Stemma og songen

Alle kan syngja med det nebbet dei har. Eg og kan det.

 

I dag kom det ei dame innom kontoret. Ho dreiv på med ein master som songpedagog. Veldig ung og med mykje god energi i rundt seg.

Ho skulle ha elevar for oppgåva si. Elevar i alle aldersgrupper.

 

Kva om eg meldte meg på........tenkte eg. Ikkje det at eg trur det har gått eit stort songtalent tapt og at det no kan takast fram. Aldri for seint liksom.

Men.......

Stemma vår fortel så mykje om oss. Vi kan høyre på stemma om folk har det-, eller ikkje har det bra.

 

For mange år sidan mista ein av mine mest stemma si. Den vart bitteliten og heilt utan trykk. Dette var like før ekteskapet mitt tok slutt, og stemninga var ikkje heilt god i heimen for nokon. Latteren og gleda hadde flytta ut. Det er vondt uansett årsak å avslutta eit ekteskap. Så dette var nok noko av grunnen.

 

Tiltaka vart fleire, det vart snakka med skulen slik at det vesle vesenet som hadde det så vondt kom i samtale. Det neste var å starte med klatring, det gjev meistring og kraft. Det siste eg fekk i gong var songundervisning. For da måtte den vesle stemmen som hadde flytta opp i halsen, jobbast med. Eg hugsar songpedagogen ikkje heilt hadde tru på teorien min, men det brydde eg meg ikkje om....eg var sikker i mi sak. Og det tok ikkje så lang tid for den vesle ungen var trygg på sin følsame måte igjen.

Eg trur stemma er svært viktig for kjensla av kven vi er. Vi som har ei stemme som kan brukast.

 

Når eg skal snakka til mange folk, får eg ofte problem med stemma, spesielt om det er eit større lokale. Det er for så vidt heilt greitt å stå framom mange menneskjer......men eg føler at stemma mi blir for lita. Ikkje nok trykk. Eg er svært glad i mikrofonar, da treng eg ikkje være redd for ikkje å verta høyrt.

 

Så kanskje.......

 

Eg skreiv ein mail nokså fort etterpå, at kanskje eg kunne tenkje meg å ta timar.

 

I tillegg syng eg mest aldri lenger, eg song mykje før. Ungane var svært glad i songen. Men det byrjar å verta ei stund sidan, så stemma er nok nokså rusta.

 

Kva er det ein ikkje kan finne på.

 

I heile vide verda kan ein eigentleg alt. Eller mest alt.

Og det er bra det!

 

Så da får vi sjå om eg startar med timar.

 

 

Ein månad

 

Da har eg heldt taumane i ein månad. Og det gjev resultat.

 

Den 19. september tok eg tak, om enn noko snublande.

Eg kjende at nok var nok.

Da var eg i gong. Med kontroll av meg sjølv.

Eg er ikkje slik knallstreng, men les for å auka kunnskapen og i tillegg støttar eg meg til ein app. Den er fin og funker. Namnet på den er Lifesum.

Gjennom den prøvar eg å ete ofte nok og riktig. Mest mogleg samansetting mellom karbohydrat, protein og fett. Det er ikkje det at eg er superflink, men det har starta med reduksjonen av meg.

Etter ei veke var eg gått ned 1,9 kg, neste 0,6 kg, den deretter 1,2 kg og i dag ned 0,8 kg. Så til saman har eg minka 4,5 kg på desse vekene. Er godt fornøgd med det.

Et ofte frukost av yoghurt, frø og bær.

 

No er det slik at det er lett i starten, å gå ned.

Men no skal eg til med ein ny månad og sannsynleg vil det væra mindre å mista så lett. Så eg må passa meg for ikkje å mista motivasjonen når vekta startar å gå seinare av, det er ikkje den eg skal mista -.

 

Eg har vore gjennom dette nokre gong før. Veit eg greier fint å helda motivasjonen i eit par månader. Men så......slepp eg taumane, og ikkje ti ville hestar hjelper til å få meg i gong att. Akkurat når det skjer må eg finna koden som får meg til å fortsetja. Finna eit par ville hestar til.

 

Fortalte legen min i går kva eg er i gong med, og eg sa at når det skjer kan det vera godt å ha henne i bakhand. Så kom ho med eit par råd som eg visste ikkje vil virke.

Men så sa ho: "Ein vert flinkare og flinkare når ein øver seg".

Og det veit eg. Så den setninga vert mitt mantra. Denne gongen skal eg klare det.

 

Og så les eg enno meir. Om mat som skal hjelpe til med å minka betennelsar.

 

Dette var ei oppdatering.

På meg og ståa mi.

Dette er den ubarmhertige verkelegheita ein månad attende i tid, og slik sett ser eg vel fortsatt slik ut. Desse kiloa utgjer ikkje så mykje (I himmelens namn,kvifor legg eg ut dette........treng vel strengt teke ikkje være så ærleg vel........).

 

Så skal eg lova meg sjølv at om ein månad skal eg skriva eit nytt innlegg om korleis den månaden har gått.

For eg er i gong.

 

Kva gjer du for helsa di?

 

 

Pannekake til frukost

 

Pannekake med bær og kesam er godt til frukost. Spesielt når det er helg og kanskje betre tid.

 

No er nettopp ei helg over. Yngste og eg kosa oss med pannekake både laurdag og søndag. Søndagen hadde vi igjen frå laurdagen.

Dette er enkelt å laga. Sunt trur eg også eg vil påstå, for her er ikkje bruka verken sukker eller kvitt mjøl.

Her skal du få oppskrifta, om dette kan friste:

Bananpannekake med havremjøl

2 bananar

2 egg

2 dl havremjøl

2 dl havremjølk

1 ts kanel (evt. meir)

 

Bananane kan godt vera godt modne. Først blir bananane mosa. Har så i egga, havremjølet og havremjølka i. Eg bruka foodprosecor, da går det fort. Ein kan så klart buka havregryn og vanleg mjølk.

Steik små pannekaker i panna, bruk gjerne kokosfeit å steike i.

Vips så er pannekakene ferdig.

Saman med bær, slik som vi bruka no i helga; blåbær, bringebær og jordbær. Og så ein klatt vaniljekesam.

Vi drakk grøn te til medan det brann varmt på omnen og etterpå var vi klare for dagen.

 

Bon appétit.

 

 

Så kan eg pakke ut ei ny helg

For denne veka gjekk fort gitt. I morgon er fredag som er fridag i morgon. For meg.

 

Tre gode dagar har passert gjennom og forbi mitt liv. Dagar med både munn og mæle og kropp til å bevega seg i. Eg blir så glad at eg kan bli litt overstadig. Men eg trur ikkje det har noko å seia. Alle må få lov til å verta høg ein og annan gong.

Helga er ikkje full av planer. Akkurat slik eg likar det.

 

Ein kveld etter eg hadde lagt meg, tenkte eg på dei "stille rom". Det å ikkje tenkje. Berre væra der utan tankane, som eit stille rom inni seg. Det var ein god tanke.

For eg tenkjer, fantaserer, drøymer og har eit yrande liv inni meg. Og det er nokså artig. Men når ein skal sova kan tankane og fantasiane forskyve nattesøvnen.

