hits

Om å dra langt bort

Før syntest eg det var trist når 17. mai var over. Slikt forandrar seg.

 

I dag har eg kura meg gjennom dagen. Av den enkle grunn at eg synest synd i meg sjølv. Har lyst til å væra trist liksom, enda sola skin. Riktignok kaldt.

Og kvifor eg synest synd i meg sjølv, utan grunn, er nok ei samansatt sak, har eg funne ut. Det starta i går. Det går også over - kanskje i morgon. Har sikkert noko med tid å gjera. Tid på fleire nivå.

I dag er det berre ti dagar til eg reiser. Reiser til varme, trening og berre fokus på meg sjølv. Skulle sikkert ha gledd meg. I staden tenkjer på alt eg skal vinna å få unna meg først. I dag, midt under feiring av dagen, måtte eg stikke bort på arbeid for å sjekke og sende noko.

Det hadde ingenting å seia. Det var ikkje det.

Men eg trur at det handlar om at eg, akkurat no, treng omsorg. Slik vanlegvis taklar eg det meste, er nokså sjølvgåande. Men akkurat no, akkurat no er eg melankolsk, vemodig og kanskje litt lei.

 

Men eg har feira dagen, og forresten; gratulerer med dagen som straks er over.

 

No skal eg snart leggje meg, gje meg eit C-vitaminsjokk først. Det renn som besett ut av nasen. Og så må eg opp til ein dag som eg ikkje kan ta fri i likevel. Som eg tenkte.

 

Det er ikkje berre, berre å reisa heimafrå i fire veker.

 

 

Det romlar og ramlar

 

Eg har denne kjensla av at det skjer så mykje. Heile tida er det hendingar og ting. Men kanskje tek eg heilt feil. Kanskje er eg berre i slekt med snigelen eller dovendyret. Så det berre virke slik.

 

Men akkurat no kan eg setja meg ned, let tankane flyte og ikkje tenkje på alt eg kunne gjort. Let frustrasjonar leggast attom.

Slik som i dag; da eg ikkje fekk bankkortet mitt til å virke. Det vart avvist ved ein parkeringsautomat. Til slutt ringte eg for å fortelja  om problemet. Jau da, eg hadde pengar på kortet. Han eg snakka med sa at da skulle han notera bilnummeret mitt, slik at dei som gjekk vakt ikkje bøtela meg. Og da eg kom ut att fleire timar etterpå var det akkurat det dei hadde gjort. Eg hadde fått mi første parkeringsbot! Kontoret var stengt da eg ringte for å seie i frå, men eg får tru eg slepp problem når eg ringer i morgon.

For eit par dagar sidan kjem eg plutseleg på at eg har vassvakt i mai, så i går bar det i veg. Oppdaga at vatnet var på tur ned langs brønnveggen. Heldigvis hadde eg med meg folk, så vi fekk teke runden og løfta på steinar og kumlokk, reinsa og rydda. Eg vart frykteleg glad over å høyra at i dag var brønnen full. Private vassverk...puff.

I helga har eg hatt heile gjengen min og fleire til, innom dørene.

I sol og glede vitja vi besteforeldra i går.

For vêret er ein fryd. Plutseleg er verda grøn.

No har eg nettopp fylgt eldstemann på bussen. Så no er det berre eg og dei firbeinte her.

Framom meg ligg to veker som får oppføra seg som best dei kan. Det er mange punkt eg må kunne kryssa ut i løpet av desse to vekene. I dag kom billetten til fire veker i utlendigheit. For måndagen om to veker er mi aller første helsereise i gong.

Eg har ei kjensle av at det romlar og ramlar rundt meg.

Og eg som berre vil nyta tida vi er i.

 

Når dagen er på parti

Uvant med varmen sit eg her og er frykteleg trøyt. Og snart skal eg finne dyna mi.

Så kom sommaren liksom du knipsar med fingrane. Det var varmt, det var grønt. Eg var på jobb. Så heimom for ein desperat kamp mot støv og rusk, før eg tok turen over til Øra. For yngste kom heim. Førelesningane er ferdig, så ho skal lesa heime nokre dagar. Måtte også innom apoteket, skal starta med biologisk medisin i tillegg til det eg alt tek.

Fekk kjøpt mat også før vegen gjekk heim att.

 

"Kan eg får køyra heim", sa ho som hadde kome.

Og så klart fekk ho det. Da vi var komen eit stykke, kom to menn ut av skogen på kvar side av vegen. Og inne i krattet sto politibilen. Men dei gjorde ikkje forsøk på å stoppa oss. Uansett hadde vi alt på det reine, riktig fart, sommardekk og L på bakluka.

 

Litt lengre framme, da vi rundar ein sving, får vi ein bil rett mot oss, i same felt som oss. Eg trudde det kom til å smella. Rart kor sakte tida fortonar seg i ein slik situasjon. Eg ser bilen framom bråsvingar, eg legg merke til at etter ei lang stund stoppar bilen vår. Og enno seinare trykker ho som køyrer på fløyta, da ser eg bilen vi møtte forsvinn rundt svingen attom oss.

 

Det gjekk bra!

 

Eg spurte korleis ho hadde det, om det gjekk greitt å køyra vidare. Ho takla dette. Eg likte ikkje tanken kven som hadde vore aller mest utsett og aller nærast den møtande bilen.

 

Men sola vermde og dagen var vakker. Ho gjekk i gong med maten og eg la opp føtene, da vi kom heim.

 

Og så gjekk vi ut for å innvia varmen med å eta middag ute. Gå barfot ut i det gule og grøne for å sjå på det som voks.

I kveld kan vi takke for dagen vår.

Forenkla forelegg

Når ein legg opp løpet alt for fort kan det verta kostande meir enn det smaker.

 

Det bør nok vera ein leveregel trur eg. Nokre gong kan det kosta i overmål å væra menneske. Om dagen har økonomien min litt vondt imagen, men eg veit det går over. Eg tenkte her om dagen at kanskje eg berre skal få skikkeleg god økonomi. For eg trur faktisk det kan gå an. For optimistisk det er eg. Det skal ingen få ta frå meg.

 

Men først må eg løysa restskatten, ja akkurat den biten er ikkje enno. Men eg driv å dreg på eit par rekningar, eg må til tannlegen for det har gått litt hardt utover tenna det eg slit med, og medisinen. I går var eg veg og henta brillene og fekk betalt ut dei. Så no er tida med tullbriller over, synet mitt er mildt sagt dårleg.

Slik ser brillene ut.

Så skal eg på denne helsereisa mi. Den har også ein kostnad. Men den mest unødvendige utgifta ramla ned i postkassen min her om dagen. På ein av desse Trondheimsturane mine til St. Olav var eg slik passe uoppmerksam på heimturen. Samtalen gjekk om eit tema som også eg var engasjert i.

Eg følgjer med i vegbanen og trafikken, men ikkje på farten.

Og best det er blinkar det raudt!

Første innskyting var å stoppa og rygga attende og ta turen forbi ein gong til.....men i det verkelege liv kan ein ikkje spole. Neste gong eg køyrer same distansen er eg så forsiktig at eg får ein bil opp i baken som blinkar med fjernlysa, han syntes visst nok det gjekk seint nok.

Men brevet med forenkla førelegg låg altså i postkassen, og eg hadde køyrd såpass for fort at eg fekk urolege draumar. Meeeen, eg må berre venne meg til at slik er det. Og betale.

