Våt dag

 

Drypp, drypp i det evinnelege. Eg klagar ikkje. Men de er vått.

 

Det regnar. Utan tanke eller teikn på å skru igjen. Bilhjula nede på vegen er regnvåte i lyden. Ein ny dag har stått opp. For meg svært tidleg. Klokka hadde eg sett på ni, skal være i varmebassenget klokka ti. Men kokka fem forsvann søvnen. Eg prøva, men etter at tida gjekk ga eg opp. Det var berre godt å koma seg opp. Eg koka meg havregrynsgraut. Lenge sidan eg har funne på det.

 

Det er stille i huset, både boff og yngste søv.

 

Fann nettopp ut at det var ikkje i morgon sikringsboksen skal skiftast. Det er godt å finna ut slik når ein føler veka er for programmert. Eg skal både til Kristiansund og Trondheim. Eg har invitert til dugnad og skal feire ein fødselsdag i løpet av denne veka.

Etter helga køyrer eg rundt med eit keybord. Arrangementet var godt besøkt. Her er ho som song.

(Her skulle eg lasta opp ein video frå helga. Etter at eg ikkje har klart det gjennom ein heil dag, har eg gjeve opp. Morgoninnlegget mitt vert posta i kveld. Utan video).


 

Om ein time skal eg ut i regnet, med veska pakka for det enno våtare elementet.

Det skal bli fint å koma heim att, til denne fridagen.

Kjenner eg er trøyt av ein tidlegmorgon.

Med regn som bøtter ned over dagen.

 

(Og så gjekk som sagt dagen :)).

 

 

 

Rabarbrasupe, dato og slikt

 

Utan samanheng. Utanom at datoen var for gamal for ei slik supe.



 

Den smaka likevel godt. Varm med is i.

"Det er bein i supa" sa yngste.

Eg syntest ikkje dei nålliknande fibra hadde noko å seia.

17.07.17

Ein dag til å gifta seg i, eller finna på noko anna.

Artig dato.

Meg bruka berre dagen opp. Sjølv om rabarbrasupe smaka godt denne måndagskvelden. Med bein og nåler i.

 

No gle eg meg på dyna.

 

 

Å nyta

 

Berre å koma heim utan ei plan, anna enn å nyta kvelden.

 

Min herlege kaotiske heim. Eg kunne gå ut av bilen utanføre huset mitt og det var fantastisk godt. Strå som strekte seg mot himmelen. Å vite at morgondagen har eg fri og det er meldt bra vêr.

Natta før var uvanleg, søvnen ville ikkje koma, for tankane var spretne. Eg kom meg seint på jobb, men fekk unna det et måtte......eller omtrentleg. Nokre småting står att, men det får eg ordna før konserten på søndag. Kjem nokre herlege musikarar på museet.

 

Etterpå var det handling med mor, framom ei tante og så gjekk turen heimover etter kvart.

 

Vil du være med på ein bruktbutikk sto det i meldinga frå søstera mi. Og ja, det vil eg.....men kanskje ikkje i morgon. Kanskje eg vil vaska eit golv eller setja meg i ein stol, berre for å reise meg opp att heile morgondagen, berre for at eg kan det.

"Du strålar" sa mor. "Men du må ikkje overdriva".

 

Men det er fredagskveld, himmelen er blank og eg har ostepop i ei skål.

 

 

Vendepunkt

 

Eg veit eg skriv ein del i koda. I halvsakte ting. I dag tek eg bladet frå munnen.

 

Noko har eg sagt, men når ein er i ein tilstand kan ein ikkje skriva om den i eitt sett.

Det vert traurig lesing.

I tillegg har det vore skreve ein del om sutring her inne, og eg ville ikkje stå fram som ei sutrekjerring.

Sjølv om eg veit godt at det som livet vert fylt av får ein trong til å dela. Spesielt i ein start.

Dette går på alt som er nytt, om det er helse eller hending.

 

Eg dett ut frå bloggen rett som det er. For mest all energi går med på å koma gjennom det eg skal.


 

I lang tid har eg ikkje jobba meir enn 50%, det starta med ein diagnose på å være såkalla utbrent. Og sjølv om den tilstanden betra seg frå det som var hovudproblemet; hukommelse og energi, så forflytta alt seg meir og meir over til ein kropp som både svikta og ga smerte.

 

Så da fortsett ein med leitinga da, kva er dette?

 

Opp i dette har eg vore svært heldig, eg beheldt gleda og eg fekk mest ein distanse til meg sjølv. I tillegg har eg hatt trua på at det ville bli betre og ei overtyding om at det ikkje var noko farleg.  

I dag er eg mest i ein euforisk tilstand.

 

I går var eg hos ein spesialist. Han fann ein diagnose.

For å seie det som det er har eg INGA lyst på nokon diagnose. Men når det har vore som det har og som det ikkje skal være, har eg lyst dei skal finne den "slangen" i meg, som om eg var ein bil, få festa den slik at eg kan fungera -.

(Likar nok den samanlikninga, med bilen).

 

I går vart den funne.


 

Eg har betennelsar i kroppen, i ledda, i mange ledd. I og med at eg har vore gjennom koloskopi utan funn, saman med undersøkningar i går, var konklusjon å gå i gong med behandling av leddgikt.

Eg skal nok gjennom nokre fleire undersøkningar for at dei skal være enno meir sikker.

 

Men.....i går vart knea tømt for veske og fekk kortisonbehandling, saman med ein av fingrane.

 

I dag skal eg ta det med ro.


 

Det som er det fantastiske, det som gjer meg euforisk, eg kan reisa meg utan at det er vondt.

 

Da eg i vår var på røntgen for fingrane og skulle reisa meg frå stolen på venterommet, gjorde eg slik eg måtte....satt og vrikka for å mobilisere for å koma meg opp, noko som resulterte at ein som sat og venta spurte: "Sit du fast i stolen?"

Han såg ei stor dame som ikkje fikk seg opp, konklusjonen var at stolen måtte sitja fast i kroppen. Eg har ledd mykje av den kommentaren, for det vert eigentleg komisk.

 

 

- Ei heilt ny framtid har opna seg for meg. Ei framtid der eg kan igjen. Trua på at no endeleg er eg gjennom denne tunnelen.

 

Greitt, eg er ikkje glad for tanken på at eg må i gong med medisin. Eg likar ikkje ha i meg slikt.

Men får eg attende eit meir fungerande liv gjer eg det med glede.

Og eg ER glad.