 

Ute dryp det vått. Eg øver på henge skuldrene der det er naturleg. Og det kjennes så godt å øva på slikt.

I morgon ynskjer eg meg enno ein god dag. For vi vil alltid ha meir av det som er bra.

 

Har du fantasi som kan boble og korleis brukar du den?

 

 

 

Fisking i skyggeland

 

Det luktar sopp av fingrane. Av meg. Synest eg. Men det er ikkje den verste lukta.

 

Eg er luktvar. Dagen i dag har vore fin for alle sansar, litt lukt av sopp tålest.

Måndagar har vorte fridag.

Når den står opp med sol i auga og alt som vakkert er, fann eg ut at eg skulle gjennomføra det eg tenkte i går.

Så eg snudde ryggen til sola og gjekk vegar som det er ein stund sidan eg har gått.

Rogna var som oppkvikkarar i skogkanten.

Før eg tok meg inn i bratta og skyggeland.

Ned til sjøen bar det. Og der låg den å sukka og klukka.

Fiskestonga hadde eg med. Kanskje det vart fisk til middag.........

Men det einaste eg fekk var ein liten mort som måtte få leva lengre. Så han kasta eg ut att.

Elles kom det symjande ein fugl som letta og flaug bort.

Boffen var i vilske, peip og småbjeffa og forsøkte å få tak i ongelen etter kvart kast -.

Derfor måtte eg konsentrera meg, for eg hadde ikkje lyst på nokon hund på kroken. Og ikkje ville eg detta uti. Men denne uvanen eg har med å setja brillene opp på hovudet straffar seg.

Ved eit kast låg dei plutseleg i sjøen. Så for å berga dei før bårene skvulpa dei for langt uti var det berre å setje foten uti og ned. Slik fekk eg berga dei. Det er ikkje så mykje tøy i meg, men da eg datt da eg skulle ned ein kneik, og plutseleg sto der på alle fireføtene, registrerte eg det gjekk heilt greitt. Trur faktisk ledda har godt av å ikkje verta teke så omsyn til eg.

 

Sola starta å fargeleggja tretoppane oppom oss. Og eg fann ut at det vart nok ikkje fisk til middag i dag.

På tur opp att fann eg ein liten handfull mengde kantarell. Så dei vart steikt til lunsjen. Det er den lukta som sit att. Men da vi kom opp var både boffen og eg svært modne til ein pause. Bakkane tok på.

Og eg nøyd med fridagen min. Sjøl utan fisk.

 

 

Å sitja fast

Av og til er det heilt umogleg å koma laus. Fordi en forsvinn inn i noko anna.

 

I kveld greidde eg ikkje kome meg ut av bilen.

- Etter eg var framme.

Eg vart berre sitjande der.

Før dette hadde eg henta foreldra mine til ein biltur. Dei hadde funne ut vi skulle finne ein stad å ete.

"Smøla" foreslo far. Han hadde arbeidd der i ungdomen.

Men dit ville absolutt ikkje mor. Det var alt for seint syntest ho, og litt rett kunne ho ha i det. Lurt å starte tidlegare på dagen.

Så det vart Kyrksæterøra. Vi køyrde over Skardsøya og utmed kysten.

 

Eg måtte stoppe bilen å ta bilete av sola som skein på vatnet.

Bussen som kom akkurat da stoppa. Trudde sikkert eg skulle med der ute i audemarka.

Vi fann staden vi brukar å finne når vi er der og handlar. Dei serverte skikkeleg søndagsmiddag, skinkesteik med surkål, spareribs og fløytegratinerte potet. Fleire dessertar var det også.

 

Og jau, vi vart skikkeleg mette. Eg og som prøvar måtehald.

 

Så var eg heime att.  Foreldra hadde funne tv'n og Victoria.

Eg bry meg ikkje så om tv. Men eg druknar i lydbøker. Eg høyrer bok etter bok i bilen. No er den tredje boka med Ingrid til Barøy, Rigels øye av Roy Jacobsen som eg forsvinn inn i.

I bilen, i mørke, utanfor fjøset er eg med henne på leiting etter russaren. Eg må skifte cd for å høyra vidare. Eg sit fast i boka. Eg er i 1946, krigen er nett over og ingen har høyrd om Rigel som gjekk ned. Skote ned av Engelskmennene.

 

Men tilslutt klarte eg det. Da enno ein cd var høyrd ferdig. Eg kunne ikkje setje inn enno ein til.

Så derfor kom eg meg opp til huset, gjennom kaldt, vått gras. Slå på pc'n for å skriva dette før eg legg meg.

 

Likar du å lese/høyra lydbøker?

 

 

Laurdag heile dagen

Eg ynskje meg ein dag lengre enn lang. Ein med effektiv og god klang.

 

Samtidig som den inneheld all ro som ein treng. Og tur ut i vêr, vind, regn og sol. Ein dag med plass til alt.

Men bilen skal få stå i ro.

Eg kjenner eg har behov for å rydda rundt meg. Rydda litt meir ordentleg.

Vaske.

Eg vil det skal lukte reint i alle kre.

Og så har eg ei helg med berre meg. Meg og dei firbeinte.

 

Eg fekk ein kommentar her om dagen; noko om at eg virke friskar sjølv om eg har vorte "sjukare". Sett det i apostrof eg, for eg trur ikkje på sjukdom. Ikkje når det er meg det er snakk om.

Fekk brev i går om at eg hadde gløymt av legetimen min. Visste ikkje ein gong eg hadde time. Det er litt mykje styr med dette-.

 

I gårkveld surfa eg på nettet. Alternative tankar. Mat og slikt.

Men eg er i gong. Om enn ikkje med dei alternative tankane.

 

Laurdagen er min.

Vind og vêr.

Og eg er.

Tenkjer på alt eg kan. Når dagen er lang.

Men sjølv om halve dagen har gått er mykje igjen.

 

Eg er så glad for alt ein kan lære, om livet og slikt. Om alt det er utvikling i. For der ein møter veggen, der det er mørkt og det som er tungt - der finnest det så mykje ein kan få auka kunnskap av.

Det finnes så mykje glede - og gje ein den næring veks den. Det er så fint.

Slik vert det glitring og funklande augeblink av.

 

Og der kom sola fram igjen.

Ynskjer deg ein fin laurdag<3

 

 

Eldstemann, hausten, Ludvig og andre firbeinte

Så er det berre dyra og eg att. I kveld reiste eldstemann. Han er sjukemeldt i seks veker.

 

"Så eg kjem sikkert igjen" sa han. Og meinte medan han var sjukemeldt.

Det er ikkje så ofte han er her heilt aleine. Men han fekk og være med opp til brønnen for å sjå etter vatnet. Siste tur siste september. Så no er vakta heilt over.

Vi gjekk og forbi ein så utruleg vakker kalv. Er den ikkje fin?

 

Litt vittig dette; helga før denne var det yngste som var med, og enno ei helg attende var det mellomst som var med for å sjå etter vatnet.

 

Her er eldstemann og herr boff kome ned, dei valgte jordet og eg vegen."

"Vil du berre ha ein av dei heime i gongen", spurte faren, som vi var framom før sonen tok bussen til byen. Nei, dette ordnar dei så klart sjølv.....dei kjem nå dei vil.