Så det å væra for aktiv er ikkje lurt.

 

I dag tek eg laurdagen svært roleg. Hadde planer både om atelier og apotek. Eg skal til med biologisk medisin i tilegg til noko av det eg tek. Men, kan venta over helga.

 

I går var eg altså i Kristiansund, det var mor som skulle til augelege, far hadde time hos ortoped. Eg fekk henta briller, solbrillene som var bestilt måtte sendes inn att - dei stemte ikkje.

Det grønskas i rundt meg. Det ER vår. Ordentleg vår.

Og eg trur heilt enkelt eg vil ha god økonomi, har prøva lenge nok den andre sida. Men heldigvis kan ein ha det rett så bra der og, det er berre snakk om pengar-.

 

 

Kavalkade

Dagane sprett som våryre lam. Medan våren er kaldt og eg ikkje fattar at april er bruka opp for i år.

 

Så skjer det noko i livet mitt? I og med at eg ikkje får produsert ord her......

Nei, tru ikkje det.

Ikkje har eg fått bruka penslane så mykje, ein gong tru eg, sidan eg skreiv sist.

Men eg har køyrd ein del mil i bil.

Her er nokre dører på St. Olav, dei måtte eg ta bilete av.

Vore å vitja Trondheimssystera mi nokre gong. Noko som er triveleg.

Turar, sist oppdaga eg grøne blad som snart vil spretta ut.

Og på den vanlege turen ned til sjøen finn eg alltid flust av ting å ta bilete av.

I dag gjekk turen opp på fjellet. Køyrde eit stykke. Ikkje det beste hunden min er med på, men å få springa i lag med andre hundar er supert.

Og så er vi altså over på mai.

Eg har nokre dagar framom som heilt sikkert fyk i veg. Så om eg ikkje likar denne farten på tida, så er det ingen som bry seg om det.

Slik er det.

 

 

Ein god tanke

Eg sit her i kvelden. Straks før eg legg meg. Sliten og glad for at dagen kom i mål.

 

Men litt for travelt. Litt for streng timeplan. Det er det no. Likevel ser eg at eg greier litt meir. -Enn før.

Dagen i dag vart for lang. Men fekk sendt i frå meg alt av dokument som eg skulle.

I går hadde eg ein vakker dag ute i havgapet. Ønska meg ein sykkel og eit fotoapparat og haugar av tid. For det eg køyrde i gjennom var så vakkert.

I morgon er det sjukehus og røntgen og ungetreff og søstertreff. To av ungane vert med heim, kanskje den tredje også. Helga vert kortare enn den brukar, og neste veke fortset med timeplan som er for streng.

Men neste fredag, neste fredag har eg ingenting på timeplana.

Og det er ein god tanke.

 

 

Flue i mi stue

Det surrer-. Vakna etter vinderdvalen. Eg skal straks sove etter ei helg.

 

Den først flua som tumlar fram ber bod om sommar og varme tider, den går an, alle dei andre kan eg styra meg sterkt for.

Men i kveld dukka den første surrande opp.

 

Eg er ferdig med ei helg - slik alle er. No.

Ei helg i sol og varme der isen sjokkert gløymer å smelte.

Eg har tatt plass ut i sola, eg har skreve og eg har måla. Eg har gått tur og har besøkt foreldra mine og teke dei med på køyretur.

 

Så slik summa summarium har helga vore ei fin helg.

 

Til avslappa nattmusikk legg eg inn bilete frå turen i dag.

Og så seier eg god natt.

 

 

Rydding i tankar

Kome heim til helga og finvêret, våren og varmen er ei nyting. Men eg er stressa.

 

Så eg må rydde.

Rydde i hovudet.

Da eg set på radioen kravde dei lokale sendingane for mykje. Derfor måtte eg i staden bytta ut med musikk som roa ned.

Eg køyrer i eit for høgt gir. For eg vil så mykje og kjenner på at tida går så fort.

 

Det er ikkje døden og livet eg snakkar om.

Men eg skal ut å på reise om under to månader.  Fire veker med behandling dit eg skal. Og det blir heilt sikkert godt.

"Er det kva du skal pakka med deg" spurte den eine søster mi da eg snakka med ho i går.

Nei, det er eg ikkje kome til enno, pakkinga og opphalde har eg ikkje ofra ein tanke. Men alt det andre, før åt. Eg går i kryss.

Så eg må rydda i hovudet. Kva er det eg og kva kan eg utsetja. Kanskje eg ikkje skal ta alle møta på denne sida av sommaren. Men eg må sy saman sommaren, den som handlar om jobb. Det vera i boks.

 

Privat må eg ta same ryddeaksjon. For eg vil ALT!

Eg vil trena, gå ned i vekt, skrive, male, vaske, hjelpe dei eg skal og være kontaktperson for ein del i ei tv-sending. Det siste punktet har eg fått med ein person som skal hjelpe til, for etter kvart må eg trekkje meg ut, for eg kan ikkje væra den kontaktpersonen når eg har reist.

 

Det fine veret stressa meg til og meg, for eg må UT å nyta.

 

Så eg trong musikk til å roa meg ned. Til å pusta djupt. Ingen er tent med at kaveknappen er set på.

 

Eg har ei helg som er fri framom. Utan ei avtalt plan. Eg skal bruka den til å snakka fornuft med meg sjølv. Og å rydda i kva som er mogleg og det som eg må sette på vent.

 

Ønske deg ein fredeleg fredagskveld. Her forsvinn snøen så ein mest ser den krympar.

 

Folk

 

Ein nydeleg dag har enda. Eg har hatt fri. Og hadde lyst til å gjera alt.

 

Det går ikkje. Men eg fekk meg både grøn te i sola og måla.

Er berre litt lei i kveld.

Lei av folk.

Av folk som skal meine så frykteleg mykje.

Om andre.

Om korleis andre skal være.

Når eg skriv dette fell eg i den kategorien sjølv. Eg meiner at folk ikkje skal meine så mykje. Om andre. Og da vert eg altså paradoksalt ein av dei eg er lei.

 

For eg vil så gjerne at alle skal forstå at alle har sin veg å gå. Vi treng ikkje oppdra kvarandre så frykteleg heile tida. Gje plass og rom. Alle prøve garantert sitt beste.

 

Ingen har fasiten.

 

Det er bra med mangfald. Men nokon gong er det krevjande. Dette å forstå dei som ikkje forstår. Ta imot dei som vil overbevisa deg. Dei som trur sjølve dei veit korleis alt skal være.

 

Kan ikkje folk væra litt stille og berre høyra. Høyra godt etter. Av og til.

 

No skal eg tie.

Berre legga meg for så å stå opp til ein ny dag i morgon.

 

Eg likar dei nye dagane, når dei startar er eg klar til å ta runden att. Opplagt og klar for mangfaldet. For eigentleg er eg svært glad i folka.

 

Etter eg har kvilt.

 

 

No skal du få vite

 

I kveld tok eg vegen over fjellet nok ein gong. Vi var to. Vi var på veg til eit møte.

 

For ei stund sidan viste eg dykk denne døra.

I dette innlegget HER.

 

I dag skal eg fortelje kvifor denne døra vart låst opp til rommet innanfor.

Det var artig å sjå at fleire gjetta rett så riktig.

 

Syskena mine og eg hadde fått nok av noko.

Fantasi og kreativitet.

Alle tok vi fatt i dette i utdaninga. Men ingen jobbar med det i dag. I alle fall ikkje direkte.

Yngste er uførtrygda og lever nede i ein kjellar.........og eg ordlegg meg slik for at det SKAL høyrest trist ut.

Men i fjor vart ho kjend med ei som ho fekk låne ei krå hos, for å måla.

Det gjorde henne riktig godt. Da lokalet vart oppsagt vart søster mi frykteleg lei seg.

Eg tenkte at dette var svært viktig for henne. Så eg sa at greidde ho å finna eit anna lokale til same prisen, kunne eg vera med på å dela.

Og så fann ho eit lokale!

Snakk om å ville hjelpa nokon, men så er det deg sjølv det treffer med full tyngde. Midt i noko som eg hadde kapsla inn og fortrengt, antakeleg.........

Energien kom straumane i store, gule straumar. Som ein openbaring.

 

- Det første eg skal måla er gult, tenkte eg.

Eg fann fram målesaker som ikkje hadde vore bruka på over ti år. Fekk plassert det eg trong.

Fann ut at malinga var heilt grei etter alle desse åra. Litt sjanglande tok eg fatt. Men eg berre prøva. Kosa meg med å prøva. Tenkte på at det var mykje å henta fram. Men eg har hatt mi første økt. I alvor og glede, inne i mi verd.

I kveld møtte eg ei til som skal være med på lokalet. Vi snakka om praktiske ting, som vasskokar, klossetpapir og termokanne. Slikt ein ha i eit fellesskap.

Og kanskje tek eg vegen over fjella i morgon også, for mi andre økt.

 

Ja, så natheless, det var atelier det skulle værta. Du gjetta heilt riktig.

 

 

Går mot vår

 

Å gå mot vår. Det hjelper så godt , sjølv om snøen bortimot ligg randheil. For ljoset lyg ikkje.

 

Eg må ut - ut å gå. Det er så godt.

Her kjem det bilete frå laurdagen og i går.

 

Hjort og rådyr hadde nok berga seg gjennom vinteren med greiner, mykje kutta greiner å sjå.

Snøen held meg enno. Mest verre med Lucas.

Det kvitra i høge tonar, men det var vanskeleg å få augo på songarane. Berre greiner å sjå.

Sola skein utan skugge, som ein måne hang den på himmelen attom skylaget. Men ljoset var intenst.

Nedanfor låg fjorden, mørk i tonen.

Innerst inni bukta krusa vatnet seg litt.

Dette treet hadde ikkje mindre enn tre kjuker.

Da var haugen min mest gått i rundt.

Boffen vil gjerne gå i tet, men han er aldri mange metra framom.

Så er vi mest heime, fjøset ligg å kvile nede i bakken.

 

I gårkveld tok vi vegen langs vegen. Solnedgongen fargela kveldshimmelen.

Fjella fekk kveldsola over ryggen.

I kveld tok eg ikkje bilete,og det var like greit. For om ikkje har eg lagt ut enda fleire bilete. Men i kveld vart det ein lengre tur i frisk vind. Og den gjorde også godt.

Riktig godt.

 

Min grøne

 

I min grøne ungdom, medan syttitalen var rimeleg blankpussa, var åra noko eg ikkje visste om.

 

 

Eg hadde frykteleg lyst til å væra strålande vakker.

- I min grøne ungdom.

Men avstanden frå den eg såg meg som og ynskje, var ALT for stor. Eg var sikker på at alle syntest eg var stygg. Den tanken hadde fanga meg.

 

Her om dagen opna eg eit gamalt fotoalbum.

Eg hadde leika meg med bilete eg hadde teke i fotoautomatar. Eg var rundt ein 15-16 år.

 

Finnest det fotoautomatar i dag?

Sikkert ikkje.

 

Det eg huskar var at folk trudde desse ansikta var mange personar.

Det var artig.

Akkurat det syntest eg, i all begredelegheita om at eg ikkje hadde eit utsjåande som vekte stor åtgaum.

 

I dag skjønar eg at eg hadde eit heilt normal utsjåande som hos ein vanleg ungdom, men med alt for usikkert indre.

Det var ikkje heilt godt å bo inne i denne ungdomen, som syntest det var utåleleg og møte sitt eige spegelbilete.

 

Når eg vart mor mange år seinare, vart ein av dei viktigaste oppgåvene å gjera ungane trygge på seg sjølve. Trygge på dei menneska dei var.

 

Enda mange år seinare, da mi yngste var like gamal som eg var på desse bileta, var det ein lærar som hadde sagt at inga jente i den alderen var fornøgd med seg sjølv. Da hadde mi yngste protestert, at det stemte ikkje. Ho var fornøgd med kven ho var.

 

Dei orda var eg svært fornøgd med å høyra.

 

Attende til kvardagen

 

Så har denne påska fossa gjennom dagane. Minna og nokre bilete er att.

 

-Og mat. Alltid er det mat att. Men no må eg attende til striskjorta og havrelefsa, eg må få ned magamålet.

 

I dag reiste jentene. Eg køyrde dei. På vegen attende stoppa eg og tok bilete av fjorden eg bor ved.

Mellomste ville spandera sjokolade på oss på Kafe koselig på Øra, før bussen gjekk.

Og det var så klart koseleg. Vi har alltid meir å snakka om. Det er alltid noko vi må tenkje over.

Før vi for, var det likestilling som vart drøfta. Kva er eigentleg det......er det at damer skal verta som menn...? Eller skal dei få lov til å ha dei eigenskapane som er naturleg......dei føder, blør og føler kanskje meir, er meir sårbare. Ikkje alle, men mange. I dag som fødande skal ut same dagen dei har født. For det er økonomisk. Samtidig som dei skal kle seg i forsvarets klede i likestillingens namn.

 

I går hadde vi gjestar og lammelår. Eg valgte også forrett; blomkålsuppe. Desserten var appelsinris. Tida gjekk fort, eg både køyrde og henta foreldra mine. Og så var den dagen over.

Yngste i samme bukse som meg som16 åring.

 

Påskeaftan vart nokså kjasande. Plutseleg var dagen kome for langt, eg skulle handla, hente jentene og eg la også inn ei vitjing for å snakka om noko med nokon. Det vil eg gjerne vil fortelja om seinare, eit tv-program og ein reality serie. Og nei, eg skal verken væra med på jakta på kjærleiken eller noko slikt, det handlar ikkje om meg.

 

Jentene kom, vi skulle grilla ute. Det viste seg eg hadde kjøpt lite mat - men vi vart mette. Eg heldt på å setja fyr på meg sjølv. Da eg skulle skyve litt på panna, den er på hjul, falt det eine beinet saman og bålpanna vart hengande i berre to kjettingar medan det brann lystig.

Eg tok å løfta opp kjettingen, medan flammande sto høgt. Det slo meg at dette kanskje kunne væra ei aning farleg, så eg måtte tilkalla dei inne. Vurderte om eg skulle ropa hjelp...., men fann ut det vart for dramatisk. Så eg ropa namnet på den eine jenta og fekk hjelp med å setja på plass beinet og dermed henga kjettingen på plass.

Det viste seg at håret mitt var brent, augebryna og vippene.

Men vi fekk grilla, men kjærasten til midtarste hadde uttalt at han syntes det var mykje arbeid for ei pølse.