Eg føler eg har fått livet mitt att.

 

"Korleis reagerer du på dette" spurte sjukepleiaren eg var innom for å snakka med etterpå undersøkingane i går.

 

Tankane mine er at ein må gjera det beste ut av alt, og no får eg hjelp til å koma ut av den bobla eg har vore i. Og eg trur på at eg kan igjen. Eg kan tru og håpa.

 

 

No har eg vore inne og sett både på tog og fly. Kanskje eg tek meg ein ferietur likevel......fordi eg KAN!

 

Så i dag er eg glad. Ordentleg glad.

 

Og så kan eg starta å bygge opp musklar som har minka....for no trur eg på eg kan både det eine og det andre. Trur eg kan alt. Utan desse fordømte vondtane.

 

Eg gjev meg lov til å glede meg til framtida.

(Noko smårusk må ein akseptere når ein nærmar seg 60).

 

HURRA for livet!!!!!

(Bileta er teke frå stadar dei siste dagane).

 

 

På hjul

 

Borte bra, men heime best. Trondheimstur, søsterbesøk, kontroll og Ikea.

 

I kveld er det godt å være heime igjen. Men det har vore eit triveleg døgn.

Henta foreldra mine og plukka opp dotrene på returen i går. Turen inn til byen er litt krevjande om dagen. Det er omlegging, graving og rundkjøringar an mas. Men vi kom oss fram og på plass.

Søster mi har vindauga fulle av orkidear. Dei var overdådige.

Og kveldshimmelen var vakker utanføre stoveglasa.

I dag vart ærenda utført og turen attende var etter kvart klar. Vi kjøyrde innom Ikea, for glasa mine hadde liksom forsvunne på eit mystisk vis. Eg er glad i desse store. I dag gjekk eg for farga grøn.

Yngste hadde fått kjøpt seg nytt brett etter det gamle knakk. Ho er lykkeleg ogrulla nettopp ut i kvelden med boffen.

foto:ingrun

No er vi heime, vi er trøtte og skal straks sova både ho som brukar tastatur og ho som rulla ut.

 

 

Dagane

 

Dagane er som ein pendel som slår att og fram, ned og opp.

 

Fredagen var som ein fanfare, vakker som få. Her stoppa eg bilen i fart frå og til. Måtte ta bilete.


Eg var på andre sida av fjorden. Såg rett over på mitt rike. Det var berre fjøstaket som reflekterte sola. Hustaket, som er grått, vistest ikkje.



I går var dagen grå og sur. Vi var invitert til feiring av mellomste søster mi. Ho fyller år i morgon.


I går var dei på hytta med heile familien. Her er ho saman med eldste dotter. Det var ho som hadde gått i bresjen for feiringa to dagar før datoen. Ho laga pizza for den store gullmedalje. Eg spurte om dei nokon gong hadde hatt så mange gjestar på hytta. Dei trudde kanskje ikkje.


Vi hadde en triveleg ettermiddag, klokka hadde vorte svært mange da vi såg på den. Samtalene hadde fløyma. Var nokon som kommeterte at det summa skikkeleg da dei var ute ein tur. Summa frå oss inne. Da går tida fort.

I dag har vore av desse dagane ein ikkje ynskjer for mange av. Tung og grå. Eg har sove mykje. Yngste kjenner på sår hals.

 

I morgon er ein ny dag. Det gle vi oss til.

 

 

Siste juni

 

Ein sommarmånad er oppbruka, men enno er det to att.

 

Dagen i dag er vakker. Trur den finaste hittil i sommar. Så varm at skygga er god å væra i halv ti på morgonen i singlet og shorts. Det er siste feriedagen min i denne omgong.

Denne ferieveka mi har vore ei uroleg veke. Men det å kunne gå ut glasdørene frå eit helseføretak i går, ferdig med ein skikkeleg ubehageleg undersøking, kunne atter eta og vite at alt var bra. DET var godt!

 

Eg hadde ein draum om ei roleg veke, der eg hadde meg i fokus. Der Fitbit klokka mi fekk vera mi leiarstjerne. Den dirrar på handa mi; gå 120 steg seier den, opp og hopp osv. Den melder når eg er for inaktiv.


 

Men slik vart det ikkje.

 

Og noko køyring  vert det nok i dag også. Yngste er heime, ho har fått mange småjobbar her og der, så da blir det køyring på ho mor. Eg synest det er viktig ho har sommarjobb. Så er det foreldra mine, dei må i butikk. Men kanskje nokon andre køyrer dei i dag.

 

Men sola skin frå knallblå himmel. Det er sommar. Det er siste juni. Og livet er herleg.


Ønsker deg en riktig fin dag.

 

 

 

Tarmar, ferie og langt gras

 

Sola skein på oss i dag. Varmt i sola med knallblå nordavindsjø. Likevel leika solglitre på båretoppane.

 

I kveld sit eg her med raudt ansikt og andre raude område på kroppen. Ikkje visste eg at sola tok så godt den stunda eg sat ute på terrassen og ikkje sola meg.

 

Eg har hatt nokre travle dagar med å gjera i stand til sommaropning på museet. I tillegg startar eg med ferie, så det var nokså mykje koordinering føråt for å få dette til. Berre ei veke ferie i denne omgong, resten tek eg seinare.

 

Da ferien starta var eg rimeleg ute av fokus.

 

Fokuset er ein gjengongar. Eller manko av det.

Eg fortalte om den delte plenklipparen. Men graset er for langt til å bruka ei slik innretning.

Likevel, kva er det eg ikkje har......

I går vart det innkjøpt riktig blanding av olje og bensin, for eg trudde kanskje det kunne være litt lite igjen. Eg måtte så klart ta i bruk kantkipparen.

Akkurat ja, men kvar var denne kantklipparen.....?

 

Her har det vore leiteaksjonar, opp til fleire gong på dei same områda.

Og når bruka eg den sist?

Var det i fjor eller året før?

 

Skal ikkje seia meir om å ha fokus, men eg har nok alt for mykje plass og alt for dårleg husk.

 

Så her sit eg og drikk......

 

Nei, nei, eg har ikkje slått meg på flaska.

Så ille er det likevel ikkje.

Men eg skal drikka nokså mange liter blank veske i dei næraste timane no. Eg kunne drikka te, kaffi, buljong, mineralvatn og vatn, men det sto ikkje noko om at det kunne være alkohol i dei blanke veskene eg måtte få i meg.

I morgon skal eg få eit heilt "filmteam" på vitjing i unevelege delar.

 

Noko må ein vel finna på i ferien.

 

Så dei neste timane må eg være i nærleiken av toalett. Noko som vil verta utfordrande fordi eg ikkje har innlagt slikt i bilen min, men ein skal ikkje problematisere.

Og så tenkjer eg på i morgonkveld, viss på at eg overlever. Da kan eg atter eta normalt og så kan eg kryssa av på lista av kva som ikkje feilar meg.

 

Eigentleg vonar eg dei finn ein liten slange, slik som på bilen da den starta å få problem i motbakkane, som berre måtte festast og så gjekk bilen som eit olja lyn.

Når den vesle slangen er festa slår fokuset til, eg kan spretta og hoppe som ei kvige om våren og eg blir tynn som ein sytråd.

Det blir noko det!

 

 

 

Sommaren i regn

Når alt går godt. Likevel og til tross for alt. Da er det berre å taka innover seg at det er bra.

 

Det regner på Nordmøre.

Det bles også.

Ikkje er det varmt heller.

Men likevel er det sommar.

Sommaren er fin uansett.

Eg kom heim frå dagens utfordringar. Dei hadde gått over til historia.

Dei gjekk også bra.

Til slutt. Utfordringane.

Etter at skrivaren gjorde seg skikkeleg vanskeleg. Faktisk to skrivarar slo seg på vrangsida.

Etter det tok eg fram gamle kunster, slikt eg er ferdig med. Men eg nådde fram. Akkurat i tide.

Og det gjekk bra. Både det og det. No er det berre ei halv veke til sommaren kan starta. Og programmet er omtrentleg ferdig.

 

Da er det godt etter enda dåd berre å verte sittande. I bilen.

Berre å sjå.

At sommaren er vakker.

Også i regn.



 

Jau, det går an

Vi forstår stort sett våre eigne erfaringar og dei som kan samanliknas. Ut av det kan det verta mang ei historie, både god og dårleg.

 

"Korleis går slikt an", sa mannen i butikken.

"Nei, forstå det den som kan" sa eg.

 

Av og til er det best å ikkje forklare. Har eg forstått det utan mi eiga erfaring......

 

Eg spurte om det fantest skruar, skruar til ein plenklipper eg kjøpte for nokre år sidan. For klipperen og handtak sto kvar på kvar sin plass. Behaldaren sto ein tredje plass. Men skruane som høyrde til var ikkje på nokon av desse stadane.

Det høyrest unekteleg rart ut.

Ein plenklippar liksom....

 

Eg kunne også fortalt om ein høgtrykkspylar som det var enno fleire år sidan eg kjøpte. Eg veit kor den står, men eg har aldri pakka den ut. Og det kjem ikkje av at eg ikkje treng å spyla noko.

 

Det kjem av at hovudet stoppa å virke slik eg hadde vore vant til. Det fungerte for dårleg til det meste, lenge.

 

I fjor skulle eg ta fram plenklipparen for å bruka den, det var da eg først oppdaga at den var meir enn stykkevis og delt.

 

I år krumma eg nakken og gjekk på igjen. Jentene mine vart og aktivisert. For vi er fleire i dette huset som ryddar. Dei fann stengene, men ikkje skruane.

 

I dag prøva eg ei lett leiting. Nei, ingen skruer i skuffene på vaskerommet.

 

Seinare fann eg ut at eg måtte ta vekk nokre bringebærgreiner og tok opp skuffa der eg har noko hageutstyr i ein kjøpmannsdisk i vindfanget.

 

Da såg eg det......

Eller dei.........

Skruane og manualen til plenklipperen kjøpt for tre år sidan.......trur eg det var da.

 

Gleda er stor og graset er langt.

Og eg har håpet både i lengda og bredda for både det eine og det andre -.

 

Ønske alle ein nydeleg laurdag.

 

 

Før no

 

Dei har gått så fort desse åra. Og det har ingenting å seia. For det er akkurat slik det skal være.

 

Og slik fortset det. Med alt som er bra og alt som ikkje er bra.

Kjenner eg ikkje har lyst til å tenkja. Ikkje dagen i dag. For mange gjekk ikkje vegen lengre enn til i dag.

Ein gong følte eg meg gamal fordi eg nærma meg slutten av tjue åra.


foto:jane
 

Det gjekk over det og. Var i grunn ikkje ille.

Var verre å skulle fylle fire ti år. Halvveges tenkte eg da.

 

Men eg har det tørt og varmt med alle mine.

Mett er eg og.

Kanskje eg skal laga meg ei skattekiste der eg kan samla gleda i.

Sjå på alt eg har fått.

Og så enkelt berre seia takk!

 

 

 

Pizza i sol og pizza i regn

 

Det kan høyrast ut som eg et mykje pizza, men kan ikkje seia det eigentleg. Dette er berre ei lita gjenforteljing som går i ring på ein måte.

 

Med pizza framom og attom.

For i sol og vind på søndagen spurte eg jentene, som var med heim etter turen til Trondheim:

"Skal vi gå ut å eta?"

Ingenting om pizza her.

Vi var einige om å ta med besteforeldra også.  Det sa dei ikkje noko på. Så vi køyrde ut i sol og vind og sette oss ute på den lokale puben.

Med utsikt rett i sjøen.

Og så gjekk vi for pizza alle, utanom mellomste, som bestilte pasta carbonara .

Der i sol og vind.

 

I dag regner det. Kaldt og surt. Da eg gjekk gjennom graset vart eg skikkeleg våt.

"Kva skal vi ha til middag" spurte eg før eg drog i dag tidleg.

 

I ettermiddag skal mellomste reise, sjølv om friveka har att nokre dagar. Men ho skal noko i morgon.

Heldigvis har eg yngste att.

 

Vi vart alle tre einig om pizza.

Vårpizza, sjølv om sommaren er i gong.

 

Den er vegetabilsk. Og god. Men må bruke koriander i staden for basilikum. For i dag hadde dei ikkje fersk basilikum på butikken. Men det gjer nok same nytta.


Og det gjorde det!!

 

 

Gjennom linsa

 

Resultatet av mange timars arbeid fikk vi sett på fredagen. Og eg fryda meg.

 

Yngste var ferdig med første året på universitetet.

Det er film som er faget.

Filmane til både første bachelor, bachelor og master skulle visast fram. Visninga var lagt til Nova, ein kino iTrondheim, gode stolar og nyting på høgt plan.

Eg er glad i film.

Det var hovudsakeleg kortfilmar og nokre lengre. Ein dokumenter og ein musikkvideo.

Det som var gjennomgåande i mest alle visningane var katastrofe, våpen og fantasi som sjanger.

Ein såg utviklinga i dei tekniske grepa etter kor langt dei var komne i filmstudiet. Og den som masterstudentane viste var ei perle av ei film. Dei brukte svart komedie og hadde eit herleg persongalleri.  Og filmen fekk massiv applaus.

Det var også ein av dei i første som hausta god applaus og det var filmen som gruppa til mi yngste hadde. Ein film om å bli gamal og ikkje prioritert, men likevel med ein optimistisk snert.

Den fekk tårane fram. Og smilet.

 

Elles kosa eg meg med presentasjonane, over ungdom som det vistes syntest det var ekkelt og presentera filmane sine. Dei var ikkje full av glatt sjølvsikkerheit. Det vart så menneskeleg.

Etter kvart vil dei nok veksa inn å meistra fokuset. Trur eg.

 

Yngste var i strålande humør da vi tok turen bort til Svarlamon.

Ein idyll i Trondheim langt unna den materielle jakten på det "perfekte". Mellomste bøyer seg ned for å få sikt der vi kjem litt etter.

I bakgårder med vasken til tørk.

Der fargane rådde.



 

Eg tek sjansen

 

Er eg endeleg i gong med noko spanande, noko som riv og slit i spaningskjenslene når du les dette?

 

Nei!

Svaret er kort og konsist.

Alt er ved det same.

Om likevel ikkje heilt. Sommaren kom i går. Med fønvind over 20 grader. Gras som bukta seg glitrande oppover og bortover jordene.

Ein skulle hatt fri og flagra bortover med vinden.

Løvetanna blomstra av før eg rakk å hausta ein blome.

Men det er herlig. Kjenne duftene som møter ein i luftlommene. Av søt blomsterduft.

 

Elles er alt ved de same.

Eg tok berre sjansen på å skriva nok eit innlegg på pc'n som plutseleg kan slå seg av. Men eg skal forsøka å huska på og ta med meg datan morgon. Og andre ting som er greitt og ha og ikkje gløyma.

 

I dag gøymde eg att ladaren til mobilen.

Så eg får nok ein mobilfri dag i morgon, fordi eg skal ikkje dit eg la den att.

 

 

Ein dag og ein til

 

Slik går det. Framover og vidare. Med alle krumspring av lite og mykje.

 

Ein tysdagskveld i juni kan eg stadfesta dette. Framover og av og til sidelengs.

Eg har hatt ein handlingsmetta vår full av ingenting.

"Kor kjedeleg eg lever" tenkte eg her om dagen.

Den tanken gjorde meg glad. Det måtte bety meir energi.

 

Elles vassar eg i ting to do.

Smått om senn skjer slikt som skal skje; slik som vaskemaskin, EU-kontroll, tannlege......men så kan det henda det skjer meir-.

For eksempel datamaskin -.

Plutseleg for nokre veker sidan var den svart både utanpå og inni.

 

Den dagen eg skulle ta bilen med til EU-kontroll tok eg også med meg maskina. Fann ut eg måtte vaske den. Før eg fór prøva eg nok ein gong å slå den på. Og så virka den!

Trur ikkje det hadde med vaskinga å gjera, men den vart straks meir innbydande.

 

Men eg tok den med meg til byen, hadde fleire ærend. Berre for å oppdaga da eg kom til byen at bankkortet låg att i regnjakka.......som hang på ein knagg heime.

Det hadde regna dagen før. Så da eg var ute for å fylle drivstoff la eg kortet i lomma. Det måtte eg hugsa på var tanken.

Og det gjorde eg altså ikkje. Så eg fór heim med uforretta sak.......eller saker.


 

No dristar eg meg til å skriva eit innlegg i spent forvissing om at maskin kan bli heilsvart att. Det står noko om batteri når eg slår den på.

Det er batteriet som har dårleg energi.

 

Men eg får prøva og gje eit livsteikn frå det nordre møre.

Eg lever, eg kavar, eg ler og eg ser. For slik er det.

Og ein vakker dag har eg alt på stell......og da kan det hende eg i alle fall syns det er kjedeleg.

 

 

Eit strøk av veka

Denne veka kom og gjekk også. Eg har lagt til enno fleire mil på kilometerteljaren. Bilen er god å ha dei fleste dagane.

 

Søndag på hell.

Våt og kald.

Eg har rett og slett tent opp i omnen. Det gjer godt.

Gårdagen var bada i mai-sol. Grøn og ljosnande gjekk dagen.

Veka har og vore fin. Etter kalde dagar fossar det vårleg fram. Naturen vert pynta med blomar.

Midt i veka sprang 17. mai ut. På tv'n sprudla barnetoga mest ut av tv-apparatet.

I mitt hus lukta det ikkje reint og nystroke av bunadskjorter i år. Dei hadde flytta seg til Trondheim.  Etter eit kvart hundreår skulle eg feira dagen utan ein einaste av ungane mine. Eg vart spurt om å koma dit. Men da hadde ikkje foreldra mine fått med seg feiringa anna enn på tv.

Valet vart slik lett. Så eg køyrde og henta dei til samfunnshuset.

Der kunne vi få kjøpt oss både lapskaus og kaffi og kaker.

Ute var det leikar som det har vore i alle år.

Etterpå tok eg foreldra mine med på ein køyretur i den jublande mai-dagen. Eg plukka og opp ein onkel som var ute og gjekk. Og der i bilen var det ført ein tunghøyrd samtale om stadane vi køyrde forbi. Om det som hadde vore. Og eg trur dagen for den aldrande gjengen vart løfta enno litt meir.

 

 

Veka inneheldt meir gammalt.  Både onsdagen og fredagen var eg veg å såg på gamle hus. Fleire skular......

........og mange sjøhus.

Svalgongsbrygger med stokkar kvite av salt sjøvatn.

Eg synest dei er så fine. Eg vert mjuk og lukkeleg inni meg.

 

Helga har eg kosa meg gjennom i eige selskap. Eg oppleve den fin om sola skin eller om det regnar. For etter å skulla både det eine og det andre er det godt å ikkje skal noko. Og enno har eg nokre timar att der det berre skal væra slik.

 

Du må nyta søndagskvelden din.

 

Verda i klikk

 

I fargar og i svart kvitt går dagane. Heile tida. Så vaknar ein opp og trykkjer på utløysaren -.