 

Herr boff vart forresten svært glad da bestekompisen kom att  1. november, etter at han har vore borte svæææært lenge. Dei helsa på kvarandre og hadde ingen problem med tida som hadde gått. Ludvig var sky, men tok i mot maten med god appetitt. Men han tør ikkje gå inn i huset enno.

På søndag tok sonen og eg turen opp til setra.

Gjekk turen langs elva, som buktar seg rundt setervolden.

Det rente fisk i ho, men eg såg ingen fisk - berre rennet i vassflata.

Det er så fint å ta denne turen.

Det hadde regna, så det hadde danna seg eit vatn nedaføre seterhusa.

 

I går var det ein vanleg arbeidsdag. Dagen i dag hadde eg fri.

Vi drakk kaffi på terrassen, min eldste og eg. Temperaturen viste igjen fram sommaren. Men i kveld regnar og bles det, vegane var mørke og sleipe på tur heim att. Og korgmøblane ute på terassen var gjennomvåte.

 

No skal eg strak finna senga, i morgon er det ein ny dag.

 

 

Siste dagen

 

Da kan det henda sommaren er over. I dag er det grått, men temperaturen er fin for det. Likevel, når eg ser utover veka er temperaturen minkande.

 

Men slik måtte det vel gå. I dag er siste dag i september.

Eldstemann kom heim i går med den skadde handa si. I dag berre søv han. Laga egg med bønner og bacon til han. Det er nok vorte kaldt no. Men han får sova til han finn ut at det er nok søvn.

 

Og sjølv er eg i gong med det eg ikkje likar. Men eg innrømmer eg ikkje er verre etter atter eit stikk i gårkveld. Eg var faktisk like kvalm føråt, som etterpå. Trur namnet og kva det er, som gjer meg kvalm.

Men eg er eigentleg nokså fin i dag som sagt.

Eg fekk to friveker etter at fastlegen bad meg stoppa medisineringa. Revmatologen opprettheld det han først fann ut, da eg var attende no sist onsdag, at det er leddgikt eg har. Og han ville eg skal fortsetja med sprøytene, men han gjekk ned på dosen.

No skal eg prøva ut dette i sju veker, fyk leververdiane opp atter ein gong skal eg gå over på noko anna.

 

Det var eit styr dette.

Men det skal bli bra, må berre ta på dette arbeidet først, med å finna ut. Og helst ikkje mista humøret og tolmodet.

 

Kanskje eg skal ta med meg boffen for å sjå om ståa oppmed brønnen. Det er siste dag med vakt, no skal eg ikkje ha vaktansvaret før i mai. Tenk det......m - a - i.........kjenn smaken av namnet.........vår.......fuggelkvitter.

 

Nei, no må eg stoppa, vert sjuk av lengt til våren. Først skal hausten nytast, så vinter, jul og litt meir vinter. Oktober kan også væra fin.

 

Og der kom eldstemann opp.

 

Ha ein vakker haustdag.

 

 

Ein bytur

 

Dagar i Trondheim, triveleg møte med ungane og slikt.

 

Etter arbeidsdagen på tysdag gjekk vegen til Trondheim. Det sto fleire ting på programmet, både kontrolltime hos revmatalog og vitje sonen som har fått gipsa handa.

Eg overnatta hos syster mi og vi fekk oss ein lang gåtur ved sjøen om kvelden. Vi snakka om appa, mat og vekt. Og vi syntest det var dumt vi ikkje begge bodde i byen.

 

Mellomste hadde fri og kom utover for eta frukost saman med meg neste dag. Noko som var skikkeleg koseleg. Vi fekk heile dagen saman.

Ho var med meg til timen på sjukehuset.

Syster mi fortalte om ein park like ved sjukehuset som vi trur vi fann.

Og vi fann ein jungel.

Det er så artig å berre slå seg laus med foto.

Etterpå køyrde vi ned til sonen og kjærasten. Han ville kom utover til meg, men forma var ikkje heilt der enno etter operasjonen. Vi kjøpte med oss mat til ein sein lunsj saman med dei.

Var vittig, nokon syntest det var så kaldt og satt der med uggs, og eg satt det med bare føter i skoa. Overgangstid kan vi kalle det.

Til slutt kom yngste trillande også. Ho hadde jobba med ein dokumentar.

Sol og skygge.

Men til slutt måtte eg sette meg i bilen å ta vegen heim.

Her vart utsikta så vakker at eg stoppa for å ta bilete, fargane var så nydelleg. Det kjem berre ikkje fram at det er bratt nedover her.

Til slutt kunne eg stoppa bilen utanføre huset mitt.

 

Dagar betre enn fantasien

 

Nokre dagar er det. Betre enn fantasien. Vi på nordvestlandet er så heldige. Veit ikkje om eg har opplevd noko slik før.

 

Dag etter dag med varme vindar, sol, shorts- og bikinivêr når september snart bikkar oktober. Det er berre å nyta.

I går flagra vi nedover mot bilen da vi kom over desse flagrande vesna. Det var fullt av dei.

Vi skulle veg å vitja besteforeldra. Dei vil framom dei, ungane, når dei er heime.

På returen ville yngste vi skulle stoppa, ho såg eit overkøyrd ekorn da vi for dit. Det låg der da vi kom attende også. Ho fekk det ut av vegbanen, det var visst nok ikkje noko fint syn.

 

Eg vart meir oppteke av solnedgongen.

Og over at sola spegla seg i biltaket.

"Skal vi køyra opp på fjellet for å sjå solnedgongen der" spurte eg.

Og det syntest ho som fekk køyra var heilt ok.

Men vi tok ikkje høgde for fjellet, verken på bredda eller høgda. Sola var gøymt attom det. Men fargane var fine.

foto:Ingrun

I dag hadde eg fri. Einaste haken ved dagen var at vatnet vart borte. Vi skulle uansett veg å sjekka det etter frukosten.

Yngste sprang og hoppa.

Det viste seg vi måtte lengre.... og fekk meir arbeid med det, dvs. yngste. Det er forskrekkeleg å skjøna at dette får eg ikkje med kroppen min .

Attende får vi auga på fullt av blåklokker i ei skråning. No -.

Eg vert hengande litt attom....

foto:Ingrun

Dei to andre, den firbeinte og tobeinte er godt i tet.

Nede igjen heng ei skikkeleg raudt eple på epletreet.

Etter yngste har fått arbeidd med ei innlevering et vi middag på terrassen.

Så tek ho som har vore heime nokre dagar avskjed med kompisen. Han som både har fått pelsstell og negleklipp. Turen attende til det som er hovudheimen nærmar seg.

Og i morgon er ein ny dag. Himmelen lover ein ny vakker dag også i morgon.

Berrfot siste søndag i september

 

Siste veka i september, medan sola sopar tretoppane viser gradestokken sommarlege teikn.

 

For ei gåve å få.

Og ikkje minst ha.

Det å ta på seg shorts og gå ut i hagen.

Berrfot.

Om enn skuggane er lange midt på dagen.

Og plantar ber bod om andre tider.

Neste år vonar eg denne gje bomar, usikker om det er den kvite eller lilla syrinen.

Ha ein riktig vakker søndag.

Medan sola går ned

 

Dei siste strålane ein septemberkveld trefte meg da eg balanserte i mose og lyng.

 

Så godt det var å kome heim i dag. Men sola starta å bli sid i buken. Tydeleg det lir utpå. Klokka var ikkje passert seks, eller mer korrekt atten.

Eg fekk mekka meg noko mat, frossen kyllingfilet som eg tok ut av frysaren. Så eg forsto at denne middagen ikkje vart av dei snargjorte.

 

Men plana var klar, eg tredde på meg klede for tur. Og boffen vart frå seg av glede. Eg tenkte å komme i mål med desse skritta, teljaren har fortalt meg lenge kva eg IKKJE gjer.

Skogen tenkte eg, og la i veg oppover jordet.

Sola heldt på å forsvinna no.

Eg kosta på ein selfie i det gule ljoset. Just for fun, og for å sjå attende på når eg er ung igjen....

Kantarellane som eg skulle sjå etter på ein haug var det ikkje noko å sjå til.

Konsentrasjonen var stor på turen ned, eg hadde ikkje planer om å verta liggande igjen oppi skogen. Godt fornøgd med meg sjølv kunne eg kosa meg med middagen ei stund etterpå, medan eg rekna kaloriar.

 

I kveld kom eg ikkje i mål med å eta nok mat, men akkurat det trur eg går heilt greitt.

 

 

Nok er nok

 

Dette innlegget har eg skreve før. Eller omtrentleg. Temaet har vore lufta. Dette at nok er nok.

 

Men først kan eg seie litt om dei siste to nettene og dagen i dag. Eg har lagt attom meg ei kort natt og ei hostenatt som til slutt førte til vasking av golv. Da hadde eg spydd på ein jakke, ei veske, ein hund og på to golv. Natta i natt var berre kort.

Så eg spekulerte litt på om all kjøring i dag ville gå bra. Men den gjorde det. Fekk henta mor til tannlege....det tek meg ein og ein halvtime. Til saman tre timar bilkøyring.

Men vi tok oss ein tur på Kafe Koselig. Viktig å kosa seg.

Og så kjøpte eg meg neglelakk og leppestift. Har ei plan om å bli litt meir jålete.

For nok er nok!

På mange felt. Eg har tenkt det. Tenkt at eg må snu. At eg held på å gå opp snarvegen til alderdom. Med energitap, smertene i alle desse ledd, overvekt, tid som vert bruka i hovudsak på andre.....tida som er att til meg er bruka til jakta på sjukdomen.

Men eg vil da ikkje vera ein sjukdom......no bannes eg......fy fader......var det slik det skulle enda.

Og JA......det kan hende om eg ikkje tek meg saman.

Så no er eg attende til der eg har vore nokre gong før. Som inneheld fokus på rørsle og matinntak.

Eg fann ein app som eg lasta opp. Om inntak av mat. Funker den bra kan eg skriva om den.

I dag fekk eg meg berre ein liten tur rundt omkring i "hagen". Plukka og klipte i vekstar. Kom ikkje opp på skrittnivået, men etter fire timar med søvn er det akseptabelt dit eg kom.

Og såg med forskrekking på kor vegen var øydelagt etter siste regnskyll.

Men i dag skein sola og det har vi fått lovnad om framover. Blå himmel er nam, nam.

For no har eg snudd og teke første skritt i riktig retning.

  • Wish me luck...

 

 

Vassvakt

Så er helga snart eit minne. Ljoset har forsvunne frå dagen og kvelden er her.

 

Eg er aleine i mi stue.

Det er godt det også.

 

"Er du einsam" spør mi mellomste ein gong i løpet av helga.

Eg må spørja henne attende om det virke slik.

Nei, ho synest ikkje det.

Og eg må seia som sant er at den kjennest ikkje slik heller.

 

Men vi er einige om at hadde eg hatt meir energi har det nok vore annleis. Og hadde eg hatt meir energi hadde eg nok gjort noko med det i så fall.

 

Eg trivest svært godt i mitt eige selskap. Men eg synest det er kjempekoseleg når ein av ungane kjem heim.....eller alle tre for den del.

 

I dag fekk vi ein liten tur. Vi var oppmed for å sjå om det var greitt med vatn i brønnen. Denne månaden er det eg som har vassvakt. Og har rusk og rask lagt seg for i sila må eg nok ha hjelp, derfor er det fint at nokon er med.

foto:Asbjørg

Heldigvis pulla vatnet over kanten.

Så vi kunne snu og ta vegn ned att.

Sjå ned på sin eigen heim.

Attende fekk eg hjelp til å grava ned ein busk. Så  laga vi oss middag. Mellomste spurte om at vi kunne invitere opp mostra. Ho takka ja for invitasjonen. Gammaldags søndagsmiddag med ørret, agurksalat og rømme til. Grønnsaker og potet. Til dessert hadde vi banansplitt med is.

Så vart det ein seanse med å seia ha det åt boffen, før turen gjekk ned til vegen og bussen.

No skal eg snart finna senga. Eine øra er tett, eg har hosta slik at eg er heilt sår i mellomgolvet. Eg satsar på ei betre natt til natta. Og så ynskjer meg ein effektiv dag på arbeid i morgon.

 

 

Berre heilt enklet laurdag

 

Ikkje noko spanande og ikkje noko spektakulært på noko vis. Berre helg midt i september.

 

Hausten held på å busette seg både inne og ute. Eg kjenner at eg aksepterar. Berre å legge vekk sommarkleda. Finne fram dei som er for dei kaldare dagane.

 

Har to målsetningar for den næraste tida, det eine er å rydda opp i kleda, eg har ein garderobe som inneheld utruleg mykje gamle klede som eigentleg ikkje er i bruk.

Den andre målsetninga er å kjøpa meir ullundertøy. Slik at eg har fleire skift.

 

Eg trudde nok sommaren varte for lenge i år. No går eg og "bjeffar" og boffen bjeffar att. Han skjønar seg ikkje på hoste. Like lite som han gjer det på latter. Set vi latterdøra på gap bjeffar boffen. Litt kjedeleg det der.

 

Det er laurdag. Ei vaskemaskin surrar heimekoseleg. Eg har alltid likt den lyden.

Nede i leilegheita hylar naboen sin hund. Det er ikkje ein like god lyd. Han likar ikkje at han vært overlet til seg sjølv. Heldigvis skjer det ikkje så ofte.

 

Mellomste mi kom heim i går. Ho skal jobbe nokre timar i dag, så eg køyrde henne inn til sentrum. Var framom besteforeldra på ei vitjing først. Noko alle set pris på.

 

Ute regnar det.

Eg snufsar og hostar.

 

Trur eg skal sortere i klede før eg skal inn til sentrum for å henta jenta mi om nokre timar.

Vi skal kosa oss med noko godt til kvelden. Og snakka om alt som opptek oss. Frå menneska til politikk. Kvifor og kva, og korleis alt heng i hop.

 

Har du planer du gle deg til i kveld?

 

 

Himmelen over vala

 

 

Himmelen er både mørk og den er blå. Litt dramatisk med skinande ljos.

 

Men eg skal ikkje skriva om val, det får media tak seg av. Eg stemte før helga.

 

Og denne helga har vore ei fantastisk gåve. Med sol og vakre fargar.

Både laurdag og søndag var utan ei plan. Eit par buskar fekk eg set i jorda. I front her ein raud spirea, den skal veksa nokre meter.

Eg har planta ned nokre buskar og tre oppover åra.

Og eg har ein plenklipper så virke. Endeleg! Eg svinga den på laurdag. Nok ein gong.

Tidlig i sommar kjøpt eg meg ein hyll, den mista ei grein som vart set i vatn. Den hadde rota seg og eg fekk planta den i ei krukke. Kanskje vert det eine treet to tre.

Eg drøymer om hyllblomstersaft. Men må nok veta nokre år.

 

Her er to syrinar eg planta for nokre år sidan. Dei veks ulikt. Eg tok på meir jord på den eine.

Oppom huset har eg utvida "plena" litt meir, men skal gå på med ny frisk neste sommar. Kanskje ikkje gå for like stor plen som før...

Inngongen er skjult i villbring. I denne oasen har det vore mange gode kaffistunder med symfoniar av eit utal av bier.

 

Søndagen hadde eg og boffen ein tur i kveldsola. Her er bilete teke på jorda overfor husa.

Det var eit dryss av bilete frå helga. Den var fin. Svært fin.

 

I kveld sit eg her etter nok ein varm dag. Temperaturar  opp mot tjue gradar og lunsj ute.

No er det valkveld. Eg høyrer på intervjua og talar.

Og ute høyrer eg spanande haustlydar, dyrelydar som skrik utaføre husa. Og ei og anna ugle.

 

Ha ei god natt.

 

 

Alt som er bra under sola

 

Sola skin utaføre vindauge. Eg vakna rimeleg tidleg og har ei heil helg blank og fin framom meg.

Ei veke med arbeid er unnagjort. Første veka etter ferie. Det er godt å koma attende å sjå glede hos folk. Og det var så klart godt for meg å sjå dei andre att også.

I går fekk eg også levert ei forhandsstemme, slik at eg kan ha sjanse til å være med på eit møte om måndagen om forma er i form.

For i går fekk eg dei første resultata etter eg starta med medisinen METEX. Eg vært mest uvel berre over å skriva namnet. For eg syntest verkeleg ikkje noko om å drive på og ha dette inn i kroppen. I går fekk eg kontrabeskjed. "Stopp behandlinga" sa legen.

Så no er eg ikkje nærare nokonting, men legen hadde ein spekulasjon. Og den har eg lese om no, og i tilfelle det er det vil den gå over, brenna ut. Det likte eg å lesa. For av ein eller annan grunn vert eg ikkje redd og utsett av å lesa om diagnostikk, for det aller meste har eg ikkje og handlar ikkje om meg.

Men seier ikkje meir om dette no, får berre avventa ny innkalling frå revmatolog.

Sonen min synest eg skal kjøpa noko som heiter Boswellia Serrata. Han susar rundt på nettet og leitar alternativt. Det synest eg er rørande.

 

Så slik hell ein på.

Men i dag er ein vakker dag. Rognbæra lyser raudt i sola. Temperaturen ligg på femten grader. Og eg skal nyta dagen.

Det vonar eg du kan med din også. Så eg ynskjer deg en nydeleg dag.

Slike dagar som gudane skjenker

 

 

For slike dagar har det vore. Det har vore dei vanlege gode dagane. Og dei som ikkje var så god.

 

I dag var ferien over. Første dagen må ein venna seg på.

Kopla . For eg har kopla skikkeleg ut. Hovudet mitt tok heilt ferie.

 

Dei har gått fort desse vekene. Eg ramla også ut frå bloggen for ei og ei halv veke sidan omtrentleg.

Men desse vekene har det vore nokre vakre himlar.

Eg har fått meg eit par fødselsdagar.

Ein tur til Trondheim igjen. Der var det og vakker kveldshimmel.

Handla på Ikea har eg gjort. Fått saman både skohylla og ei hylle eg har tenkt eg skulle kjøpa på badet da eg pussa opp for maaange år sidan.

Kjende meg flink da. Over å skru og væra handy.

Dørmatter og talgljos.

Fekk også kjøpt spade for å bruka i kattesanden og eit redskap til å ta vekk flokar i floka dyrehår. Dette ikkje hos dei blå og gule.

På laurdag skulle eg ingenting, fann ut at eg kunne brenna opp emballasjen i bålpanna.

Sendte denne snappen til ungane.

Tenkte eg kunne brenne opp meir når eg først var i gong. Så fann ut eg kunne tappa vatn i bålkjelen likevel, sjøl om ungane var over fjell og blåne.

Røyk er artig.

Den enda med både kaffi og vaflar. Massiv kos. For fann ut at eg kunne gjera nytt forsøk med vaffeljernet etter eit mislykka forsøk tidlegare i sommar. Gjekk litt bedte, utan at vaflane vart ein fryd for auga. Smaka villt og godt.....med rusk på.

Og etter ei god økt med plenklipping var det godt og berre sette seg ned å sjå sola gjekk ned.

Både søndag og i dag har vore nydlege dagar. Haustdagar med sommarklær.

Slike dagar som gudane sender over oss i vakre augenblink som er ein tanke evige.

 

 

Ettermiddag

Det er torsdag. Eg har ikkje så store bestillingar.

 

Det er stille i huset. Berre eg heime. Sola glitrar gjennom bjørkene utanføre stoveglaset. Det har vore ein variert himmel, både med sol og med skyer.

Eg har hatt nokre kaffigjestar. Eg har hatt nokre telefonsamtaler. Vaska klede.

Ein dag for pusling. Eg likar pusledagar.

Det er eigentleg frykteleg mykje eg kan gå i gong med. Men kanskje ikkje dette er dagen for det.

Det lir litt langt på dag også.

Sola får bare glitre gjennom bladverket og kleda får tørke.

Eg skal unne meg freden og roa.

Berre vera her og no.

 

 

Halvveges i ferien

To veker over. To veker att. Av ferien.

Korleis har eg feriert dei siste åra?

 

Dette er den raraste ferien på lang tid, kanskje nokon gong. Eg trur året 2013 var prega av at mykje skjedde på ein krevjande måte. Så det året var ikkje dei store sprella. Året før var eg på Kreta.

Året etter tok eg med meg yngste på tur for å møte mellomste som hadde vore ute og reist på eiga hand i tre månader.  

Eg var mykje redd for henne. I tillegg hadde heile ettervinteren vore prega av vasslekkasje og renovering.

Turen gjekk til Los Angeles. Der jenta dukka opp etter ei spanande ventetid. Ho hadde feilrekna tida, og i og med ho hadde vorte fråstole telefonen halvveges på turen var det ikkje berre å ringe. Men ho kom.

Vi fekk nokre fine dagar. Der vi bevega oss rundt. Budde fleire dagar ved Venedig Beach.

Opplevde 4.juli.

Åt sushi Down Town og vitja Hollywood.

Turen gjekk attende til Noreg med mellomste på eit fly eit par timar framom oss. Plutseleg starta tårene å spruta. Nok ein reaksjon på lang tids spenning. Og å ha alle tre ungane rundt seg attende på norsk jord var frykteleg godt.

