Den siste før det startar

 

Fredagen er godt i gong. Med hybelkaninar i krærne, men likevel ei kjensle av kontroll.

 

Eg vakna forbausande tidleg. Den store kongroa i taket var gått i skjul. Trur den har krabba inn gjennom det opne vindauga på badet, og at den eigentlege heimen hennar er skogen.

Det lukta stramt av skoa som låg til tørk, på baderomsgolvet, etter ein tur for å sjå om det var vatn i brønnane i regnet. Vi har dårleg med vatn og dårleg vatn, så vi har starta ei vaktordning framover. 

Eg har starta å kjøpe vatn.

 

Men det var for tidleg. - Å stå opp. Eg hadde lånt meg ei bok på biblioteket om baking. Om å baka brød med mindre gjær og lengre heving. Derfor var det seint før eg la meg for eg starta å baka for seint.

Så eg la meg igjen.

Da eg vakna eit par timar seinare var dagen godt i gong og klokka viste halv ti. Vekta viste to kilo minus på ei veke.

Det er for mykje på for kort tid.

Eg er i gong med å motvirke alle plagar med nebb og klør.

 

Maten min er prega av det eg les og å ville få ein friskare kropp. Så frukosten min inneheldt ein reinsande juice og rundstykka med mindre gjær. Begge deler smakar kjempegodt.

Eg er i gong og det er bra og eg er glad.

 

I kveld kjem mellomste og eldste heim. Eg har ein ciabattabrød-deig til heving. Med lite gjær. Vi må kosa oss. Har sett på oppskrifter av sunt snacks. Men innser at eg rekk ikkje så mykje i timane eg har til bruk. Kampen mot kaninane må takast først. -Hybelkaninane.

 

Det regnar, så planane om måling i helga står i fare for å regna vekk ser eg. Men ikkje noko er gale utan at det er bra for noko. Det blir vatten i brønnane som vil seia vatten i kranane. Og da får ein dusja, som er bra for velværet og hygiena. Men drikkevatnet fortset eg å kjøpa. Enn så lenge.

 

Dette er siste feriedagen min. Og eg ta med meg det eg har starta på inn i framtida. For framtida.

 

 

Enn om dei kjenner det.....

 

I dag les eg blogg, eg må til med noko anna..... Men ein kan få idear. Og eg fekk lyst til å fortelje -.

 

Eg kom på ein episode da eg las Karidansen sitt innlegg her. Om slikt som ikkje er direkte til å forstå ut i frå vår naturvitskapelege kultur og tankegong.

 

For mange år sidan, medan eg budde i Oslo, fekk eg eingong ein ide.

Eg har alltid likt å overraske.

Faren min har fødselsdag i slutten av januar så eg fekk ei intens lyst til å reise oppover for å overraske han og resten av familien. Det var ingen rund dag og eg hadde ikkje det for vane å gjera slikt. Eg hadde aldri gjort det før.

Dette opptok hjernen min slik at eg til og med drøymde om det. Eg hugsa eg tenkte at det ville bli oppfatta, fordi eg tenkte så mykje på det -.

Flybillett vart bestilt..... ein kostnad for ein student. Ikkje gjekk det buss heilt fram heller. Så dei siste åtte, ni kilometra måtte eg gå. Det var mørkt, barfrost og det susa i furuskogen. Eg var ikkje av dei modige og skvatt skikkeleg da det kom ein joggar og sprang forbi meg der i mørket.

 

Da eg endeleg kom fram gjekk eg opp på terrassen og såg inn i stova. Der såg eg familien min i aktivitet. Eg knakka på vindauge. Den første som fikk augo på meg skvatt skikkeleg og vart heilt kvit i ansiktet.

Men mor vart ikkje overraska.

Ho hadde heile dagen hatt i tankane at eg kom heim. Ho hadde stoppa seg sjølv kvar gong tanken kom, med at så klart kom ikkje eg. Men så var tanken der att.

Eg bruka berre reise heim til, jul, påske og sommarferien.

 

Ho hadde teke opp tanken min og kjend på seg at eg kom heim utan at det var nokon logikk i det. Utanom tankeoverføring.

 

Har du opplevd slikt?

 

 

Kaptein Vom

 

Bomelom og alt godt til dagane som kom, kjem og for. Eit mindre sjarmerande innlegg....

 

 

Det er ikkje godt når kroppen på ein måte seier stopp. Når mykje av det ein skal gjera luggar i vondtar. Vi opplever det dei fleste av oss. Etter som åra går -.

 

For å seia det med ein gong, eg synest kroppen skal virke og at eg synest slike plager et uinteressant og kjedeleg. Så eg må orsaka innlegget mitt.

 

Men likevel, det er og kjedeleg når kroppen ikkje er med på det ein vil......så ein fortset å gå til lege.

 

For eg vil virke. Helst godt.

 

Med meg vart kroppen uvenner med etter eg fekk barna. I ein periode var det ei dagsreise å kome seg ned dei to etasjane til vaskemaskina. I dag trur eg det kan samanheng med at eg køyrde eit hardt løp for å få barn, med to seinabortar før eg lukkast med å bli mor - på kort tid - hadde nok sin pris.

Eg tålte mest ikkje eit pikk bort i meg før det var vondta og la på meg utrulege mange kilo. Vart etter kvart diagnostisert med fibromyalgi.

 

Etter nokre år sa eg opp diagnosen.

 

Da eg var i Oslo nettopp fann eg ut at eg måtte avgrensa kva eg gjorde og kor mange eg trefte. Eg fann og ut at i denne tilstanden måtte eg seia nei til ein date - ei problemstilling som utruleg nok dukka opp.

Og eg greidde å detta......"som ein potetsekk" sa ein som vart vitne til eit av dei tre falla i veka som gjekk. Eg slo meg ikkje nemneverdig, og det førte til skikkeleg latterbrøl og latter er ikkje bortkasta.

Men grunnen til falla er at eg har såpass stivleik i kroppen at eg ikkje greier å ta meg igjen.

 

No har eg ei lita smørbrødliste av lite alvorlege tilstander på "sjukdoms" lista mi. Og dei bør være handterlege. Noko må eg nok akseptera fordi eg ikkje er tjue lengre.

 

Bilder lån tfra Google

Den nyaste og mest vittige er at eg har noko som gamle menn får og som Kaptein Vom hadde store problem med......podegra......det vil seia; eg har for mykje urinsyre i blodet....og det kan føre til urinsyregikt. Det held eigentleg med den slitasjegikta eg allerede har fått påvist.......

 


 

 

Og akkurat dette har eg lest meg til eg kan gjera noko med, med kva eg puttar i munnen......så eigentleg var dette ei gåvepakke; Det er ikkje alvorleg, men det kan føre til mykje ubehag.

Så eg opplever det som eit utropsteng for helsa. No eg ta dei kloke val. Og det er bra. Bra for ALT!

 

"Ein kan vel ikkje sjå bort frå at du har fibromyalgi" sa legen sist......så eg tenkte ok.....ta det med da, men det er eg som må gjera noko med dette.

 

Da eg reiste på ferie tok eg med meg to bøker; Sjarmen med tarmen og Kollektivt selvmord.......synest denne oppløfta litteraturen var urkomisk.

 

 

Har nokon erfaring med Kaptein Vom......las du denne teikneserien?

Eller har du erfaring med for mykje urinsyre i kroppen og kva gjer du eventuelt for å motvirka?

 

 

Rundt, blått og raudt

Fri, frank og fredeleg. Sommar, seint og strålande. Mest utan sol. Ein dag i august. Ein dag i ferien.

 

Siste veke er i gong. Siste ferieveka mi. Denne som berre skal få lov til å skli stille og roleg over i hausten.

Vakne og ikkje skulle noko er sååå godt. Nedover fjellsidene hang grå skyer, men pytt - det hadde ingenting å seia. Eg fekk sett i gong nokre vaskemaskiner og fortsette med rydding. For tenk det, etter eg kom heim har eg sortert og rydda slik eg har tenkt lenge. For eg her meir energi. Eg har det.

Kanskje eg skal sjå etter kantarell tenkte eg. Men området det var var innramma av gjerde, der det gjekk store firbeinte. I steden fann eg tyttebær. Ikke så mykje, men litt.

Sveiten rann og konsentrerte meg for ikkje få eit uheldig steg. Det gjekk bra og eg kom meg heim med den velsle fangsten.

Da eg skulle finne ut middagen fann eg ut at dette kanskje var dagen for pannekake.

Så da bar det opp i skogen igjen....etter blåbær. Eg fekk denne kjensla av å væra barn på oppdagingstur.

Middagen smaka. Den smaka barndom og sommar.

Ferie er herleg.

 

 

Ei vakker veke

 

Eg elskar. Eg kvila i min elska sin famn. Eg kjende i mitt hjarta hans namn. Ei veke eg fekk og den deler eg vekk.

 

For her kjem bileta, og dei er mange. Når ein har det bra ein ta bilete.

Mest ei veke har eg bruk i byen i mitt hjarta. Byen eg er mest glad i. Det vart mange bilete som eg vil dela nokre av med dykk. Tøyen, Ekeberg parken, Hovedøya og Sørenga.

Kaffe på Sukkerbiten eller Nord. Pizza på Postkontoret. Ikkje alt er det bilete av, men vakkert har eg hatt det.


Nedover Østerdalen med korga i fanget.

Så på plass. Latter på verandaen.

Ekebergparken. Sol over fjorden.

Inn og opp i parken. Natur.....og....

.........kunst.....skulpturar.

Lys og skygge. Flaks at venninna mi og eg har like stor glede av å fange dette i foto.

Lyssetting.

Hovedøya, glitteret i sjøen.

Kjenne varmen av sola, høyre lyden av båra.

Ruinane etter klosteret på øya.

Kafeen var stengt da vi reiste attende.

Forsvar i gammel og ny tid.

I hamn.

Sola fargelegg himmelen over Eneberghaugen og Oslo.


Spagetti bolognese og ein fantastisk god raudvin.


Operaen

Byggeaktivitet

Syklar til bruk for dei som vil.





Sørenga, ein ny bydel.


Skulpturer framom Barcode.

På tur går vi forbi denne, mellom Jernbanetorget og Grønland.

Solglitter over Sørenga.

Sjøbadet

Sola går ned etter nok ein varm og nydeleg dag.








Likevel; borte bra, men heime best. Ein gong var byen min boplass, over eit tiår av mitt liv. Mykje har skjedd sidan da, men svært artig å sjå det som kjem, det som er nytt. Eg elskar Oslo som den var og som den er. Men no bor eg langt utpå landsbygda, alt har sine kvalitetar.

Ja takk, litt av alt.

 

 

58 VS 58

 

Det er ein tysdag. Skal eg prøve igjen i dag, tenkjer eg, å skriva eit blogginnlegg........

For eg har starta nokon utan at dei blir posta.

 

For tida trivest eg godt med å gjera ingenting. Og da meiner eg ingenting. Å flyta rundt utan tid har vore fantastisk. For ei stund.

Men eg veit det nærmar seg, at eg må ta tak. Må ta tak på eit anna vis enn eg nokon gong har gjort. Det store spranget.......kan ein seia.

Eg summerer og trekkjer i frå. Alle val og alt som har skjedd.

Født i 58 og 58 i år.

I går var eg hos legen. Alle prøvar var bra og det er bra. Nær som ein. Den fortalte meg at det startar å hasta. For ein er ikkje 85 når ein er født i 58.

Og så må eg visst berre akseptera ein gamal diagnose som eg sa opp for mange år sidan. Eigentleg er diagnosar underordna, men eg må til å være snill mot meg sjølv.

Mykje snillare enn eg er og som eg har lært.

Hovudet mitt har det nokså bra det, men kroppen slit. Viljen din er sterkare enn kroppen sa ein for ikkje så lenge sia.

Så når hausten er i gong må eg også være i gong. - Med ikkje å strekka og villa så mykje, anna enn å ha det bra. Gjera slikt som er godt for meg. Eg kjem ikkje til å gløyme alle dei andre, men kanskje må eg ikkje setja dei først alltid. Eg må avlære ein godt innarbeidd lærdom.

 

Sola skin inn i mellom regnskurene. Eg skal snart setja meg på eit tog. For eg har ferie og da skal ein liksom reisa bort. Da gjer eg det, fordi eg trur eg har godt av det. Og det skal bli en fin tur, sjølv om eg mest må seie at eg hatar å pakke.

Eg er på veg til noko anna. Kjenner eg gle meg til at eg har fått det enno meir til -. Starten på blogginga for tre bloggar og mange år sidan, for å finne ut kva som var feil. Spegla livet mitt i orda. Da det var ingenting igjen til meg sjølv anna enn pisken. Dess fortare eg sprang desto verre vart det. Det har skjedd mykje sia da, det har vore ei stor reise alt i alt.

På toget ska eg tenkje enno meir på den reisa og ikkje minst reisa vidare. Eg må igjen let den kreative pulsen få plass....det  gjer den ikkje i mellom permar for A4 format. Og ikkje minst skal eg nyta inntrykka gjennom togvindauge og til og med at eg må skifta tog på Hamar.

Eg og meg og alt slikt

 

Om det har vore stilt frå meg ei stund, så har eg tenkt mange innlegg....men dei visest ikkje dei.

 

Og eg tenkjer mange tankar om kva og korleis... På alle desse dagane som rasar i forvilla fart gjennomtilvære. Eg trur eg kjeder meg for lite. Eg må kjede meg meir, tenkjer eg medan yngste tek snapchatt og den eldre leikar fjortis.

For det er dette som er livet, det eg spring i gjennom.

I full fart.

Både da eg var lita og da eg var fjortis ville eg oppleva. Oppleva mykje. Det skjedde alt for lite.

Etter eg fekk meir val over livet mitt sette eg det på full styrke. Og eg sprang. Eg sprang etter bussar, trikkar, gutar, etter tida og etter viktigheita. For eg trudde det var å ha fulle avtalebøker.

Eg vart fanga inn i det travle. Så forsvann energien bit for bit, så i dag er eg så heldig å oppleva at det skal lite til. - Før at det er travelt. - For at eg er for sliten. Dei siste vekene har det vore mykje.

Ikkje at det er ille. Det er mykje ein opplever. Det blir turar på sjøen....som er aldeles herleg. Til å med oppleve ei flytande namnesøster.

Det er mykje fint. Men for travelt.

Snart har eg ferie. Ein feire som eg ikkje vil ha planer i, men som eg skjønar eg må få avstand til alt eg balar med i kvardagen. Så eg har bestilt togbillett. Samtidleg har eg ei kjensle av at det blir jafsa store bitar av den ferien.

Kanskje er løysninga rett og slett at eg må gjera meir for å føla at eg gjer mindre. Heilt greitt om denne var litt ut av samanheng......eg skjønar meg sjølv. Til ein viss grad i alle fall.

I går var det den store flyttedagen. Eg vakna tidleg. Korleis skulle eg leggja opp løpet, tenkte eg. Regna det vart madrassar våte. Det vart regn, og den eine madrassen vart våt.

Korleis skulle eg køyre......for eg er skikkeleg dårleg på å rygge med tilhengar. Den er liten, og mange fortel meg det er verre å rygge med ein liten ein. Det tru eg på. Men den er lett å hekta av. Så alt gjekk bra. Sjølv om vegane fram dit dei skulle flytta var ekstrem smale og krunglete, og til slutt ein liten gardsplass med ein smal port. Begge jentene gle seg vilt til å bo saman. Fekk flytta mellomste frå Møllenberg, der alle einvegskøyrde gatene vart breie i samanlikning med dit dei busette seg.

Vi vart svoltne og trong mat. Eldstemann, mellomste og yngste.

I dag har eg nokre fritimar før eg må gjera slikt eg må få unna før ferien. Denne gongen skal eg koma i mål, ingen ferie på overtid.

Men med ungdommar som veks ut, eit løp som ikkje står i samsvar med ressursane, med for lite plass i både klede og tid, med sterk påminning om at livet ikkje er evig.........ja.....så tru eg må gjera noko, gjera noko med kursen. Og eg må greie å gje meg meir plass i mi eiga tid.

 

 

Ein dag som i dag

 

Denne dagen, den eine dagen i året. Da teljaren liksom seier "klikk" også kjem eit nytt tal opp.

 

Det regna friskt da eg vakna. På dagen min. Eg drog dyna over meg, men sovna ikkje. Så eg sto opp. Spekulerte på om det var no eg vart vaksen. På badet hang ein lapp.

Eg snudde den.

Godt med slike vakre ord på ein dag ein kan treffa på å bli ei aning emosjonell.

Plana er å grilla. Mange grønsaker og litt anna. Eg skal også laga ei iskake. Vi blir ikkje mange. Berre litt familie.

Eg opnar pc'n, på fb dukkar det opp gratulasjonar. Går inn på bloggen. Der ligg det ei melding, frå Frodith.......om at det står noko på sida hennar.

Og der inne har ho laga eit så koseleg innlegg fordi eg har fødselsdag. Eg blir rørt, glad og får litt lyst til å gøyma meg......noko med alt fokuset på meg.

TAKK Frodith.

Du imponerer meg med alt du greier og får med deg <3.

No skal eg straks til å ordne opp til dagen. Men først skal yngste og eg eta frukost. Laks og eggerøre. Det skal bli godt.

Ynskjer ein riktig fin dag til deg som les.

 

 

Feil side

Kva veit du om elektrisk rullestol? Ein slik innretning som hjelper folk som ikkje har føtene å lita på, til å koma seg framover.

 

Eg tenkjer ikkje teknisk, men korleis den skal brukast i trafikken. For dette er nok lite kjend. Dette er ein innretning med hjul på. Og den går av seg sjølv, for den er elektrisk.

 

Kor trur du denne stolen skal være når personen som brukar den skal ut i trafikkert område?

- Ein veg der gåande og bilistar deler vegen. Det finnest mange vegar i land vårt som ikkje har fortau og sykkelbane.

 

Eg har fleire familiemedlemmar som bruka elektrisk rullestol. Og dei fortel om det same. Om skarpe blikk og til og med tilsnakk når dei kjem. For folk meiner dei er på feil side av vegen.

Ein som kjem i elektrisk rullestol er å forstå som gåande. Når dei køyrer etter vegen skal dei køyra på venstre side av vegbanen som ein gåande. Dei er ikkje syklande eller køyrande. Så bilane som kjem i mot vil få ein elektrisk rullestol i same vegbane som dei sjølve er i.

I Trafikkreglene §1Definisjoner, punkt 1, under bokstaven l står det:

Rullestol: Innretning, med 3 eller flere hjul og/eller belter, som er særskilt konstruert for forflytning av en person med redusert gangevne. Innretningen må ha egenvekt ikke over 250 kg (inklusiv eventuelle batterier), lengde ikke over 180 cm og bredde ikke over 80 cm. Dersom innretningen er motordrevet, må den være konstruert for en hastighet som ikke overstiger 10 km/t. Slik innretning anses ikke som kjøretøy etter vegtrafikkloven § 2.

I §2 Anvendelsesområde, fravikelse av vegtrafikkbestemmelser m.v. , punkt 3

3.  Som gående regnes også den som

a)  går på ski eller rulleski,

b)  fører rullestol eller sparkstøtting eller aker kjelke,

c)  Leier sykkel eller moped, triller barnevogn eller bruker lekekjøretøy.


Frå google

Dette er det nok alt for lite kunnskap om. Så eg vil prøva å kringkaste dette.  Ingen har lyst til å køyre på nokon. Attom ein sving kan det væra nokon som er ute å trillar ei barnevogn, det kan være eit dyr, ein gåande eller ein som må bruka elektrisk rullestol for å koma seg fram.....

Vær observant og ikkje køyr så du skadar nokon.

Og ein som kjem i ein elektrisk rullestol på venstre side av vegen er på riktig side. Han er gåande!

Hugs det!

 

 

Det er mykje som er bra

 

Ein ny vakker dag i ferielandet Noreg. Med vakkert solglitter i sjøen.

 

I går hadde eg ein fridag, utan at den var plagsam fri.

Eg hadde dagen med sjåføroppdrag. Køyring av yngste til og frå sommararbeid. Tømming av ein tilhengar for foreldra mine. Den sto i ein bakke, så den starta å trilla og køyrde seg fast mot bilen. Dette laga merke i lakken. Så drøymen i natt om at bilen køyrde inn i ein garasje inn i ein annan bil hadde ein touch av det verkelege.

Eg må finna noko å dekke over med, så det ikkje startar å ruste. Ikkje noko artig på ein til da ripe- og bulkfri bil.

Ikkje er eg flink på å rygga tilhengar heller. Og desse mennene på søppeltømminga kan kunsten å vera fantastisk irriterte. Det gjekk likevel greitt i dag.

Så har det vore nokre telefonar og innom for å yte nokon litt hjelp.

Men eg lever. Eg er frisk. Og det er sommar.

Eg fekk og ein halv time i solstolen.

Det er ikkje for alle det er slik. På ei lita stund kan livet snu seg. Det som er evig blir plutseleg noko som tek slutt. For livet er så skjørt. Plutseleg er historia heilt annleis. Sjukdom og død er der......

Derfor er det så viktig å setja pris på det når alt er bra. Og å huske på at det finnest ting som har vore bra når livet ikkje kjennes på parti.

 

Vel heime fordelte yngste og eg oppgåvene.

Eg laga middag og ho gjekk tur....mer korrekt.....trilla tur med boffen.

Yngste har trilla ut med brett og hund igjen i dag.

Etter grilling på verandaen og slumring i solstol. Det var godt å kome heim i kveldinga til slikt. Til sol og varme og kunne sitte ute til halv ni.

Nok ein dag med køyring hit og dit. Inn i mellom slikt ein skal.

No kjenner eg at eg er trøyt. Kanskje eg berre skal legga meg etter eg har hengt opp kleda som er til vask.

 

Har dagen din vore vakker og mild?

 

 

Ei helg og ein kveld

 

Denne helga tek kanskje toppen av kransekaka.....er det sagt. Ikkje denne helga, men kransekaka. Eg likar forresten kransekake, men det fikk eg ikkje denne helga. Det fikk eg sist.

 

Men det har vore ei helg med innhald........for å seia det slik. Meir enn nok eigentleg.

Fredagskvelden ramla det inn ei melding frå sonen........rakk ikkje flyet frå Uganda, sto det.

Uganda, svara eg.......er det ikkje i Kenya du er!!!????

Det var starten på eit døgn med å finne ut at å mista flyet frå Uganda ikkje er noko vidare lurt. Men noko flaks skale ein ha, så i ettermiddag landa han, eit døgn etter han skulle. Det var frykteleg godt å høyra stemmen da han ringte vel framme.

Jentene skulle ut på ein holme å synga, så eg køyrde dei og hovudattraksjonen - ei som kom langt i Voice - ut dit båten gjekk i frå. Det var usikkert om eg kom utover for å høyra på dei, sjølv om eg villeDet var  5% sjanse. Sa eg.

Med lite søvn etter det eg starta innlegget og laurdagen med, var det liksom nok.

Faren kom framom på veg til konserten. Da fann eg ut at han kunne få nokså store problem med å finne fram til dit båten gjekk frå. Så eg vart med. Likevel.

Det var artig å høyra dei som opptredde. Og eg møtte mange kjende, men eigentleg var eg for trøtt.

Det var godt å ta båten attende halv tolv.

 

I dag var det arrangement på museet, så eg reiste nokså tidleg dit. Det var så godt å sjå det kom mykje folk. Og eg trur dei kosa seg. Det var ein blanding mellom Eritreisk folkemusikk og populærmusikk som vart framført i naustet.

Da dagen var over var det godt å låse dørene og ta inn over seg sola som glitra i sjøen.

Til slutt for vi framom foreldra mine. Det var berre yngste som var att. Mellomste og faren var reist til Trøndelag. 

Da vi var der fekk ho melding om at hovudopptaket var klart. Framtid og studie.

"Eg blir kvalm" sa ho, da ho gjekk inn på sidene.

Bileta over fortel nok kva ho fann. Ho var så sikker på at ho ikkje hadde greidd det snittet ho måtte ha etter vidaregåande for å koma inn på 1. valet.

Det einaste eg er sikker på er at eg er i tvil om reknekunnskapane hennar.

 

Så her sit eg og ventar senga skal ropa på meg. Trøtt og mett av helg. Og med ein son på norsk jord.

 

Humørfall falleri fallera

Ein og annan gong kan det skje. Det som skjedde i dag. Heldigvis er det ikkje ofte.

 

I dag er eg noko eg mest aldri er. Eg er sur.

S-U-R!

Slik skikkelig. Akkurat som alt er gale og feil.

Eder og galle.

Når eg møtte folk og liksom skulle ta på meg det ansiktet eg bruker når eg møter folk, var det akkurat som ansiktet krakelerte.

Slik til vanleg har eg lett både for å helse og smile, for eg er oftast blid.

Alt, absolutt alt var det noko eg reagerte på. Alt var irriterande. Eg annonserte nokre ting på fb fordi eg måtte kunngjera ........og det som eg las der inne fekk det til å vrenge seg slik at eg vart enno surare.

Eg kunne bitt hovudet av nokon. Slik kjendes det.

Og eg drog filmane der eg syntest det var gjort feil........mot meg.........mot mine. Eg hadde lyst til å blese meg opp som ein kjempeball og trilla over alt eg ikkje likte og markera at nok var nok.

Av alt!

Slike ting eg ikkje bryr meg om til vanleg vart kjempestore.

Så gjett om det passa at eg mest var for meg sjølv heile dagen.

I bilen heim passa det å høyre på Radiohead. Slik skikkeleg høgt medan eg cruisa heimover i dramatisk ånd.

 

Har du høyrd noko av dei?

 

Her er eit kutt:



 
 

Kanskje syntest du ikkje om dei.....det er slik musikk ein må høyra fleire gong på.

Også når ein ikkje er sur. Helst når ein ikkje er det. Eg likar dei svært godt.

Kva gjer du om du mister humøret fullstendig?

 

 

Før alt startar igjen

 

I eit lite  pusterom før alt startar. Siste dagen min i første etappe. Men ut i august har eg tre veker til ende. Med ferie.

 

Dagen i dag har eg sagt ja til ei feiring. Så snart må eg i bilen for det.

På andre sida av fjorden ligg skodda langt nedover fjellet. Den er i fart ser eg. Vidare innover.

Eigentleg er eg nok venta til foreldra, der står ein tilhengar full av rask. Den får vente til neste tysdag som er tømmedag for slikt. Eg må mest være fleire, styrke er ikkje mi sterke side. Muskelstyrke.

No fekk eg telefon frå yngste, kan du ta med det og det sa ho. Eg må straks til.

Veker med arrangement og logistikk ligg framom.

"Skal vi reisa til Portugal" har vi stilt kvarandre spørsmål om, der har ingen av oss vore.

"Vil du være med til Spania" har eg fått spørsmål om.

Det kjennes fint å tenke seg ein tur. Men det spørs..........

I år fekk eg restskatt som vil svi. Verken skatteetaten eller eg følgde med at når du får nokon som passerer atten år skjer det noko. Så eg som har vore vant til å få attende fekk sjokk.

Men drøyma kan ein. Om tur.

No eg..., må rekka å kjøpa ei gåve.

Jentene er alltid hyggeleg å dela tid med, og å feira faren og møte ho som ein gong var svigermor går bra. Henne har eg forresten lova å vitja.....lenge.......må få det til også. Denne sommaren har vi sagt.

Alt blir ei råd, alltid, til slutt.



 

Grill og hymens lenker

 

Ei helg-, ei vakker helg er over. Og sol og skyer fargela dagane perfekt.

 

Ein vert vel smidd i hymens lenker og ikkje grilla, slik overskrifta mest kan tydast.

Men så var det berre slik at den eine dagen var grilling og neste var det gifting.

Sola sto opp om fredagen og gjorde dagen varm. Å sitja ved sjøkanten med lette sommarklede for å bli kjent med dei ein ikkje kjente frå før var ikkje feil. Det var ein vakker start på ei vakker helg der to viste verda at dei hadde valgt kvarandre.

 

Her kjem bilete frå dagane og litt tekst.

 

Fredagskvelden:






 

Laurdag:

Sola var også med oss på laurdagen, den store dagen.

Vigsla var humanetisk.


Jentene mine hadde ikkje vore i bryllaup før og syntest scena dei var i minte dei om film.



Søskenborn og søstrer-.

Fotografering mellom vigsle og mat tok ei tid. Så det var godt å kunne setja seg ved det festdekte langbordet da den var overstått.

Vi fekk kamskjel i paprikasaus til forrett, fantastisk fint, mørt hjortekjøtt med fløtegratinerte potet og portvinsglaserte gulerøter til hovudrett. Desserten var ein svært god crème brulee med lakrissmak og bringbærsorbé til. Drikke fekk vi i kvitt og rødt, utan at eg noterte meg namna.

I tillegg var det mange fine talar. Og dei VAR fine.







Kakebordet med felles oppskjering av kake høyrer med.




Ein pyntar seg, både ho som har fått ring på fingeren og dei som har. Og alle dei andre som er med på å feira.

Og så gjekk sola ned og fargela verda så vakkert. Kristiansten festning og Munkholmen låg historisk i bakgrunnen.

Med mørke skyer i tillegg fekk det ei vakker ljossetting.


Og folka snakka, lo og hadde det triveleg.


Så no er eldste mosterungen min gift.

 

 

Ein hårete dag

Når ein er bedt i bryllaup er det ein del ting og tang som må på plass. Klede, sko og i går var dagen for hår.

 

Eg stoppa ein gong i tida å gå til frisør. Eg hadde ikkje plass til det. I tillegg såg eg verre ut etter enn før. I førtiåra prøva eg mange gong, eg såg ikkje ut; sint, sur og trasig. Så eg ga opp.

Og etter kvart vart eg ei blondine heilt av meg sjølv. Til slutt var det kvitt frampå, og eg såg det var for mykje av det gode og at eg ikkje vart yngre av denne looken.

I baderomskåpet står det farge for å laga striper. Det var tanken som ikkje vart utført.

I går susa vi til Trondheim, nokre skulle ha klede og nokre sko.

Eg skulle til frisør!

Det er meir enn nok som driv med den slag her eg bor, men eg synes mange ser litt ut som meg i førtiåra.......litt slik småtrasig etterpå.

Vanskeleg dette.

Det var da eg kom på det. Skulle eg først ta ein sjanse kunne eg ta den skikkeleg. Mellomste har ei veninne som nettopp er ferdig utdanna frisør. Til henne bestilte eg og dro til.

Eg angra ikkje. No har eg funne frisøren min. Eg håper mange andre finn henne også. Ho har berre kontrakt hos Aganton Sax ut året. Da kjem det an på om ho har fått mange faste kundar forsto eg, for da fekk ho fortsetja.

Etterpå var innom mellomste. Der var det folk på vitjing. Og eg syntest det var heilt vittig med alle skoa i gongen som møtte oss.

Der sat det mange unge sinn som såg på fotball. Skikkeleg godt med ein skikkeleg dose unge menneske. Eg synest det er godt å ha tid inn i mellom med dei som er ved starten til det meste.

Snart er tida over i dette bofellesskapet, men til hausten skal begge jentene mine og to veninner av dei flytta inn i ei anna leilegheit. Den var så fin at det gløymte å spørje om det meste sa dei, når eg vile vite om ditt og datt.

Jentene fann seg ikkje klede. Så til slutt, etter butikkar var stengt og etter ein kaffikopp, køyrde vi mellomste til kjærasten - som eg ikkje har helsa på.......men no har eg vinka til han.......

Vi var innom pappaen som er litt invalid etter operasjon med berre ei hand til hjelp. Vi hadde sagt vi kunne handla mat for han.

Så heime var vi seint nok. Da gjekk yngste i gong med ein tanke. Eigentleg skulle ho ta buss til Trondheim for å sjå etter meir klede i dag.

Bryllaupet er til helga.

Ho har ei mormor som er over middels oppteke av klede. Og ho har arva ein del av desse avlagte. Så ho kom fram med ei buksedrakt, den gjekk ho i gong med å skifte eit strikk på. Og eg fann fram sko i samefarge som var i drakta. Da klokka passerte to i natt hadde ho antrekk.

Det var ei trøtt jente eg køyrde på arbeid klokka ni i dag. Men ho var i strålande humør, for ho var overbevist om finare klede å ha på seg hadde ho ikkje funne om ho hadde reist til Trondheim i dag og leita i alle butikkar som var.




 

Stripe

I kveld gjer eg ein liten vri og opprettar eit nytt tema "stripe". Ikkje sikkert det vil fungera, så dette er ein test. I tillegg skiftar eg til bokmål i denne sjangeren.

 

Hvorom allting er......

Ting henger sammen og motviljen over forandring er hardtslående.







Så ikke følg denne damens eksempel.

Riktig god natt.
 

 

Timar i natta

 

Tida går fort i dei små og grå timane. Berre let den gå fordi kan ein gjera slikt. Ein har da ferie...

 

Før dagen i dag startar ordentleg med kjøring og kasting av skrot. Butikk og handling og alt slikt, legg eg inn nye øvingar..... Eg som har funne teikneprogram på data'n min. Denne gongen vart det paint fresh eg prøva. Slik vart det......dei evinderlege damene som er så lette å teikna.....uuuppps.....måla. Men det blir fort teiknemåling. Sjølv om eg starta attafrå og arbeidde meg fram til det ljose.

Created with Microsoft Fresh Paint

Etterpå tok eg det inn i pixlr for å vri og vrenge på det der. Kosa meg kraftig med å finna ut.






 

Til slutt var natta her og det siste arbeidet eg leeenge med. Litt overarbeidd vart det eigentelg. Men eg skulle lagra det. Og så forsvann det under lagring.

Da skjøna eg det var på tide å finne senga. Så i dag er eg litt rusket på auga.

 

Kva skal du i dag?

 

 

Ost

 

I dag forsvann eg opp i ei anna tid. Ei tid da ein laga det meste av maten sin sjølv.

 

I går kveld fekk ein telefon.

"Kan vi få låna nøkkelen til seterbua" var spørsmålet.

Sommaren sin seterdag er i slutten av månaden. Eit arrangement det brukar å koma mykje folk på. Koking av ost er noko av det som skjer og yngre krefter må til å tenkja på å ta over stafettpinnen. Så det var plan om ein omgong med ostkoking for trening. Ville eg, kunne eg også væra med.

Så etter å ha køyrd yngste på jobben reiste eg til fjells.

Der var dei godt i gong. Eg har vore med på dette ein gong før og henta notatane min. Denne gongen kjendes alt mykje greiare.

Mjølka fekk koka i mange timar.

Vi rota i den store jerngryta på skift. Den sto på den ein gamal omn. Den vert teke ut kvar sommar til dette bruket. Den har ringar å ta av så den store gryta passar oppi. Slik har den har vore bruka mang ein gong på 1800-talet og oppover halve1900-talet. Og seinare, da seterdagen starta for snart tre tiår sidan vart omnen og gryta teke i bruk att.

Hundane og ungane leika seg på setervollen. Sola skein og vatnet i elvakulpen glitra.

Til slutt var osteproduktet ferdig. Det smaka karamell.

Så var det opprydding  og låsing  av buene. Vi aspirantane avtalte ein ny prøvekoking før seterdagen. Det er alltid litt vemodig å reise ned frå dette paradiset ein får lov til å nyta.

Nede igjen hadde yngste og eg funne ut at vi skulle grilla. Sommarkotelettar og maiskolbar. Vi fyra opp og sette i gong.

Berre for å skjøna at dette med grilling har vi ikkje helt teket på. Kotelettane greidde vi å brenna. Og eg har endeleg forstått at eigentleg skal ein ikkje gå frå når en driv på med dette. Det har eg alltid gjort. Blir litt som med ostekokinga, ein må passa på.

Snart no skal vi straks avslutta dagen med arme riddare. Så matfokuset er det ingenting å seia på her i garden.

Og slik heilt til slutt, kanskje snika seg til ei lite skive eksklusiv brun ost.

 

Artig å leika

Ikkje vera fornuftig på ein flekk er ikkje slik borte vekk. Av og til. I dag har det vore av og til.

 

Dagen i dag sklei vekk som kvikksølvkuler. Eg fekk ikkje heilt tak i den. Av og til fungerer det også. Berre let alt vera. Eg har vore på ei lita vitjing. Og det har også gått opp for meg at eg har ein hund som ikkje er bedt i bryllaup. Neste helg bør eg ha løysninga på det.

 

Og så oppdaga eg at det eg la ut i førre innlegget ikkje var teikna med paint, men med noko som heiter paint fresh. Derfor mått eg gjera eit nytt forsøk.........for det viste seg at paint dukka opp da eg søkte inne på pc'n. Så eg hadde paint og eg teikna ikkje i paint, men i paint fresh. Så her innrømmer eg tvert at eg laug. Derfor måtte eg gjera eit forsøk med paint også. Og heilt av seg sjølv vart det over det evigvarande temaet ho og han.


 

Etter det måtte eg prøva ein gong til med paint fresh. Og så må ein prøve for å læra. Her oppdaga eg at ein kunne lima inn eit bilete. Fann eit av meg sjølv og smeisa inn. