Fredagen som vart søndag

 

I springfart mellom alt og intet sit eg her både den eine og den andre dagen.

Å himlande, hildrande du kor godt det er med ein fredagskveld slik dann og vann. Eg har henta ved uti slafset, slufset og mørket. Kvidde meg, så da er kjensla fantastisk når der er gjort.

Inni omnen står middagen og steiker; laks, søtpotet, spinat........kjem på no at eg gløymde kviløk........cherrytoamt, frisk koriander og lettrømme. Kanskje eg skal ta ei glas kvitvin til........eller så blir det berre Bris. Godt med Bris også.

Så eg kosar meg.

Sjølv om det er 21. dag Knut, så heng jula i her, men i morgon.......i morgon, men ikkje i dag-.

I kveld tek eg meg fri frå utfordringane eg bad om. Eg er ferdig med desse fire:

Margrethe i utifriluft utfordra meg til å skrive om friluft.

Bøker utfordra av oldemorsblogg

Forventningar utfordra av Fruensvilje

Ostehøvel utfordra av Frodith

 

Har att desse:

Sex utfordra av snuskelasken

Horisont urfordra av Karidansen

HÅRVEIS av natheless

Solhelsing gjort tre gong på ei veke, altså ein aktivitet, utfordra av maiken

 

I kveld vil eg berre fortelja om kor godt det er med fredag. At eg har ei stille og roleg helg framom meg denne andre helga i januar.

Eg vurderte å kjøpa meg primula, men ventar.

Slik er det i eit roleg hjørne av verda, livet og det nye året. Slik i bakevja av det gamle før det nye tek springfart. Det er ein god stad å væra medan stua vermes opp og middagen blir ferdig.

Ha ei riktig god helg.


 

langt kom eg i å skriva eit innlegg på fredagen. Og så gjekk plutseleg helga.

I dag har eg hengt opp ein skral søndag. Eg tenkte eg var lat. For eg orka ingen ting. Kom meg til slutt ut for å køyra søpla ned til vegen, måke bort snø attom bilen og henta ved. Da hadde det starta å mørkne, så planane om å henge ut meir fuglemat utsette eg til i morgon.

Men ein annan mistanke svirrar også, etter ei natt der eg vakna kvar time og vart heilt ubrukeleg. At kanskje er det noko anna........ allmenntilstanden er beint ut sagt håplaus.

 

Men jula ligg samla saman. Treet er kasta ut. Det står att å få det i kassar og opp der det ligg å kviler det meste av året.

 

Så slik er det ein søndagskveld som starta som ein fredagskveld.

 

 

Ostehøvel

 

Ost + høvel vert ostehøvel. Og den første ostehøvelen var laga etter modell av......akkurat ein høvel....sto det i Wikipedia.

 

Ostehøvel sa Frodith, og ostehøvel skal bli.

Den 4. utfordringa eg fekk sist veke da eg bad om å verta utfordra med ord eg skulle skriva noko om. Og kva kan ein skriva om dette verktøyet anna enn at det er norsk oppfinning. Thor Bjørklund heite mannen og budde på Lillehammer. Dette var i 1925 og 1927 var den i produksjon.

I dag er mange ostehøvlar på marknaden.

Eg har fleire. Før eg drog ut av huset i dag hadde to vore i bruk. Den med svart skaft er gåvmild på skivene og passar til kvit ost. Den i metall passar til den brune osten. Eg har att havregrynskjeks frå jula, på den er det godt med brun ost.

Geitost.

Så dette er to eksempel av uvaska ostehøvlar.

Eigentleg er eg ikkje så overlag glad i den brune osten. Men eg brukar å kjøpa den til jul. Seinare kan eg bruka restane om eg skal laga duppe til potetballen.

 

Eg var også ein tur framom foreldra mine i dag. Fann fram nokre av det utvale dei har. Det var denne eg først tenkte på. Det var den yngste her i huset som laga på sløyden.

Til morfar sin.

For han har i mange år slitt med noko som heiter nervopati. Motorikken har vore dårleg i fleire tiår. Så ho tenkte at denne skulle vera lettare for han å få grep.

Den neste er det eit anna barnebarn som ga dei til gåve. Ein vikingostehøvel. Den passar eigentleg bra saman med ei jomfru, ei jomfru måla inn i eit bord.....sjølv om vi historisk bikkar riddartida.

Til slutt vil eg pressentera ein ostehøvel i sølv. Mønsteret heitar Anitra. Mor har aldri vore så glad i dette mønsteret. Men da dei møttest hadde far allereie kjøpt sølv. Så da var de avgjort.

Ostehøvel må eigentleg væra eit fint samleobjekt slår det meg plutseleg...... Men det får væra ein annan sin jobb å gjera. No ar eg sakt litt om ostehøvel og ostehøvlar.

 

Har du mange ostehøvlar i di skuffe?

 

 

Forventning, 3. utfordring

 

Dagane går fortare enn kva bokstavane gjer. Dagane går fort i eit nytt år også. I kveld skal eg skriva om utfordring.

 

Det var fruensvilje som ga meg denne utfordringa.

Forventning.

 

Vi er nettopp i gong med eit nytt år. Da kan det dukka opp mange tankar. Forventningar til det nye året. Alt som kanskje kan verta annleis.....

Er det dette året eg får drøymejobben, vinn den store gevinsten, finn den rette, blir oppdaga, greier å slanka meg, trena, få dei gode resultata på alle hald.........kanskje kan dette vera forventningane for nokon av oss -.

Og eit snev av desse kan nok alle ha. Men kanskje er alle i overkant urealistisk. Å tru at eit nytt åt kan snu heilt om på det livet ein har.

 

Kanskje er det livet eigentleg bra.......om vi ser ordentleg på det.

Attover på det.

Forventningar går alltid framover. For det er noko vi ventar på. Noko som kan- og skal skje.

Greier vi det meisterstykket å væra til stades i livet akkurat no er det bra.

Men forventnigar vil ein ha i en eller annan grad.

Mine forventningar no i starten av eit nytt år er det ljoset som står for.

Det er så vakkert.

Og vi får både meir og meir av det. Det er berre opna seg å ta i mot.

Kvar dag.

Litt ljosare.

Våren som står framom oss. Den vil veksa seg inn i liva våre. Meir og meir vil våren koma nærare.

For kvar dag.

Sola som stig lengre opp på himmelen. Alt som igjen skal gro og veksa.

Når mars kle seg naken og ligg der gul og brun av det som var. Klar for varmen, gje seg over til det som skal gro. Gje seg over til den nye våren.

 

Eg er eit vårmenneske, for da startar alt. Og kvar dag gle meg over ljoset med alle forventningane i.

Det er mi største forventning.



 

 

Verda attom orda

Den er mange bøker som har gjeve meg sterke opplevingar. Spesielt dei som det er mange år sidan eg las.

 

Den siste boka eg høyrde like før jul var fin. Ei bok som gjekk stille i dørene, sjølv om den inneheldt nok dramatikk. Den har ein oppfølgjar ser eg.

 

Det var oldemorbloggen som utfordra meg med å fortelja om bøker eg har lese og som sit igjen i hukommelsen.

 

Slik sett bør eg absolutt hugsa "De usynlige" av Roy Jacobsen. Handlinga går for seg på ei lite øy på Helgelandskysten. Ein liten familie, kulturen og deira kamp for å overleva. Om utvikling. Midt i dette står Ingrid som veks opp og må ta ansvar. Handlinga er lagt i tidsrommet 1915 til 1928. Ikkje minst er boka interessant fordi eg er avdelingsleiar i ei lite kystmuseum som har fokus på dette tidsrommet. Eg må få med meg fortsetjinga Hvitt hav også.



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eg har alltid vore glad i å lesa. Svenske Margit Söderholm med bøker frå det svenske bondesamfunnet  på slutten av 1800 talet, romantikken og dramatikken fasinerte ein tolvåring. Eg las så auga vart stort og vått.