 

"Kom mai du skjønne milde, gjør skogen atter grønn.......".

Og så kom den. Maimånaden.

Slik heilt plutseleg  var den der ein dag.

 

"Kanskje eg kan leva litt meir" tenkte eg og meldte meg på ein workshop.

Med og om foto.

 

Fredagen kom ein anerkjent fotograf  for å fortelja om sit liv og virke. Og å vise foto. Det var ein interessant kveld på etter kvart vonde stolar.

Artig å høyra om han som klarte å leva utan sikkerheitsnett. Og at det gjekk bra.

 

I går tok vi ferga til Kristiansund.

Mest heile gruppa.

Der går ein internasjonal fotofestival som heiter Nordic Light. Det vil seia den er ferdig i dag. Vi fekk med oss mange fotografar. Det er godt å sjå, kunne bruka augo. Riktig kunne bruka dei.

 

Her er vi og ser på utstillinga til "vår" fotograf, Knut Bry.

Han er opptatt av flyktningkrisa og dei menneskelege forholda på Lesvos som ligg i Hellas. Han er engasjert i menneska han har møtt der, og han skulle dit igjen. Den menneskefiendtlege politikken gjorde han opprørt.

Honoraret han fekk frå fotoworshopen i vår verd ville han gje til arbeidet der. Han forsøkte å gjera ein forskjell.


 

Det grønskar  sakte på Nordmøre i år. Men våren skjer likevel og det er godt å sjå. Og dei milde dagane er gode å kjenna...........ikkje minst det.

Det er likevel greitt å sjå at det finnest ei verd der dei små trivialitetane ein held på med eigentleg berre bør kviskrast.

Sjå inn i eit foto i ramme og glas og forstå litt meir, berre litt meir...........

 

Legg inn nokre linkar med meir info om arbeidet som er i gong på Levsos:

Lesvos Solidarity

Dråpen i havet

Vesker av vester

 

 

 

 

Ein halv månad

Året har fått fart på seg. Plutseleg er halve april gått og vel så det. Det er ein isande kald vår. Eg oppheld meg i ei boble i trinnlaus fart.

 

For dagane berre går og går. Utan nokon start og utan nokon slutt. Eg veit mest ikkje kva som skjer, men skjønar at plutseleg er vi komen frykteleg langt ut i året.

Derfor deler eg nokre bilete som ei vareoppteljing på dagane i april.

 

Første dagen narra eg ingen og ingen narra meg. Men eg fekk med meg eit interessant foredrag med Einar Lunde, han frå Dagsrevyen ein gong. Han fortalte med å gestikulera om da han var korrespondent i Afrika på 80-talet.  

Og publikum hadde han med seg på turane og opplevingane.

 

Ein morgon vakna eg kjempetidleg av ein lyd. Det viser seg det er ein fugl som kanskje har forelska i sitt eige spegelbilete. Han heldt det gåande i timevis med å flaksa opp og ned framom vindauge.

Ei veke ut i april feira vi søster mi, eit nytt år hadde runda himmelkvelvingen.

Dagen etter var det konsert i kyrkja med Joseph Hayden framført av Kristiansund Festival kvartett. Det var nydeleg, og hadde det ikkje vore for dei harde benkane, himmelsk.

Den stille veke viste at våren var i anmarsj.

Langfredag var det grilling av pølse og pinnebrød over bålpanna. Men saueskinn og pledd greidde ikkje å kompensera for 2 kalde plussgrader.

Første påskedag var huset fullt av barn og kjærestar. Dama til sonen hadde tinga på å lage mat og serverte Libanesisk til middag. Det er så artig å smake ny mat.

Ljoset utanføre vindauga vart så spesielt under middagen.

Slik blåne over blåne....eller gråne over gråne...

Sjølv om barn meir er vaksne er det ikkje feil med ein variant av egget og påskeharen. Så langbeinte og svarte leita dei og fann det dei skulle finna.

Så kom kvardagen og ei ny veke. Riktig nok nokså kort.

I dag er det fredag, fri og med ufyseleg vêr. Skikkeleg herleg innevêr.

Helga er heilt utan ei einaste plan. Det er så godt. Vonar den går svært, svært seint. Slik at eg kan kjenna på punktum og komma og andre teiknsettingar i livet. Og eg skal nyte dei.

 

 

Musikk som fyller rommet

Eg har skrua opp lyden, for å være i lyden. Å møta to av dei beste på ein kveld gjer noko med ein.

 

Saman med eit glas vin.

Kvitvin til laksen.

Eg snakka med veninna mi. Vi har ikkje snakka saman på ei stund. Vi har fleire positive ting å fortelja kvarandre. Dela hyggeleg hendingar gjer hendingane rikare.

Økonomi som er betre, det å finna nokon, døden og livet, barn som har fått arbeid, slikt....

 

Vi har tidsfrist, for ho vil ha med seg konserten med Sivert Høyem på tv. Eg var ikkje klar over den, men den vil eg og ha med meg.

Da eg legg på er Skavland nett ferdig, og avslutningsvis er det ein av min ungdomsfavorittar som er på vitjing. Depeche Mode.

 

 

Vi har snakka om livet.

Om folk.

Vi har snakka om kjærleiken. Om å tørre og om ikkje å vite.

Snakka om folka ein snublar i. Om dei som krev og ikkje fører det som er godt meg seg. Om det å forsvara seg mot dei som ikkje er på parti.

 

Etter å ha sagt god natt stiller eg inn riktig kanal og druknar i Sivert Høyem medan eg tek meg ein munnfull vin.

Eg kjenner på djupa i livet. Ein god og heil kjensle.

 

 

Etterpå.

Kvelden nærmar seg natta.  

Det er så godt å kjenne på at ein ikkje treng å ta stilling til dei som kostar meir enn dei gje. Dei kan ein fri seg frå. Slikt er det kolossal fridom i.

 

Nyt helga.

 

 

Ein dag, ein søndag i mars

Det er ikkje noko nytt under sola. Anna enn at den står opp ein time tidlegare i dag enn i går. Men i dette ruskeværet  vises verken sol eller himmel.

 

Blåsten og regnet lagar eit grått teppe. Eit vassflimmer ligg overnaturen. Som akkurat i dag er snøfri.

Den siste tida har snøen komme og gått mange gong.

Men det er uansett vår. Små gule, fortulla leirfivel dukkar opp frå jorda.

 

Eg gler meg til varmare og meir stabile temperaturar. For da trur eg at eg vert meir menneske att. Dei siste vekene er noko eg har kome meg i gjennom.