Året 2015 vart det norsk ferie og Vestlandet. Svært artig og oppleve ein landsdel eg ikkje hadde vitja før. Ferien er prega av å være forelska. Noko som var skikkeleg herleg. Sjølv om det ikkje gjekk vegen.

I fjor ferierte eg i Oslo. Og sjølv om eg var nokså prega fysisk av at noko ikkje var bra, så greidde eg å bevega meg rundt mykje, mykje meir enn kva eg hadde trudd.

I år må eg berre ta tida med ro. Og det er nok lurt, om enn litt kjedeleg. Eg får ta det att. Men eg kjenner det er godt å ikkje ha nokon andre krav enn å kjenne kroppen min sin reaksjon av det eg sprøyter inn i den.

I kveld skal eg ta mitt tredje stikk.

 

 

Opp på tur

 

Heilt ille er ingenting. Og ein liten tur vart det denne sommaren også. Ein liten og riktig så fin tur der eg aldri har vore før.

 

Vi har snakka om det nokre gong at eg skulle kome bort på hytta som eine søstera og mannen nettopp har kjøpt. Nettopp og nettopp....det viste seg at det var ni år sidan. 

Kva er det eigentleg med tida...?

Det tok meg tre timar å køyra dit, så langt var det ikkje. Og eg er svært glad i køyring med lydbok på. Men det er slik at nokre gong passar ting ikkje. Men denne gongen passa det svært bra og dra oppover.

 

Riktig fin var den og riktig fint var det der den låg. Mellom to strender. Utan innlagt vatn og straum. Som i ein grøn tunnel. Rundt omkring var strigla hytter med all komfort. Der ein tek med seg livet ein lever dagleg. Berre å skru på ein brytar-.

Denne var ei lita perle utan alt dette. Ein stad til å kvila ut i.

Eg kosa meg frå først stund.

Søster mi er glad å leika med fargar.

Mannen er glad i ting han finn.

Til saman var hytta ein liten oase av små raritetar og idyll.

Her låg eg.

Det var ikkje slik strålande sol, men ein del sol og herleg temperatur.

Vi held til ein del på den eine stranda. Eine dagen var det både frukost og lunsj her.

Her er det bilete frå ei vandring i nærområdet.

Mykje spesiell berg- og steinartar.

Dette er visst nok minne etter krigens dagar. Trebrua utover valgte vi å væra uprøvd. Den såg ikkje trygg ut.

Det å gå seg bort i fotografering er så godt.

Men eg må seia at det var riktig godt få med seg desse dagane, sjå og oppleva nye ting.

Kva er viktigaste med ferie for deg?

 

Nedtur

 

I ferien skal ein finne på mange morosame ting å sjå attende på tenkjer eg.

Men så må eg revurdera og akseptera, noko som ikkje er like enkelt.

For det første er ferien min sein. Men det har den vore begge dei siste to åra.

Ho som kan passe hunden om eg skal bort, reiser sjølv snart bort. Eg har ein nokså stor restskatt som eg har bestemt meg for å ta på strak arm.

Så berre dette forkludrar det å finne på så store sprell.

 

Men eg har nærområdet og eg har mykje eg kan finna på i heimen har eg tenkt.

Det er berre det at eg har ein faktor til. Eg har nettopp starta med medisinering som eg skreiv om her. Den var greitt og starta med i ferien, slik at eg kunne ha ro i rundt korleis kroppen min reagerte.

Etter første injeksjon gjekk det heilt fantastisk. Berre småkvalm, men alle vondter forsvann. Opplevde meg dansande ved kjøkkenbenken etter musikk. Det var lenge sidan det.

Og energien helt seg fram til eit par dagar før neste innsett. Ein fantastisk oppleving av å kunne gjera og fungera.

Var spent på måndagskvelden. Tok det mot natta, slika eg kunne sova meg bort frå kvalmen og svimmelheita eg opplevde sist gong. Håpa på ein ny fin opptur.

Men denne gongen vart det ikkje slik. Planane om plenklipping i går forsvann i frostrier og søvn. I natt har eg sove i mest 10 timar. Eg er ikkje i form denne gongen.

Så slik sett er det bra eg ikkje skal mykje og mest ikkje noko i denne ferien. Bra eg ikkje har nokon planer, eller at eg la vekk dei eg hadde.

Det er ørlite grann stussleg.

Men fornufta mi ser det ikkje kan være på nokon annan måte denne gongen.

Så eg får berre nyta dei forskjellege himlane frå min eigen terrasse.

Valsøya og fortid

 

I dag har bilen vore mil-slukar, ein tur ut på hjul med den glade gjengen ein har.

 

Etter ei svært roleg helg med bøttevis meg regn, var det dagen for litt meir aktivitet. Eg hadde lova foreldra mine nokre turar gjennom ferien min.

I dag var det ein dagen for tur, kaldt i lufta - men med flekkar av sol. Ein heilt ideell dag for biltur.

Vegen gjekk til ein nabokommune, men for å koma dit måtte vi både inn og ut over fylkesgrenser. Målet var Valsøya i Halsa kommune. Der har dei ein restaurant vi har vore på nokre gong før, og som har god mat. Staden heter Valsøytunet. Verdt ei vitjing vil eg påstå.

Vi vart einige om å køyra oss ein lengre tur etter maten.

Mormor mi hadde ei syster som vart buande med familie ikkje så langt unna. Så vi køyrde framom der og forsette bilturen i ein fantastisk idyll. I og med at vegane var fryktleg smale, vart det ikkje teke bilete under køyreturen.

Men vil dela nokre bilete frå der tanta til mor budde, der mor var på vitjing mang ein gong i barndom og ungdom.

Tanta til mor, syster til mormor mi, er borte for rundt eit kvart hundreår sidan. Eg trur neste generasjon omtrentleg er det også. Dagens eigar pussar opp. Det som ein gong var ein stad for livsgrunnlag er i dag for feriar. Etter dagens standard.

Men eg deler litt av den gamle tida.

 

Utskjeringane over inngangspartiet.

Eit gamalt fjøs som skogen mest gøymer.

Dette biletet synes eg vart litt hemmeleg. Det gamle huset, det gamle treet og det kvite håret som vitnar om alderdom.

Både mor og far kosa seg skikkeleg, slik menneske gjer når dei ikkje er så mobile som dei ein gong var.

Det gamle rosentreet, som lukta som roser skal.

Og så den fantastiske utsikta.

 

Heime igjen. Også med fin utsikt til fjorden som min heim står ved.

Da kan natta få koma.

 

Vil tru dagen din også har vore fin -.

 

Testing av kamera og slikt

 

I går var det handledag med mor på programmet. Og eg fekk testa kameraet på mobilen.

 

Handleturen skal eg ikkje dvela mykje ved. Anna enn at matbutikk midt på ein fredag er til å køyra seg fast i alle dei andre korgene som er på vandring mellom hyllene. Spesielt når dei stopper opp i smale passasjer for å snakke med andre dei møter. Korgene altså....... Nei da, førarane av dei.

Eg tok store rundar, så fekk litt trening med utannamanøvering der det hadde proppa seg til.

 

Men heime hos mor og far fekk eg fotolyst.

Først var det krukkene med blomster.

Den gule buskmuren.