 

Bra påska er  over, slik at det ikkje rekk å skje fleire ulykker. I gårkveld fann eg ut at fallet torsdag nok likevel gjekk utover eit ribbein. Det grør, men må finna ut når eg kan gå i gang med hardare trening. Virke som eg ikkje får lov til å gå i gong med treninga mi. Vore eit eller anna sidan jula, mest det eine.

 

Så slik humpar og går tida i lange byks. Eg trur eg må attende til å setje opp timeplan, om eg skal ha sjanse til å lykkast med det eg har sett på programmet framover.

 

Men det er artig også.

 

 

Enda ei påske gjennom livet

 

Vi er i påskeveka, ei alldeles herleg påskeveke. Den er fantastisk nydeleg.

 

For eg nyt den. Eg nyt den med hud og hår, om vi kan seie det slik. Til og med påskepynten kom til rette, etter mest aldri vore på plass dei siste åra, etter flyttinga for ei årrekkje sidan utvikla det seg til det reine påskemysteriet.

Eg fann kassen der den skulle være. Til og med ein ordentleg kasse med lokk, materiale; plast, og ikkje ein ut-tafsa pappkasse.

Ein eller annan gong det siste året har eg vore organisert og etterretteleg.

 

Eg har hatt første måltid ute.......

.......med bein slengt rundt om i motivet......

......og dyr......

....og ei yngsteberta som fann ut at det var for lang tid å venta på heimen og dyra til laurdag - som var plana. Så ho kom heim. Lucas er ein stor teddybjørn som tek i mot all kos han får.

 

Vi var ute å leita etter kvistar og motiv.

Nokre opplevde seg reint så langbeint i kveldssola.

Og reker er aldri feil nokon gong.

Så reiste ho igjen da Skjertorsdag kom.

Men dagen kom med nye kaskadar av sol og vakker, blå himmel.

Eg kom meg ut. Ein kan ikkje bli sitjande fast når det ser slik ut.

Kattane kosa seg i varmen sola greidde å produsere i den kalde lufta (ikkje så lett å sjå dei kanskje...).

Og skaren bær dei som veg.

Berre knipsa og knipsa.

Men det viste seg å væra skummelt glatt. For best det var var eg i lufta før tyngdekreftene innhenta meg. Fortumla låg eg der i snøen og kjende etterdønningane av slaget.

Eg fekk meg opp, fekk teke enno nokre bilete.

Og eg trur det gjekk bra, berre muskulært, sjølv om eg fekk eit slag mot sida der eine nyra sit og eg vart litt redd smertene som oppsto etter kvart.

Plana var ein langtur i dag, så dette var frykteleg irriterande. No når eg har fått ein kropp eg kan bruka. Men eg  får berre helda meg litt i nærleiken av husa. Har så behov for å væra i aktivitet. Men kan det her også.

 

I gårkveld var vi fleire ute og åt. Det var riktig triveleg. I dag er eg utan planar med andre. Eg likar slike dagar også.

I morgon kjem jentene mine att.

 

Ei ny påske er på tur gjennom livet mitt. Nydeleg som få, heilt fantastisk!

 

 

Når alt er vakkert

 

Sol ute, sol inne, sol i hjarta, sol i sinnet......

 

Det var ei regle frå barndomen. Hugsar ikkje kvar frå, kanskje var det frå minnebøkene si verd.

I dag er ein slik dag. Desse orda stemmer. Sola skin frå knalderblå himmel og snøen kastar ljoset rett i auga. Innom stoveglaset mitt ser det slik ut -.

Litt kaldt, men vil tru at om litt kan kaffikoppen nytast ute.

Eg tek fri i dag, men dei neste to må eg mest jobba. Det er heilt greitt, har nokre ting eg må få unna meg.

 

Dei to eldste var med heim på torsdag. Det var kanskje meir natt da vi køyrde over fjellet. For mellomste var ikkje ferdig på jobb før 23. Begge hadde pakka veskene, så da var det berre å setja bilen på retur når alle oppgåvene ein skulle, var løyst.

 

Eg hadde time på St.Olav, etterpå drog sonen og eg og bruka fire timar på Ikea!

Einaste ærendet var at eg hadde lyst på ny matte på badet og handkle i same farge. Men eg fann ut eg vil unne meg handkle i litt betre kvalitet enn kva dei har der.

Men vi kosa oss, rusla rundt, samla idear, snakka, åt, rusla vidare. Eg kjøpte litt, om enn ikkje så mykje. To pledd og to puter vart med heim. Eg har to skinnstolar eg må legge noko i, om ikkje limar dei deg fast i seg.

Palmehelga var berre så triveleg. Alt berre la seg til rette, slik som mat. Middagane vart av det slaget eg sjeldan lagar; lammesteik med fløytegratinerte potet, lettsalta torsk med stappe og eggsmør og til slutt hønsefrikase.......og så klar mykje grønsaker til alle rettane.

Dyr og ungane i konsentrert foreining.

Og vi, vi har som vanleg tapetsert tak og veggar med ord. Temaet var utvikling, kommunikasjon og korleis verta ein betre utgåve av seg sjølv. Og om den spanande reisa livet er.

 

Fekk baka aniskringle, også eit barndomsminne. I dag fann eg dette sørgelege synet.

Raptusludvig kom inn i gårkveld som ein mellomting mellom krypande ullteppe og prosjektil. Han hadde nok angrepet posen i nattens mumlende mørke, - som skal seiast til hans forsvar, ikkje var lagt på plass.

 

Elles har eg nokre vaskeplanar, golva ser bedande på meg....."vi må vaskast" seier dei. Og akkurat det har dei frykteleg rett i.

 

No vil eg helda meg sjølv i selskap fram til laurdag, da kjem jentene heim etter nokre dagar med far og hans si slekt. Yngste fekk levert siste oppgåve inn i går kveld, og eg gledde meg med henne. At endeleg kunne også ho ta fri. Sonen vil bruka dei siste dagane i påska til musikk, laga og slikt-.

 

Og eg sprett rundt, tenk det!

Fekk telefon frå legen nettopp, og ho fortalde om verdiar så låge som eg ikkje har høyrd sidan eg var oppmerksam på slikt. Kjenner eg er jublande glad. Alt er så bra.

Det er ei glede.

 

Kos dykk alle der ute i nettverda som og bor i den verkelege verda. Eg sender kaskadar med solskin og glede.

 

 

Eit tomt rom

For noen dagar sidan køyrde eg over fjellet. Det var telehiv.

 

Her er eg ved målet. Gjekk inn denne døra.

Den førte til denne korridoren.

Til venstre går ein dør inn til eit toalett.

I enden av korridoren kom ein inn i dette rommet.

Lyst og tomt.

 

Kva ha du vil ha gjort med et slikt rom?

 

Neste søndag har eg nøkkel.

 

Kva trur du eg skal bruka rommet til når eg har fått nøkkelen?

 

Eg kan fortelje det etter april er i farta. Men kan seia at det ga meg ein energiboost.

 

 

Av og til vert eg ferdig

 

Og av og til har eg eit handarbeid i hendene. For oftast strikking.

 

Før laga eg klede stadig vekk. Ein gong tente eg det skulle verta framtida. Slik vart det ikkje.

Men eg laga. Eg strikka og strikka. Hovudsakleg.

Så skjedde noko.

Eg fekk ikkje ferdig det eg starta med.

Ei jul måtte eg pakka inn fullt av uferdige prosjekt. Det var forferdeleg.

 

Men eg prøva. Prøva igjen.

 

No er eg meir over dette. Trur eg.

For ei stund sidan starta eg på ein genser eg hadde strikka før. Ein genser eg bruka opp. Eller omtrentleg-. Så godt likte eg den. Men eg gjekk for ei anna farge.

Men så vart den liggande da monteringa var att. Trur fleire kanskje kjenner seg i det.... Montering er arbeid. Strikking berre gjer ein.

Likevel, her om dagen tok eg fram nål og monteringshumør, grov det fram. Faktisk var det berre att å sy i ermene og ca. to cm på kvar skulder?.

Og så skulle den tovast.

Men eg skal ta ein omgong til, litt meir toving, skal ha den litt meir kompakt, litt mindre.

Men eg kan seia meg ferdig med den. Både genseren og pulsvottene.

 

No er eg i gong med eit nytt prosjekt, men det kan eg kanskje fortelje om ein annan gong.

 

 

Ei helg i flyt

 

Helga er over. Ei fantastisk helg. Ei helg ein kunne flyte i gjennom og følgje eigne innfall.

 

No er ikkje mine innfall så krevjande. Eg er nokså grei slik.

Men det å skulle verta oppvarta ei helg, innfridde.

 

Fredag morgon sette eg meg inn i bilen, einaste minuset var at eg hadde for lita tid. Men eg rakk hurtigbåten som skulle ta oss med til ei øy i havet. Og frå da av starta nytinga. Og sjølv om havet gjorde seg usynleg i snøkave var det å flyga over sjøflata som ei draum.

Vi gjekk på land på Hitra og rett inn på ein buss som skulle køyra oss til Frøya. Trillekoffertar vart plassert og så var vi i fart.

Utanføre var veret kvitt med påskegult ljossetting. Eg hadde musikk på øyra.

Frøya hotell var nydeleg. Veldig hyggeleg betjening og svært god mat.

Etter kaffi og kaker da vi kom, vart det lunsj. Tjukk, kremete fiskesuppe med crispy grønsaker i, gulrotbrød med urtesmør til. Og kaker, desserter og kaffi etterpå.

 

Etter dette måtte eg ut i gråværet.

Eg avgjorde fort at det var ikkje denne helga eg skulle ha streng diett. Denne helga skulle eg berre nyta det er fekk.

Turen vart såpass lang at natta etterpå ga krampar i føtene, måtte opp å dusja dei i varmen fleire gong denne første natta. Men kva er å forventa etter den lange perioden eg har hatt med inaktivitet.

 

Om kvelden var vi oppe i ein restaurant med utsikt utover havet. Snøkavet var fortsatt der, men ein fekk det spesielle ljoset før mørket kom.

Forrett var roastbiff av hjort, hovudretten lagvis torsk og laks på ei  seng av potetstappe og desserten varm sjokoladefondant med vaniljeis til.

 

Vi var 25 som reiste. Dei aller fleste mykje eldre enn meg. Men det å snakke med folk har ikkje noko med alder å gjera. Eg vert så fasinert av folk. Og eg vart kjend med nye folk.

 

Laurdag hadde eg massasje på programmet. Det å berre overgi seg sjølv til nokon og berre kunne ta imot -. Eg låg å tenkte på kor fantastisk gåve dette var. Kunne få dette.

Har eg vore katt hadde starta å mala...purr, purr - liksom.

 

Seinare vart eg med nokre i trenings rommet og etterpå hadde vi ei lang tid i boblebadet.

Vi åt hjortkarbonadar til lunsj og om kvelden var det tapas buffet.

 

Og da var vi framme ved turens utfordring. For det skulle væra fest.

Eg pynta meg og gjorde det beste av det som var grunnlaget.

 

Folk strøyma til. Faktisk i alle aldre. Menn med knekk i knea og som gjekk rett fram skeivt, medan dei drog opp buksa. Alkoholen gjekk i årane. Damer som hadde stæsja seg opp og minna litt om påfuglar.

Musikken var ein gamal slager; Gluntan!

 

Eg heldt ut litt. Men dette er eg så avvent at eg starta mest å få spasmar. Og dansebandmusikken er frykteleg å få innover øyregangane.

 

Så eg fann ut at eg kunne gå på rommet mitt, litt.

Og der vart eg.

 

Eg såg på den godt vaksne dama, sminka opp. Men preg av og ha kollidert med åra.

Så eg fjerna alt. Sminke, kleda og tok på nattkleda. Slo på tv'n og tok fram strikkinga.

Snakk om......

Men det gjekk ikkje lang tid før eg avslutta heile dagen, og med musikken av Gluntan i det fjerne, sovna eg.

Eg tenkte at eg skjøna nok ikkje kva eg kanskje gjekk glipp av og mitt eige beste, single dama. Her var havet fullt av fisk...kanskje, og eg var plassert midt i smørauga. Og Frøyværingen hadde god økonomi fekk eg vite. Men er ein dum, så er ein dum. Og det var fantastisk godt å sove.

 

Siste dag vart sløv. Men det var greitt. Det var godt å berre ta den roleg. Eg fekk snakka med nokon som eg ikkje hadde snakka med sidan eg var ung og som mista sonen sin, som eg var god ven med. Er så glad for at eg fekk det. Fekk møtt dei etter alle desse åra.

 

Sola var komen fram og returen hadde mykje nydeleg å sjå på.

Natur, natur-.

Eg kjende det skulle verta godt å koma heim da eg pakka saman helga.

Så var vi framme ved hurtigbåtterminalen.

Der sto denne utstillinga. Litt Neptun og litt havfrue. Eg syntest den var så fin.

Eit fint punktum på ei svært god og fin helg.

Eg kan tenkje meg attende til sommaren. Eller ein annan sommar.

Mykje eg kunne tenkt meg å sett meir på. Blant anna Halten fyr.

 

Nærmiljøet kan visa seg å væra verdt eit besøk.

 

 

Når kaffikoppen kikkar deg i auga

Eit langt og tett skritt gjennom dagane. Der ein berre får helda seg fast og let tankane kvile frå der ein er.

 

Og så er tida over og ny. Der ein kan tenkje igjen. Leva litt meir.

Der eg no komen.

Eg har fri igjen.

Men der eg har vore var ikkje plass til å dele ord med andre. Fordi eg kunne ikkje tenkje, berre koma meg forbi det eg var i.

Etter div. vitjingar til legar har livet retta seg ut igjen. Litt meir krøllfritt.

Akkurat no er eg heldt i sjakk med tablettar, får berre ver glad dei finnest sjølv om eg har motstand mot å pakke kroppen med slikt.

Og det er berre denne leddgikta, altså ikkje noko alvorleg, berre så hjelpelaust vondt når alt frå å gapa til å gå ikkje går. Og hendene ikkje er til bruk. Der ein ynskjer seg assistent til å tørka seg baken og ei heisekran til å løfta seg frå sitjande til ståande.

 

Eg hadde ei overteljing her om dagen da kaffikoppen kika på meg. Om nyåret sine planar som forsvann i EI veke.

Da fekk eg trena som tanken var.

 

No kan eg tenkja den tanken igjen.

Maten vart og noko underordna, men dei siste dagane øver eg på å klatra inn på sporet.

 

Men livet har inneheldt meir. Eg har klart å væra på jobb, eller mest klart det med eit par eigenmeldingar og noko avspasering.

 

Yngste vart og feira her om dagen. Ho var heime sist helg og eg kunne ta fram gamle minne som song og mat på senga, utføra dette ein gong til på 21. års dagen.