Derfor er det ikkje så mykje å skriva om.

 

I dag skal eg på middag. Det er foreldra som inviterar, og gjestene er oss tre systrene. Ikkje så ofte vi møtes slik med berre oss fem. Slik det var det i dei alle første åra, før kjærestar, ektemenn og barn.

Eit vakse besøk i barndommens struktur.

 

Men aller først skal eg ta dagen inn over meg med ein kopp kaffi.



 

 

Titt tei

Nokre dagar labbar langbeint og stive fram gjennom livet ditt, da er det berre å klora seg fast og gjera det ein trur. Ein får alltid dei meir sindige dagane også.

 

I dag er ein slik dag.

Sindig!

Eg fann ut slik herleg frigjerande at eg trong ikkje gjera noko. Da hadde eg laga eit program som eg skjøna eg kunne leggja til sides.

Eg hadde køyrd mellomste til bussen, eller parallelt med bussen eit stykke i tidlege morgontimar. Fann ut at eigentleg var eg så trøyt at eg mest var kvalm....og eg kunne eigentleg leggja meg, om eg sjølv ga meg lov.

 

Så herleg å berre breie dyna godt over seg og sovna.

 

Det har vore stramt program over lengre tid. Etter slikt må ein få henta seg inn.

 

I helga har eg att begge jentene heime. Vi har hatt ei kjempekoseleg helg. Eg opplever dei har det bra, sjølv om mykje er usikkert og val og framtid krev sitt.

Førre helg vart ho som fylte to ti-år feira. Dei feira i kollektivet sitt to dagar til ende, først med venner og så neste dag kom vi foreldra. Dei laga effektivt pizza og var i strålande humør.

Veka som kom var travel. Eg visste det. Møte, seminar, gjennomgang og mykje ein berre måtte ta. Det gjekk greitt sjølv om eg mest vart svimmel av alt. Kofferten er enno ikkje set på plass. Slike dagar og veker prøvar eg å unngå.

 

Men det var svært godt å ta ein dag fri. Ein dag i vind og vêr. Det regnar og snøen ligg som ein marmorering oppover jordene. På tur til å gje seg for denne gong trur eg. Den har vore nokså grei denne vinteren om den ikkje startar å vise klør no.

Eg er slik passeleg lei klør og kloring.

-Vil berre ha ljoset, gleda og latteren. Slik i lang tid framover.

 

 

Det gode som er godt

 

Det treff. Eit eller anna, midt i-. Det blinke, glitrar og dryp.

 

Det er sooooool over kvite jorde. Eg blir treft midt i  senteret for lukke. For no er det i gong. No er det i gong.

Dei første strålande i heimen. Ja da, ser  alt støvet. Men kjenner også kriblinga. For vi har nådd den lette  årstida. Våren er så vidt starta. Og sola - sola skiiiin.

 

Og så er det laurdag. Fantastiske  laurdag.

- Fri og frank.

- Blid og blank.

 

I tillegg er verda mi mykje mindre vondt. Av ein eller annan grunn. Og eg tek i mot.

Og eg har lyst til så mykje. Hente ved. Dra fram skrikande og strikande  Støvsugaren. I dag er alt mogleg. Sjølv om dagen ikkje varer evig.

 

Eg skal baka ei kake. Den vesle, lange jenta mi fyller år i morgon. Heile 20.

I kveld skal eg på kino, skal sjå La, la land.

I morgon blir det feiring av rund dag.

 

Og veka, veka som kjem er for full. Eg veit at det som rime på full er tull.

Men det er vel  ikkje det, og eg veit at neste helg vil eg ha funne ut at eg har vunne over den også.

Eg vert mest svimmel, over alt eg kan  NÅR eg kan.

 

Skikkeleg god helg over alt den finn vegen.

Til kvar krinkel og krok.

Som ord i ei riktig god bok.


Torsdagskveld på tur heim i vakkert kveldsljos.

 


 

Blinke, blinke.....

 

Av og til er det vakre så vakkert at det ikkje kan delast.

 

Enn så gjerne eg vil.

Eg kom nettopp heim. Da eg gjekk ut av bilen vart eg heilt andektig. Mørkre funkla. Det glitra, stråla og viste fram ein nattehimmel vakrare enn få.

 

Attom fjella kom strålande kaskadar av ljosskin. Som lange strek før det laga seg om til ei slags mjølketåke. Det var nordljoset som strekte seg opp attom fjellrekkja.

 

På andre sida, attom trea - der funkla og glitra stjernene.

Ikkje ei.

Ikkje hundre.

Det var eit funklande hvelv over meg som gjorde den mest fantastiske julegata tam.

 

Det var så vakkert.

 

Men å ta bilete av det var ikkje verdt å forsøke. Eg kan berre fortelja.

 

Du kan leta att augo å sjå for deg ein høg, funklande himmel med nordljos på.

Ta med deg synet inni natta til dei vakraste draumane.

 

Sov riktig godt.



 

Vinterdagar gjennom veka

 

Siste veka i siste vintermånaden kom det snø. Verda vart grafisk. Vegane vart glatte.

 

Eg har heldt meg vegane.

Eg har vært i tankane. I tankane mine.

For tankane køyrer etter sine vegar.

Dagane går så fort.

Og eg rekk så lite.

Dette går utover blogglesing og bloggskriving.

 

Men sola, den runde kula, skein attom skylaget i starten av veka.

Det første strøket av snø hadde lagt seg og ein kunne sette spor. Kortvarige spor.

Det er godt å koma seg heim. Tenna opp og berre pakka huset rundt seg.

Torsdag måtte eg knalltidleg ut. Ut på glatte vegar.

Var innom her, innom museet som går i hi om vinteren. Mest går i hi........men likevel ikkje heilt. No er det montert opp ovnar som kan fjernstyrast. Det er greit det.

Og eg kom meg gjennom dagen og eg vart mest høg og trudde på alt ei stund. At alt kunne skje.

 

Men veka har også teke for seg slikt som tenk om det ikkje er for mykje håp.........med kropp og slikt.

 

Men alt kan skje.

Alt kan faktisk skje.

Eg trur eigentleg på det.

At alt som er bra KAN skje.

 

Kva vil eg skal skje?

Eg vil at fotoapparat skal skje. -At verda er ljos og vakker. Menneske som er full av det gode. -Ei heil verd av godheit.

 

Boffen ser på meg. Han har vorte frisk.