Mor sto der og blomstra også.

Krukke på bord.

Hagegongen.

Og ikkje minst utsikta.

Far i stolen sin.

Etter middag og kaffi ville han ta seg ein tur ut. Eg venta til han var attende. Så da eg endeleg køyrde heim var klokka såpass mange at sola var gått ned. Sjøen var dørgande stille og djup i fargane. Da eg kom til brua som knytar øya eg voks opp med til eit par andre øyar før fastlandet måtte eg........

UT.........

........ for å ta bilete........

Stoppa ved ein rasteplass.

Her ligg eit gamalt naust litt slik døkt i ei skumring så vidt hadde starta.

Måtte attende på brua.

Det å mest henge i lufta for å ta bilete er luftig med litt sug i magen. Tenk om eg mista mobilen....at den spratt i ein boge opp i lufta og ned i djupet.....

Men det gjekk bra.

Ei lita grend, her ser eg huset som mormora mi budde i ein gong på tidleg nittenhundretal. Der søyleaspene står. Til høgre ligg barneskulen eg gjekk på.

Og her ser vi innover dit ho busette seg med morfar, enno er vi på tidleg nittenhundretal......trur det var 1919 dei gifta seg.

Mjosundet.

Og der alle dei seks borna busette seg med sin familie. Og eg fekk veksa opp med alle syskenborna på seksti og syttitalet.

 

Og her er utsikta andre vegen ut mot havet.

 

Etterpå gjekk turen heim til meg sjølv. For eg bur i dag der far kom frå. På garden han vaks opp på, og som eg kjøpte etter eg flytta attende hit.

 

Så tok eg ei lang natt. For eg har ein laurdag utan noko plan. Anna enn ro, rydding og nyting. Og så har eg lyst ut for å ta fleire bilete....men i dag er dagen for dei store regnskyll.

 

Korleis er dagen din i dag?

 

 

Å kjøpe, har kjøpt

For tida må eg passa på økonomien, for herr Restskatt kom på vitjing og eg må betjene han.

 

Men så har eg ferie, og noko må ein få og noko anna må ein absolutt få.

Da eg var i Trondheim gjekk turen innom Ikea.

Eg trong ljos. Og eg trong nye dørmatter.

Det vart både bordlampe, arbeidsljos, te-ljos og serviettar. Eg fann og ei slik plate til å leggje under skohylla. Eigentleg hadde eg eit ynskje om ny skohylle, men det får venta litt.

Bilete teke frå Ikea sin nettside.

 

Vi åt frukosten der. Det var nokså stille og roleg der så tidleg på dagen.

 

Etterpå dro vi ned til byen. Da sto noko viktig på tapeten. Noko av det viktigaste verktøyet vi har i dag.

Mobilen!

Både mellomste og eg måtte ha nye.

Min gamle iPhone 4S var ikkje laga til alle appene eg brukar. Så da skjermen knustest var tida komen.

Det vart ein iPhone7.

Google

 

Første bilete vart teke på Solsiden. Av ein intetanende forbipasserande.

Da eg kom heim til jentene, tok eg bilete av dei mest fotograferte på denne bloggen.

Og eg trur det stemte, at desse bileta er mykje betre enn dei gamle.

Stor skjerm har den også.

 

Så med betre ljos i stova og ny mobil, må eg seia at situasjonen ikkje er så verst.

 

Er mobilen viktig for deg?

 

METEX

 

Så er eg i gong. Med det eg kanskje må halda på med resten av livet, seier dei.

 

 

Eg er i gong med behandling av det som dei fann ut feilar meg; revmatoid artritt.

 

Det har vore mange vitjingar til lege. Våren for over to år sidan starta alt å bli verre. Etter det har det berre gått vegen til dårlegare.

 

Sist torsdag greidde eg ikkje løfta ei bok av vanleg tyngde med venstrehanda. Ein vert nokså oppgjeve av slikt, at kroppen sviktar meir og meir. Og så klart vert ein svært lei av smertene som følgjer med.

 

Det er mange som har det langt, langt verre - så klar over det.

 

Men kan eg greie å fungera rimeleg greitt er det eit stort ynskje.

Eg henta medisinane.

Metex.

Den skal ta ned mitt eige immunforsvar slik at eg ikkje går til angrep på meg sjølv.

 

Dette skal ta ein gong i veka. Det inneheld ein liten dose cellegift. Noko som eg syntest virka særleg ille. Hadde ein reaksjon på dette, starta å gråte. Skjønte eg hadde ein psykisk reaksjon på det eg skulle i gong med, så da fann eg ut det berre var å køyra i gong. Ikkje noko å venta med....psyken min er grei å snakka med den.

Etter eg sette pennen vart eg svimmel, fjern og småkvalm. Men vert det ikkje verre skal dette gå godt slik. Det sto ein del om bivirkningar.

Frykteleg mange som går på dette og får hjelp. Som greier fungera.

 

I dag er det tre dagar sidan eg starta.

Dei sa det kunne ta opp mot fleire månadar før eg kjende nokon effekt.

I dag kjenner eg meg energisk, eg fyk opp og ned frå stolane. Heng klede, løftar ting og vaskar unna. Tenk om eg allereie er betre.......

 

Eg trur det eg.

 

 

Feiring

 

Ein dag ramla det inn ein ny gruppechat. Kjæresten til eldstemann hadde lyst til å overraske.

 

Ho bad oss saman på ein nyopna restaurant som serverte taco og kokken var frå Mexico; Taqueros Taco & Tequila. Kan absolutt anbefale den, den ligg i Mellomveien i Trondheim.

Han som fylte år hadde inga aning om dette. Så han vart både overraska og glad.

"Men kor kjem du i frå" spurte han meg.

Før det gjekk opp for han kva dette var.

Maten smaka. Nette, små porsjoner. Eg for min del vart fint mett.

Etterpå gjekk vi heim til dei. Eg har skrevet om Svartlamon før, ei verd for seg sjølv.

Det blomstra både utanom og innafor stakittgjerda.

Her kjem yngste i prat med ei triveleg dame som fortel kva ho bruka og gjødsla med, og at kapers kjem frå blomkarse.

Dette er eit område der bebuarane plantar grønsaker.

Her er det nye hus som vert bygd, men alt materialet er gjenbruk.

Det er mykje idyll.

Vi drakk kaffi og åt kake, og så song vi fødselsdagssongen som seg hør og bør.

Og her kjem nokre bilete frå heimturen.

 

Danse med katt

Fritid, eva, reiser, impuls, eventyr

...... F-E-R-I-E!!!!!! Jaaaaa!

 

Da er den i gong. Med min ferie på tampen av sommaren. Heile fire veker.

Det kjennes som ei eve.

Det regna da eg kom heim. Men kva hadde det å seia?

I glede tok eg meg ein dans med sjefskatta.

Men å sette seg ned på terrassen var for vått og rått.

Eg såg utover og drøymde om ting eg kunne gjera. Heime.

 

Dagen fekk nokre arbeidstimar; på museum og innom kontoret.

 

No til slutt har eg henta yngste i sentrum. Ho var med både på eit oppdrag og fekk treft venner og falt av rullebrettet sitt. Mellomste som hadde feira bryllaup i Oslo, hadde ikkje kome seg heim. Problem med mobil og mista bankkort. Og i morgon fyller min eldste 26 år.

