. Og så gjer eg mykje meir. Så eg tenkjer eg må ikkje overdriva alt formykje.......

Men det er så forbaska artig å kunne fungera!!!!

Eg blir heilt høg eg.

 

No er det berre å gå i gong med tredje månaden, og når den er over skal eg igjen fortelja om ståa.

 

 

Kaffi og farsdag

 

Seinare høyrer tittelen saman, no er den kvar for seg. For slikt ein berre gjer og tenkjer er lurt.

 

For kaffi må ein ha, eller og må...... For meg kan det faktisk variera. Nokre dagar heilt utan, andre dagar mykje. Heime kan det gå fleire utan.

 

I dag, på ein søndag, ville eg laga meg ein kopp. I kaffiboksen var det litt lite att, så tok fram ein pose å tømte oppi. Da eg skulle laga den til registrerte eg at korna var grove. Eg hadde teke feil pose i feil kopp.

 

For kaffi er ikkje berre kaffi for meg. Til eg var 30 år drakk eg mest ikkje kaffi heime, i hovudsak drakk eg te. Men da kaffiar med C dukka opp på åttitalet, vart det ein vanleg sosial arena å møta vener fram til eg flytta til Trondheim, ekteskap og familieliv.

 

Vi fekk tre kaffitraktarar da vi gifta oss. Alle tre vart levert inn. Eg likte ikkje trakterkaffi. Hadde ei slik espressokanne som ein kunne setja på kokeplata.

 

I dag, mange år etter, har eg fortsatt ikkje traktar, men kan drikka det når eg får det servert.

Eg sjonglerar mellom tre måtar å lage kaffi på.

Den eine er den gammaldagse måten som eg brukar så sjeldan at den mest vert eksotisk, kokekaffien. Da eg fekk meg induksjonsomn ønska eg meg kaffikjele til å bruka på den. Så det har eg.

Den neste er presskanna, den er bruka mykje. Og til slutt har eg veggkaffi....ei maskin i veggen som lagar kaffi. Den passar når eg skal laga meg ein kopp, eller vi er to som skal ha kaffi.

Dette betyr tre forskjellege posar meg kaffi; kokkaffi, presskannekaffi og espressokaffi.

Og i dag gjorde eg det formastelege  med å tømme presskannekaffien opp i boksen med espressokaffien.

 

Så slik hell ein på.

Må avslutte denne dramatiske historia med at det gjekk bra og det vart kaffi på meg.

(Litt ironi må ein kunne bruka).

 

Er bedt til foreldra mine i dag. Til feiring av farsdagen.

På fredag rakk eg ikkje kjøpa gåve til han, jobba for lenge. Og i går orka eg ikkje dra i butikkar. Fekk koma med ei gåve etterpå tenkte eg, ullsokkar eller ullskjorte eller noko slikt.

Men litt kjedeleg er det.

Så slo tanken plutseleg ned i meg.

I dag.

Med litt i minste laget av tid.

Far er ein gamal mann og matlysten er ikkje heilt der alltid. Mor fortalte at dei siste brøda dei kjøpte smaka han ikkje. For ho bakar lite i dag. Før baka ho alltid. Men når dei er 93 og 85 år må ein forventa at alderen påverkar kva dei orkar.

 

Heimbaka brød må væra ei fin gåve, var tanken som plutseleg slo ned.

Som tenkt så gjort.

 

No står dei å hevar. Det er ein time til eg må dra, så marginane er i minste laget. Etterhevinga får berre bli litt kortare.

 

Eg synest farsdagen kan være ein grei dag å feira. Men ein kan godt ta det moderat med tanke på gåver og slikt. Så at eg kom på dette var midt i blinken.

Ungane skulle be faren på middag i byen i dag, det synest eg og er koseleg dei gjer.

 

Det er fint å kunne gje kvarandre omtanke. Og ein treng så klart ikkje ein spesiell dag. Men greitt det også, utan å springa ned butikkdørene.

 

Feirer du slike daga som f.eks farsdag?

 

 

Alt ein vil

For det kan verta mykje det. Når tankane tenkjer og viljen vil.

 

Laurdag med ei nokså grei kjensle. Eigentleg. Men også at det er alt for mykje som har alt for lite tid til det må væra i mål.

Ikkje ei slik kjempeuvanleg kjensle for nokon. Og på eit slikt nivå at det kjennes berre som frisk vind i håret.

Slik som det bles ute i dag. Friskt og kaldt. Med fuglar som flaksar i vinden.

 

Tema, eg har så mange av dei i hovudet.

Skal eg skriva om det eller det tenkjer eg. Eg kan ikkje skriva om alt.

No høyrest det ut som eg har eit kolossalt aktivt og interessant liv.......

For akkurat det trur eg dei fleste ikkje vil synest. Men eg har det bra med livet mitt.

Tenkte på det her om dagen. Eg kom heim og huset låg heilt i mørke. Søstera mi var heller ikkje heime. Den tredje søstera mi hadde vore oppom med mor tidlegare på dagen for at den andre søstera skulle køyra ho til tannlegen. Sjølv skulle ho attende til livet sitt i byen. Tenkte ho over våre liv i eit hus langt ute på landsbygda, på eit uverksamt gardsbruk. Ei som er ufør og ei som går for halv motor. Der energi og økonomi ikkje har dei beste forhold.

Sannsynleg gjorde ho ikkje det, for alle er vi så midt i vårt eige. Men eg tenkte tanken da eg kom heim til den mørklagte heimen.

 

"Alle tolkar det dei høyrer ut frå der sjølv er i livet sitt," sa eine dotter mi her om dagen. Eg syntest det var klokt sagt.

Men eg har tanke meir energi om dagen. Og da kan tankane mine gå lengre, og med det følgjer aktivitetene.

Derfor vert det mange tema. Og også fleire gjeremål.

Både jobb og privat.

 

Eg kan ha nokre nedturar. Men dei taklar eg.

 

Helga er mi, eg er heime. Varm med brennande ved i omnen.

Eg gje ungane råd, men eg kan nok like godt gje meg sjølv råd. Om korleis ein skal leggja opp livet sitt til at det kjennes godt.  For det er eit så viktig fundament. Og fundamentet er viktig. Alltid og alle vegar!

 

Ynskjer deg ein fin laurdags ettermiddag.