Han og eg fekk nokre slitsame dagar. Da mage og tarm ikkje var på noko godt parti. Ein dag fortalte han meg at no ville han ha mat igjen. Og da vi var ute kom farten tilbake i hundekroppen. Han jumpa, byksa og sprang.

 

I dag tok eg med meg henne nedunder og kjørte til nabofylket og nabokommunen. Der fekk eg handla ei lita snøskuffe. Ny kaffikanne og litt mat. Vi kjøpe også kaffi og ei alt for søt sjokoladekake på Kafe Koselig.

 

På turen attende over fjella ropar ljoset på meg og eg måtte ut for å ta eit mobilbilete av ljoset, fjella og sjøen.

I kveld har eg ete shusi og drukke ingefærøl....ginger beer. Det er nydeleg saman.

 

Kvelden er her, det er laurdagskveld og i morgon er det fastelavn. Eg har ikkje baka bollar og ikkje teke inn ris. Det har jentene mine. Baka bollar altså. I byen. Stafettpinnen med tradisjonen er gått vidare.

 

Og her sit eg ein vinterkveld i februar og veit at våren er like rundt hjørne.

 

Musikk og matematikk

 

Så fekk eg klarsignal. Det er greitt sa han. Sjølv om eg kanskje angrar om eit halvt år.

 

Eldstemann i gjengen min køyrer sitt eige løp.  Det første som slo meg da han var liten var at han elska latter.

"Kan vi ikkje le" sa han.

 

Det neste som viste seg var ein fasinasjon for musikk. Pianoet til besteforeldra fann han like etter han lærte seg å gå.  Når vi var på vitjing sprang han først inn i kjellarstua og klatra opp på krakken ved pianoet.  Da han var tre år vart han heilt fjetra over ein opptreden med fiolin han var på. Han ville ta på fiolina.

Så han starta i kulturskulen med fiolin da han var gamal nok. Eg drog med meg tre ungar frå 0 til 6 år, barnevogn, stelleveske og fiolin på bussen ned til sentrum av Trondheim ein gong i veka. Det var nokså stressande. Eg gjorde nok mitt for å drepa musikkgleda, seinare vart det gitar.

"Du må øva" sa eg.

Musikken var lagt vekk.

Lenge.

 

Matematikk viste seg også var noko som han likte og hadde lett for.

 

Så ein dag viser han meg ein link. Han hadde laga musikk på data. Og eg vart så begeistra.

 

No får eg endeleg lov å dela noko av det han har laga. Det siste. Han har laga alle lydane sjølv seier han. På data.

 

For musikk trykk på bilete  (må avsluttast i etterkant):

PS.Best lydgjengjeving med øyretelefonar.

Eg spurte han tidlegare, lagar du musikk etter kjensler eller etter matematikk.

"Matematikk" sa han. "Mest matematikk."

 

Vi hadde ein dialog tidlegare i dag, der han sa:

"Liten artig greie forresten, hvis du høre den pipelyden fra starten av på den nyeste sangen no så e det den eneste lyden som ikke passe inn i rootnota, eller dem ligg vel i skala en plass men feil note liksom i forhold til ka som høres best ut kan du si, men, den valgt æ pga det e en sånn spirituell greie med forskjellige frekvensa, frekvens e vibrering og alt vibrere, både jora og menneske vibrere på en frekvens, og den frekvensen vi vibrere på e for lav til at vi klare å hør den men 432hz e visst en healingfrekvens, så æ har bare snekra sammen en greie slik at det e kun den frekvensen på nøyaktig 432hz (som tilfeldigvis e en A eller nå sånt og resten går i E som rootnote) også la æ på nå effekta så den sprett og får litt ekkoeffekt. Så æ veit ikke æ men det e artig å eksperimentere med litt sånne "overnaturlige" greier å eller ka æ skal si.."

"Er det greit om eg klippe inn noko av det du skriv inn i teksten min", spurte eg.

Det var det, men han understreka at han ikkje hadde tenkt publisering da han skreiv.

 

I går send han bilete av teikningar han har heldt på med. Kva sirklar som vert saman dannar og det gylne snitt.


 

"Alt i naturen har den same oppbygningen" seier han.

Formlane og matematikken.

 

Eg får lov til å leggje ut på bloggen min, men han vil ikkje leggja ut noko sjølv. For han har så mykje meir å lære enno. Seier han.

 

Min eldste går ikkje den vanlege vegen, men på eit eller anna vis er han på veg.

 

 

Ein sjuk søndag

 

Det er sommar, det er sol og det er søndag er heilt feil....søndag er det riktig nok.

 

Ein våt, grå, dundrande, regnade, illeluktande søndag å vakna til. Eg er redd synet allereie før eg opnar soveromsdøra. Først trur eg ikkje det er ille.

Det var det.

Det var stova som hadde fått det. Klatt i klatt. Heldigvis var teppa på golvet gått fri.

 

I går starta boffen å kura. Han var ikkje opplagt på tur, men hadde mange småturar ut.

Rart dette med dyr. Han har aldri vore nokon bjeffar. Når han vil ut startar han berre å trava rastlaus rundt. Så ut av det forsto vi.

I natt høyrde eg travinga gjennom søvnen.

 

Likevel har han hatt ein periode med bjeffing i seinare tid. Når han blir glad for å sjå nokon. Så når eg kjem heim frå dagens dont sit han oppe i trappegangen og bjeffar vilt så det gje gjenklang i veggar.

Frykteleg ubehageleg.

No trur eg at eg har fått slutt på dette. Eg seier sit!

Han sett seg ned og bjeffinga sluttar. Sist eg kom heim sette han seg før eg sa noko.


 

Men å stå opp til sjuk hund er ikkje det beste du gjer.

Det var berre å gå i gong. Papir, eingongshanskar, såpe og vatn. Mest som magen min og kom i opprør.

 

No kan eg gå i gong med ein sein frukost. Eg trur eg klarar det til tross. Kaffi og yoghurt med frø og korn. Sist sonen var heim hadde han så lyst på det, og eigentleg er det godt med alt ein får å tygga på; havregryn, solsikkekjernar, linfrø, sesamfrø og greskarfrø. Sonen skal eg forresten skriva litt meir om etterpå.

Ute dundrar vêret. Sjøen går kvit nede på fjorden.

Dette er dagen som har vaska seg.

 

Pust er liv

 

Det kjennes så lett. Berre sitja å tenkje og sjå.

