Eit strøk av veka

Denne veka kom og gjekk også. Eg har lagt til enno fleire mil på kilometerteljaren. Bilen er god å ha dei fleste dagane.

 

Søndag på hell.

Våt og kald.

Eg har rett og slett tent opp i omnen. Det gjer godt.

Gårdagen var bada i mai-sol. Grøn og ljosnande gjekk dagen.

Veka har og vore fin. Etter kalde dagar fossar det vårleg fram. Naturen vert pynta med blomar.

Midt i veka sprang 17. mai ut. På tv'n sprudla barnetoga mest ut av tv-apparatet.

I mitt hus lukta det ikkje reint og nystroke av bunadskjorter i år. Dei hadde flytta seg til Trondheim.  Etter eit kvart hundreår skulle eg feira dagen utan ein einaste av ungane mine. Eg vart spurt om å koma dit. Men da hadde ikkje foreldra mine fått med seg feiringa anna enn på tv.

Valet vart slik lett. Så eg køyrde og henta dei til samfunnshuset.

Der kunne vi få kjøpt oss både lapskaus og kaffi og kaker.

Ute var det leikar som det har vore i alle år.

Etterpå tok eg foreldra mine med på ein køyretur i den jublande mai-dagen. Eg plukka og opp ein onkel som var ute og gjekk. Og der i bilen var det ført ein tunghøyrd samtale om stadane vi køyrde forbi. Om det som hadde vore. Og eg trur dagen for den aldrande gjengen vart løfta enno litt meir.

 

 

Veka inneheldt meir gammalt.  Både onsdagen og fredagen var eg veg å såg på gamle hus. Fleire skular......

........og mange sjøhus.

Svalgongsbrygger med stokkar kvite av salt sjøvatn.

Eg synest dei er så fine. Eg vert mjuk og lukkeleg inni meg.

 

Helga har eg kosa meg gjennom i eige selskap. Eg oppleve den fin om sola skin eller om det regnar. For etter å skulla både det eine og det andre er det godt å ikkje skal noko. Og enno har eg nokre timar att der det berre skal væra slik.

 

Du må nyta søndagskvelden din.

 

Verda i klikk

 

I fargar og i svart kvitt går dagane. Heile tida. Så vaknar ein opp og trykkjer på utløysaren -.

 

"Kom mai du skjønne milde, gjør skogen atter grønn.......".

Og så kom den. Maimånaden.

Slik heilt plutseleg  var den der ein dag.

 

"Kanskje eg kan leva litt meir" tenkte eg og meldte meg på ein workshop.

Med og om foto.

 

Fredagen kom ein anerkjent fotograf  for å fortelja om sit liv og virke. Og å vise foto. Det var ein interessant kveld på etter kvart vonde stolar.

Artig å høyra om han som klarte å leva utan sikkerheitsnett. Og at det gjekk bra.

 

I går tok vi ferga til Kristiansund.

Mest heile gruppa.

Der går ein internasjonal fotofestival som heiter Nordic Light. Det vil seia den er ferdig i dag. Vi fekk med oss mange fotografar. Det er godt å sjå, kunne bruka augo. Riktig kunne bruka dei.

 

Her er vi og ser på utstillinga til "vår" fotograf, Knut Bry.

Han er opptatt av flyktningkrisa og dei menneskelege forholda på Lesvos som ligg i Hellas. Han er engasjert i menneska han har møtt der, og han skulle dit igjen. Den menneskefiendtlege politikken gjorde han opprørt.

Honoraret han fekk frå fotoworshopen i vår verd ville han gje til arbeidet der. Han forsøkte å gjera ein forskjell.


 

Det grønskar  sakte på Nordmøre i år. Men våren skjer likevel og det er godt å sjå. Og dei milde dagane er gode å kjenna...........ikkje minst det.

Det er likevel greitt å sjå at det finnest ei verd der dei små trivialitetane ein held på med eigentleg berre bør kviskrast.

Sjå inn i eit foto i ramme og glas og forstå litt meir, berre litt meir...........

 

Legg inn nokre linkar med meir info om arbeidet som er i gong på Levsos:

Lesvos Solidarity

Dråpen i havet

Vesker av vester

 

 

 

 

Ein halv månad

Året har fått fart på seg. Plutseleg er halve april gått og vel så det. Det er ein isande kald vår. Eg oppheld meg i ei boble i trinnlaus fart.

 

For dagane berre går og går. Utan nokon start og utan nokon slutt. Eg veit mest ikkje kva som skjer, men skjønar at plutseleg er vi komen frykteleg langt ut i året.

Derfor deler eg nokre bilete som ei vareoppteljing på dagane i april.

 

Første dagen narra eg ingen og ingen narra meg. Men eg fekk med meg eit interessant foredrag med Einar Lunde, han frå Dagsrevyen ein gong. Han fortalte med å gestikulera om da han var korrespondent i Afrika på 80-talet.  

Og publikum hadde han med seg på turane og opplevingane.

 

Ein morgon vakna eg kjempetidleg av ein lyd. Det viser seg det er ein fugl som kanskje har forelska i sitt eige spegelbilete. Han heldt det gåande i timevis med å flaksa opp og ned framom vindauge.

Ei veke ut i april feira vi søster mi, eit nytt år hadde runda himmelkvelvingen.

Dagen etter var det konsert i kyrkja med Joseph Hayden framført av Kristiansund Festival kvartett. Det var nydeleg, og hadde det ikkje vore for dei harde benkane, himmelsk.

Den stille veke viste at våren var i anmarsj.

Langfredag var det grilling av pølse og pinnebrød over bålpanna. Men saueskinn og pledd greidde ikkje å kompensera for 2 kalde plussgrader.

Første påskedag var huset fullt av barn og kjærestar. Dama til sonen hadde tinga på å lage mat og serverte Libanesisk til middag. Det er så artig å smake ny mat.

Ljoset utanføre vindauga vart så spesielt under middagen.

Slik blåne over blåne....eller gråne over gråne...

Sjølv om barn meir er vaksne er det ikkje feil med ein variant av egget og påskeharen. Så langbeinte og svarte leita dei og fann det dei skulle finna.

Så kom kvardagen og ei ny veke. Riktig nok nokså kort.

I dag er det fredag, fri og med ufyseleg vêr. Skikkeleg herleg innevêr.

Helga er heilt utan ei einaste plan. Det er så godt. Vonar den går svært, svært seint. Slik at eg kan kjenna på punktum og komma og andre teiknsettingar i livet. Og eg skal nyte dei.

 

 

Musikk som fyller rommet

Eg har skrua opp lyden, for å være i lyden. Å møta to av dei beste på ein kveld gjer noko med ein.

 

Saman med eit glas vin.

Kvitvin til laksen.

Eg snakka med veninna mi. Vi har ikkje snakka saman på ei stund. Vi har fleire positive ting å fortelja kvarandre. Dela hyggeleg hendingar gjer hendingane rikare.

Økonomi som er betre, det å finna nokon, døden og livet, barn som har fått arbeid, slikt....

 

Vi har tidsfrist, for ho vil ha med seg konserten med Sivert Høyem på tv. Eg var ikkje klar over den, men den vil eg og ha med meg.

Da eg legg på er Skavland nett ferdig, og avslutningsvis er det ein av min ungdomsfavorittar som er på vitjing. Depeche Mode.

 

 

Vi har snakka om livet.

Om folk.

Vi har snakka om kjærleiken. Om å tørre og om ikkje å vite.

Snakka om folka ein snublar i. Om dei som krev og ikkje fører det som er godt meg seg. Om det å forsvara seg mot dei som ikkje er på parti.

 

Etter å ha sagt god natt stiller eg inn riktig kanal og druknar i Sivert Høyem medan eg tek meg ein munnfull vin.

Eg kjenner på djupa i livet. Ein god og heil kjensle.

 

 

Etterpå.

Kvelden nærmar seg natta.  

Det er så godt å kjenne på at ein ikkje treng å ta stilling til dei som kostar meir enn dei gje. Dei kan ein fri seg frå. Slikt er det kolossal fridom i.

 

Nyt helga.

 

 

Ein dag, ein søndag i mars

Det er ikkje noko nytt under sola. Anna enn at den står opp ein time tidlegare i dag enn i går. Men i dette ruskeværet  vises verken sol eller himmel.

 

Blåsten og regnet lagar eit grått teppe. Eit vassflimmer ligg overnaturen. Som akkurat i dag er snøfri.

Den siste tida har snøen komme og gått mange gong.

Men det er uansett vår. Små gule, fortulla leirfivel dukkar opp frå jorda.

 

Eg gler meg til varmare og meir stabile temperaturar. For da trur eg at eg vert meir menneske att. Dei siste vekene er noko eg har kome meg i gjennom.

Derfor er det ikkje så mykje å skriva om.

 

I dag skal eg på middag. Det er foreldra som inviterar, og gjestene er oss tre systrene. Ikkje så ofte vi møtes slik med berre oss fem. Slik det var det i dei alle første åra, før kjærestar, ektemenn og barn.

Eit vakse besøk i barndommens struktur.

 

Men aller først skal eg ta dagen inn over meg med ein kopp kaffi.



 

 

Titt tei

Nokre dagar labbar langbeint og stive fram gjennom livet ditt, da er det berre å klora seg fast og gjera det ein trur. Ein får alltid dei meir sindige dagane også.

 

I dag er ein slik dag.

Sindig!

Eg fann ut slik herleg frigjerande at eg trong ikkje gjera noko. Da hadde eg laga eit program som eg skjøna eg kunne leggja til sides.

Eg hadde køyrd mellomste til bussen, eller parallelt med bussen eit stykke i tidlege morgontimar. Fann ut at eigentleg var eg så trøyt at eg mest var kvalm....og eg kunne eigentleg leggja meg, om eg sjølv ga meg lov.

 

Så herleg å berre breie dyna godt over seg og sovna.

 

Det har vore stramt program over lengre tid. Etter slikt må ein få henta seg inn.

 

I helga har eg att begge jentene heime. Vi har hatt ei kjempekoseleg helg. Eg opplever dei har det bra, sjølv om mykje er usikkert og val og framtid krev sitt.

Førre helg vart ho som fylte to ti-år feira. Dei feira i kollektivet sitt to dagar til ende, først med venner og så neste dag kom vi foreldra. Dei laga effektivt pizza og var i strålande humør.

Veka som kom var travel. Eg visste det. Møte, seminar, gjennomgang og mykje ein berre måtte ta. Det gjekk greitt sjølv om eg mest vart svimmel av alt. Kofferten er enno ikkje set på plass. Slike dagar og veker prøvar eg å unngå.

 

Men det var svært godt å ta ein dag fri. Ein dag i vind og vêr. Det regnar og snøen ligg som ein marmorering oppover jordene. På tur til å gje seg for denne gong trur eg. Den har vore nokså grei denne vinteren om den ikkje startar å vise klør no.

Eg er slik passeleg lei klør og kloring.

-Vil berre ha ljoset, gleda og latteren. Slik i lang tid framover.

 

 

Det gode som er godt

 

Det treff. Eit eller anna, midt i-. Det blinke, glitrar og dryp.

 

Det er sooooool over kvite jorde. Eg blir treft midt i  senteret for lukke. For no er det i gong. No er det i gong.

Dei første strålande i heimen. Ja da, ser  alt støvet. Men kjenner også kriblinga. For vi har nådd den lette  årstida. Våren er så vidt starta. Og sola - sola skiiiin.

 

Og så er det laurdag. Fantastiske  laurdag.

- Fri og frank.

- Blid og blank.

 

I tillegg er verda mi mykje mindre vondt. Av ein eller annan grunn. Og eg tek i mot.

Og eg har lyst til så mykje. Hente ved. Dra fram skrikande og strikande  Støvsugaren. I dag er alt mogleg. Sjølv om dagen ikkje varer evig.

 

Eg skal baka ei kake. Den vesle, lange jenta mi fyller år i morgon. Heile 20.

I kveld skal eg på kino, skal sjå La, la land.

I morgon blir det feiring av rund dag.

 

Og veka, veka som kjem er for full. Eg veit at det som rime på full er tull.

Men det er vel  ikkje det, og eg veit at neste helg vil eg ha funne ut at eg har vunne over den også.

Eg vert mest svimmel, over alt eg kan  NÅR eg kan.

 

Skikkeleg god helg over alt den finn vegen.

Til kvar krinkel og krok.

Som ord i ei riktig god bok.


Torsdagskveld på tur heim i vakkert kveldsljos.

 


 

Blinke, blinke.....

 

Av og til er det vakre så vakkert at det ikkje kan delast.

 

Enn så gjerne eg vil.

Eg kom nettopp heim. Da eg gjekk ut av bilen vart eg heilt andektig. Mørkre funkla. Det glitra, stråla og viste fram ein nattehimmel vakrare enn få.

 

Attom fjella kom strålande kaskadar av ljosskin. Som lange strek før det laga seg om til ei slags mjølketåke. Det var nordljoset som strekte seg opp attom fjellrekkja.

 

På andre sida, attom trea - der funkla og glitra stjernene.

Ikkje ei.

Ikkje hundre.

Det var eit funklande hvelv over meg som gjorde den mest fantastiske julegata tam.

 

Det var så vakkert.

 

Men å ta bilete av det var ikkje verdt å forsøke. Eg kan berre fortelja.

 

Du kan leta att augo å sjå for deg ein høg, funklande himmel med nordljos på.

Ta med deg synet inni natta til dei vakraste draumane.

 

Sov riktig godt.



 

Vinterdagar gjennom veka

 

Siste veka i siste vintermånaden kom det snø. Verda vart grafisk. Vegane vart glatte.

 

Eg har heldt meg vegane.

Eg har vært i tankane. I tankane mine.

For tankane køyrer etter sine vegar.

Dagane går så fort.

Og eg rekk så lite.

Dette går utover blogglesing og bloggskriving.

 

Men sola, den runde kula, skein attom skylaget i starten av veka.

Det første strøket av snø hadde lagt seg og ein kunne sette spor. Kortvarige spor.

Det er godt å koma seg heim. Tenna opp og berre pakka huset rundt seg.

Torsdag måtte eg knalltidleg ut. Ut på glatte vegar.

Var innom her, innom museet som går i hi om vinteren. Mest går i hi........men likevel ikkje heilt. No er det montert opp ovnar som kan fjernstyrast. Det er greit det.

Og eg kom meg gjennom dagen og eg vart mest høg og trudde på alt ei stund. At alt kunne skje.

 

Men veka har også teke for seg slikt som tenk om det ikkje er for mykje håp.........med kropp og slikt.

 

Men alt kan skje.

Alt kan faktisk skje.

Eg trur eigentleg på det.

At alt som er bra KAN skje.

 

Kva vil eg skal skje?

Eg vil at fotoapparat skal skje. -At verda er ljos og vakker. Menneske som er full av det gode. -Ei heil verd av godheit.

 

Boffen ser på meg. Han har vorte frisk.

Han og eg fekk nokre slitsame dagar. Da mage og tarm ikkje var på noko godt parti. Ein dag fortalte han meg at no ville han ha mat igjen. Og da vi var ute kom farten tilbake i hundekroppen. Han jumpa, byksa og sprang.

 

I dag tok eg med meg henne nedunder og kjørte til nabofylket og nabokommunen. Der fekk eg handla ei lita snøskuffe. Ny kaffikanne og litt mat. Vi kjøpe også kaffi og ei alt for søt sjokoladekake på Kafe Koselig.

 

På turen attende over fjella ropar ljoset på meg og eg måtte ut for å ta eit mobilbilete av ljoset, fjella og sjøen.

I kveld har eg ete shusi og drukke ingefærøl....ginger beer. Det er nydeleg saman.

 

Kvelden er her, det er laurdagskveld og i morgon er det fastelavn. Eg har ikkje baka bollar og ikkje teke inn ris. Det har jentene mine. Baka bollar altså. I byen. Stafettpinnen med tradisjonen er gått vidare.

 

Og her sit eg ein vinterkveld i februar og veit at våren er like rundt hjørne.

 

Musikk og matematikk

 

Så fekk eg klarsignal. Det er greitt sa han. Sjølv om eg kanskje angrar om eit halvt år.

 

Eldstemann i gjengen min køyrer sitt eige løp.  Det første som slo meg da han var liten var at han elska latter.

"Kan vi ikkje le" sa han.

 

Det neste som viste seg var ein fasinasjon for musikk. Pianoet til besteforeldra fann han like etter han lærte seg å gå.  Når vi var på vitjing sprang han først inn i kjellarstua og klatra opp på krakken ved pianoet.  Da han var tre år vart han heilt fjetra over ein opptreden med fiolin han var på. Han ville ta på fiolina.

Så han starta i kulturskulen med fiolin da han var gamal nok. Eg drog med meg tre ungar frå 0 til 6 år, barnevogn, stelleveske og fiolin på bussen ned til sentrum av Trondheim ein gong i veka. Det var nokså stressande. Eg gjorde nok mitt for å drepa musikkgleda, seinare vart det gitar.

"Du må øva" sa eg.

Musikken var lagt vekk.

Lenge.

 

Matematikk viste seg også var noko som han likte og hadde lett for.

 

Så ein dag viser han meg ein link. Han hadde laga musikk på data. Og eg vart så begeistra.

 

No får eg endeleg lov å dela noko av det han har laga. Det siste. Han har laga alle lydane sjølv seier han. På data.

 

For musikk trykk på bilete  (må avsluttast i etterkant):

PS.Best lydgjengjeving med øyretelefonar.

Eg spurte han tidlegare, lagar du musikk etter kjensler eller etter matematikk.

"Matematikk" sa han. "Mest matematikk."

 

Vi hadde ein dialog tidlegare i dag, der han sa:

"Liten artig greie forresten, hvis du høre den pipelyden fra starten av på den nyeste sangen no så e det den eneste lyden som ikke passe inn i rootnota, eller dem ligg vel i skala en plass men feil note liksom i forhold til ka som høres best ut kan du si, men, den valgt æ pga det e en sånn spirituell greie med forskjellige frekvensa, frekvens e vibrering og alt vibrere, både jora og menneske vibrere på en frekvens, og den frekvensen vi vibrere på e for lav til at vi klare å hør den men 432hz e visst en healingfrekvens, så æ har bare snekra sammen en greie slik at det e kun den frekvensen på nøyaktig 432hz (som tilfeldigvis e en A eller nå sånt og resten går i E som rootnote) også la æ på nå effekta så den sprett og får litt ekkoeffekt. Så æ veit ikke æ men det e artig å eksperimentere med litt sånne "overnaturlige" greier å eller ka æ skal si.."

"Er det greit om eg klippe inn noko av det du skriv inn i teksten min", spurte eg.

Det var det, men han understreka at han ikkje hadde tenkt publisering da han skreiv.

 

I går send han bilete av teikningar han har heldt på med. Kva sirklar som vert saman dannar og det gylne snitt.


 

"Alt i naturen har den same oppbygningen" seier han.

Formlane og matematikken.

 

Eg får lov til å leggje ut på bloggen min, men han vil ikkje leggja ut noko sjølv. For han har så mykje meir å lære enno. Seier han.

 

Min eldste går ikkje den vanlege vegen, men på eit eller anna vis er han på veg.

 

 

Ein sjuk søndag

 

Det er sommar, det er sol og det er søndag er heilt feil....søndag er det riktig nok.

 

Ein våt, grå, dundrande, regnade, illeluktande søndag å vakna til. Eg er redd synet allereie før eg opnar soveromsdøra. Først trur eg ikkje det er ille.

Det var det.

Det var stova som hadde fått det. Klatt i klatt. Heldigvis var teppa på golvet gått fri.

 

I går starta boffen å kura. Han var ikkje opplagt på tur, men hadde mange småturar ut.

Rart dette med dyr. Han har aldri vore nokon bjeffar. Når han vil ut startar han berre å trava rastlaus rundt. Så ut av det forsto vi.

I natt høyrde eg travinga gjennom søvnen.

 

Likevel har han hatt ein periode med bjeffing i seinare tid. Når han blir glad for å sjå nokon. Så når eg kjem heim frå dagens dont sit han oppe i trappegangen og bjeffar vilt så det gje gjenklang i veggar.

Frykteleg ubehageleg.

No trur eg at eg har fått slutt på dette. Eg seier sit!

Han sett seg ned og bjeffinga sluttar. Sist eg kom heim sette han seg før eg sa noko.


 

Men å stå opp til sjuk hund er ikkje det beste du gjer.

Det var berre å gå i gong. Papir, eingongshanskar, såpe og vatn. Mest som magen min og kom i opprør.

 

No kan eg gå i gong med ein sein frukost. Eg trur eg klarar det til tross. Kaffi og yoghurt med frø og korn. Sist sonen var heim hadde han så lyst på det, og eigentleg er det godt med alt ein får å tygga på; havregryn, solsikkekjernar, linfrø, sesamfrø og greskarfrø. Sonen skal eg forresten skriva litt meir om etterpå.

Ute dundrar vêret. Sjøen går kvit nede på fjorden.

Dette er dagen som har vaska seg.

 

Pust er liv

 

Det kjennes så lett. Berre sitja å tenkje og sjå.

 

Fire brødskiver er eigentleg to for mykje. Men det blir litt slik både frukost og lunsj. Det lir på dagen og eg har vore oppe lenge. Det gjekk faktisk greitt. Men eg vakna i natt, var uroleg. Eg måtte ikkje forsova meg.

"Kvifor pustar du ikkje", spør behandlaren. Eg held pusten for tiande gong under behandlinga.

"Er du redd?"

"Er det vondt?"

Men eg skjønar eg har eit godt tilvendt mønster. For eg er verken redd eller kan påstå at det var så vondt.

Av og til kan ein verta så lei av seg sjølv og dei innarbeidde mønstra.

Er det håp spør eg.

Det er godt å høyra at det er ei utvikling.

 

Ute regnar det. Mildt vårregn og vegen opp til huset har fått spor i grusen.

Etter ei stund greier eg å lausriva meg frå lydboka. Eg gjev Linn Ullmann ein sjanse. Det er godt å sitja inne i ein bil i regnet å høyre lydbok.

 

No har eg nokre timar før eg må ut igjen. Det er godt med kaffi.

Tenk om det kunne lausna. Tenk om at......

Det gjev meg håp. Håp er alltid godt.

 

Det er snart helg igjen. I denne får eg ikkje besøk. Denne helga er berre mi. Eg skal kanskje ut å leita etter motiv. Eg skal gå, bøya knea å gå i motbakken. Ein herleg og aktiv tanke.

 

Ute er det heilt grått. Heilt, heilt grått. Dis og ljos. Det er også vakkert.

Brødskivene er oppete og eg skal berre slappa av ei god stund.

 



 

Mellom ljos og mørke

 

Snart vil sola flomme over heimen. I mange timar. Snart. Men enno er det berre midt i februar.

 

Om dagen går dagane utan eg kan seia meir om det. Dagane blir lengre og lysare. I dag såg eg etter sola, men det var overskya. Trur kanskje den rullar over fjellet no. Det var nokså sterkt ljos attom skyene.

 

I dag starta eg dagen i eit varmt basseng. Fantastisk godt. Heime igjen var eg ikkje til så mykje meir. Men etter nokre timar tok eg på meg skoa og ropa på boffen.

Ljoset heldt på å forsvinna. Dagen skein sidt inn gjennom vindauga og trea laga filigransarbeid på himmelen.

Vi gjekk nedover og kryssa vegen.

Ljoset laga ljos og skyggeside på trestammene.

Gamle, grøne trestammer, ein skog i skyggen.

Ei stund sidan vi hadde tatt vegen ned til sjøen no.

Enno hang det gule ljoset igjen.