 

 

Da eg var rundt 18 år las eg ein serie som sit att i minnet om Familien på Jalna. Historien gjekk over 16 bind og var skreve av forfatteren Mazo de la Roche. Det var krise om ikkje neste boka i serien var inne på biblioteket og eg måtte lesa andre bøker inn i mellom. Handlinga går over hundre år og er om ein rik familie. Eg hugsar hestane og steile menneskesinn. Og ei kjensle av sorg da eg hadde lest alle bøkene og historia var over.

 

Eg vart svært glad i bøkene John Irving skreiv; The Hotel New Hampshire og bjørnen, og dette at ein skulle gå forbi dei opne vindauga. Han produserte mange bøker slik som Garps bok og Siderhusreglene. Eg likte å lese om dette som var så annleis enn det "normale" livet eg levde i. At det var plass til alt som ikkje var slik eg hadde lært. Det å bryta sund oppfatta levereglar og sjå LIVET sjølv om reglane ikkje var følgd.

 

Isebella Allende vart eg og glad i, spesielt "Åndenes hus". Lika at tyngdekrafta forsvann i forteljinga. Lidenskapen mellom linjane.

 

Og norske Herbjørg Wassmo, frå "Huset med den blide glassverandaen", heile trilogien, vond og skrapa, men med eit språk som gjorde inntrykk. Eg trur eg har lese alle bøkene hennar. "Dina", eg gråt da eg las om smultgryta. Svært sterke personar som herja gjennom boksidene.

 

Det er så mange bøker. Er det rart at eg synest biblioteket er ein godtebutikk. Sjølv om eg mista konsentrasjonen;  mykje som har kosta, men også mykje glede.

 

I dag slit eg med å lesa, men lydbøker gjev meg orda og handlinga. Og eg vil også greia å lesa som eg gjorde. Ein dag vil eg atter fossa gjennom bok etter bok.

 

Svar på 1. utfordring i friluft

 

På torsdag ba eg om å verta utfordra. Eg kom med ein påstand om at eg kunne snakke om kva det skulle være. Kan hende eg tok munnen min i overkant full, men har eg sagt dette, så har eg det-.

 

Må takka for alle utfordringane eg fekk. Eg tek dei kronologisk og linkar til den eg fekk utfordringa frå. Eg skriv eit innlegg for kvar utfordring, så det kan fort gå nokre dagar.

Den første er frå Utifriluft. Hennar utfordring var å skrive om tur og om å være ute i friluft. Eg tenkte om eg skulle dekke ein tur no eller gå til ein tidlegare. Og eg fann ut eg skulle fortelja om ein tur i ungdommen. Ein spesiell tur.

Vi bodde på ei øy, ei nokså stor øy. Far hadde fått i ein livbåt frå ei gamal ferje. Ein stor og tung sak i tre. Sjø, sommar og båt høyrer saman. Vi var fire jenter som fann ut at vi ville ro rundt øya. Vi var usikker kor lang tid det ville ta, men vi provianterte for fleire dagar. Telt og sovepose vart lasta opp i båten.

 

Vi skulle ro to og to på skift. Det var ettermiddag da vi la frå kaia. Foreldra sto igjen på land å vinka. For ei herleg kjensle det var å setja åreblada ned i den grøne sjøen. Sola hang oppe på den blå himmelen.

Friheit.

Sundet vart passert og vi rodde gjennom den smale straumen der vi såg den kvite sandbotnen, tang og tare. Fisk som sømte og sjøpølser. Vi kom ut i eit mykje større sund, Aursundet, båten fikk fart med to ved årane. Da vi hadde rodd ei stund kom vi til Arøya. Det hadde vore brent hekser i tidelgare tider på øya. Vi fann ut det var tid for pause. Så vi fortøyde båten og hoppa ut i vatnet.

Friskt og godt. Men langt ute fekk vi sjå sjøsprut høgt til vers. Det var spekkhoggar på tur. Vi fann ut det var best å koma seg opp.

Neste pause var innanfor ein stad som heiter Arasvika. Eit av hjørna på øya. Kvite, slette svaberg. Der tente vi opp bål, vi koka potet i glør og solsteik.

Neste dag var sjøen meir krapp. Men det gjekk fort framover. Da vi passerte Hjørnøya la vi ikkje merke til det vesle sundet vi eigentleg kunne rodd gjennom. Ved passering av ein av dei tre fergekaiene som fantes den gongen, Vingsnes, fekk vi sjå ein båt kom fossande. Det var foreldre på tur som var ute å speida etter sjømenndamer. Vi fekk slepehjelp forbi Hevika og var framme ved Styrshamna da neste overnatting skulle gjennomførast.

Vi sette opp teltet i lynget. Men det vart ei uroleg natt og nokre vart etter kvart desperate. For vi var angrepe av store hærskarar av mygg. Eg er så heldig at myggen ikkje likar meg så godt, men det var ikkje tilfelle for alle. Så i to, tre tida om natta var desperasjon så stor at nokre ikkje heldt ut meir. Eg var den siste som kraup noko motviljug ut av soveposen. Da eg skulle ta på meg kleda var føtene mine grå av mygg som eg prøva å kosta vekk.

Vi kom oss ut på det blikkstille havet forsvant myggen. Det var vakkert. Havet låg som ein overjordisk hildring utover. Øyer og holmar flaut over flata. Vi fann ut vi ville fiska der i den tidlege morgonen. Men da fekk høyra prusting og sjå eit par niser rulla i havflata like bortanføre båten, var vi snare med å dra snøret opp.

 

Vi hadde nokre heilt utrulege naturopplevingar der i den tidelege morgonen. Da vi passerte Giset starta Reiseradioen.

Vi fortøyde båten tidleg på formiddagen med sol i ryggen. Det hadde vore ein fantastisk tur. Snakka om neste gong........da måtte vi ta turen rundt Smøla.........

Kanskje like godt det ikkje vart. Er eit meir krevjande stykke sjø.

Båten forsvann ut av vårt eige, hamna på museum - så ein slik tur vart aldri meir. Men eg trur eg godt kunna teke ein slik tur i dag, altså om sommaren med sol og varme. Likt med den gongen.

 

 

Gje meg ei utfordring

I dag har eg tid til å blogga tenkjer eg, blogga om alt og ingenting og eit nytt år. Plutseleg dukkar det opp ein tanke......

 

Ei veke i eit nytt år nærmar seg slutten. Dette året eg har tru på. Tihøva i verden er ikkje gode var det nokon som sa i dag. Da eg sa eg trudde det vart eit godt år.

Men eg trur på året. Det er noko raudt, gult og gamaldags over det. Så eg trur året vert bra.

Eg veit ikkje kvifor.

Kanskje har den mykje omtala energien auka. Ikkje veit eg. Men da eg køyrde heim ein dag såg eg lovnadar over fjella.

Det har vore kaldt i fleire dagar. Kaldt og vakkert.


 

Før det vart kaldt kom våt, tung snø. Eg køyrde meg fast, var temmeleg oppgjeve både av været, brøytaren og syntest livet var urettferdig vanskeleg. Det var da, for eit par dagar sidan eg tenkte slik.

No har eg godt kunna hatt dette klåre, kalde været i nokre veker. Før våren kom. Men det er spådd mildare værtype igjen, så reknar med det fører til holke.

Kva skulle ein ha snakka om om ein ikkje hadde været å snakka om. Men eg trur eg kunna snakka om det meste. Eigentleg.....

Og her og no dukka det plutseleg opp ein ide. Reknar med den er overkomeleg. Og da må du hjelpa meg. Eg har lyst til å testa om eg kan greia det, snakka om alt muleg. Gje meg eit ord eg skal skriva om.....så får vi sjå om eg greier å seia noko om det ordet.

Så med dette har eg gjeve meg sjølv ei utfordring om nokon vil være med på dette å gje meg eit ord.

 

Akkurat det gjenstår å sjå, men kom igjen; gje meg utfordringar......gje meg eit ord i kommentaren som eg skal skriva noko om :).

 

 

Nyttårskonsert utan forsett

Den første dagen i eit heilt nytt år. Eg har tatt det heilt med ro og kost meg og køyrd ein super usosial dag.

 

Det å vakna til første dag i eit heilt nytt år er skikkeleg god. Det låg eit kvitt strøk over naturen. Det datt nokre filler utanfor vindauga.