 

Fire brødskiver er eigentleg to for mykje. Men det blir litt slik både frukost og lunsj. Det lir på dagen og eg har vore oppe lenge. Det gjekk faktisk greitt. Men eg vakna i natt, var uroleg. Eg måtte ikkje forsova meg.

"Kvifor pustar du ikkje", spør behandlaren. Eg held pusten for tiande gong under behandlinga.

"Er du redd?"

"Er det vondt?"

Men eg skjønar eg har eit godt tilvendt mønster. For eg er verken redd eller kan påstå at det var så vondt.

Av og til kan ein verta så lei av seg sjølv og dei innarbeidde mønstra.

Er det håp spør eg.

Det er godt å høyra at det er ei utvikling.

 

Ute regnar det. Mildt vårregn og vegen opp til huset har fått spor i grusen.

Etter ei stund greier eg å lausriva meg frå lydboka. Eg gjev Linn Ullmann ein sjanse. Det er godt å sitja inne i ein bil i regnet å høyre lydbok.

 

No har eg nokre timar før eg må ut igjen. Det er godt med kaffi.

Tenk om det kunne lausna. Tenk om at......

Det gjev meg håp. Håp er alltid godt.

 

Det er snart helg igjen. I denne får eg ikkje besøk. Denne helga er berre mi. Eg skal kanskje ut å leita etter motiv. Eg skal gå, bøya knea å gå i motbakken. Ein herleg og aktiv tanke.

 

Ute er det heilt grått. Heilt, heilt grått. Dis og ljos. Det er også vakkert.

Brødskivene er oppete og eg skal berre slappa av ei god stund.

 



 

Mellom ljos og mørke

 

Snart vil sola flomme over heimen. I mange timar. Snart. Men enno er det berre midt i februar.

 

Om dagen går dagane utan eg kan seia meir om det. Dagane blir lengre og lysare. I dag såg eg etter sola, men det var overskya. Trur kanskje den rullar over fjellet no. Det var nokså sterkt ljos attom skyene.

 

I dag starta eg dagen i eit varmt basseng. Fantastisk godt. Heime igjen var eg ikkje til så mykje meir. Men etter nokre timar tok eg på meg skoa og ropa på boffen.

Ljoset heldt på å forsvinna. Dagen skein sidt inn gjennom vindauga og trea laga filigransarbeid på himmelen.

Vi gjekk nedover og kryssa vegen.

Ljoset laga ljos og skyggeside på trestammene.

Gamle, grøne trestammer, ein skog i skyggen.

Ei stund sidan vi hadde tatt vegen ned til sjøen no.

Enno hang det gule ljoset igjen.

Sjølv om mørke starta ta plass.


På tur opp igjen ser eg den første stjerna kjem til syne over tretoppane.

Opp igjen var mørket vorte synleg og naturen heldt på å forsvinne.

Eg tok med meg søppeldunken opp og sette den på plass. Fekk også med meg eit par vedposar inn.

Det var skikkeleg godt med ein tur. Og eg greidde det.

Slikt blir ein ordenleg glad over.

 

 

Dei reiste

 

Han skjøna det boffen. Han skjøna dei for. Han er ingen dum hund.

 

I helga har han fått fleire i flokken sin. Først berre såg han. På den nye. Augo gjekk.

Kven var dette?

På slutten var venskapen forsegla. Han trengte litt tid, for dei som skal høyre til må fortena plassen. På slutten hadde han vorte ein skygge, han følgde den nye.

Helga har vore full av folk.

Eg bad om hjelp, kva skulle vi eta......og hjelp har eg fått i mengder. Ikkje berre om kva for mat, men i kutting, bæring, dekking,  vasking.....det har vore eit levande hus. På butikken hadde vi diskusjonar ved frysedisken og menyen kom fram med godt samarbeid.

I dag ville dei at besteforeldra skulle koma til middag, så nokon køyrde å henta dei og andre ordna.


 

I gårkveld vart vi sittande rundt bordet ut i dei små timane. Da klokka hadde passert to om natta kom eg på at eigentleg var eg ikkje like ung som dei andre og kanskje skulle leggja meg. Var greitt å koma etter med det også.

Vi er ein pratande familie, og dei nye som er komne er heller ikkje kløyvd for tungeband. Eg har hatt ei hyggeleg helg. Eg trur i grunn vi alle hadde det.

Eg kjende på det i går, at skuta flaut godt. Her fantes varme, kjærleik, empati, refleksjonar og gode kjensle.

 

I kveld skal det bli godt å leggja seg. Livet er ei reise med høgdedrag og dalar......i kveld kan eg konstantera at helga var god, no er eg trøyt og i morgon er ei ny veke.

 

Boffen har somna, det er godt med folk og det er godt å kvila trur eg han også tenkjer.

 

 

Fridag og fredag

 

Enno ligg dagen der med mange timar. Dei har eg ei plan på å bruka godt.

 

Snart kjem sola over fjella, ikkje mange dagane igjen-. I dag kjem barna, alle tre og to kjærester. Den eine har eg ikkje helsa på. Det blir spanande. Eg trur det blir bra, ho verkar snill.

Når barna vert glad i nokon så kan det fort henda ein sjølv og vert det. Og når forhold tek slutt får ein vera med på at det er trist. No er ikkje ungane mine av dei som heile tida må ha nokon. Det er nok sonen som har vore ivrigast.

Kva for partnar ungane finn er interessant. Går dei godt overeins med familien elles og kvarandre er det ein skikkeleg god sjanse for mange fine stunder som storfamilie. Det er å ynskje.

 

Men før dei kjem må bad, stue og soverom få ein omgang med støvsuger og vaskefille. Og eg satsar på at kroppen min er på parti og oppfører seg som ein kropp skal.

I går hadde eg ein så hard behandlingsdag at eg hadde lyst til å dra opp "glidelåsen" og gå frå heile kroppen. I gårkveld tenkte eg at eg må finna vegen bort og vekk frå dette. Og den vegen går nok gjennom vektreduksjon og aktivitet.

Sukk!

Eg er berre så lei av det. Av tanken, av å prøva og av ikkje å få det godt nok til. Ikkje få til eit nytt mønster.


 

Men snart trillar sola over åskammen. Eg hugsar ikkje datoen det skjer. Men uansett er det snart. Om det 9. februar eller 14. februar..... Men det er ikkje riktig enno.

No må eg gå til oppgåvene. Ha ein riktig fin dag både du i nord og du i sør.

 

Kva er dine planar i dag?

 

 

Les mer i arkivet » Juli 2017 » Juni 2017 » Mai 2017
hits