Sjølv om mørke starta ta plass.


På tur opp igjen ser eg den første stjerna kjem til syne over tretoppane.

Opp igjen var mørket vorte synleg og naturen heldt på å forsvinne.

Eg tok med meg søppeldunken opp og sette den på plass. Fekk også med meg eit par vedposar inn.

Det var skikkeleg godt med ein tur. Og eg greidde det.

Slikt blir ein ordenleg glad over.

 

 

Dei reiste

 

Han skjøna det boffen. Han skjøna dei for. Han er ingen dum hund.

 

I helga har han fått fleire i flokken sin. Først berre såg han. På den nye. Augo gjekk.

Kven var dette?

På slutten var venskapen forsegla. Han trengte litt tid, for dei som skal høyre til må fortena plassen. På slutten hadde han vorte ein skygge, han følgde den nye.

Helga har vore full av folk.

Eg bad om hjelp, kva skulle vi eta......og hjelp har eg fått i mengder. Ikkje berre om kva for mat, men i kutting, bæring, dekking,  vasking.....det har vore eit levande hus. På butikken hadde vi diskusjonar ved frysedisken og menyen kom fram med godt samarbeid.

I dag ville dei at besteforeldra skulle koma til middag, så nokon køyrde å henta dei og andre ordna.


 

I gårkveld vart vi sittande rundt bordet ut i dei små timane. Da klokka hadde passert to om natta kom eg på at eigentleg var eg ikkje like ung som dei andre og kanskje skulle leggja meg. Var greitt å koma etter med det også.

Vi er ein pratande familie, og dei nye som er komne er heller ikkje kløyvd for tungeband. Eg har hatt ei hyggeleg helg. Eg trur i grunn vi alle hadde det.

Eg kjende på det i går, at skuta flaut godt. Her fantes varme, kjærleik, empati, refleksjonar og gode kjensle.

 

I kveld skal det bli godt å leggja seg. Livet er ei reise med høgdedrag og dalar......i kveld kan eg konstantera at helga var god, no er eg trøyt og i morgon er ei ny veke.

 

Boffen har somna, det er godt med folk og det er godt å kvila trur eg han også tenkjer.

 

 

Fridag og fredag

 

Enno ligg dagen der med mange timar. Dei har eg ei plan på å bruka godt.

 

Snart kjem sola over fjella, ikkje mange dagane igjen-. I dag kjem barna, alle tre og to kjærester. Den eine har eg ikkje helsa på. Det blir spanande. Eg trur det blir bra, ho verkar snill.

Når barna vert glad i nokon så kan det fort henda ein sjølv og vert det. Og når forhold tek slutt får ein vera med på at det er trist. No er ikkje ungane mine av dei som heile tida må ha nokon. Det er nok sonen som har vore ivrigast.

Kva for partnar ungane finn er interessant. Går dei godt overeins med familien elles og kvarandre er det ein skikkeleg god sjanse for mange fine stunder som storfamilie. Det er å ynskje.

 

Men før dei kjem må bad, stue og soverom få ein omgang med støvsuger og vaskefille. Og eg satsar på at kroppen min er på parti og oppfører seg som ein kropp skal.

I går hadde eg ein så hard behandlingsdag at eg hadde lyst til å dra opp "glidelåsen" og gå frå heile kroppen. I gårkveld tenkte eg at eg må finna vegen bort og vekk frå dette. Og den vegen går nok gjennom vektreduksjon og aktivitet.

Sukk!

Eg er berre så lei av det. Av tanken, av å prøva og av ikkje å få det godt nok til. Ikkje få til eit nytt mønster.


 

Men snart trillar sola over åskammen. Eg hugsar ikkje datoen det skjer. Men uansett er det snart. Om det 9. februar eller 14. februar..... Men det er ikkje riktig enno.

No må eg gå til oppgåvene. Ha ein riktig fin dag både du i nord og du i sør.

 

Kva er dine planar i dag?

 

 

I svart og kvitt

Slik gjekk dagen. Litt slik fort, men utan stress. No er den over.

 

Minus og pluss, sjø og land. Litt glatt og litt vått. Fjøra ein vinterdag. Dit gjekk turen i dag.



No er natta her. Og eg skal avslutta dagen, skru av datan. Seie god natt åt hunden og seia god natt til deg som fann vegen inn.

 

 

Eit heilt halvt døgn

 

I dag har eg reist gjennom minna og dei gamle vegane. Både fint, vemodig og svært krevjande.

 

Køyreturen tok to timar. Det var mørk da eg trilla ut i verda, men ljoset eg følgde ned attom fjella i går, steig opp over fjella i dag.

Morgonljoset er vakkert.

 

- Her budde ein kamerat av sonen, tenkte eg, da eg hadde svinga av frå hovudvegen. Og her gjekk sonen gjennom isen, han var tolv år og det gjekk mange år før eg forsto alvoret. Ein av alle dei gongane det gjekk bra, sjølv om det like godt kunna gått annleis.

Hugsar søndagsturen langs vegen, var vegen verkeleg lang........

Alle sommarmorgonane for å koma tidsnok på jobb -.

- Vidare etter den vegen eg stakk av da eg hadde gjort ein stor fadese......., feil kontaktinfo i ei brosjyre. Ingen som las korrektur og dermed var fadesen eit faktum. Trudde verda rasa samen ei stakket stund.

Minner.

 

Til slutt var eg framme dit eg skulle. Og attende til dagen i dag.

Etter timar i møte gjekk turen attende. Eg sendte melding til ein tidlegare nabo om at eg kunne koma innom.

 

Forbi skolen og alle svingane gjennom skogen, alle gongane eg hadde køyrd denne ruta.

- For foreldremøte, ungar som ikkje rakk bussen, skoleavslutningar, bibliotek, juletrefest, 17. mai og kulturskole og mykje, mykje anna. Eit heilt liv.


Gjennom ni år var dette heimplassen min. Heimplassen til ungane. Denne vegen var både køyrd og gått.....mest dagleg.

Her henta eg posten.

Og så såg eg rett på det som var heimen min. Vår sin heim. Stabburet og trøndelåna. Familien min sitt rike ein gong.


 

Til hausten er det ti år sidan ungane og eg flytta. To år før var ekteskapet over.

Sjølv om det var mykje idyll var det også svært krevjande. Dei siste åra da det ikkje var nokon veg utanom, enn eit brot. Ei frykteleg handling å utsetja ungane sine for. Og så enno meir forandring, da valet vart å selja og flytta.......fordi eg trudde det var best. For oss alle.

 

Til alt overmål får eg i dag også høyra om nokon som hadde født alt, alt for tidleg. Enno eit par blad i minneboka blafrar. Eg veit korleis det er. Når det ikkje går som det skal -.

 

Ikkje rart eg er dobbelt sliten etter eit halvt døgn med minne.

 

Men naboane var riktig hyggeleg å møta. Og eg lova at når dagane hadde vorte lange, varme og ljose, skulle eg ta med meg gjengne min.......og det trur eg vi alle gled oss til.

For det trur eg vil verta skikkeleg koseleg for oss alle.

 

 

 

Når ljoset er....

Klokka var halvfem, og enno var det ljost. Dette må eg fanga tenkte eg.

 

Kanskje eg skal gjera det framover, ut for å fanga ljoset mellom halvfem og fem......tenkte eg medan eg for ut døra. For å ta i mot alt ljos som er.

Eg måtte ta nokre bilete av fuggelmattreet......litt slik godteriakti med alt av mat for dei flygande som forsvinn ei stund før ljoset startar å svinna.


Det var kaldare enn kva det hadde vore, på fjella hadde det lagt seg eit kvitt lag.

På greinene hang det dropar, like før dei fraus i fast form.

Skogen vart fargelagt gul i kveldsljoset.

Lucas vart plutseleg vars venninna si, ho kom springande nedover jordene så dei fekk nokre leikebyks før vi tok turen mot haugen.




Utover mot havet låg eit minne om der sola hadde gått ned, sola som snart vil væra attende for å skina på haugen min.

Fjorden låg turkis og dunkel utan ei krusing.

Så gjekk eg ned att.

Himmelen var mest dramatisk, redd for at det kan være snø i skylaga. Eg har ikkje så lyst på snø no.

Så låg huset der, liksom venta.

Medan starta mørket å ta over, for enno har det så vidt oppåtaket når klokka bikkar fem.


 

Men ljoset vil ta over både meir og meir framover dagane.

Er ikkje det fint...

 

 

År som går II

 

Oppatt og oppatt skjer gjentakingane. Årstidene, fødselsdagane vekene og dagane. Tidskverna sin jamme gong.

 

På slutten av januar kjem dagen til far min. Vi er heldige som har han. Kvikk i hovudet og skrøpeleg i kroppen. Likevel er kroppen sterk. For beina tåler ein trøkk. Han tester det ut når balansen fyk vest. Beina i kroppen er like heile.

Vi skulle feira dei nittitre åra på laurdag og dagen før dagen.  Enklare for dei som har lengre reiseveg. I år var det berre første leddet som var der. Dei seks barnebarna var alle oppteke med sitt. Vi fekk ein triveleg ettermiddag med gammaldags mat. Middag og kaffi. Søtt og salt. Prat og latter.

Mor og far er heldige. Som har kvarandre og som klarar seg i huset sitt.

 

I går var ståa litt meir utfordrande. Varmepumpa hadde slege seg av.

Eg tok turen innover, dei kunne ikkje ha de slik. Av ein eller annan grunn har eg opparbeidd meg sjølvsikkerheit med varmepumpa dei har. Eg kan ingen ting, eg veit ikkje kva eg gjer - men eg får den alltid i gong. Slik i går også.

Når eg først var der kunne vi ta oss ein køyretur i det fine vårvêret i januar.  Kva var meir logisk på sjølve fødselsdagen enn det -.

Sjå her, dette vatnet brukar det å ligga is på om vinteren. Eg måtte ut å ta bilete av svanene.  Dei svømte vekk da eg kom ned til vatnet.




 

Etterpå kom regnet. Det vart ein grå, våt dag, men likevel fin. Vi køyrde å såg på havet. Det tok eg ikkje bilete av.

 

Attende kom andre systera mi som bor i kommunen, og vi vart inviterte på middag for det var så mykje att frå dagen før. Så slik vart det fødselsdagsfeiring to dagar til ende.

 

Og i dag, i dag tek eg det med ro for å lada opp til travle dagar framom.

Elles har eg ei utfordring eg ikkje er ferdig med. Som eg fekk frå dykk for ei stund sia. 

For tida....tida den går.

 

 

I augneblinken

Å sitja her, i ro og fred utan ei plan men med tankane om alt ein kan.

 

I dag har eg fri. Det er så mykje eg har lyst til å putta inn i ein fridag. Skriva blogginnlegg. Rydde i heimen......eller lyst og lyst.......det er resultatet eg har lyst på. Ut å gå i skogen. Henge opp meir mat til fuglane. Kjøpte nytt da eg var i byen tidlegare i veka. Det er så artig med alle fuglane som kvitrar om morgonen.

Eg må nok i butikken å kjøpa frukt. Til fruktsalat. Dessert i morgon. Far fyller år på søndag og feiringa tek vi i morgon. Eg har lova fruktsalat og agurksalat.

Enno er det mykje meir eg har lyst til å gjera. Men eg kjenner både dagen og meg sjølv.

Det er ialle fall godt med både fredag og helg.

 

Nyt dagen din.

 

 

Det tenkjer eg på

Eg må framom for å seia hei. Vart ein ufrivillig pause. Slikt kan skje.

 

Da eg starta med blogg var det for å leita etter energi. Eg forsto ikkje heilt kvifor ting var som det var. Etter kvart forsto eg både det eine og det andre, og eg aksepterte i staden for å kjempa i mot.  

Dette har hjelpt, plana er å fungera betre. 

Sjølv om eg synest det går alt for seint.

Å væra utbrent kan gje ulika uttrykk. For meg har det vore husken og konsentrasjonen. Ikkje angst, ikkje depresjon.....det gjer det nok enklare.

 

Men så viser det seg at den fysiske delen også har utfordringar. Blant anna atrose.

Det er dette eg har eit skikkeleg utbrot av dei siste vekene. Eg ville prøve å leve utan dei smertestillande preparatet eg har bruka det siste halve året.

Eg ville prøve å venne meg til smertene, tenkte det kunne gå. Det er dette eg har bala med.

No er eg på ein kur og i dag har eg fred.

Det er godt.

 

I helga hadde eg jentene mine her. Dei hjelpte meg med å få jula opp på loftet. Dei hjelpte med mykje anna også. Godt å ha dei heime.



 

Eg tenkte eg plutseleg skulle gjera noko drastisk. Fekk plutseleg lyst til å kutte fb og starta ein ny blogg. Etter å ha tenkt meg om fortset eg nok som eg gjer. Og om eg startar ein ny blogg treng eg ikkje slutta denne.

Men tanken om å starta ein ny der eg satsar med meg sjølv som innsats.......om å koma fram og opp, gjera dei gode vala for å greia å kvitta meg med desse problema.

Det da vel gå an.

Om ein vil nok.......

 

Det tenkjer eg på.

 

 

Fredagen som vart søndag

 

I springfart mellom alt og intet sit eg her både den eine og den andre dagen.

Å himlande, hildrande du kor godt det er med ein fredagskveld slik dann og vann. Eg har henta ved uti slafset, slufset og mørket. Kvidde meg, så da er kjensla fantastisk når der er gjort.

Inni omnen står middagen og steiker; laks, søtpotet, spinat........kjem på no at eg gløymde kviløk........cherrytoamt, frisk koriander og lettrømme. Kanskje eg skal ta ei glas kvitvin til........eller så blir det berre Bris. Godt med Bris også.

Så eg kosar meg.

Sjølv om det er 21. dag Knut, så heng jula i her, men i morgon.......i morgon, men ikkje i dag-.

I kveld tek eg meg fri frå utfordringane eg bad om. Eg er ferdig med desse fire:

Margrethe i utifriluft utfordra meg til å skrive om friluft.

Bøker utfordra av oldemorsblogg

Forventningar utfordra av Fruensvilje

Ostehøvel utfordra av Frodith

 

Har att desse:

Sex utfordra av snuskelasken

Horisont urfordra av Karidansen

HÅRVEIS av natheless

Solhelsing gjort tre gong på ei veke, altså ein aktivitet, utfordra av maiken

 

I kveld vil eg berre fortelja om kor godt det er med fredag. At eg har ei stille og roleg helg framom meg denne andre helga i januar.

Eg vurderte å kjøpa meg primula, men ventar.

Slik er det i eit roleg hjørne av verda, livet og det nye året. Slik i bakevja av det gamle før det nye tek springfart. Det er ein god stad å væra medan stua vermes opp og middagen blir ferdig.

Ha ei riktig god helg.


 

langt kom eg i å skriva eit innlegg på fredagen. Og så gjekk plutseleg helga.

I dag har eg hengt opp ein skral søndag. Eg tenkte eg var lat. For eg orka ingen ting. Kom meg til slutt ut for å køyra søpla ned til vegen, måke bort snø attom bilen og henta ved. Da hadde det starta å mørkne, så planane om å henge ut meir fuglemat utsette eg til i morgon.

Men ein annan mistanke svirrar også, etter ei natt der eg vakna kvar time og vart heilt ubrukeleg. At kanskje er det noko anna........ allmenntilstanden er beint ut sagt håplaus.

 

Men jula ligg samla saman. Treet er kasta ut. Det står att å få det i kassar og opp der det ligg å kviler det meste av året.

 

Så slik er det ein søndagskveld som starta som ein fredagskveld.

 

 

Ostehøvel

 

Ost + høvel vert ostehøvel. Og den første ostehøvelen var laga etter modell av......akkurat ein høvel....sto det i Wikipedia.

 

Ostehøvel sa Frodith, og ostehøvel skal bli.

Den 4. utfordringa eg fekk sist veke da eg bad om å verta utfordra med ord eg skulle skriva noko om. Og kva kan ein skriva om dette verktøyet anna enn at det er norsk oppfinning. Thor Bjørklund heite mannen og budde på Lillehammer. Dette var i 1925 og 1927 var den i produksjon.

I dag er mange ostehøvlar på marknaden.

Eg har fleire. Før eg drog ut av huset i dag hadde to vore i bruk. Den med svart skaft er gåvmild på skivene og passar til kvit ost. Den i metall passar til den brune osten. Eg har att havregrynskjeks frå jula, på den er det godt med brun ost.

Geitost.

Så dette er to eksempel av uvaska ostehøvlar.

Eigentleg er eg ikkje så overlag glad i den brune osten. Men eg brukar å kjøpa den til jul. Seinare kan eg bruka restane om eg skal laga duppe til potetballen.

 

Eg var også ein tur framom foreldra mine i dag. Fann fram nokre av det utvale dei har. Det var denne eg først tenkte på. Det var den yngste her i huset som laga på sløyden.

Til morfar sin.

For han har i mange år slitt med noko som heiter nervopati. Motorikken har vore dårleg i fleire tiår. Så ho tenkte at denne skulle vera lettare for han å få grep.

Den neste er det eit anna barnebarn som ga dei til gåve. Ein vikingostehøvel. Den passar eigentleg bra saman med ei jomfru, ei jomfru måla inn i eit bord.....sjølv om vi historisk bikkar riddartida.

Til slutt vil eg pressentera ein ostehøvel i sølv. Mønsteret heitar Anitra. Mor har aldri vore så glad i dette mønsteret. Men da dei møttest hadde far allereie kjøpt sølv. Så da var de avgjort.

Ostehøvel må eigentleg væra eit fint samleobjekt slår det meg plutseleg...... Men det får væra ein annan sin jobb å gjera. No ar eg sakt litt om ostehøvel og ostehøvlar.

 

Har du mange ostehøvlar i di skuffe?

 

 

Forventning, 3. utfordring

 

Dagane går fortare enn kva bokstavane gjer. Dagane går fort i eit nytt år også. I kveld skal eg skriva om utfordring.

 

Det var fruensvilje som ga meg denne utfordringa.

Forventning.

 

Vi er nettopp i gong med eit nytt år. Da kan det dukka opp mange tankar. Forventningar til det nye året. Alt som kanskje kan verta annleis.....

Er det dette året eg får drøymejobben, vinn den store gevinsten, finn den rette, blir oppdaga, greier å slanka meg, trena, få dei gode resultata på alle hald.........kanskje kan dette vera forventningane for nokon av oss -.

Og eit snev av desse kan nok alle ha. Men kanskje er alle i overkant urealistisk. Å tru at eit nytt åt kan snu heilt om på det livet ein har.

 

Kanskje er det livet eigentleg bra.......om vi ser ordentleg på det.

Attover på det.

Forventningar går alltid framover. For det er noko vi ventar på. Noko som kan- og skal skje.

Greier vi det meisterstykket å væra til stades i livet akkurat no er det bra.

Men forventnigar vil ein ha i en eller annan grad.

Mine forventningar no i starten av eit nytt år er det ljoset som står for.

Det er så vakkert.

Og vi får både meir og meir av det. Det er berre opna seg å ta i mot.

Kvar dag.

Litt ljosare.

Våren som står framom oss. Den vil veksa seg inn i liva våre. Meir og meir vil våren koma nærare.

For kvar dag.

Sola som stig lengre opp på himmelen. Alt som igjen skal gro og veksa.

Når mars kle seg naken og ligg der gul og brun av det som var. Klar for varmen, gje seg over til det som skal gro. Gje seg over til den nye våren.

 

Eg er eit vårmenneske, for da startar alt. Og kvar dag gle meg over ljoset med alle forventningane i.

Det er mi største forventning.



 

 

Verda attom orda

Den er mange bøker som har gjeve meg sterke opplevingar. Spesielt dei som det er mange år sidan eg las.

 

Den siste boka eg høyrde like før jul var fin. Ei bok som gjekk stille i dørene, sjølv om den inneheldt nok dramatikk. Den har ein oppfølgjar ser eg.

 

Det var oldemorbloggen som utfordra meg med å fortelja om bøker eg har lese og som sit igjen i hukommelsen.

 

Slik sett bør eg absolutt hugsa "De usynlige" av Roy Jacobsen. Handlinga går for seg på ei lite øy på Helgelandskysten. Ein liten familie, kulturen og deira kamp for å overleva. Om utvikling. Midt i dette står Ingrid som veks opp og må ta ansvar. Handlinga er lagt i tidsrommet 1915 til 1928. Ikkje minst er boka interessant fordi eg er avdelingsleiar i ei lite kystmuseum som har fokus på dette tidsrommet. Eg må få med meg fortsetjinga Hvitt hav også.



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eg har alltid vore glad i å lesa. Svenske Margit Söderholm med bøker frå det svenske bondesamfunnet  på slutten av 1800 talet, romantikken og dramatikken fasinerte ein tolvåring. Eg las så auga vart stort og vått.

 

 

Da eg var rundt 18 år las eg ein serie som sit att i minnet om Familien på Jalna. Historien gjekk over 16 bind og var skreve av forfatteren Mazo de la Roche. Det var krise om ikkje neste boka i serien var inne på biblioteket og eg måtte lesa andre bøker inn i mellom. Handlinga går over hundre år og er om ein rik familie. Eg hugsar hestane og steile menneskesinn. Og ei kjensle av sorg da eg hadde lest alle bøkene og historia var over.

 

Eg vart svært glad i bøkene John Irving skreiv; The Hotel New Hampshire og bjørnen, og dette at ein skulle gå forbi dei opne vindauga. Han produserte mange bøker slik som Garps bok og Siderhusreglene. Eg likte å lese om dette som var så annleis enn det "normale" livet eg levde i. At det var plass til alt som ikkje var slik eg hadde lært. Det å bryta sund oppfatta levereglar og sjå LIVET sjølv om reglane ikkje var følgd.

 

Isebella Allende vart eg og glad i, spesielt "Åndenes hus". Lika at tyngdekrafta forsvann i forteljinga. Lidenskapen mellom linjane.

 

Og norske Herbjørg Wassmo, frå "Huset med den blide glassverandaen", heile trilogien, vond og skrapa, men med eit språk som gjorde inntrykk. Eg trur eg har lese alle bøkene hennar. "Dina", eg gråt da eg las om smultgryta. Svært sterke personar som herja gjennom boksidene.

 

Det er så mange bøker. Er det rart at eg synest biblioteket er ein godtebutikk. Sjølv om eg mista konsentrasjonen;  mykje som har kosta, men også mykje glede.

 

I dag slit eg med å lesa, men lydbøker gjev meg orda og handlinga. Og eg vil også greia å lesa som eg gjorde. Ein dag vil eg atter fossa gjennom bok etter bok.

 

Svar på 1. utfordring i friluft

 

På torsdag ba eg om å verta utfordra. Eg kom med ein påstand om at eg kunne snakke om kva det skulle være. Kan hende eg tok munnen min i overkant full, men har eg sagt dette, så har eg det-.

 

Må takka for alle utfordringane eg fekk. Eg tek dei kronologisk og linkar til den eg fekk utfordringa frå. Eg skriv eit innlegg for kvar utfordring, så det kan fort gå nokre dagar.

Den første er frå Utifriluft. Hennar utfordring var å skrive om tur og om å være ute i friluft. Eg tenkte om eg skulle dekke ein tur no eller gå til ein tidlegare. Og eg fann ut eg skulle fortelja om ein tur i ungdommen. Ein spesiell tur.

Vi bodde på ei øy, ei nokså stor øy. Far hadde fått i ein livbåt frå ei gamal ferje. Ein stor og tung sak i tre. Sjø, sommar og båt høyrer saman. Vi var fire jenter som fann ut at vi ville ro rundt øya. Vi var usikker kor lang tid det ville ta, men vi provianterte for fleire dagar. Telt og sovepose vart lasta opp i båten.

 

Vi skulle ro to og to på skift. Det var ettermiddag da vi la frå kaia. Foreldra sto igjen på land å vinka. For ei herleg kjensle det var å setja åreblada ned i den grøne sjøen. Sola hang oppe på den blå himmelen.

Friheit.

Sundet vart passert og vi rodde gjennom den smale straumen der vi såg den kvite sandbotnen, tang og tare. Fisk som sømte og sjøpølser. Vi kom ut i eit mykje større sund, Aursundet, båten fikk fart med to ved årane. Da vi hadde rodd ei stund kom vi til Arøya. Det hadde vore brent hekser i tidelgare tider på øya. Vi fann ut det var tid for pause. Så vi fortøyde båten og hoppa ut i vatnet.

Friskt og godt. Men langt ute fekk vi sjå sjøsprut høgt til vers. Det var spekkhoggar på tur. Vi fann ut det var best å koma seg opp.

Neste pause var innanfor ein stad som heiter Arasvika. Eit av hjørna på øya. Kvite, slette svaberg. Der tente vi opp bål, vi koka potet i glør og solsteik.

Neste dag var sjøen meir krapp. Men det gjekk fort framover. Da vi passerte Hjørnøya la vi ikkje merke til det vesle sundet vi eigentleg kunne rodd gjennom. Ved passering av ein av dei tre fergekaiene som fantes den gongen, Vingsnes, fekk vi sjå ein båt kom fossande. Det var foreldre på tur som var ute å speida etter sjømenndamer. Vi fekk slepehjelp forbi Hevika og var framme ved Styrshamna da neste overnatting skulle gjennomførast.

Vi sette opp teltet i lynget. Men det vart ei uroleg natt og nokre vart etter kvart desperate. For vi var angrepe av store hærskarar av mygg. Eg er så heldig at myggen ikkje likar meg så godt, men det var ikkje tilfelle for alle. Så i to, tre tida om natta var desperasjon så stor at nokre ikkje heldt ut meir. Eg var den siste som kraup noko motviljug ut av soveposen. Da eg skulle ta på meg kleda var føtene mine grå av mygg som eg prøva å kosta vekk.

Vi kom oss ut på det blikkstille havet forsvant myggen. Det var vakkert. Havet låg som ein overjordisk hildring utover. Øyer og holmar flaut over flata. Vi fann ut vi ville fiska der i den tidlege morgonen. Men da fekk høyra prusting og sjå eit par niser rulla i havflata like bortanføre båten, var vi snare med å dra snøret opp.

 

Vi hadde nokre heilt utrulege naturopplevingar der i den tidelege morgonen. Da vi passerte Giset starta Reiseradioen.

Vi fortøyde båten tidleg på formiddagen med sol i ryggen. Det hadde vore ein fantastisk tur. Snakka om neste gong........da måtte vi ta turen rundt Smøla.........

Kanskje like godt det ikkje vart. Er eit meir krevjande stykke sjø.

Båten forsvann ut av vårt eige, hamna på museum - så ein slik tur vart aldri meir. Men eg trur eg godt kunna teke ein slik tur i dag, altså om sommaren med sol og varme. Likt med den gongen.

 

 

Gje meg ei utfordring

I dag har eg tid til å blogga tenkjer eg, blogga om alt og ingenting og eit nytt år. Plutseleg dukkar det opp ein tanke......

 

Ei veke i eit nytt år nærmar seg slutten. Dette året eg har tru på. Tihøva i verden er ikkje gode var det nokon som sa i dag. Da eg sa eg trudde det vart eit godt år.

Men eg trur på året. Det er noko raudt, gult og gamaldags over det. Så eg trur året vert bra.

Eg veit ikkje kvifor.

Kanskje har den mykje omtala energien auka. Ikkje veit eg. Men da eg køyrde heim ein dag såg eg lovnadar over fjella.

Det har vore kaldt i fleire dagar. Kaldt og vakkert.


 

Før det vart kaldt kom våt, tung snø. Eg køyrde meg fast, var temmeleg oppgjeve både av været, brøytaren og syntest livet var urettferdig vanskeleg. Det var da, for eit par dagar sidan eg tenkte slik.

No har eg godt kunna hatt dette klåre, kalde været i nokre veker. Før våren kom. Men det er spådd mildare værtype igjen, så reknar med det fører til holke.

Kva skulle ein ha snakka om om ein ikkje hadde været å snakka om. Men eg trur eg kunna snakka om det meste. Eigentleg.....

Og her og no dukka det plutseleg opp ein ide. Reknar med den er overkomeleg. Og da må du hjelpa meg. Eg har lyst til å testa om eg kan greia det, snakka om alt muleg. Gje meg eit ord eg skal skriva om.....så får vi sjå om eg greier å seia noko om det ordet.

Så med dette har eg gjeve meg sjølv ei utfordring om nokon vil være med på dette å gje meg eit ord.

 

Akkurat det gjenstår å sjå, men kom igjen; gje meg utfordringar......gje meg eit ord i kommentaren som eg skal skriva noko om :).

 

 

Nyttårskonsert utan forsett

Den første dagen i eit heilt nytt år. Eg har tatt det heilt med ro og kost meg og køyrd ein super usosial dag.

 

Det å vakna til første dag i eit heilt nytt år er skikkeleg god. Det låg eit kvitt strøk over naturen. Det datt nokre filler utanfor vindauga.

Eg heldt på å gløyma å henge opp flagget til eg fekk ein snapp. Det er da første nyttårsdag og flaggdag. Fekk opp flagget og det slo friskt i blåsten.

Eg sette fram dei to pakkane eg ikkje hadde opna.

Eg rista brød, koka kaffi, smurte på. Sette det fram.

Eg hadde tent opp i omnen. Kjende kor eg gledde meg til å sette meg ned, nyte den første dagen i året. Med frukost og med nyttårskonsert.

Det å sitte å høyra på musikken og ha eit heilt år framom er fantastisk herleg. Eg har gledd meg over nyttårskonsertane sidan eg var tenåring. Musikken, krafta, gleda og optimismen.

Slik har dagen min vore.......ja, eg har snakka med folk på telefonen, ønsket godt nyttår........slikt.

Eg vart bedt eit par stadar i dag, men denne dagen var min. Den første dagen i året var min.

 

Eg har hatt ein nydeleg dag. Og så har eg ingen nyttårsforsett. Ikkje for det eg ikkje treng, men eg forsøkje å forbere utan forsett.

 

Godt nyttår. Har du nyttårsforsett?

 

 

År som går

 

Nest siste dagen i året ser ut som ein mørk vårdag. Bekkane i fjellet på andre sida av fjorden er store. Det susar i lufta. Det er enno meir vêr å bruka opp før året er omme.

 

Korleis var 2016?

Eg kjenner det er vanskeleg å svara......anna enn at det har gått frykteleg fort.



 

Såg nettopp eit bilete av ein mann med gevær, samankrøkt, med eit vaktsamt blikk, attom eit hjørne. Korleis er det livet der kuler kan føre til døden...... Der ein spring rundt for å drepa fordi nokon har funnet ut at det må til. For at dei trur dei vinn. Sende fly inn over områder for å drepe å øydelegge.

Kva er å vinna?

Heimar, tryggleik og det kjærleiken skapar. Meie alt ned for at nokon meiner det til.

Drepa -.

Alle menneska på flukt; menn, kvinner og barn.

Det slo meg det latterlige ved at menneska ikkje er komne lengre. Som dei ikkje er ute av sandkassa. Eller.......eg trur barna har mykje meir empati, dei brukar berre ein plastspade å slå i hovudet på den andre ungen når dei vert uening.

Men året har vore prega av flukt og terror.

 

Eg kan berre slå av tv'n og tenkje på noko anna. Være varm og god og mett. For mett faktisk.

 

Og ikkje hjelper det om ein tenkjer på det heller. Det ein kan gjera er forsvinnande lite. Så ein får konsentrera seg om det ein kan, om det ein har. Dei ein er glade i og dei ein kan gjera ein forskjell for.

 

Om eg har vore flink til å hjelpa i året som er gått?

Der kan eg nok alltid gjera ein betre jobb, ikkje for å være flink - men med å bry meg.

Eg har gjengen min og andre som ramlar innom sirkelen.

 

Elles har eg eit par avgrensingar. Men eg vil påstå at den utmatta og energifattige personen eg har vore er på betring. Eg får forresten ein del tilbakemeldingar på det. Samtidig har kne og hender streika dette året. Men med psykomotorisk fysioterapi og å tåle litt vondt, har eg tru på betring her også.

Eg trudde eg skulle få auka jobbeprosenten min i år, men har gått i gjennom ein prosess med meg sjølv om at kanskje er ikkje det innan rekkevidde, men ein veit aldri....

 

Ungane og foreldra mine klarar seg stort sett bra.

Yngste starta med å studera i haust, ny by og nytt liv, så klart krevjande. Bor i kollektiv blant anna saman med mellomste, der gjekk ein draum opp for begge jentene. Mellomste er i jobb og vurderer å ta fram att tanken om utdanning. Ho får god støtte av kjærasten. Eldstemann, som igjen bor i Trondheim, er saman med ei jente eg ikkje har helsa på. Da eg fekk gåver frå ho på julekvelden vart eg så rørt at tårane kom. Ho må væra snill. Til og med han har starta å snakka om udanning. Han som har vore i mot det i mange år.

 

Dyra er med oss. Kattene er så gamle at vi er usikre på kor gamle dei er. Men vi trur det var 14 år i sommar sidan vi henta dei to søsterkattene. Boffen er ein godt voksen mann som vart sju år sist vår. Den siste, hr. Ludvik, som også er ei katt, tek lange pausar frå oss.



 

Hus og heim; sist sommar vart ikkje graset slått. Grunnen var fleire. Ikkje vart tverrveggen på huset måla heller, så no ser det passe slitt ut. Ikkje fekk eg unna meg ein mengde rask, for uhell hadde seriekobling......

Likevel, det kjem både tid og råd.

 

For no har eg bil. Er det noko dette året har vore prega av er det bilproblem. Frå kva eg skulle velja av to gamle bilar til eg fann ut eg skulle gå for ein "ny". Som heldt i snaue fem månader før alt gjekk i stå. Men no er den reparert med ny motor og gode greier, så vil tru den går og går og går i mange år.

 

Vaskemaskina seier eg ikkje meir om, men det er vel sal på nyåret.

 

Kreativitet, aktivitet, det sosiale og kjærleik må nok få jumboplassen. Ikkje det at det er ille. Men eg har ikkje tatt i ein pensel, prøva så vidt teiknetusjar, har strikka litt - men ikkje frykteleg aktiv. Absolutt forbetringspotensiale.

Har forsøkt turar i området mitt, gått, men det kunne ha vore fleire. Elles er eg i basseng og har nokre øvingar eg skal utføre dagleg. Og kanskje greier eg å ta solhelsinga ein vakker dag. Aktivitet som å delta på ting har det vore litt av, men absolutt forbetringspotensiale her også. Reising har det heller ikkje vore så mykje av. Byturane til Trondheim og Kristiansund, sjølv om nokre har vore med overnatting, gjeld mest ikkje. To turar til Oslo. Så har berre heldt meg innan grensane i Noreg. Men her har eg lova meg at ein til to turar til varme bør eg unna meg gjennom året. Når kroppen ikkje er på parti kan eg like godt bruka det til noko positivt.

 

Sosialt blir det mest familien, og alt i alt har eg lita tid berre for meg sjølv. Men eg har lite sosialt liv privat med vener. Fordi det er ein bit det ikkje vert tid igjen til. Og eg ser den, og er klar over at eg kanskje skulle ha gjort ein innsats her. Men det er ikkje noko å stressa med. Elles har eg dei eg møter gjennom nett, slik som på blogg og andre interaktive funksjonar.

Eg vil takka for at eg har fått lov til å verta kjent med dykk som gjev av dykk sjølve her på blogg og elles.

 

Kjærleiken er nok det som har vore magrast dette året, ikkje så mykje som eit kyss. Men slik kan det verta når fjorårets store forelsking vart eit magaplask, da står ein ikkje giv akt for noko nytt slik med ein gong. Og så skjønar eg at eg ikkje har åra på parti, ikkje at eg ikkje trur på knallforelsking langt inn i det grå. Men den handlar om tilbod både den eine og andre vegen. Men.......det kan eg seia om meg sjølv, eg er ein ukueleg optimist.

 

Kva meir er det ein tek opp i horoskopa på nyåret......berømt og rik, det vart ikkje dette året heller. Og akkurat det har både mindre og mindre betyding. Eg er nok eigentleg glad for ikkje å væra berømt, det gjev fridom. Økonomisk klarar eg meg greitt nok.

 

Så attende til slik eg starta. Eg som har valet med å stenge det tragiske i verda ute. Det året her, til likt med alle andre år.......eg sit med vinnarloddet. Året som har gått har for meg vore storveges. Eg er heldig.



 

Svært heldig.

Eit lite skrubbsår og at eg ikkje fikk den raude kjærleiken på pinne, det er ingenting.

 

Og så har eg fått noko anna eg set svært høgt, eg har ei balanse inni meg, eg har eit blikk som gjev meg mykje humor, eg kan å gråte og løyse opp spenningar. Og ikkje minst, alle desse eg får væra glade i, alle dei som var med gjennom heile året. Det at eg får lov til å leva i varme, naivitet og tru på det gode og at menneske har val.

 

For eg slapp å vera redd for kula.

 

 

Meg VS eg

 

Ljoset er sløkt ute og tent inne. Her sit eg og ventar på at eg lagar middag åt meg.

 

Den står og varmar seg, så slik er oppgåva enkel. Snart skal eg legga opp på tallerken, kanskje unna meg ein akevitt og eit glas øl til.

Eg er for meg sjølv.

I dag for dei.

I går fekk mellomste vitjing av kjærasten og i dag tok han med seg begge jentene attende til byen der dei alle vil feira nytt år.

Da eg kom heim i ettermiddag var huset tømt for tobeinte, berre dei firbeinte att. Ute regnar det slik at elvane går frodande kvit. Temperaturen er tett oppunder ti grader den tredjesiste kvelden i året.

Eg fann to julegåver på pulten min i dag, dei har eg ikkje pakka opp enno.

I går kom ein pakke i posten. I den låg grøn neglelakk, den måtte eg prøva den med ein gong.

Ute bles det. Sjølv om det er mildt har eg tent opp i omnen, radioen står på. Eg har tent nokre talgljos. I kveld skal eg væra saman berre med meg. Det er litt sørgjeleg når alle fer, tenkte eg i dag tideleg.......koma heim til tomme hus.......

Og det er det.

Likevel, det er også kjempegodt å berre væra saman med seg sjølv, ingen eg skal tena, berre meg sjølv.

Så her sit eg. No venter eg på at eg skal dekke opp til meg. Eg gleder meg på mat. Trur eg er litt svolta.

 

Og det var eg. Etterpå somna eg slik at eg mest ikkje greidde vakna. No er eg mett og ikkje riktig så trøyt -.

Undrast på om eg skal dra fram tv'n eller ta ein prat med meg sjølv for å høyra korleis eg eignetleg har det.....

 

Les mer i arkivet » Mai 2017 » April 2017 » Mars 2017
BforB

BforB

58, Kristiansund

Heilt enkelt er eg ei dame. Eg er oppteke av mykje og ein tanke oppbruka av alt eg ville. No leiter eg etter det store overskuddet, samtidig med at eg gler meg med mine nære. Er glade i tankar, og inn i mellom må eg ut med dei. Eg bor i ein liten kommune nord for Kristiansund, men fordi ikkje så mange bloggar der velger eg å føre opp byen som min heimplass.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

Lenker

hits