Eg heldt på å gløyma å henge opp flagget til eg fekk ein snapp. Det er da første nyttårsdag og flaggdag. Fekk opp flagget og det slo friskt i blåsten.

Eg sette fram dei to pakkane eg ikkje hadde opna.

Eg rista brød, koka kaffi, smurte på. Sette det fram.

Eg hadde tent opp i omnen. Kjende kor eg gledde meg til å sette meg ned, nyte den første dagen i året. Med frukost og med nyttårskonsert.

Det å sitte å høyra på musikken og ha eit heilt år framom er fantastisk herleg. Eg har gledd meg over nyttårskonsertane sidan eg var tenåring. Musikken, krafta, gleda og optimismen.

Slik har dagen min vore.......ja, eg har snakka med folk på telefonen, ønsket godt nyttår........slikt.

Eg vart bedt eit par stadar i dag, men denne dagen var min. Den første dagen i året var min.

 

Eg har hatt ein nydeleg dag. Og så har eg ingen nyttårsforsett. Ikkje for det eg ikkje treng, men eg forsøkje å forbere utan forsett.

 

Godt nyttår. Har du nyttårsforsett?

 

 

År som går

 

Nest siste dagen i året ser ut som ein mørk vårdag. Bekkane i fjellet på andre sida av fjorden er store. Det susar i lufta. Det er enno meir vêr å bruka opp før året er omme.

 

Korleis var 2016?

Eg kjenner det er vanskeleg å svara......anna enn at det har gått frykteleg fort.



 

Såg nettopp eit bilete av ein mann med gevær, samankrøkt, med eit vaktsamt blikk, attom eit hjørne. Korleis er det livet der kuler kan føre til døden...... Der ein spring rundt for å drepa fordi nokon har funnet ut at det må til. For at dei trur dei vinn. Sende fly inn over områder for å drepe å øydelegge.

Kva er å vinna?

Heimar, tryggleik og det kjærleiken skapar. Meie alt ned for at nokon meiner det til.

Drepa -.

Alle menneska på flukt; menn, kvinner og barn.

Det slo meg det latterlige ved at menneska ikkje er komne lengre. Som dei ikkje er ute av sandkassa. Eller.......eg trur barna har mykje meir empati, dei brukar berre ein plastspade å slå i hovudet på den andre ungen når dei vert uening.

Men året har vore prega av flukt og terror.

 

Eg kan berre slå av tv'n og tenkje på noko anna. Være varm og god og mett. For mett faktisk.

 

Og ikkje hjelper det om ein tenkjer på det heller. Det ein kan gjera er forsvinnande lite. Så ein får konsentrera seg om det ein kan, om det ein har. Dei ein er glade i og dei ein kan gjera ein forskjell for.

 

Om eg har vore flink til å hjelpa i året som er gått?

Der kan eg nok alltid gjera ein betre jobb, ikkje for å være flink - men med å bry meg.

Eg har gjengen min og andre som ramlar innom sirkelen.

 

Elles har eg eit par avgrensingar. Men eg vil påstå at den utmatta og energifattige personen eg har vore er på betring. Eg får forresten ein del tilbakemeldingar på det. Samtidig har kne og hender streika dette året. Men med psykomotorisk fysioterapi og å tåle litt vondt, har eg tru på betring her også.

Eg trudde eg skulle få auka jobbeprosenten min i år, men har gått i gjennom ein prosess med meg sjølv om at kanskje er ikkje det innan rekkevidde, men ein veit aldri....

 

Ungane og foreldra mine klarar seg stort sett bra.

Yngste starta med å studera i haust, ny by og nytt liv, så klart krevjande. Bor i kollektiv blant anna saman med mellomste, der gjekk ein draum opp for begge jentene. Mellomste er i jobb og vurderer å ta fram att tanken om utdanning. Ho får god støtte av kjærasten. Eldstemann, som igjen bor i Trondheim, er saman med ei jente eg ikkje har helsa på. Da eg fekk gåver frå ho på julekvelden vart eg så rørt at tårane kom. Ho må væra snill. Til og med han har starta å snakka om udanning. Han som har vore i mot det i mange år.

 

Dyra er med oss. Kattene er så gamle at vi er usikre på kor gamle dei er. Men vi trur det var 14 år i sommar sidan vi henta dei to søsterkattene. Boffen er ein godt voksen mann som vart sju år sist vår. Den siste, hr. Ludvik, som også er ei katt, tek lange pausar frå oss.



 

Hus og heim; sist sommar vart ikkje graset slått. Grunnen var fleire. Ikkje vart tverrveggen på huset måla heller, så no ser det passe slitt ut. Ikkje fekk eg unna meg ein mengde rask, for uhell hadde seriekobling......

Likevel, det kjem både tid og råd.

 

For no har eg bil. Er det noko dette året har vore prega av er det bilproblem. Frå kva eg skulle velja av to gamle bilar til eg fann ut eg skulle gå for ein "ny". Som heldt i snaue fem månader før alt gjekk i stå. Men no er den reparert med ny motor og gode greier, så vil tru den går og går og går i mange år.

 

Vaskemaskina seier eg ikkje meir om, men det er vel sal på nyåret.

 

Kreativitet, aktivitet, det sosiale og kjærleik må nok få jumboplassen. Ikkje det at det er ille. Men eg har ikkje tatt i ein pensel, prøva så vidt teiknetusjar, har strikka litt - men ikkje frykteleg aktiv. Absolutt forbetringspotensiale.

Har forsøkt turar i området mitt, gått, men det kunne ha vore fleire. Elles er eg i basseng og har nokre øvingar eg skal utføre dagleg. Og kanskje greier eg å ta solhelsinga ein vakker dag. Aktivitet som å delta på ting har det vore litt av, men absolutt forbetringspotensiale her også. Reising har det heller ikkje vore så mykje av. Byturane til Trondheim og Kristiansund, sjølv om nokre har vore med overnatting, gjeld mest ikkje. To turar til Oslo. Så har berre heldt meg innan grensane i Noreg. Men her har eg lova meg at ein til to turar til varme bør eg unna meg gjennom året. Når kroppen ikkje er på parti kan eg like godt bruka det til noko positivt.

 

Sosialt blir det mest familien, og alt i alt har eg lita tid berre for meg sjølv. Men eg har lite sosialt liv privat med vener. Fordi det er ein bit det ikkje vert tid igjen til. Og eg ser den, og er klar over at eg kanskje skulle ha gjort ein innsats her. Men det er ikkje noko å stressa med. Elles har eg dei eg møter gjennom nett, slik som på blogg og andre interaktive funksjonar.

Eg vil takka for at eg har fått lov til å verta kjent med dykk som gjev av dykk sjølve her på blogg og elles.

 

Kjærleiken er nok det som har vore magrast dette året, ikkje så mykje som eit kyss. Men slik kan det verta når fjorårets store forelsking vart eit magaplask, da står ein ikkje giv akt for noko nytt slik med ein gong. Og så skjønar eg at eg ikkje har åra på parti, ikkje at eg ikkje trur på knallforelsking langt inn i det grå. Men den handlar om tilbod både den eine og andre vegen. Men.......det kan eg seia om meg sjølv, eg er ein ukueleg optimist.

 

Kva meir er det ein tek opp i horoskopa på nyåret......berømt og rik, det vart ikkje dette året heller. Og akkurat det har både mindre og mindre betyding. Eg er nok eigentleg glad for ikkje å væra berømt, det gjev fridom. Økonomisk klarar eg meg greitt nok.

 

Så attende til slik eg starta. Eg som har valet med å stenge det tragiske i verda ute. Det året her, til likt med alle andre år.......eg sit med vinnarloddet. Året som har gått har for meg vore storveges. Eg er heldig.



 

Svært heldig.

Eit lite skrubbsår og at eg ikkje fikk den raude kjærleiken på pinne, det er ingenting.

 

Og så har eg fått noko anna eg set svært høgt, eg har ei balanse inni meg, eg har eit blikk som gjev meg mykje humor, eg kan å gråte og løyse opp spenningar. Og ikkje minst, alle desse eg får væra glade i, alle dei som var med gjennom heile året. Det at eg får lov til å leva i varme, naivitet og tru på det gode og at menneske har val.

 

For eg slapp å vera redd for kula.

 

 

Meg VS eg

 

Ljoset er sløkt ute og tent inne. Her sit eg og ventar på at eg lagar middag åt meg.

 

Den står og varmar seg, så slik er oppgåva enkel. Snart skal eg legga opp på tallerken, kanskje unna meg ein akevitt og eit glas øl til.

Eg er for meg sjølv.

I dag for dei.

I går fekk mellomste vitjing av kjærasten og i dag tok han med seg begge jentene attende til byen der dei alle vil feira nytt år.

Da eg kom heim i ettermiddag var huset tømt for tobeinte, berre dei firbeinte att. Ute regnar det slik at elvane går frodande kvit. Temperaturen er tett oppunder ti grader den tredjesiste kvelden i året.

Eg fann to julegåver på pulten min i dag, dei har eg ikkje pakka opp enno.

I går kom ein pakke i posten. I den låg grøn neglelakk, den måtte eg prøva den med ein gong.

Ute bles det. Sjølv om det er mildt har eg tent opp i omnen, radioen står på. Eg har tent nokre talgljos. I kveld skal eg væra saman berre med meg. Det er litt sørgjeleg når alle fer, tenkte eg i dag tideleg.......koma heim til tomme hus.......

Og det er det.

Likevel, det er også kjempegodt å berre væra saman med seg sjølv, ingen eg skal tena, berre meg sjølv.

Så her sit eg. No venter eg på at eg skal dekke opp til meg. Eg gleder meg på mat. Trur eg er litt svolta.

 

Og det var eg. Etterpå somna eg slik at eg mest ikkje greidde vakna. No er eg mett og ikkje riktig så trøyt -.

Undrast på om eg skal dra fram tv'n eller ta ein prat med meg sjølv for å høyra korleis eg eignetleg har det.....

 

Frå solsnu til romjul

Dagar har gått. Som eit hurtigtog gjennom dagane har tida gått. Og oppgåvene har stått i trengsel.

 

I dag kan eg eiga tida mi sjølv. Så eg ynskjer denne dagen lang og mest uendeleg. Huset har vore fullt av folk. Det er både triveleg og koseleg  og arbeidsamt.

Tida før jul vart spesiell. Vi fekk ei gravferd midt i alt. Etter bisettinga henta jentene og eg roser. For her har eg og to gravlagt. Derfor tok vi turen bort for å leggje på blomster for ein altfor liten gut og ei alt for lita jente.

Mest litt symbolsk var dette på den mørkaste dagen i året, da sola snur.

Sonen vart med heim frå byen etterpå. Da var to av mine komne heim til jul.  Og dei neste dagane var det berre å setja opp farten. Dei små nissane eg laga av trolldeig for 10-15 år sidan hadde hatt tida si. Vi får prøve å lage nye til neste år.

Vesle julaftan kom mellomste heim og ho hadde til og med bakt småbrød og koka karamellar som ho tok med. Da var juletreet på plass og vi kunne ta ein tur til besteforeldra. Plana om lutefiskmiddag den kvelden måtte vi skrinleggja.

Vi starta med rømmegraut på dagen julekvelden. Søster mi, som ikkje et sukker, fann mandelen og fekk derfor marsipangrisen. Kokte ris både til grøten og til riskremen første juledag.

Julekvelden var vi her alle. Mor og far, faren til barna mine, yngste søster mi med dotter og gjengen min. Det er svært hyggeleg å være såpass mange. Praten gjekk på høgt nivå.




Men da to av dei mest høglydte i selskapet, som også generelt snakkar mest om det dei er oppteke av, var heilt einige om det var best å ikkje snakka så høgt om det dei meinte, da fekk eg meg ein god latter.

Dei to jentene mine var ei svært god støtte, dei sto på og hjelpte til med maten, bordekking og rydding.




Julefrukosten har vorte mest det viktigaste julemåltidet. Det å setja seg rundt eit bord med heimlaga brød og mykje godt pålegg er herleg.

Jula er mykje mat.

Samværet er viktigast, så maten og til slutt gåvene.

No har ikkje vi ungar i jula vår for tida, vi kan alle kallast voksen. Den eldste er 92 år og den yngste 19. Vi har ei jul under kontroll. Ingen som går frå konseptet med gåvene.

Men eg fekk mykje fint og slikt eg ynskte meg.

Utdeling av pakkene.

I går starta folk å reisa. Først foreldra mine. Dei var redde for været som var meldt så dei for etter frukosten. Sonen, tantebarnet og faren til barna reiste først etter middag. Faren kom seg heim til været starta. Men det vart nok ikkje så ille her i midt Noreg.

Så da er jentene og eg att. Dei vert her enno nokre dagar. Men nyttåret vil dei feira i byen.

I dag har vi teke dagen med ro.

Jula er frykteleg koseleg med mykje folk og så er det kjempegodt når det stilnar av. Når ein kan krypa opp i stolen. Koka seg ein kopp kaffi, ta fram data'n for å blogge eit innlegg.

Riktig god jul.

 

 

Det er berre å slenge fram eit juletre

Litt huff og buff og latter må til, vi er så mange og så ulike........

I ein enkel familie kan det være mange utgåver av oss.

Da ungane var små var det tre familiemedlemmar som heldt på å gjera meg tullete når dei var samla innan dei same veggane. Ingen hadde den blandinga av dei høfelege og sosiale eigenskapar som lagar smidigheit.

Dei veit alle tre om at eg syntest det kunne væra i overkant krevjane.

Nokon skulle oppdra der det låg utanføre området, nokon bruka humor der den ikkje var riktig å bruke og nokon hadde syndromatikk. Og eg prøva bruka smidigheit som skulle vega opp for alt.

Ei eigentleg håplaus oppgåve.

 

Trur vi alle kjenner igjen eit snev av det uperfekte, der det ikkje går på skinner. Der viljane buttar, forventningar lagar snubletrådar og tida er ikkje på parti.

 

Jula kan absolutt væra ei overfølsam tid.

 

Nokon er julete langt inn i margen, startar med jul mest før butikkane som skal tjena på jula. Andre vil greitt berre hoppa over heile greia. Og så har vi alle variasjonane i mellom.

Det handlar om så mykje, om relasjonar, ønskjer, forventningar, økonomi og nettverk.

Mi jul vil eg skal handle om varme og hygge. Det er for det eg kan......eller trur eg kan. Men det er ikkje sikkert alle dei eg blandar inn har dei same forventningane. Eller at dei forstår arbeidet som faktisk ligg attom for å få den velkjente jula til.

 

I kveld skulle yngste koma heim, ho var heilt knust da ho ikkje rakk bussen. Våt var ho og.

"Eg tek å ringer når eg ikkje synest så synd i meg sjølv" sa ho.

Ho kjem i morgon.

 

Eldstemann trudde eg kom i morgon -, men han hadde så mykje å gjera og syntest eg stressa alt for mykje. Dei kunne hente juletre den 22. meinte han, inga sak det.

For eg tenkte eldste og yngste kunne ta den oppgåva i år. Henta dei tre trea som brukar å verta henta.

Berre å slenge fram eit tre meinte han.

Eg forsøkte å forklare at eg skal både hente bil i ein by, jobb, ei sannsynleg gravferd, få opp tre med pynting til besteforeldra og at den 23. skal vi ha gjester og alt på plass.

Han syntest eg stressa alt for mykje.

 

Eg kan berre ta ansvar for det eg forsøkjer å få til. Og eg tenkjer vi skal ha det hyggeleg. Trur vi får og det. Sjølv om eg ikkje har tid og andre på part.

Alltid.

 

Det blir jul likevel.





 

Det som er grått

 

Det er mildt i juleland. Frå himmelen drypp det og naturen er hylla inn i grått.

 

I går bar eg både ved og hengte opp.....ikkje fugleband, men meisebollar. I dag er det ingen fuglar å sjå. Det er så grått og trist at det passar dagen.

I går skjedde noko vi visste ville skje. Men vi håpa nok at jula fekk passera.

For det er frykteleg sørgjeleg når nokon ikkje er med oss lenger. Eit søskenbarn er borte. Tenkjer på dei næraste og ikkje minst unge skuldrer som fekk ei for tung bør.

Livet og døden.

Vi som er her skal lage jul. Eg skal fortsetta med mitt. Arbeidet er ein god ven.

I går fekk eg unna meg ein del. I dag skal eg fortsetja. Baking og steiking. Og så skal eg unne meg ein kopp kaffi inn i mellom.

I morgon kjem yngste heim. I starten av veka kjem eldste. Mellomste kjem like inn i jula.

Ei veke att. Eg må rekke både ein Trondheimstur og ein tur til Kristansund. Den siste byen om bilen er ferdig.

Eg gle meg til fuglane kjem for å eta maten, til ungane mine kjem, til vi alle er samla i dei første juledagane og til at det vert ljosare dagar.

For slik er det, slik er det alltid.....det tunge og det lette , sorga og gleda.....vi lever midt i alt.

 

Ha ein riktig fin dag og ta vare på dagen, deg sjølv og gje varme til dei som treng.

 

 

Ti dagar før jul

Eg er berre i eit hektisk mood for tida. Og det har ingenting med jula å gjere-.

 

Men av og til er det berre slik. Dagane er berre enkelt slik vegg-til-vegg-teppe oppteke.

Plutseleg skjøna eg at det mest var jul. Eg hadde vaska ei skuffe og kandisert frukt. I rein desperasjon baka eg ein brødsort og vaska nokre fleire skuffer etter eg kom heim utpå kvelden igår.

No er det avtaler i haug og dung.

Kom seint heim i kveld også. Skal svært tidleg opp i morgon.

Så eg straks legga meg.

 

Her er nokre bilete frå søndagen da eg skulle veg å henta bilen. For ein gongs skuld hadde eg vore i eit lag der eg kunne gå heim........eg slapp det i natta.....for eg fekk sitja på med nokon som tok kvelden utan alkohol. Men eg tok med meg boffen på søndag og fekk ein god tur i vinterettermiddagen med ein måne som mest var full. Og oppe i huset skein ljosa ut gjennom vindauga.




 

Heime hadde eg ei jente som las og las og las. Ho var så stressa at ordet stress ikkje dekka situasjonen. Den første eksamen skulle gå av stabelen.

Neste kvelden ringte ho meg, da sveva stemmen opp under taket. Kanskje er det den einaste eksamen ho vil kjenne ei så stor lette etter var over. Ho vert meir vant til heile situasjonen. Den første hausten er nok den verste.

Det er onsdag, eg har hatt to kveldar der eg har vore ute å ete. Som er rett så triveleg.

 

Eg har nok mykje eg må gjera dagane framover, ikkje berre heime og privat. Men absolutt det også. Det er snart jul og huset vil verta fullt av folk.

Derfor seier eg berre god natt. Men eg gleder meg til eg atter kan bruka meir tid her saman med dykk.

 

 

Løysningane og utfordringane


 

Trening gjer meister er det sagt. Så eg har skikkeleg bra tru....

Om dagen vert det mest mørkt før det er vorte lyst. Denne veka har inneheldt så mangt. No sit eg i ein kort pause mellom å prøva å få plassert brøytestikkar i frossen mark og feiing av golv før pynting til jubileum. Er bedt i rund dag.

 

Yngste sit bøygd over bøker og notata. På måndag skal ho til pers og ho gled seg både stort og vidt til ferien og livet etter.

 

På måndag startar og arbeidet med bil min.

No køyrer eg rundt i lånt materiale. Det å ha bil gjer alt enklare, men den har frykteleg dårlege ryggeljos - så her om kvelden kom eg alt for langt ut på ein kant. Dermed var det duka for nye problem, og neste dag hadde eg fult av avtalar. Men i mørket torde eg ikkje meir, i redsel for at bilen for utom. Det hadde regna i bøtter og spann i fleire dagar, så marka var sleip og gjørmete.

Etter kvart vert det ei løysing på det meste. Slik vart det denne gongen også, sjølv om eg tykte det var heilt unødvendig med fleire problem no.

I tillegg er ein livredd for å gjera skade på ein lånebil.

 

Men eg fekk meldt meg inn i NAF, rekvirert bergingsbil, ringt og snudd på avtalar. Så slik skjedde ingen skade, berre ekstraarbeid for å finna nye løysningar. Og NAF har eg tenkt lenge på å meld meg inn i.

 

Da nokon her om dagen starta å seia til meg "du er no uhel...", braut eg av med eit skarpt "hysj!!!!"

For at det skal gå troll i ord vil eg ikkje ha noko av -.

 

Problema og løysningane høyrer saman. Og når begge deler er passert er alt bra. Ein har til og med kanskje lært noko.

 

Ei lita helsing ein laurdagsettermiddag i desember vil eg ynskje deg ein fin kveld med å fortelja at alt er bra. Førre bloggeinnlegg var berre ein stemningsrapport frå nokre timar ein kveld.

 

 

Sorg eller forvirring

 

Plutseleg tenkjer eg; kva i all verda. Kva har eg gjort.......

 

Eigentleg skulle eg ha vore jublande glad. I går var eg veg å henta meg bil.

Lånebil.

Eg har bil til bilen min er ferdig. På måndag startar dei å setja inn ny motor.

 

I dag er eg skrapa. Ordlaus og sårbar. Kanskje vart gårdagen for hard.......

Eg prøva å tenkje jul før bilen kunne settast seg inn i. Eg gjekk innom butikk etter butikk. For å sjå om eg fann det dei eg kjenner ynskjer seg......men eg veit ikkje kva dei ynskjer seg -.

Det er så mange ting.

Så mange ting over alt.

Eg vart eigentleg litt ulykkeleg. Har folk lyst på alt dette.

Til slutt kom eg meg heim med bil saman med nokre julegåver.

Og eg var heilt oppbruka sjølv om eg skulle væra jublande glad.

 

Men det var godt å setja seg attom eit ratt i dag.

 

Eg fungerte berre så kriminelt dårleg.  

Tankane gjekk så sakte.

Og eg var flat.

Eg følte meg lita og kraftlaus. Greidde mest ikkje kome meg framover.

Ikkje på noko område.

 

Kva i himmelens namn held eg på med tenkjer eg plutseleg-.

 

Eg har eit oppgjær med det meste.

No i kveld.

Eg synest alle folk er så slitsame.

 

Her bor eg langt ut i huttuheti og gjer ting eg eigentleg ikkje kan.

 

I dag forsvann orda også, dei var så små og eg så slapp.

 

Kvifor gjorde eg alt dette som gjorde at det vart slik.

Eg har prøva å gjera meg slik som alle andre.

Slik tenkjer eg i kveld. Er det for seint å starta det eg skulle........

Om eg skulle no veit eg ikkje kva det er ein gong.

 

Men eg kjenner på ei sorg.

I kveld kikar sorga på meg. At eg prøva å bli som alle andre.

(Eg veit dette fell på si eiga urimelegheit, for ingen er som alle andre).

Eg er berre ikkje der eg sjølv ynskjer. Eg veit ikkje ein gong kva det er.

Ikkje på ordentleg.

Men ein gong svikta eg draumen. Eg fekk mykje meir attende.

Likevel - tenkjer eg - er det for seint.........

Svaret svarar seg sjølv, det er aldri for seint, aldri.........

 

Men kan eg greia å frigjera meg nok?

Nok frå meg sjølv og tryggheita-.



 

 

Helsa gjenom sola og orda

 

Her om dagen tok eg fram ord frå seks år og åtte månader sidan.

 

For lenge sidan er det sidan eg starta å blogge.

Eg leita etter alt.

Mest......

Da........

Kvar var eg og kor skulle eg?

Og i himmelens namn skulle eg finna energi?

 

For eg var heilt skrapa. Og verres skulle det verta viste det seg.

 

Eg ville så mykje, men til slutt berre kava eg. Husken og evna til å snakke forsvann.

Og eg vil seia blogging likevel førte framover, for den har klarert gjennom desse åra. Og det var derfor eg starta å skrive på dette viset. For å finne fram i alt som kjendes feil, kva og kvifor......

Denne første bloggen slutta eg for mange år sidan etter to år. Men eg har skreve mest heile tida.

To andre bloggar opna eg og, før denne eg har i dag. Den eine sletta eg og den andre finnest enno, men på ei anna plattform. Den tenkte eg etter kvart å skriva om andre med å gjera intervju. No ligg den i dvale.

Men eg legg ein link til eit innlegg for fem år sidan i den første bloggen. Kroppen hadde starta å slå krøll på seg. Krølla seg feil. Men eg prøva å gjera Solhelsing, ei øving i yoga. Eg prøva å få meg til å verta betre.......

Trykk på bilete, så kjem du dit og til innlegget som Solhelsing:

                                                                                                    (Google)

I dag vil eg ha skikkeleg problem med å utføra dette. For kroppen har svikta meir. Men eg er likevel betre. For i dag gje eg meg mykje meir plass. Så sjøl om kroppen er sviktande har eg det likevel mykje, mykje, mykje betre.

Og kanskje kan eg greia Solhelsinga att. Eigentleg trur eg at eg skal. For eg er sikker på at det er mange som har slitasjegikt og likevel greier mykje -.

 

Har du blogga i mange år?

Kvifor starta du?

 

 

 

Ein kveld dekka opp til meg sjølv

 

Mett er eg her eg sit. I ljoset frå teljosa på bordet.

 

Akkurat no sit eg med musikk på øyra. Den treff rett inn, inn til det indre av meg. Eg likar ta på meg headsettet og bo i musikken.

I dag har eg støvsuga teppa i stova grundig. Når ein har ein ullhund må ein rekna med alt som følgjer med. Det er ikkje mykje hår etter han, men ulla samlar seg i skavar.

Helga er godt i gong. I dag vakna eg til ein dag godt i gong. Atter.

Kvifor søv eg plutseleg så lengje? Eg skal ikkje påstå eg la meg kjempetidleg, men likevel. .....Må eg til å setja på ringarklokka i helgene???

 

Dagen har vore heilt utan stress. Berre smårydding.

 

Noko av det første eg gjorde var å ha enno meir sukker i sirupen. Eg er i gong med noko eg har tenkt i mange år; kandisera frukt. Er komen til dag fire. Prosessen tek to veker. Spent på resultatet.

Det er så godt å ha ei helg utan planer. - Men vurderar å laga smultringar i morgon. Smultringar er ikkje nokon favoritt, men vermer ein frosne er dei gode nok. Faren min er glad i dei, så for å gleda han gjer eg det. Og det er overhovudet ikkje noko offer. Når ein får ha ein så voksen far må ein stella fint med han.

Elles vert jula slik den har vore i mange år. Huset fullt av folk. Ungane, foreldra mine, søster, tanteborn og far til ungane. Det vil seia vi vert ni stykke. Når ein er så mange vert det og mange hender som hjelpe til. Det er ikkje så sikkert at ein kan rekna med at det vert slik i årtider framover. Eigentleg er det rett så koseleg dei dagane det står på.

 

Men i kveld er eg for meg sjølv. Eg synest det også er svært fint. Trivest inne i hovudet mitt med musikk og tankar i ei herleg røre.

 

Riktig god helg.

 

 

Andre desember

Dette er ein dato som alltid  vil være viktig.

 


 

For på denne dagen for 23 år sidan vart eg kjent med ein lita ei som kom inn i mitt liv. Ei som var så full av tillit at ein merka det frå første stund.

Ein rar ting å skriva kanskje, all den tid alle babyar er det. Men ho hadde noko i seg, noko som sa at no leit ho på oss ho var kome til med ei spesiell tyngde i det og den ho var.

Enn å væra så heldig å få ei jente når vi allereie hadde fått ein gut.

Denne jenta har vist seg å væra ein fantastisk person som vil alle berre godt. Ho møter verda med eit stort smil. Ho har eit stort hjarta.

I år har ho eit friår med å arbeida. For det er ikkje heilt lett dette med vegen vidare.

Men ho er glad i å skriva tekster og å syngja. Så eg vil gratulera jenta mi med dagen og samstundes dela ein av songane ho har laga for to år attende.


(Kan være eg har posta denne før, men da får dere bera over med det).

Første dag i siste månaden

 

Eg vaknar til ein kvit dag. Det snøar utom mine vindauga.

 

Nokså upraktisk i den vaksne verda. Brøytestikke, brøyting og får vi eigentleg nokon til å brøyta....

Og kjem eg meg dit eg skal i dag?

Men kva var dagen utan ørlite spaning -.

 

Eg set på meg headsettet og set på julemusikk. Ein av dei varaste og skjøraste innspelingar  eg veit om, med ei kraft som sette meg heilt ut førstegong eg høyrde den.

Ein juledag for tre år sidan.

Eg kom inn i ein heim der jula ikkje var prangande, eit lite, skeivt juletre sto skola opp med noko julepynt. I tillegg var det ei julestjerne i vindauge.

Eg skulle få høyra ei ny jule cd, og det var denne med familien Akselsen.

Musikken trefte meg så kraftig og eg fekk den sterkaste juleopplevingane på lang tid der i det enkle og skeive. Denne stova der overdådigheita ikkje budde.

Her kjem Juledrømmen med Akselsen:


 

Tenk det

Forvirra sit eg her. Forstå det den som kan at det går an.....

I gårkveld var det eit forrykande vêr. Eg måtte berge inn boffen da haggelskot vart sendt mot jorda.....altså haggel som i snø...

Litt seinare dundrar det laus med lyn og dunder og brak. Så boffen spring frenetisk i rund i stova og skal skremma vekk alt.

Det neste som hender er at det vert heilt mørkt. Etter nokre blinkar.

Da krype eg likegodt til køys. Halv ti om kvelden. Ikkje noko å sitja opp etter da.

 

Der får eg ei natt -.

Vakne periodar og aktive draumar i ein skikkeleg lapskaus. Og det verste, eg søv fram til halv ellev!!!

I DAG!

Det er jammen greitt eg avspaserar for tida, men måte på -.

No får eg rista av meg natta, finna fornufta, lufta og springa etter dagen.

 

Ha ein vaken onsdag alle som ein.

 

 

Telefonen

Eg presenterte meg inn i mobilen. Det var eit ukjend nummer det vart ringt frå. Så tenkte det var best. Å seia namnet sitt, heile namnet.

 

Han i andre enden presenterte seg også.

Eg forsto med det same. Det var seljaren som ringte.

Bileseljaren -.

 

Etterpå sat eg att med vala.

Alt var opp til meg. Eg kunne få bilen reparert eller eg kunne få ein ny bil. Mitt val. Eg skulle få låna bil om ein par dagar.

 

Men korleis skal eg kunne ta dette valet?

Helst har eg ynskt meg nokon som er synsk, som har fortalt meg kva som er lurast og best å gjera.

Eg får finna fram til nokon som veit meir om bil enn meg, helst opp til fleire.

 

Skal eg ta på å leita etter ein ny brukabil, og finn ein som høver ynskja mine?

Eller skal eg seia at dei kan gå på jobben med reperasjon, som vil seia å skifte motor?

 

Som igjen vil seia ein kostnad ikkje slik frykteleg langt unna verdien av bilen. Eg forsto det slik at dei dekka alt.

 

Dei snakka om meg fortalte han, seljaren. Om uflaksen, for dette kom uventa. Noko som ikkje skulle skjedd. Men som av og til kan skje likevel.

 

Ja, ja.....slik vart det.

Eg gle meg til at det skal balanserast av.......for da må det skje noko som er like utruleg på den sida som har med flaks å gjera.......

 

Men først må eg ta eit val med bilen.

 

Og så var det vaskemaskin. Har leita på nett, hatt ein tørn i gårkveld.

Ein vert passivisert når det skjer så mykje som går i stykke som det har gjort no, som er så viktig, men eg har reine klede enno.

 

Og no har den skumle, men også etterlengta telefonen ringt.

No veit eg litt meir.

Eg må berre gjera eit val....

.

 

 

Den fillete boka

I går var det først søndag i advent. Ein dag med lange tradisjonar. Heilt frå eg var lita.

 

Kvelden var komen. Yngste, som ikkje har førelesning i dag, tok ikkje bussen attende i gårkveld. Vi skulle ha adventsstund. Det kan hende dei var med i fjor eller året før det, ho, eller nokon av dei andre. Men stundene frå barndomen er det mange år sidan.

"Så tenner vi eit ljos i kveld...".

Eg valte å føra denne tradisjonen vidare. Frå min barndom, som ikkje alltid hadde like heldige utfall. For det kunne henda det vart SÅ seriøst at det ikkje gjekk å væra alvorsam. Og mor, som var ei seriøs dame, syntest ikkje tre knisande småjenter var spesielt artig. Da kunne det hende stunda fekk ein brå slutt og songboka vart lukka og lagt på hylla.

Ei slik stund skulle væra koseleg, så om den var så full av forventningar at den av og til slo krøll på seg, tok eg likevel stafettpinnen med meg vidare.

Vi tok fram bøker og leita fram songar. Den første søndagen skulle den ikkje vera heilt overjul. Forventningar og progresjon var viktig. Slik som det var det da eg var lita.

 

I gårkveld tok eg fram den songboka som vart aller mest bruka.

"Den store barnesangboka".

Den var sunge, beint ut, i filler. Den vart sunge ut av, ikkje berre adventstida, men bortimot kvar kveld frå førstemann var bitteliten og vidare framover i mange år. Det vart lenge i teneste for ei enkel bok.

Eg var glad for at yngste ville væra med på dette stunte og stunda. Og det vart på ingen måte kleint.

Men da barndomens minne vart bretta ut med bladsider med bilete og slik omtrentlege tonar, vart jenta stille -.

Eg såg at dette vart sterkt.

For det var rart å opna fortida slik.

Ho ville gjerne at eg song....

Og alt vart riktig fint, vart og koseleg. Akkurat slik det skulle væra. For av og til er det fint å ta ei reise attende gjennom ei fillete bok. Både for den unge og den eldre.



 

Mellom mørke

Vi kom oss så vidt ut mellom mørke i dag. Og mørkare vil det værta i tre veker enno -.

 

- Men ein tur ut i eit ljos som forsvinn mest før det har vorte ljost, var godt. Det var friskt og det hadde kome eit melisdryss over jordene.


Vi ville sjå om vi såg nokre brukbare juletre for høgtida framom.

Mørket som heldt på å vende attende gjorde at bileta vart uklåre. Men som stemning legg eg dei inn....

Vi måtte opp den bratte bakken. Opp den bakken her planta far og eldstemann tre for mange år sidan.

Dei er ikkje så lette å sjå trea på bileta her..... Men vi fann nokre som vil høve. Vi likar breie -, foreldra min smale - og søster mi små tre. Vi brukar furu alle, sjølv om det også var planta gran. Fleire av grantrea hadde skikkeleg juletreform.

Ljoset på denne tida av året er så fint. Når temperaturen er så god som i dag kjenner ein på lykka av å være ute.

Det vart ikkje så lang ein tur, yngste fekk våte bein i joggeskoa. Alt regnet dei siste dagne hadde laga vått og sleipt underlag.

 

Etterpå tok eit varmt hus imot oss og omslutta oss -.

Der eksamenslesing og laging av middag og slikt står på programmet no. Før vi skal tenne det første adventsljoset seinare. Så da spørs det om vi kremtar oss til med å synga nokre songar eller vel ein cd.

 

Har du tradisjonar første søndag i advent?

 

 

Å væra i vêret

 

Ein høyrer suset utanfor husveggene. Mest som eit dønn. Det er vêr. Mykje vêr.

 

Det bles og regnar. Eg les om leirras, jordras og stengte vegar. Så slik er det tid for no.

Eg finn fram stjerna, den sjuarma ljosestaken og adventstaken.

Ein treng ljos.

Mørket kjem tidleg.

Der er berre å fyra og tenne ljos.

Rakk ein tur ut mellom regnelingane. Fekk inn fleire sekkar med ved.

Yngste har vore på mørkloftet etter varme klede. Dyra ligg slengt utover golv og i sofaen.

Dette er Miranda. Sjefskatta.

No sit yngste å les, eksamen er ikkje så langt unna. Ho skal lesa eit par timar til.

På omnen står to gryter; i den eine pinnekjøt, i den andre karamellar. Vi skal kose oss inne i varmen medan det huskestuar utanfor. For det er viktig å finna kosen, uansett årstid, situasjon og gjeremål.

 

Ynskjer deg ein riktig fin laurdagskveld.

 

 

Ein dag og eit innhald

Taxi, kontor, bibliotek, pause med matbit, basseng og heim att.....slik har rammeverket på dagen min vore.


 

Så no har eg fri mest ei veke. Eller, eg tek fri i seks dagar. Da er eg omtrentelg  à jour. Hadde alt for mange timar for mykje av slikt ein gjer.

Det passa bra no. Billaus som eg er.

I dag tok eg telefonen, eg hadde ikkje høyrt noko denne veka som er gått.

Stemmen på andre sida sa at dei hadde nettopp snakka om dette, og at dei heldt på å gjæra klar ein bil eg skulle få låna.

Eg vart så glad at eg jubla slik at tårane kom.

-  Men eg skulle få ein telefon frå dei for å høra nærare sa den trivelege mannen.

Etter ei stund fekk eg denne telefonen. Frå ein annan ein.

Neei......... bil visste han ikkje noko om, men eg skulle få snakka med seljaren, så den vidare forhandling ville verta med han.

Etter det har eg ikkje høyrt noko.

Så no er eg like langt og like kort.

 

Etterpå var eg med i varmebasseng saman med ei kjempehyggeleg dame. To gong basseng den veka her. Herleg.

 

Etterpå vart eg henta.

Ikkje alltid like godt å væra avhengig av andre. Når det vert ulike oppfatningar og dårleg stemning. Da kan eit godt humør gå over til dårleg. Og da er det best å ikkje opna munnen, ikkje seie noko. For subjektive diskusjonar er ikkje anna enn det. Og å krangla er lite produktivt...

Men det var godt med mat etter eg kom heim. Hadde nedfrose frittata......altså ein bondeomelett.

 

I morgon skal eg få sitja på med for å få handla og i morgonkveld kjem yngste heim.

Så alt i alt er det ikkje så verst likevel. Ein månad før julekvelden.

 

 

Slik att og fram.......

Litt lettare forvirring i seine kveldstimar er heilt på plass. Ein har noko å finna på da........

 

Er no att og fram like langt?

For etter bruken av både Fram og AtB i dag, undrast eg -. Går det ikkje fram når det går frå a til b. Kva om ein da går attende.......eller meir presist, køyrer.........attende, er ikkje det det same som fram, for det er fram.........berre andre vegen.....

Dette tenkjer eg på medan eg et middag som har steikt seg rå etter ein time i omnen. Det var lenge før stadiet hadde nådd al dente.

Men laksen var akseptabel, så da fekk det  våga seg at tyggemusklane fekk jobba intenst med grønsakene. Det gjekk ikkje utover smaken, heller tvert om.

 

I dag har eg køyrd frå  a til b med Fram og attende køyrde eg med Atb for å koma fram. To busselskap over same distanse. Eg trur eigentleg det tok same tid også. Men betalinga var ikkje den same. Med Fram betalte eg  44 kroner, medan med Atb betale eg 70........på eksakt same distanse. Derfor spekulerer eg på om det ikkje er like langt att og fram, ikkje om ein køyrer AtB og Fram i alle fall.


 

Det var kanskje ein tanke betre stolar i bussen til AtB.

 

Men eg kom fram og det er viktigaste, både att og fram. Om eg bruka Fram den eine vegen og AtB den andre.

Og middag var godt etter enda dag, sjølv om den var i overkant rå. Eg hadde i alle fall råd til buss begge vegar. Og det er eg glad for.

 

Men kva trur du, er fram og attende like langt eller er fram litt kortare enn frå a til b?

 

Kanskje ikkje så ille

I kveld er eg fryktleg sliten. Så i kveld skal eg klara å leggje meg i det som heiter rett tid. Eg trur på det.

 

Det  tek på å ha så lite på stell. Der ein er avhengig av andre og må vera glad for all hjelp. Misforstå meg ikkje, eg er glad for hjelpa eg får.

Dagen i dag har vore tettpakka av både hjelp og folk. Frå eg starta i bassenget i dag tidleg til no.

To maskinvaskar har eg fått tatt. Hengte kleda opp da eg kom heim i kveld.

Eg få kjøpt meg ei vaskemaskin, det er for tungvindt å ikkje ha. Men gjett kor glad eg vil vara når den atter er i hus.

Ikkje har eg høyrd noko meir korleis det går meg bilen heller.

I morgon skal eg atter ta skulebussen. Vurderte om eg skulle ta den eine rutebussen, men den går forbi her eg bor i sekstida om morgonen. Vert i tidlegaste laget.

Kan ta den einest rutebussen andre vegen, i staden for skulebussen, den går frå sentrum litt før seks i om kvelden. Vi får sjå i morgon......

Tenk kor godt det vil vera når eg atter har vaskemaskin og bil. Dette som ein tek som sjølvsagt i kvardagen.

 

Det meste virkar.....straumen, vatnet.......både varmt og kaldt, eg kan dusja og eg kan lage meg mat. Eg har ved i omnen. Mobilen virke. Dei aller næraste er friske.......

Slik kan eg fortsetja i det uendelege.

No har eg ete panettone med brun ost. Eg skal straks leggja meg i ei seng.

 

Sov godt du som akkurat er inne å les no.

 

 

Vil du sjå

Kommunen eg bor i. Den er vakker. Aure heiter den.

Her er heile kommunen filma frå lufta. Ein liten kommune på nordvestlandet. Fjell, fjordar , skog, holmar og sjø. Velkommen til å sjå.


Kanskje får du lyst til å ta deg ein tur?

Når det er vaska

I kveld er eg så glad fordi eg har reint kjøleskåp. Det er skikkeleg godt.

 

Vurderte om eg skulle ta bilete frå skåpet. glad var eg fordi eg har gjort det. Det har stått på lista mi ei stund. Kom over at nokon skreiv at skulle ein rydda i heimen var kjøleskåpet ein lur stad å starta.

No kan eg stryka det frå lista saman med eit par ting til.

Eg måtte. Mellomste kom heim med gjest.

For når ein står i fare for å skjemma ut jenta, slekta både langt utover.........kanskje så langt som til femmenningar........og i fleire slektsledd.........da ein gjera noko -.

Når ein må har ein ikkje noko val.

Og resultatet er reint kjøleskåp og ei triveleg helg.

Ei kort og triveleg helg. Ei helg med prat utover natta.

I dag for dei. Både tobeinte og firbeinte sørgja bitte lite grann.

Skal væra slik.

Så køyrde dei nedover vegen og attende til liva sine.

Eg baud opp ho som bor i kjellaren på kaffi. Eg chatta litt i aust og vest. Så tok eg eit par telefonar og plutseleg var kvelden gått.

No bør eg leggja meg, i morgon må eg ta skulebussen.

 

Har helga di vore fin?

 

Berre den gamle hunden

Ein dag metta av inntrykk. Ein slik dag ein spekulerer på om det er like greitt å gå frå konsepta tvert liksom -.

 

Stilt seg opp å vræla, eller hoppa eller noko anna......berre gått heilt frå konsepta.

Heilt!

Tenkte på det i dag da eg gjekk gatelangs. Enn om eg berre har gjort det.

Men det er alltid noko som har større grunn, meir utfordringar.

 

Eg skulle vore inn på kontroll for auga, og brillene har vorte litt haveges kan ein seia.

Men med jula i vente tenkte eg at det var like greitt å vente med briller til nyåret. Alle utgifter treng eg ikkje ta no. Tenkte eg.....

Det var da skredet med utgifter starta. Før tanken på jul var tenkt ferdig.....

Time til tannlekje fekk eg og, men den får eg og utsetja for akkurat no er det meste usikkert -.

 

I dag skulle eg veg å reparere bilen. Eg sit der i fleire timar, frykteleg spent på korleis dette vert. Da det har gått fire timar kjem ein og ber meg verta med inn på eit kontor.

Av og til er det som hovudet ikkje heilt er med på det det får å høyra.

Men kort fortalt var alt mykje verre enn kva dei først trudde. Det viser seg motoren må skiftast. Så akkurat i skrivande stund veit eg ikkje kva som skjer, men det reknast på kostnadar. Så må forhandlar og verkstad kome fram til eit resultat før det vert lagt fram for meg.

Og det er eg spent på. Fælt spent.

Frå mi side er det ein reklamasjon. Det er fem månader sidan eg kjøpe bilen som eg grov langt nok ned i lommane til banken da eg kjøpte. For eg ville ha ein bil som heldt lenge......

Men eg reknar med at vi alle vert taparar i denne situasjonen. Både selgar og eg.

 

Vaskemaskin vart det ikkje sett meir på.

 

Eg fekk rota med meg noko av det eg hadde i bilen før eg GJEKK frå verkstaden. Nokså fortumla og forvirra.

Korleis skal eg løysa kvardagen min er det som tek mest plass oppi hovudet da eg går derifra.

 

For her eg bor går det to bussar, dvs. fire når ein reknar med skulebussar. Til saman begge vegane. Og eg køyrer mykje i kvardagen min, i morgon er det møte halv eit og ferdig på jobb klokka 18.00, og det går ein buss innover der eg bor fem minuttar før dagen er ferdig.

Og attende til tannlækjaren på fredag, dit eg ha bil. På fredagskveld skulle eg henta mellomste som kjem med buss ein halv time kjøring herifrå, og på laurdag skulle eg køyra henne att og fram på jobb. Slik kan eg fortsetja.........men no i kveld har eg løyst problematikken ut den veka her.

For det er det ein må gjera, finne løysningane.

Så sjølv om eg vurderte om eg skulle klikke da eg langa ut bortetter gata da eg gjekk ut frå verkstaden, dette vert lite i samanlikning med det andre opplever.

 

Dei timane eg sat og venta kom eg i snakk med fleire.

Til slutt høyrer eg det klikkar bortover golvet frå ein stokk og ein eldre mann med hund kjem bortover mot sitjegruppa der eg sit. Eg trur først han er blind og at det er ein førarhund.

Det er eit heilt spesielt forhold mellom den gamle mannen og hunden.

Det er og ein gamal hund ser eg. Det viser seg at mannen ikkje er blind. Da eg kommenterar at dei virkar svært tette band mellom hunden og mannen, får eg ei historie som set meg svært ut.

Hunden er det han har att seier han.

Han fortel at sonen døyde da han var 18 år. Så startar han å fortelje om kona........så vart han stille -.

Han tok så fram eit lommetørkle og tok eitt snyt i det.

Lenge sit han utan å seia noko. Før eg får vite at ho døyde da ho var 42.

Hunden var dottera som ått, ho gjekk bort for to år sidan.

 

Eg spurte om han hadde søsken, men også alle dei var gått bort.

Han hadde berre den gamle hunden igjen.

 

Bilproblema og nokre praktiske problem vert berre bagatellar.

Men at denne dagen har kravd, det har den.

Likevel, er heldig som har så mange i rundt meg.

 

 

Les mer i arkivet » Januar 2017 » Desember 2016 » November 2016
BforB

BforB

58, Kristiansund

Heilt enkelt er eg ei dame. Eg er oppteke av mykje og ein tanke oppbruka av alt eg ville. No leiter eg etter det store overskuddet, samtidig med at eg gler meg med mine nære. Er glade i tankar, og inn i mellom må eg ut med dei. Eg bor i ein liten kommune nord for Kristiansund, men fordi ikkje så mange bloggar der velger eg å føre opp byen som min heimplass.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

Lenker

hits