Seinare køyrde vi opp til Trondheim, og på turen dit fekk den dyreglade jenta gleda av å sjå ei gaupe. Det var skikkeleg artig. I byen gjekk vi ut og åt, søskena og vi foreldra.

I kveld feirar ho med vener.

 

Ei anna helg hadde eg heile gjengen heime, alle tre. Det var fastelavn og morsdag. Eg fekk ei gåve eg vart både overraska og glad for. Høgtalar til mobilen, ein megaboom. Som eg dreg på. Inn på badet, på kjøkkenet.....musikk eller podcaste. Eg kosar meg med lyden av livet.

 

Alle desse dagane, dei må ha innhald av det som er bra. Og det har dei, dei har det.

Sjølv om kaffikoppen tek meg i augesyn.

Eg er glad for sola

Den er attende. Slikt gjev håp mot ljosare tider.

 

Den laga ei stripe bortover ekra.

Den skein også på badeveggen.

Spegelen er ikkje rein, men det er berre ein bagatell.

Eg må også leika sol.

Alt vert betre snart.

Akkurat no er det kamp.

Men den er ikkje farleg, berre ein tanke krevjande.

 

Helse ass.......

 

 

 

Må berre igjennom

I dag har eg stabla meg bort til pc'n, og det er bra. Går rette vegen da.

 

Eigentleg skulle eg til Molde i dag, på eit spanande seminar om kjeldekritikk. Eg gledde meg til dagen, men eg skjøna i går at det berre var å kasta inn handkleet, så eg sa i frå om ståa.

Eg har bjeffa meir enn hunden, når han høyrer dyr på utsida, gjer. Sår i mellomgolvet.

I natt fann eg vegen til kjøleskåpet, hadde eg noko eg kunne bruka......og trur du ikkje, der sto ei flaske med hostemikstur mot tørrhoste. Det hjelpte.

 

Og no som eg skulle i gong med mitt supersunne liv......

Men det er berre ei utsetjing.

I dag er eg nok feberfri, og har tenkt meg jobb i morgon. Men eg trur eg berre får stå over treninga på ettermiddagen, er sikkert ikkje så lurt å pesa seg gjennom sirkeltrening med hostebøyer og rennande nase. Trur kanskje eg skal helda folk litt bort frå meg.

I dag koka eg på kaffien og bad opp leieboaren min. Ho torde å kome.

 

Ei venninne vil vi skal reisa til varmen - vi starta å snakka om det i november, eg har meldt meg på ei hotellhelg med spa, og før sommaren skal eg på opptrening.......jau, det skjer visst meir rundt meg enn på ei lang stund.

Og vekta går riktig veg.

Så det er mykje bra.

Leddgikta er ikkje heilt under kontroll ennå, men det blir etter kvart.

 

Til slutt blir dette overlags bra, ein drittforkjøling må eg vel tåla!

 

Når det ikkje går heilt på skinner...

 

Opp og ned som ein skinnfell er det eit ordtak som heiter. Det kan være konklusjonen av den veka her.

 

For eg skulle alt, og gøyv på veka med alt eg hadde.

Men da fredagen kom måtte eg ta fram ekstra energien og meir enn det. Eg vil gjerne fortelja om dagen, for det er aldri langt mellom tragedie og komedie. No hadde fredagen ingen av delane, berre eit snev.

 

Far skulle til optikar, der vart eg beordra til å væra med inn av herr optikar. Der sette han i gong å ta åt meg fordi far ikkje hadde møtt på siste time. Kva eg sa høyrde han ikkje på, han berre helt på det han sa. Far trudde han nok ikkje var tilregneleg.

Men undersøkinga var gjort, det var det viktigaste.

 

Eg hadde planlagt dagen, kvar eg kunne finne rullestol osv. Far har ikkje balanse, nevropati heiter det han har. For eg skulle hatt ein sjekk på augo mine. Fekk plassert mor og far ved eit kaffibord, før eg fauk dit eg skulle. Berre for å få vite at optikaren var sjuk og at dei hadde sendt ei melding som dei ikkje hadde fått sendt. Viste det seg.

Resten av dagen gikk greitt, men da vi køyrer i land frå ferga viser det seg vegane mest var uframkommeleg. Så det var berre å ta det riktig roleg. Nokre stadar var det brøyt. Vi bruka laaaaang tid, men tilslutt kunne vi køyra av der foreldra mine bor.

Eg tenkte med gru -.

Det er bratt opp til dei. Og sjølv om vi møter ein svært behjelpeleg brøytar, så kjem vi oss ikkje opp.

Far blir stabla ut, eg tek han i arma, sjølv har han krykker - og attom går mor å skubbar på. Eg var redd for at ho kunne detta også. Ho fortalte etterpå om føtene til far, som sto både på kryss og tvers.

Etterpå kom eg meg ned for å henta varene i bilen. Eg greidde også å manøvrere bilen ned att, utan at den starta å skli.

Har erfaringar frå den vegen der.

 

Heime hos meg sjølv var det heller ikkje mogleg å koma seg opp. Før eg går ut av bilen får eg melding frå ho ned i kjellaren, at katta hadde dratt inn mus.

Eg sendte ei melding om at det var nok no.

Døra står open inn i vindfangen og framom mi dør var det stabla fullt av tunge sofaputer.

 

Men eg er snart ved målët, gle meg til å tenne opp i omnen. Mus har eg ikkje kapasitet for.

Oppe oppdagar eg spy, og ikkje vanleg spy, men hundemat blanda med noko fryktleg seigt. På teppet også. Eg får skrapa opp etter beste evne. Dreg ut teppet, men da har eg ikkje krefter til å gå ned å hente sko. Går ut i sokkelesten. Dei er av ull.

 

Så kan eg endeleg sette meg på do, men rullen med toalettpapir står igjen i stua......og da eg skal ta opp ein rull.......viser det seg at det er tomt! Vi har vore fleire i huset ei stund, da er det ikkje like enkelt og ha oversikt over slikt.

Da hadde eg berre igjen å ta sprøyta, tek den fredagskvelden........den er berre så ekkel å ta, skikkeleg bra avslutning på dagen.

 

Slik kom eg til endes av fredagen.

 

I går var eg sjuk. Hosta og pøsa på med c-vitamin.

Ikkje super i dag heller. Veit ikkje om eg tør besøkja faren min, som fyller 94 år i morgon. Eg vil ikkje smitte han.

 

Men eg satsar på at alt er så mykje betre når ein ny dag står opp.

 

Dette var avslutninga på mi veke, som eg elles er rett så fornøgd med.

Bruka sikkert berre noko opp for at alt blir så bra at, framover.

 

God natt!

 

 

Heime hos seg sjølv

Eg hadde for lite ved til å tenne opp no da eg kom heim. Men det går bra for det.

 

Koka meg ein kopp te og fann fram litt mat.

Det er nokre timar sidan eg reiste heimafrå. Til levering av bil, jobb og slikt.

Etterpå kom eg meg i bassenget. Første gong på nyåret. Det var så godt å kjenne det varme vatnet rundt kroppen. Godt etter gårsdagen også. Kjenner eg hadde bruka noko som ikkje hadde vore i bruk på lang tid.

 

No er kvelden her. Snart natt. Det skal verta fantastisk godt å legga seg.

Bilen har fått ny olje og nytt filter. Pengeboka mi sukka tungt. Men det er viktig å koma seg både fram og framover.