 

 

 

 

Irriterande energi

Gjennom dagane og vekene og åra oppleve ein utfordringar. Av typen irritasjon. Korleis ein vel å reagere er individuelt.

 

Dei siste dagane har eg vore meir irritert enn kva eg har opplevd på lenge. Det er inga god kjensle, men eg tenkjer det er bra........at det kjem av meir energi i dette. Og kanskje at vekta også har gått noko ned.

Men uansett må ein prøva  sortera i snør og bartar. Dela skyld så å seia. I svært mange tilfelle kjem ein attende til seg sølv. Er det nokon som kan råd for at livet mitt er slik som det er liksom.....?!

Og ofte vert svaret slik at det er berre deg sjølv som kan gjera noko med dette.

 

Ein opplev også at folk oppføre seg irriterande, og ein kan alltids prøva å seia noko, oppdra så å seia. Men seier ein det ikkje riktig, eller at folk ikkje er mottakeleg, så hjelper det lite.

 

Men  den eksistensielle irritasjon er det i grunn ikkje andre enn ein sjølv som kan gjera noko med.

Slike irritasjonar har eg kjent lite til i det siste. Eg har på ein måte hatt nok med meg sjølv, og det var berre kjempeartig å skriva , for handlar liksom ikkje det eksistensielle om individet, om ein sjølv........

Likevel, det handlar nok også om både perspektiv og energi.

Kva dette handlar om for meg no, er eigentleg ikkje så interessant. Men ei blanding av situasjonen og gamle draumar, innblanda av åra som går. Går så forbaska fort.

Og nok ein tanke meir energi. Absolutt meir ENERGI.

Så summa summarum er det svært bra!

 

Og det er berre eg som kan få til forandringane. Eller......det kan alltid skje noko som er positivt eller negativt som påverkar og gjev forandringar. Det er berre at negative forandringar er ikkje å ynskje.

Eg kan i alle fall tenkje gjennom situasjonen, sjå på kva ein kan forandra og kva ein ikkje kan gjer så mykje med. Uansett er det interessant hovudgymnastikk. Og det ligg utvikling i slikt.

Trur eg.

 

 

I gjennom

Så er eg nok i gjennom nok ein gong. Som flo og fjøre, som pulsen, som i rytmen til alt -.

 

Og kva er det eg skriv om no da, i sludd mot slutten av ein oktober månad........

Men eg trur kanskje eg ser ein rytme i mitt eige løp -. I dagane og vekene mine.

Eg må ile til og seie at alt er mykje betre enn kva det har vore. Med smerter og slikt. Og gjett om eg er glad for det!

Det er for tidleg å vite om dette eg ser omrisset av, er rytmen eg skal leva med.

For det som er så fantastisk bra er at dagane mine i seinare tid er så mykje betre enn kva dei har vore.

Slik kort fortalt er rørslene mine slik omtrentleg på plass, kan gå i vanleg tempo, får meg opp av stolar utan stønning, greier kle på meg rimeleg greitt og greier å bære ting, tygge osv. I tillegg har eg fleire dagar med ein tanke energi.

Slikt er skikkeleg artig og svært godt.

No har eg hatt nokre dårlege dagar att, men trur eg kanskje er i gjennom for denne gongen. Fredagskvelden set eg denne sprøyta som skal ta ned immunforsvaret for at betennelsane i kroppen skal gå ned. Så det kan sjå ut som inntil fredagen, og litt etter er, eg meir nede.

Logisk.

Eg må nok like vel meir fram i tid for å sjå om dette er rytmen. Om det er det, er ein slik rytme ikkje noko problem, det går kjempefint.

 

No er eg også meir over på alternative tenkemåten, les og prøver ut. Men det treng eg mykje tid på å finne ut av. Er det nokon som har sine erfaringar med leddgikt høyrer eg gjerne frå dykk.

 

Ute er det haust. Intens haust.

I dag køyrde eg mellomste til bussen, ho skulle attende til Trondheim etter nokre dagar heime. Dagar som gjekk fort og var fulle av trivsel. Eg prøva å vekkje strikkegenet hennar. Kjøpte garn og pinnar. Garnet var så mjukt som kattungar utan klør. Litt løe. Slik at feil kunne tålast. Og ho vart ivrig på å få seg eit skjerf. Første natta etter ho hadde pinnane mellom fingrane, drøymde ho at ho strikka.

 

I gårkveld fekk eg meg eit lite sjokk da eg kika ut. Terrassen var kvit. Av snø !!!

 

På bilen har eg sommardekk enno. Litt nervepirrande kan det vera å ta ut bilden da. Men om tysdagen skal temperaturen stiga igjen, så tenkte å venta litt til med å skifta. Så da er det berre å køyra roleg.

Har starta å snakka om jula med mine. Opnar for den slik den har vore dei siste åra. Da vert vi mange, og det er svært hyggeleg. Men eg må nok planlegga enno betre i år enn tidlegare for å få det til. Det viktigaste er at vi er samla.

 

Søndagen startar å mørkna. Flyttinga av klokka gjer utslag.

No skal middagen fram. Søtpotet og karbonadekjøttdeig. Kjenner eg er litt svolten.

 

Ynskjer deg ein riktig fin søndagskveld, den siste søndagen i oktober.

Ro i forbifarten

 

Det er vakkert om hausten. Spesielt når vêret er fint. Vi er heldige slik, denne hausten.

 

I går hadde eg fri utan å ha fri. Eg skulle køyre mor mi til augnelege. Vi hadde nokre ærend etterpå. Blant anna ein tur innom helsekost. Eg kjøpte nokre produkt, men eg kan skriva om det seinare....om eg ser dei gjer ein forskjell.

 

I dag var det arbeid. Møte. Av og til kan eg verta stressa over ting som eg skal i gjennom. Det brukar likevel å gå bra.

Når eg var ferdig med det eg skulle tok eg meg tid til å nyta. Ta meg ein runde og festa deg eg såg til den digitale verda.

Tenkjebenken.

Den sto der den vart plassert med retning mot dei sju hav.

Fleire som har fortelt at dei hadde oppdaga den og gjort akkurat det den inviterte til, setja seg ned og let tankane flyte.

 

Det gamle naustet, eg er så glad i dette motivet når floa står høgt.

Himmelen viste mest fram ein engel syntest eg.

Heim igjen køyrde eg med lydboka på, og vegane kunne ikkje verta for lange. Så den bortimot timen det tok å køyre heim var eg ikkje på Nordmøre, men utanfor Namsos.

 

Da eg køyrde langs min fjord var det ikkje mørkt og ikkje ljost. Og eg kjende det i kroppen kva eg skulle. Inne skifta eg til passande klede, tok på meg joggeskoa og refleksvesten. Og misteren med dei brune auga sette seg sporenstreks ned for å få bandet på seg.

 

Etterpå vart det tv, blomkålsupe og til slutt no grøn te.

 

Eg skriv med meditativ musikk på øyra.

Livet, det er ikkje så verst det.

 

God natt til dykk som er oppe og godmorgon til deg som kanskje finn innlegget mitt i morgon.

 

 

Enden og starten

For veka er over og ei ny er i emning. Midt i hausten.

 

Veka har gått som eit olja lyn. Men fullt av innhald. Både bra og trist. Slik livet er.

Eg er mett og eg er trøtt.

 

Dei siste dagane har eg klart å vore fysisk meir aktiv. På torsdag venta eg dei to timane etter jobb for  bassengtrening.

Fredag vart via bortgongen av eit syskenbarn til mor. Slikt blir ein oppbruka av.

 

Men i går fekk  eg meg ein runde. Både oppover og nedover. Pulsklokka var fornøgd.

Nede att tok eg bilete av brøytestikkane.

Hatt ein dialog kor vidt dei var set godt nok ned. Bruka spett og fikk dei ikkje djupare. Det var så godt eg klarte. Satsar på det går bra.

 

I dag var nok ein nydeleg dag.

Men sola er sid.

-Ville ut i hausten og sola. Det var berre at det tok tid. Først håpa eg bøsseberarane kom før eg for. Dei var ikkje å sjå. Så kom ein med nokre papir for ein traktor eg selde i fjor. Etter dette var klokka så mange at det var på tide med lunsj. Så eg ba like godt opp henne nede på kaffi. Slik gjekk det enno meir tid.

 

Da eg endelg var klar skein sola berre på andre sia av fjorden. Så eg fann bilnøklar, hundeband og pengar. Og flaks over flaks, da eg opna bakluka for hunden, kom det ein bil opp oppkjørselen. Så da fekk eg avlevert pengane til aksjonen.

 

Men da vi var frammen og bilen parkeret, var sola forsvunne frå vegen. Da ser eg ein veg oppover skogen. Men det er så på nippen at da hunden og eg legg i veg oppover er sola borte der også.

Bratt er det også. Men sååå......er boff og eg oppe og seeeer sola.

Den er på tur ned i fjellet.

Den fargelegg naturen så fint.

Eg måtte fotografere. Så klart!

 

Det var bratt ned att også.....inga overrasking det. Både okla og kne er ikkje noko å lita for mykje på. Men kjende eg fekk opp pulsen. Det er bra!

 

No sit eg her nydusja og alt for mett. Senga er ikkje langt unna i tid. Eg er trøyt så det held.

Det går sikkert an å leggja seg så tidleg også.

 

 

Stemma og songen

Alle kan syngja med det nebbet dei har. Eg og kan det.

 

I dag kom det ei dame innom kontoret. Ho dreiv på med ein master som songpedagog. Veldig ung og med mykje god energi i rundt seg.

Ho skulle ha elevar for oppgåva si. Elevar i alle aldersgrupper.

 

Kva om eg meldte meg på........tenkte eg. Ikkje det at eg trur det har gått eit stort songtalent tapt og at det no kan takast fram. Aldri for seint liksom.

Men.......

Stemma vår fortel så mykje om oss. Vi kan høyre på stemma om folk har det-, eller ikkje har det bra.

 

For mange år sidan mista ein av mine mest stemma si. Den vart bitteliten og heilt utan trykk. Dette var like før ekteskapet mitt tok slutt, og stemninga var ikkje heilt god i heimen for nokon. Latteren og gleda hadde flytta ut. Det er vondt uansett årsak å avslutta eit ekteskap. Så dette var nok noko av grunnen.

 

Tiltaka vart fleire, det vart snakka med skulen slik at det vesle vesenet som hadde det så vondt kom i samtale. Det neste var å starte med klatring, det gjev meistring og kraft. Det siste eg fekk i gong var songundervisning. For da måtte den vesle stemmen som hadde flytta opp i halsen, jobbast med. Eg hugsar songpedagogen ikkje heilt hadde tru på teorien min, men det brydde eg meg ikkje om....eg var sikker i mi sak. Og det tok ikkje så lang tid for den vesle ungen var trygg på sin følsame måte igjen.

Eg trur stemma er svært viktig for kjensla av kven vi er. Vi som har ei stemme som kan brukast.

 

Når eg skal snakka til mange folk, får eg ofte problem med stemma, spesielt om det er eit større lokale. Det er for så vidt heilt greitt å stå framom mange menneskjer......men eg føler at stemma mi blir for lita. Ikkje nok trykk. Eg er svært glad i mikrofonar, da treng eg ikkje være redd for ikkje å verta høyrt.

 

Så kanskje.......

 

Eg skreiv ein mail nokså fort etterpå, at kanskje eg kunne tenkje meg å ta timar.

 

I tillegg syng eg mest aldri lenger, eg song mykje før. Ungane var svært glad i songen. Men det byrjar å verta ei stund sidan, så stemma er nok nokså rusta.

 

Kva er det ein ikkje kan finne på.

 

I heile vide verda kan ein eigentleg alt. Eller mest alt.

Og det er bra det!

 

Så da får vi sjå om eg startar med timar.

 

 

Ein månad

 

Da har eg heldt taumane i ein månad. Og det gjev resultat.

 

Den 19. september tok eg tak, om enn noko snublande.

Eg kjende at nok var nok.

Da var eg i gong. Med kontroll av meg sjølv.

Eg er ikkje slik knallstreng, men les for å auka kunnskapen og i tillegg støttar eg meg til ein app. Den er fin og funker. Namnet på den er Lifesum.

Gjennom den prøvar eg å ete ofte nok og riktig. Mest mogleg samansetting mellom karbohydrat, protein og fett. Det er ikkje det at eg er superflink, men det har starta med reduksjonen av meg.

Etter ei veke var eg gått ned 1,9 kg, neste 0,6 kg, den deretter 1,2 kg og i dag ned 0,8 kg. Så til saman har eg minka 4,5 kg på desse vekene. Er godt fornøgd med det.

Et ofte frukost av yoghurt, frø og bær.

 

No er det slik at det er lett i starten, å gå ned.

Men no skal eg til med ein ny månad og sannsynleg vil det væra mindre å mista så lett. Så eg må passa meg for ikkje å mista motivasjonen når vekta startar å gå seinare av, det er ikkje den eg skal mista -.

 

Eg har vore gjennom dette nokre gong før. Veit eg greier fint å helda motivasjonen i eit par månader. Men så......slepp eg taumane, og ikkje ti ville hestar hjelper til å få meg i gong att. Akkurat når det skjer må eg finna koden som får meg til å fortsetja. Finna eit par ville hestar til.

 

Fortalte legen min i går kva eg er i gong med, og eg sa at når det skjer kan det vera godt å ha henne i bakhand. Så kom ho med eit par råd som eg visste ikkje vil virke.

Men så sa ho: "Ein vert flinkare og flinkare når ein øver seg".

Og det veit eg. Så den setninga vert mitt mantra. Denne gongen skal eg klare det.

 

Og så les eg enno meir. Om mat som skal hjelpe til med å minka betennelsar.

 

Dette var ei oppdatering.

På meg og ståa mi.

Dette er den ubarmhertige verkelegheita ein månad attende i tid, og slik sett ser eg vel fortsatt slik ut. Desse kiloa utgjer ikkje så mykje (I himmelens namn,kvifor legg eg ut dette........treng vel strengt teke ikkje være så ærleg vel........).

 

Så skal eg lova meg sjølv at om ein månad skal eg skriva eit nytt innlegg om korleis den månaden har gått.

For eg er i gong.

 

Kva gjer du for helsa di?

 

 

Pannekake til frukost

 

Pannekake med bær og kesam er godt til frukost. Spesielt når det er helg og kanskje betre tid.

 

No er nettopp ei helg over. Yngste og eg kosa oss med pannekake både laurdag og søndag. Søndagen hadde vi igjen frå laurdagen.

Dette er enkelt å laga. Sunt trur eg også eg vil påstå, for her er ikkje bruka verken sukker eller kvitt mjøl.

Her skal du få oppskrifta, om dette kan friste:

Bananpannekake med havremjøl

2 bananar

2 egg

2 dl havremjøl

2 dl havremjølk

1 ts kanel (evt. meir)

 

Bananane kan godt vera godt modne. Først blir bananane mosa. Har så i egga, havremjølet og havremjølka i. Eg bruka foodprosecor, da går det fort. Ein kan så klart buka havregryn og vanleg mjølk.

Steik små pannekaker i panna, bruk gjerne kokosfeit å steike i.

Vips så er pannekakene ferdig.

Saman med bær, slik som vi bruka no i helga; blåbær, bringebær og jordbær. Og så ein klatt vaniljekesam.

Vi drakk grøn te til medan det brann varmt på omnen og etterpå var vi klare for dagen.

 

Bon appétit.

 

 

Så kan eg pakke ut ei ny helg

For denne veka gjekk fort gitt. I morgon er fredag som er fridag i morgon. For meg.

 

Tre gode dagar har passert gjennom og forbi mitt liv. Dagar med både munn og mæle og kropp til å bevega seg i. Eg blir så glad at eg kan bli litt overstadig. Men eg trur ikkje det har noko å seia. Alle må få lov til å verta høg ein og annan gong.

Helga er ikkje full av planer. Akkurat slik eg likar det.

 

Ein kveld etter eg hadde lagt meg, tenkte eg på dei "stille rom". Det å ikkje tenkje. Berre væra der utan tankane, som eit stille rom inni seg. Det var ein god tanke.

For eg tenkjer, fantaserer, drøymer og har eit yrande liv inni meg. Og det er nokså artig. Men når ein skal sova kan tankane og fantasiane forskyve nattesøvnen.

 

Ute dryp det vått. Eg øver på henge skuldrene der det er naturleg. Og det kjennes så godt å øva på slikt.

I morgon ynskjer eg meg enno ein god dag. For vi vil alltid ha meir av det som er bra.

 

Har du fantasi som kan boble og korleis brukar du den?

 

 

 

Fisking i skyggeland

 

Det luktar sopp av fingrane. Av meg. Synest eg. Men det er ikkje den verste lukta.

 

Eg er luktvar. Dagen i dag har vore fin for alle sansar, litt lukt av sopp tålest.

Måndagar har vorte fridag.

Når den står opp med sol i auga og alt som vakkert er, fann eg ut at eg skulle gjennomføra det eg tenkte i går.

Så eg snudde ryggen til sola og gjekk vegar som det er ein stund sidan eg har gått.

Rogna var som oppkvikkarar i skogkanten.

Før eg tok meg inn i bratta og skyggeland.

Ned til sjøen bar det. Og der låg den å sukka og klukka.

Fiskestonga hadde eg med. Kanskje det vart fisk til middag.........

Men det einaste eg fekk var ein liten mort som måtte få leva lengre. Så han kasta eg ut att.

Elles kom det symjande ein fugl som letta og flaug bort.

Boffen var i vilske, peip og småbjeffa og forsøkte å få tak i ongelen etter kvart kast -.

Derfor måtte eg konsentrera meg, for eg hadde ikkje lyst på nokon hund på kroken. Og ikkje ville eg detta uti. Men denne uvanen eg har med å setja brillene opp på hovudet straffar seg.

Ved eit kast låg dei plutseleg i sjøen. Så for å berga dei før bårene skvulpa dei for langt uti var det berre å setje foten uti og ned. Slik fekk eg berga dei. Det er ikkje så mykje tøy i meg, men da eg datt da eg skulle ned ein kneik, og plutseleg sto der på alle fireføtene, registrerte eg det gjekk heilt greitt. Trur faktisk ledda har godt av å ikkje verta teke så omsyn til eg.

 

Sola starta å fargeleggja tretoppane oppom oss. Og eg fann ut at det vart nok ikkje fisk til middag i dag.

På tur opp att fann eg ein liten handfull mengde kantarell. Så dei vart steikt til lunsjen. Det er den lukta som sit att. Men da vi kom opp var både boffen og eg svært modne til ein pause. Bakkane tok på.

Og eg nøyd med fridagen min. Sjøl utan fisk.

 

 

Å sitja fast

Av og til er det heilt umogleg å koma laus. Fordi en forsvinn inn i noko anna.

 

I kveld greidde eg ikkje kome meg ut av bilen.

- Etter eg var framme.

Eg vart berre sitjande der.

Før dette hadde eg henta foreldra mine til ein biltur. Dei hadde funne ut vi skulle finne ein stad å ete.

"Smøla" foreslo far. Han hadde arbeidd der i ungdomen.

Men dit ville absolutt ikkje mor. Det var alt for seint syntest ho, og litt rett kunne ho ha i det. Lurt å starte tidlegare på dagen.

Så det vart Kyrksæterøra. Vi køyrde over Skardsøya og utmed kysten.

 

Eg måtte stoppe bilen å ta bilete av sola som skein på vatnet.

Bussen som kom akkurat da stoppa. Trudde sikkert eg skulle med der ute i audemarka.

Vi fann staden vi brukar å finne når vi er der og handlar. Dei serverte skikkeleg søndagsmiddag, skinkesteik med surkål, spareribs og fløytegratinerte potet. Fleire dessertar var det også.

 

Og jau, vi vart skikkeleg mette. Eg og som prøvar måtehald.

 

Så var eg heime att.  Foreldra hadde funne tv'n og Victoria.

Eg bry meg ikkje så om tv. Men eg druknar i lydbøker. Eg høyrer bok etter bok i bilen. No er den tredje boka med Ingrid til Barøy, Rigels øye av Roy Jacobsen som eg forsvinn inn i.

I bilen, i mørke, utanfor fjøset er eg med henne på leiting etter russaren. Eg må skifte cd for å høyra vidare. Eg sit fast i boka. Eg er i 1946, krigen er nett over og ingen har høyrd om Rigel som gjekk ned. Skote ned av Engelskmennene.

 

Men tilslutt klarte eg det. Da enno ein cd var høyrd ferdig. Eg kunne ikkje setje inn enno ein til.

Så derfor kom eg meg opp til huset, gjennom kaldt, vått gras. Slå på pc'n for å skriva dette før eg legg meg.

 

Likar du å lese/høyra lydbøker?

 

 

Laurdag heile dagen

Eg ynskje meg ein dag lengre enn lang. Ein med effektiv og god klang.

 

Samtidig som den inneheld all ro som ein treng. Og tur ut i vêr, vind, regn og sol. Ein dag med plass til alt.

Men bilen skal få stå i ro.

Eg kjenner eg har behov for å rydda rundt meg. Rydda litt meir ordentleg.

Vaske.

Eg vil det skal lukte reint i alle kre.

Og så har eg ei helg med berre meg. Meg og dei firbeinte.

 

Eg fekk ein kommentar her om dagen; noko om at eg virke friskar sjølv om eg har vorte "sjukare". Sett det i apostrof eg, for eg trur ikkje på sjukdom. Ikkje når det er meg det er snakk om.

Fekk brev i går om at eg hadde gløymt av legetimen min. Visste ikkje ein gong eg hadde time. Det er litt mykje styr med dette-.

 

I gårkveld surfa eg på nettet. Alternative tankar. Mat og slikt.

Men eg er i gong. Om enn ikkje med dei alternative tankane.

 

Laurdagen er min.

Vind og vêr.

Og eg er.

Tenkjer på alt eg kan. Når dagen er lang.

Men sjølv om halve dagen har gått er mykje igjen.

 

Eg er så glad for alt ein kan lære, om livet og slikt. Om alt det er utvikling i. For der ein møter veggen, der det er mørkt og det som er tungt - der finnest det så mykje ein kan få auka kunnskap av.

Det finnes så mykje glede - og gje ein den næring veks den. Det er så fint.

Slik vert det glitring og funklande augeblink av.

 

Og der kom sola fram igjen.

Ynskjer deg ein fin laurdag<3

 

 

Eldstemann, hausten, Ludvig og andre firbeinte

Så er det berre dyra og eg att. I kveld reiste eldstemann. Han er sjukemeldt i seks veker.

 

"Så eg kjem sikkert igjen" sa han. Og meinte medan han var sjukemeldt.

Det er ikkje så ofte han er her heilt aleine. Men han fekk og være med opp til brønnen for å sjå etter vatnet. Siste tur siste september. Så no er vakta heilt over.

Vi gjekk og forbi ein så utruleg vakker kalv. Er den ikkje fin?

 

Litt vittig dette; helga før denne var det yngste som var med, og enno ei helg attende var det mellomst som var med for å sjå etter vatnet.

 

Her er eldstemann og herr boff kome ned, dei valgte jordet og eg vegen."

"Vil du berre ha ein av dei heime i gongen", spurte faren, som vi var framom før sonen tok bussen til byen. Nei, dette ordnar dei så klart sjølv.....dei kjem nå dei vil.

 

Herr boff vart forresten svært glad da bestekompisen kom att  1. november, etter at han har vore borte svæææært lenge. Dei helsa på kvarandre og hadde ingen problem med tida som hadde gått. Ludvig var sky, men tok i mot maten med god appetitt. Men han tør ikkje gå inn i huset enno.

På søndag tok sonen og eg turen opp til setra.

Gjekk turen langs elva, som buktar seg rundt setervolden.

Det rente fisk i ho, men eg såg ingen fisk - berre rennet i vassflata.

Det er så fint å ta denne turen.

Det hadde regna, så det hadde danna seg eit vatn nedaføre seterhusa.

 

I går var det ein vanleg arbeidsdag. Dagen i dag hadde eg fri.

Vi drakk kaffi på terrassen, min eldste og eg. Temperaturen viste igjen fram sommaren. Men i kveld regnar og bles det, vegane var mørke og sleipe på tur heim att. Og korgmøblane ute på terassen var gjennomvåte.

 

No skal eg strak finna senga, i morgon er det ein ny dag.

 

 

Siste dagen

 

Da kan det henda sommaren er over. I dag er det grått, men temperaturen er fin for det. Likevel, når eg ser utover veka er temperaturen minkande.

 

Men slik måtte det vel gå. I dag er siste dag i september.

Eldstemann kom heim i går med den skadde handa si. I dag berre søv han. Laga egg med bønner og bacon til han. Det er nok vorte kaldt no. Men han får sova til han finn ut at det er nok søvn.

 

Og sjølv er eg i gong med det eg ikkje likar. Men eg innrømmer eg ikkje er verre etter atter eit stikk i gårkveld. Eg var faktisk like kvalm føråt, som etterpå. Trur namnet og kva det er, som gjer meg kvalm.

Men eg er eigentleg nokså fin i dag som sagt.

Eg fekk to friveker etter at fastlegen bad meg stoppa medisineringa. Revmatologen opprettheld det han først fann ut, da eg var attende no sist onsdag, at det er leddgikt eg har. Og han ville eg skal fortsetja med sprøytene, men han gjekk ned på dosen.

No skal eg prøva ut dette i sju veker, fyk leververdiane opp atter ein gong skal eg gå over på noko anna.

 

Det var eit styr dette.

Men det skal bli bra, må berre ta på dette arbeidet først, med å finna ut. Og helst ikkje mista humøret og tolmodet.

 

Kanskje eg skal ta med meg boffen for å sjå om ståa oppmed brønnen. Det er siste dag med vakt, no skal eg ikkje ha vaktansvaret før i mai. Tenk det......m - a - i.........kjenn smaken av namnet.........vår.......fuggelkvitter.

 

Nei, no må eg stoppa, vert sjuk av lengt til våren. Først skal hausten nytast, så vinter, jul og litt meir vinter. Oktober kan også væra fin.

 

Og der kom eldstemann opp.

 

Ha ein vakker haustdag.

 

 

Ein bytur

 

Dagar i Trondheim, triveleg møte med ungane og slikt.

 

Etter arbeidsdagen på tysdag gjekk vegen til Trondheim. Det sto fleire ting på programmet, både kontrolltime hos revmatalog og vitje sonen som har fått gipsa handa.

Eg overnatta hos syster mi og vi fekk oss ein lang gåtur ved sjøen om kvelden. Vi snakka om appa, mat og vekt. Og vi syntest det var dumt vi ikkje begge bodde i byen.

 

Mellomste hadde fri og kom utover for eta frukost saman med meg neste dag. Noko som var skikkeleg koseleg. Vi fekk heile dagen saman.

Ho var med meg til timen på sjukehuset.

Syster mi fortalte om ein park like ved sjukehuset som vi trur vi fann.

Og vi fann ein jungel.

Det er så artig å berre slå seg laus med foto.

Etterpå køyrde vi ned til sonen og kjærasten. Han ville kom utover til meg, men forma var ikkje heilt der enno etter operasjonen. Vi kjøpte med oss mat til ein sein lunsj saman med dei.

Var vittig, nokon syntest det var så kaldt og satt der med uggs, og eg satt det med bare føter i skoa. Overgangstid kan vi kalle det.

Til slutt kom yngste trillande også. Ho hadde jobba med ein dokumentar.

Sol og skygge.

Men til slutt måtte eg sette meg i bilen å ta vegen heim.

Her vart utsikta så vakker at eg stoppa for å ta bilete, fargane var så nydelleg. Det kjem berre ikkje fram at det er bratt nedover her.

Til slutt kunne eg stoppa bilen utanføre huset mitt.

 

Dagar betre enn fantasien

 

Nokre dagar er det. Betre enn fantasien. Vi på nordvestlandet er så heldige. Veit ikkje om eg har opplevd noko slik før.

 

Dag etter dag med varme vindar, sol, shorts- og bikinivêr når september snart bikkar oktober. Det er berre å nyta.

I går flagra vi nedover mot bilen da vi kom over desse flagrande vesna. Det var fullt av dei.

Vi skulle veg å vitja besteforeldra. Dei vil framom dei, ungane, når dei er heime.

På returen ville yngste vi skulle stoppa, ho såg eit overkøyrd ekorn da vi for dit. Det låg der da vi kom attende også. Ho fekk det ut av vegbanen, det var visst nok ikkje noko fint syn.

 

Eg vart meir oppteke av solnedgongen.

Og over at sola spegla seg i biltaket.

"Skal vi køyra opp på fjellet for å sjå solnedgongen der" spurte eg.

Og det syntest ho som fekk køyra var heilt ok.

Men vi tok ikkje høgde for fjellet, verken på bredda eller høgda. Sola var gøymt attom det. Men fargane var fine.

foto:Ingrun

I dag hadde eg fri. Einaste haken ved dagen var at vatnet vart borte. Vi skulle uansett veg å sjekka det etter frukosten.

Yngste sprang og hoppa.

Det viste seg vi måtte lengre.... og fekk meir arbeid med det, dvs. yngste. Det er forskrekkeleg å skjøna at dette får eg ikkje med kroppen min .

Attende får vi auga på fullt av blåklokker i ei skråning. No -.

Eg vert hengande litt attom....

foto:Ingrun

Dei to andre, den firbeinte og tobeinte er godt i tet.

Nede igjen heng ei skikkeleg raudt eple på epletreet.

Etter yngste har fått arbeidd med ei innlevering et vi middag på terrassen.

Så tek ho som har vore heime nokre dagar avskjed med kompisen. Han som både har fått pelsstell og negleklipp. Turen attende til det som er hovudheimen nærmar seg.

Og i morgon er ein ny dag. Himmelen lover ein ny vakker dag også i morgon.

Berrfot siste søndag i september

 

Siste veka i september, medan sola sopar tretoppane viser gradestokken sommarlege teikn.

 

For ei gåve å få.

Og ikkje minst ha.

Det å ta på seg shorts og gå ut i hagen.

Berrfot.

Om enn skuggane er lange midt på dagen.

Og plantar ber bod om andre tider.

Neste år vonar eg denne gje bomar, usikker om det er den kvite eller lilla syrinen.

Ha ein riktig vakker søndag.

Medan sola går ned

 

Dei siste strålane ein septemberkveld trefte meg da eg balanserte i mose og lyng.

 

Så godt det var å kome heim i dag. Men sola starta å bli sid i buken. Tydeleg det lir utpå. Klokka var ikkje passert seks, eller mer korrekt atten.

Eg fekk mekka meg noko mat, frossen kyllingfilet som eg tok ut av frysaren. Så eg forsto at denne middagen ikkje vart av dei snargjorte.

 

Men plana var klar, eg tredde på meg klede for tur. Og boffen vart frå seg av glede. Eg tenkte å komme i mål med desse skritta, teljaren har fortalt meg lenge kva eg IKKJE gjer.

Skogen tenkte eg, og la i veg oppover jordet.

Sola heldt på å forsvinna no.

Eg kosta på ein selfie i det gule ljoset. Just for fun, og for å sjå attende på når eg er ung igjen....

Kantarellane som eg skulle sjå etter på ein haug var det ikkje noko å sjå til.

Konsentrasjonen var stor på turen ned, eg hadde ikkje planer om å verta liggande igjen oppi skogen. Godt fornøgd med meg sjølv kunne eg kosa meg med middagen ei stund etterpå, medan eg rekna kaloriar.

 

I kveld kom eg ikkje i mål med å eta nok mat, men akkurat det trur eg går heilt greitt.

 

 

Nok er nok

 

Dette innlegget har eg skreve før. Eller omtrentleg. Temaet har vore lufta. Dette at nok er nok.

 

Men først kan eg seie litt om dei siste to nettene og dagen i dag. Eg har lagt attom meg ei kort natt og ei hostenatt som til slutt førte til vasking av golv. Da hadde eg spydd på ein jakke, ei veske, ein hund og på to golv. Natta i natt var berre kort.

Så eg spekulerte litt på om all kjøring i dag ville gå bra. Men den gjorde det. Fekk henta mor til tannlege....det tek meg ein og ein halvtime. Til saman tre timar bilkøyring.

Men vi tok oss ein tur på Kafe Koselig. Viktig å kosa seg.

Og så kjøpte eg meg neglelakk og leppestift. Har ei plan om å bli litt meir jålete.

For nok er nok!

På mange felt. Eg har tenkt det. Tenkt at eg må snu. At eg held på å gå opp snarvegen til alderdom. Med energitap, smertene i alle desse ledd, overvekt, tid som vert bruka i hovudsak på andre.....tida som er att til meg er bruka til jakta på sjukdomen.

Men eg vil da ikkje vera ein sjukdom......no bannes eg......fy fader......var det slik det skulle enda.

Og JA......det kan hende om eg ikkje tek meg saman.

Så no er eg attende til der eg har vore nokre gong før. Som inneheld fokus på rørsle og matinntak.

Eg fann ein app som eg lasta opp. Om inntak av mat. Funker den bra kan eg skriva om den.

I dag fekk eg meg berre ein liten tur rundt omkring i "hagen". Plukka og klipte i vekstar. Kom ikkje opp på skrittnivået, men etter fire timar med søvn er det akseptabelt dit eg kom.

Og såg med forskrekking på kor vegen var øydelagt etter siste regnskyll.

Men i dag skein sola og det har vi fått lovnad om framover. Blå himmel er nam, nam.

For no har eg snudd og teke første skritt i riktig retning.

  • Wish me luck...

 

 

Vassvakt

Så er helga snart eit minne. Ljoset har forsvunne frå dagen og kvelden er her.

 

Eg er aleine i mi stue.

Det er godt det også.

 

"Er du einsam" spør mi mellomste ein gong i løpet av helga.

Eg må spørja henne attende om det virke slik.

Nei, ho synest ikkje det.

Og eg må seia som sant er at den kjennest ikkje slik heller.

 

Men vi er einige om at hadde eg hatt meir energi har det nok vore annleis. Og hadde eg hatt meir energi hadde eg nok gjort noko med det i så fall.

 

Eg trivest svært godt i mitt eige selskap. Men eg synest det er kjempekoseleg når ein av ungane kjem heim.....eller alle tre for den del.

 

I dag fekk vi ein liten tur. Vi var oppmed for å sjå om det var greitt med vatn i brønnen. Denne månaden er det eg som har vassvakt. Og har rusk og rask lagt seg for i sila må eg nok ha hjelp, derfor er det fint at nokon er med.

foto:Asbjørg

Heldigvis pulla vatnet over kanten.

Så vi kunne snu og ta vegn ned att.

Sjå ned på sin eigen heim.

Attende fekk eg hjelp til å grava ned ein busk. Så  laga vi oss middag. Mellomste spurte om at vi kunne invitere opp mostra. Ho takka ja for invitasjonen. Gammaldags søndagsmiddag med ørret, agurksalat og rømme til. Grønnsaker og potet. Til dessert hadde vi banansplitt med is.

Så vart det ein seanse med å seia ha det åt boffen, før turen gjekk ned til vegen og bussen.

No skal eg snart finna senga. Eine øra er tett, eg har hosta slik at eg er heilt sår i mellomgolvet. Eg satsar på ei betre natt til natta. Og så ynskjer meg ein effektiv dag på arbeid i morgon.

 

 

Berre heilt enklet laurdag

 

Ikkje noko spanande og ikkje noko spektakulært på noko vis. Berre helg midt i september.

 

Hausten held på å busette seg både inne og ute. Eg kjenner at eg aksepterar. Berre å legge vekk sommarkleda. Finne fram dei som er for dei kaldare dagane.

 

Har to målsetningar for den næraste tida, det eine er å rydda opp i kleda, eg har ein garderobe som inneheld utruleg mykje gamle klede som eigentleg ikkje er i bruk.

Den andre målsetninga er å kjøpa meir ullundertøy. Slik at eg har fleire skift.

 

Eg trudde nok sommaren varte for lenge i år. No går eg og "bjeffar" og boffen bjeffar att. Han skjønar seg ikkje på hoste. Like lite som han gjer det på latter. Set vi latterdøra på gap bjeffar boffen. Litt kjedeleg det der.

 

Det er laurdag. Ei vaskemaskin surrar heimekoseleg. Eg har alltid likt den lyden.

Nede i leilegheita hylar naboen sin hund. Det er ikkje ein like god lyd. Han likar ikkje at han vært overlet til seg sjølv. Heldigvis skjer det ikkje så ofte.

 

Mellomste mi kom heim i går. Ho skal jobbe nokre timar i dag, så eg køyrde henne inn til sentrum. Var framom besteforeldra på ei vitjing først. Noko alle set pris på.

 

Ute regnar det.

Eg snufsar og hostar.

 

Trur eg skal sortere i klede før eg skal inn til sentrum for å henta jenta mi om nokre timar.

Vi skal kosa oss med noko godt til kvelden. Og snakka om alt som opptek oss. Frå menneska til politikk. Kvifor og kva, og korleis alt heng i hop.

 

Har du planer du gle deg til i kveld?

 

 

Himmelen over vala

 

 

Himmelen er både mørk og den er blå. Litt dramatisk med skinande ljos.

 

Men eg skal ikkje skriva om val, det får media tak seg av. Eg stemte før helga.

 

Og denne helga har vore ei fantastisk gåve. Med sol og vakre fargar.

Både laurdag og søndag var utan ei plan. Eit par buskar fekk eg set i jorda. I front her ein raud spirea, den skal veksa nokre meter.

Eg har planta ned nokre buskar og tre oppover åra.

Og eg har ein plenklipper så virke. Endeleg! Eg svinga den på laurdag. Nok ein gong.

Tidlig i sommar kjøpt eg meg ein hyll, den mista ei grein som vart set i vatn. Den hadde rota seg og eg fekk planta den i ei krukke. Kanskje vert det eine treet to tre.

Eg drøymer om hyllblomstersaft. Men må nok veta nokre år.

 

Her er to syrinar eg planta for nokre år sidan. Dei veks ulikt. Eg tok på meir jord på den eine.

Oppom huset har eg utvida "plena" litt meir, men skal gå på med ny frisk neste sommar. Kanskje ikkje gå for like stor plen som før...

Inngongen er skjult i villbring. I denne oasen har det vore mange gode kaffistunder med symfoniar av eit utal av bier.

 

Søndagen hadde eg og boffen ein tur i kveldsola. Her er bilete teke på jorda overfor husa.

Det var eit dryss av bilete frå helga. Den var fin. Svært fin.

 

I kveld sit eg her etter nok ein varm dag. Temperaturar  opp mot tjue gradar og lunsj ute.

No er det valkveld. Eg høyrer på intervjua og talar.

Og ute høyrer eg spanande haustlydar, dyrelydar som skrik utaføre husa. Og ei og anna ugle.

 

Ha ei god natt.

 

 

Alt som er bra under sola

 

Sola skin utaføre vindauge. Eg vakna rimeleg tidleg og har ei heil helg blank og fin framom meg.

Ei veke med arbeid er unnagjort. Første veka etter ferie. Det er godt å koma attende å sjå glede hos folk. Og det var så klart godt for meg å sjå dei andre att også.

I går fekk eg også levert ei forhandsstemme, slik at eg kan ha sjanse til å være med på eit møte om måndagen om forma er i form.

For i går fekk eg dei første resultata etter eg starta med medisinen METEX. Eg vært mest uvel berre over å skriva namnet. For eg syntest verkeleg ikkje noko om å drive på og ha dette inn i kroppen. I går fekk eg kontrabeskjed. "Stopp behandlinga" sa legen.

Så no er eg ikkje nærare nokonting, men legen hadde ein spekulasjon. Og den har eg lese om no, og i tilfelle det er det vil den gå over, brenna ut. Det likte eg å lesa. For av ein eller annan grunn vert eg ikkje redd og utsett av å lesa om diagnostikk, for det aller meste har eg ikkje og handlar ikkje om meg.

Men seier ikkje meir om dette no, får berre avventa ny innkalling frå revmatolog.

Sonen min synest eg skal kjøpa noko som heiter Boswellia Serrata. Han susar rundt på nettet og leitar alternativt. Det synest eg er rørande.

 

Så slik hell ein på.

Men i dag er ein vakker dag. Rognbæra lyser raudt i sola. Temperaturen ligg på femten grader. Og eg skal nyta dagen.

Det vonar eg du kan med din også. Så eg ynskjer deg en nydeleg dag.

Slike dagar som gudane skjenker

 

 

For slike dagar har det vore. Det har vore dei vanlege gode dagane. Og dei som ikkje var så god.

 

I dag var ferien over. Første dagen må ein venna seg på.

Kopla . For eg har kopla skikkeleg ut. Hovudet mitt tok heilt ferie.

 

Dei har gått fort desse vekene. Eg ramla også ut frå bloggen for ei og ei halv veke sidan omtrentleg.

Men desse vekene har det vore nokre vakre himlar.

Eg har fått meg eit par fødselsdagar.

Ein tur til Trondheim igjen. Der var det og vakker kveldshimmel.

Handla på Ikea har eg gjort. Fått saman både skohylla og ei hylle eg har tenkt eg skulle kjøpa på badet da eg pussa opp for maaange år sidan.

Kjende meg flink da. Over å skru og væra handy.

Dørmatter og talgljos.

Fekk også kjøpt spade for å bruka i kattesanden og eit redskap til å ta vekk flokar i floka dyrehår. Dette ikkje hos dei blå og gule.

På laurdag skulle eg ingenting, fann ut at eg kunne brenna opp emballasjen i bålpanna.

Sendte denne snappen til ungane.

Tenkte eg kunne brenne opp meir når eg først var i gong. Så fann ut eg kunne tappa vatn i bålkjelen likevel, sjøl om ungane var over fjell og blåne.

Røyk er artig.

Den enda med både kaffi og vaflar. Massiv kos. For fann ut at eg kunne gjera nytt forsøk med vaffeljernet etter eit mislykka forsøk tidlegare i sommar. Gjekk litt bedte, utan at vaflane vart ein fryd for auga. Smaka villt og godt.....med rusk på.

Og etter ei god økt med plenklipping var det godt og berre sette seg ned å sjå sola gjekk ned.

Både søndag og i dag har vore nydlege dagar. Haustdagar med sommarklær.

Slike dagar som gudane sender over oss i vakre augenblink som er ein tanke evige.

 

 

Ettermiddag

Det er torsdag. Eg har ikkje så store bestillingar.

 

Det er stille i huset. Berre eg heime. Sola glitrar gjennom bjørkene utanføre stoveglaset. Det har vore ein variert himmel, både med sol og med skyer.

Eg har hatt nokre kaffigjestar. Eg har hatt nokre telefonsamtaler. Vaska klede.

Ein dag for pusling. Eg likar pusledagar.

Det er eigentleg frykteleg mykje eg kan gå i gong med. Men kanskje ikkje dette er dagen for det.

Det lir litt langt på dag også.

Sola får bare glitre gjennom bladverket og kleda får tørke.

Eg skal unne meg freden og roa.

Berre vera her og no.

 

 

Les mer i arkivet » Desember 2017 » November 2017 » Oktober 2017
BforB

BforB

59, Kristiansund

Søtt eller salt? Her kan du finne ingenting og alt. Er glade i tankar. Og i det livet byr. På godt og vondt. Det er lære i det meste. Eg bor i ein liten kommune nord for Kristiansund, men fordi ikkje så mange bloggar der velger eg å føre opp byen som min heimplass.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

Lenker