Ein er i verda om ein har ferie. Og ute står seks korger bringebær som eg henta no. Det blir vel bringebærsyltetøy.

Trur eg.

Men no skal eg ta meg av mi slitne, småskadde. Finne fram mat.

 

Og så spekulerer eg på om eg greier å skriva blogg kvardag i ferien.

God natt, både frå meg og mi dansande katt!

 

 

 

Vegen fram til mor

 

Ei åtvaring!! Er du gravid vil eg helst ikkje du les dette!

 

 

Midt på kjøkkengolvet sto ho. Da ho kjente det. Som ei boble som brast.

 

Ho hadde vakna seint og kjende seg tung.

Uopplagt.

Dei hadde vore ute kvelden før. Ho var skikkeleg sur før ho gjekk ut.

Kleda passa ikkje lengre. Magen var for stor. Ho kjende seg stor og klumpete. Stygg!

Dei skulle ut å eta.

 

Etterpå hadde det gått greitt. Da dei kom heim seint på kvelden hadde dei elska.

 

No sto ho der på kjøkengolvet.

Da ho fekk sett ned i trusa var det blod. Mykje blod.

Ho ringte sjukehuset; kom så får vi sjå sa dei.

Dei roa henne ned da ho kom, dette går nok bra sa dei.

 

Så låg ho der, med føtene i bøylane. Ho såg ansiktet på dei to som skulle undersøkje.

Plutseleg forandra dei avslappa ansikta seg, munnane opna seg og alt det avslappa var borte.

Det var opning og fosterhinna med to små føter hadde syntest.

 

I tre døgn låg ho i seng, utan å få stå opp. Så kom dei å sa at ho måtte stå opp. Ho kunne ikkje liggja i ei seng i dei månadene som var att.

 

Det å gå på do igjen var eit mareritt. Å tømme tarmane naturstridig. Ho sveita redsel.

 

Da det hadde gått ei lita veke starta riene. Dei var prøvd å stoppa. Riene stoppa til slutt, men da var det kome for langt. Dei måtte dra den vesle guten ut. Han var heilt perfekt utanom merka av å bli drege ut.

Men så alt, alt for ung til å få livet.

 

 

Sorga har djupe daler. Ned i der dei var djupast vart det mang ein tur. Ho kom opp igjen kvar gong. Det var også ei frigjering i sorga, i alle tårane. Noko ein måtte gjennom.

 

 

"Vil de ha ei gravfred eller fellesgrav" spurte sosionomen.

 

Eit umogleg spørsmål. Men tanken på  ei lita kiste og folk samla, var barbarisk, som å dvele i det verste.

Ei natt hadde ho ein draum. Ho sto høgt oppe på ein trappeavsats og såg ned på tre graver med små, kvite barn i.

Det tolka ho som fellesgrav. Dei gravla tre og tre i fellesgrava.

 

Før dei vart utskrivne frå sjukehuset vakna dei ein morgon til ei kvit, frossa verd. Det lukta vinter. Det var så riktig.

 

 

Da våren kom banka eit nytt lite liv i henne. Magen kom før, men denne gongen vart ho ikkje sur for at dei vanlege kleda ikkje passa.

Tida passerte da den vesle guten vart født. Vekene var viktige og vart tald på nytt og på nytt.

Ei helg ut på sommaren var dei i bryllaup. Natta etter drøymde ho at brudgommen, som var lege, hadde akkurat dei same kjenslene som henne. Da måtte det væra greit.....

Ho vakna.

Ho kunne ikkje lengre flykta frå knipa i magen. Det var rier ho kjende.

 

På sjukehuset vart det sett i gong drypp for å stoppa dei. Til slutt låg ho og hoppa i senga, som ho låg på ein motorbåt. Da sjukesøstrene ville ta dryppet av henne ville ho ikkje. Hennar hjarte og puls var underordna.

 

 

Verdas minste skrik fylte rommet. Som ein leike ein trykkjer på. Denne gongen vart ho ikkje spurt om ho ville halde det vesle barnet. Det vart plassert på brystet hennar. Den alt for vesle jenta førte tommelen sin opp til munnen. Oppe i hovudet såg ho pulsen hennar. Det banka.

Lenge.

Ved sidan satt han som skulle bli far og gråt. Det var godt han tok seg av det. Ho kunne gråte etterpå, men først måtte ho ta med seg det ho kunne.

 

Dagane etter kunne ho få jenta inn når ho bad om det. Ho kunne visa ho fram. Vise fram det ho hadde å vise fram. Det var så lite og det var så stort.

Ho hadde ei kjensle av å være eit lite barn som hadde fått straff for noko ho ikkje forsto.

 

Foreldra hennar var der i sorg, det vart ikkje barnebarn denne gongen heller.

 

 

Eit år etter mest på dagen, var dei der igjen. Denne gongen i GLEDE.

 

Mellom kvart svangerskap gjekk det akkurat det legane anbefalte som eit minimum, tre månader.

Ho var lagt inn til observasjon i fleire veker før ho mista første gongen. Etter tre månader fekk ho koma ut og heim, først på permisjon. Ho hadde vent seg så på institusjonslivet at ho visst ikkje kva ho skulle velja på brødskiva.

 

Og å sitja midt i ei blomstereng på Jonsok, med magen struttande mot sola var meir enn fantastisk.

 

Ein augustkveld rann vatnet nedover føtene. Ho fekk beskjed om å leggja seg ned, for hovudet på han inne imagen hadde ikkje festa seg på siste kontroll. Det vart sendt ein ambulanse. Ho gjekk mest i sjokk, ho skulle gjennom ein fødsel igjen.

 

Så låg guten på magen hennar og såg ut som han var køyrd over av ein traktor. Omsorgsevna var på plass, men augo såg det dei såg.

Eit døgn etter kom den store morskjensla som ei båre over henne. Dei sto der i natta med han i armane og sa dei måtte ta han opp på barneavdelinga. Det var nokre verdiar -. Dei hadde teke på han ei lue. Hennar vakre, vesle gut.

 

Så opphalde varte lengre. Etter tre døgn med å pumpe seg og sitje framom ei kuvøse greidde ho ikkje meir. Ho stakk av, bort frå alt og heim.

Det var vanleg fekk ho høyra, at ein kunne få ein nedtur etter tre døgn.

 

Men så kom dagen. Ho kunne kle på den vesle guten kleda ho hadde plukka ut med omhug. Ta på han huva, jakka og labbane ho hadde strikka. Få festa bagen til vogna bak i bilen med alle den sikkerheit som trongst.

 

Endeleg kunne dei reisa heim med eit lite barn og få lov til å være foreldre. Og ho fekk starta rolla som mor.

 

 

Les mer i arkivet » Oktober 2017 » September 2017 » August 2017
BforB

BforB

59, Kristiansund

Søtt eller salt? Her kan du finne ingenting og alt. Er glade i tankar. Og i det livet byr. På godt og vondt. Det er lære i det meste. Eg bor i ein liten kommune nord for Kristiansund, men fordi ikkje så mange bloggar der velger eg å føre opp byen som min heimplass.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

Lenker

hits