 

Eg sender melding åt barna. Dei har vore på ein filmfestival og sett film. Yngste var med med eit par filmar, kortfilmar. Fekk melding om at det vart ingen pris. Men mellomste fortalte at det var koseleg å henga saman med broren, søstera og kjærasten sin. Og trivsel er det viktigaste.

 

Eit lite glimt av min dag.

Ein fin dag.

Det håper din dag var også.

 

 

I flow rett opp

 

Av og til skjer berre alt eg tenkjer av seg sjølv. På ein måte.....

 

No er eg nettopp komen ut frå ein varm dusj. På omnen fresar vegetarburger av raudbete. Snart middag.

Da eg vakna til dagen tenkte eg; eg må pakka veska.......for i neste omgong tenke; neeeeiiiii, inga veskepakking for meg.

Da eg skulle ut døra fann eg fram treningsklede og sko som eg plasserte i ein bag likevel. Og så for eg ut døra. Eg trong ikkje gå, sjølv om eg hadde klede med meg. Tenkte eg.

 

Det starta eit lågterskeltilbod i kommunal regi i dag.

 

Det nye året har trening i fokus.........jaaaa, eg veit. Svært originalt av meg. (I tillegg brukar eg å seia at ein skal væra forsiktig med ironi når ein skriv).

Eg har meldt meg på eit program som Norsk Revmatikerforbund har kjøyrd i gong. Forslag på intervalltrening og styrke som blir sendt oss. I dag fekk eg strikk i posten.

I går hadde eg bla. ein time hos fysioterpaut på revmatikeravdelinga da eg var på St. Olav i Trondheim.  

"Du får vel ikkje treninga tilpassa deg der", sa ho til meg.

 

Og det hadde ho så klart heilt rett i.

 

"Eg trur det er nok at vi får trena opp musklane i låra først", sa ho.

"Og du skal ikkje overdriva når områda er opphovna av betenning" sa ho også.

 

Så derfor tenkte eg kanskje ikkje det var så bra å væra med på opplegget i dag.

Men da klokka var der henta eg bagen.

Da eg sto i treningshallen, var eg var skeptisk. Korleis skulle eg koma meg ned på golvet??

Det er berre det at det alltid er råd. Når treningsmatta vart lagt ved ribbevegg kom eg meg både opp og ned.

 

Med andre ord, eg har vore å TRENA i dag!!!!!

Det var godt!!

 

Og i morgon er det basseng.

 

Våren er rundt svingen, på bordet har eg kjøpt meg teikn på det.

Og no skal eg eta burger med mykje salat og kjenne meg mest litt perfekt ei stakket stund.

 

Ha ein riktig fin kveld :)))))).

 

 

Langt ut i året allereie

Det nye året tok eit langt steg inn i seg sjølv. For berre å væra i gong antakeleg.

 

Og eg heng med.

Men i morgon er eg gong på ordentleg.

For her har det på ein måte vore unntakstilstandar. Eg fekk ein sjukling i hus. Ei lang litajente som fekk time for å ta mandlar.

Endeleg.

Etter fleire år med problem.

Vi kom oss heim att andre dagen, med is og super og smertestillande.

Etter vel ei veke var mi lange, slanke gått ned alt for mange kilo. Så etter kvart som fast føde kom på menyen vart den heller feit. Mi slanke plan måtte settast på vent.

I kveld er eg heime igjen. Til tomt hus. Dvs. dei firbeinte er her.

Vi reiste på nok ein Trondheimstur i går, for i dag var det min tur - full sjekk og kontroll av mi helse.

Eg fekk med meg treningsprogram heim, musklane er liksom ikkje heilt der dei skulle væra. Det er bra alt som kan gjerast noko med. Og det trur eg på. Sjølv om eg ikkje er i ein super periode no. Litt  ekstra oppfølging her og litt anna medisinering. Men dette er så frykteleg uinteressant -.

Men eg er i gong med å finna ut meir om meg, og korleis eg skal bli.......kanskje rett og slett bra!!

 

Eg gle meg på å ta fatt.

 

Med sola lurande attom fjellranda og lyset strekkjer seg både mot morgon og kveld.

 

Eg håper alle eg ikkje har fått tid til å følgje med har det bra-.

 

 

 

Nytt på nytt

 

Plutseleg var det over, og noko nytt er på gong. Medan alt er ved sitt gamle.

 

Eg har lese mange innlegg på fb som startar med "det har vore oppturar og nedturar" og variantar over denne ordlyden -.

Sjølv datt eg ut av nettverdene da året gjekk mot slutten.

 

I dag tok eg fram datamaskina.

Den har ikkje forbetra seg i det nye året. Den er like vanskeleg å skriva på. Bør til å vurdera ei ny, skrivegleda vert øydelagt når tastane ikkje virke.

 

No har eg tent på talgljos og skal kosa meg her. Like før kvardagen.

Ute skin ein måne som er full.

Her har det vore jul. Jul slik den har vore dei siste åra. Med mat og folk. Logistikken med senger og soveplassar gjekk opp. Vi starta faktisk ein dag før, på veslejulaftan. Med lutefisk. Og maten har vore sentral.

Tru kroppen min reagerte negativt på jula. I alle fall fekk den eit tilbakefall. Så eg er spent på nyåret. På kor mykje mat har å seia. Eg forskar på meg sjølv.

 

Eg skulle prøve å tenkje over året som har gått. Oppdaga at ingenting utprega seg, anna enn at eg fekk denne diagnosen, smertene føråt og håpet og gleda etterpå, da alt roa seg.

Det var ingen store turar, reiser og hendingar som sit att. For slik kan det også vera.

 

For det nye året gle eg meg på salatar og frø. På fortsetjinga til mindre kropp. Sjølvsagt har jula ført meg noko attende, det var forventa ville skje. Eg kom meg ned 1/3 og har att 2/3 før eg er ved målet. Eg har sagt ja til opphalde på Tenerife. Ut på året skiftar eg tiår, det er ein rar tanke. Litt hysterisk morosamt, at eg har vorte så vaksen. Eg har sagt eg ynskjer meg konsert av og med barna.

Vi får sjå.

Til hausten er det 40 år sidan eg starta på det som kallast Staten kunst og håndverk skole. For ei stund attende kontakta eg dei eg starta saman med, om vi skulle møtast. Fekk positiv respons, men er usikker på kor mykje eg kan engasjera meg.

 

Det er ein ting eg har vorte mykjeflinkare til; eg stressar ikkje like mykje, eg har slutta og tøygd strikken, slik eg gjorde.

 

Livet folkens.....det er det som skjer heile tida. Ikkje det som har skjedd eller det som skal skje. Jau, det er det også.....men mest er det det som skjer akkurat no.

No!

Samle på dei fine dagane, og bruk dei negative dagane til noko som fører til noko positiv.

 

Godt nyttår!

 

 

Glad og gira

 

Av og til kan ein verta så gira at søvnen forsvinn bort i natta. Den vert så og seie ein skygge.

 

Ofte skjer det ikkje, ikkje no lengre. Før - i den grøne barndom kunne slikt nok skje.

Eg har eigentleg mest skrytt over evna mi til å sovna. Slikt straffar seg!

Så i dag er eg rutete og stripete inni meg av trøytleik, og gle meg til at dyna skal viska ut dagen.

Det er opp til fleire grunnar til at søvnen forsvann.

 

Eg har auka aktivitetsnivået, da vert alt travlare.

Plutseleg går det opp for meg at året snart er omme. Eg hadde gløymt å føre over ei ferieveke eg ikkje har teke ut, til neste år. Så da må eg berre ta den veka på styrten.

Derfor må eg skunda meg enno meir.  For å rekka det eg har piska opp, på kortare tid.

Men det er frykteleg artig å kjenna at alt er så mykje meir av alt. Kroppen min kan brukast igjen.

 

Da eg fekk diagnosen tenkte eg at det som ikkje er bra må brukast til noko som er bra.

For ein del reumatiske sjukdomar kan ein søkje rehabilitering der varmen er høgare enn i Noreg. Ein må senda søknaden inn til Oslo universitetssykehus der det er to søknadsfristar i året.

Det gjorde eg.

Ein dag låg ein konvolutt i postkassen. Ein tynn konvolutt. Der sto det at dei hadde teke imot søknaden. Eg rekna ikkje med uansett at eg fekk opphald første gongen eg søkte.

I går låg ein ny konvolutt i postkassen. Ein tjukk ein.

Der sto det: Du er innvilget behandlingsreise.

 

Eg har berre litt over ei veke for å finna ut om eg får det til; hund, kattar, jobb, utskrift frå lege og sjukemelding. Det er ein logistikk. Men vil prøva å få det til.

 

Og tankane, tankane rasa som nokre pingpong ballar da eg skulle sova.

Det eg skulle rekka før ferieveka, og tanken på fire veker med trening og full fokus på meg sjølv. Såg for meg lange gåturar på ei Spansk strand.

Ikkje fekk eg sovna, og da eg endeleg gjorde, vakna eg etter fire og ein halv times søvn. Da sto eg opp, koka meg graut og for på jobb.

 

I morgon må eg væra utkvilt for å få unna meg ein haug av oppgåver slik at eg kan ta ut ei siste ferieveke.

Og i den skal eg laga jul i huset.

 

Men glad og gira vart eg.

Dagane med både gleda og det andre

Dagar og år....vert til år og dagar. Og dei små ungana veks seg til. Her om dagen var det mellomste, desemberbarnet som runda nok eit nytt år.

 

Ho ville feira i byen.

Så vi vart invitert. Ein salig blanding av ungt og gammalt.

foto:Asbjørg

Men kven tenkte på det.....

Det vart servert tacolefser som vi kunne putte inni det vi ville. Variert med laks eller kylling.

Kaker etterpå.

Samtalen gjekk om alt og mykje.

Studiar, arbeid, glede og sorg.

På tvers og på kryss over bordet gjekk orda.

Latteren satt laust og lydnivået blir høgt når mange skal dela hendingar og tankar.

Eldstemann og eg kom oss for seint i veg. Han har vore heime her hos meg nokre dagar, sjukemeldinga gjekk mot slutten. Gipsen var teke av handa, handa fungerte betre og betre.

 

Like før vi skulle køyra høyrde vi sterk motordur over taket.

Eg fauk ut på terrassen og ser eit helikopter som går inn for landing like attom nabogarden.

Da ser eg det, bilar med blinkande ljos og etter kvar kjem mange utrykingskøyretøy.

Blir sett ut når ein får ei slik hending like utom stuedøra si.

 

Seinare har eg fått vite det gjekk bra med dei involverte. Heldigvis!

Og vi kom oss til slutt i veg til ei hyggeleg feiring av mellomste som er eit år unna eit kvart århundre.

 

Dagar og år.

Det er veven med renning og innslag.

Seier eg, som har gått nokre rundar.

Med glede og sorg.

 

 

Kor tida går

 

Eg er midt i utan å skjøna farta.

 

November tek slutt i slutten av veka, eg har ei jente som snart er 24 år. Jula lurer rundt hjørnet og eg vurdera å kjøpa meg dampvaskeutstyr.

 

Eg tenkjer nokre gong at eg kan klarer alt. Om eg berre vil.

Dagar og veker rasar forbi. Det er kurs, reiser og møter.

For tida går.

Går, går og går.

 

Eg ser attende og til sides. Eg ser framover og tenkjer på det som har vore, som kan brukast.

Alt....kunnskapen, smerta og redslene. Det å ikkje strekkje til. Gleda og det ein veit ein meistrar.

Det kan brukast.

Konstruktivt.

 

Og medan går tida.

Eg står framom ei ny veke.

I sekken har eg meir energi enn eg har hatt på lenge.

Mindre smerter.

Meir sjølvsikkerheit.

Dei siste vekene har eg fått trua attende, om at alt kan gå.

Og at eg ikkje orkar meir, orkar ikkje meir av å væra der eg har vore.

Lenge.

Lei av å ikkje kunne, av å verta mistolka av dei som ikkje er så fline til å lese andre.

Eg vil berre noko anna.

For her har eg vore lenge nok.

Og eg trur eg kan.

Utan dei store faktene.

 

Men no er det på tide å pakke ned helga.

Ei fin helg med minusgrader, vakre himlar og varme i omnen.

 

For i morgon kjem ein ny dag.

Ein ny dag med oppgåver.

 

 

Dagen, maten, kroppen og eg

 

Det hjelper og det hjelper. To månader sidan eg klarte å ta opp igjen fokuset. Fokuset på meg sjølv kan eg mest skriva.

 

Det fokuset har fleire nivå, men eg har i alle fall mykje større fokus på kva eg puttar inn i munnen.

Maten.

Og etter å ha starta med medisin for det som skal væra leddgikt, er det akkurat som noko har skjedd.

For det første har eg vorte enormt mykje betre , vondtane er redusert med ca. 70% trur eg, og for det andre........eg har ikkje lyst til å bruka medisin.

Eg les om tarm og betennelsar, det kan eg skriva om seinare. Lesestoffet er interessant. For eg leitar etter andre måtar å kunne bli bra på, utan å måtte medisinera seg.

Det er to matvarer eg har redusert kraftig. Eg les ikkje ein plass at kvitt mjøl og sukker er bra. Så desse to raffinerte matvarene prøver eg å helda meg mest mogleg unna.

Elles brukar eg ein app som eg sa tidlegare eg kunne skriva om, og det skal eg gjera. Der ser eg kva et et og kor bra eller gale det er.

 

På tysdagar er veiedag. Og det viste seg at nedgangen gjekk seinare denne andre månaden, men til saman har eg redusert vekta mi slik ca. 7,5 kilo sidan eg starta for to månader sidan.

Det kjennest så klart.

Det blir dobbel verking av at eg er lettare i kroppen og at ledda omtrentleg ikkje er vonde.

Derfor overdriv eg nok litt, eg trur eg klarar så mykje meir. Og så gjer eg mykje meir. Så eg tenkjer eg må ikkje overdriva alt formykje.......

Men det er så forbaska artig å kunne fungera!!!!

Eg blir heilt høg eg.

 

No er det berre å gå i gong med tredje månaden, og når den er over skal eg igjen fortelja om ståa.

 

 

Les mer i arkivet » Mai 2018 » April 2018 » Mars 2018
BforB

BforB

59, Kristiansund

Søtt eller salt? Her kan du finne ingenting og alt. Er glade i tankar. Og i det livet byr. På godt og vondt. Det er lære i det meste. Eg bor i ein liten kommune nord for Kristiansund, men fordi ikkje så mange bloggar der velger eg å føre opp byen som min heimplass.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

Lenker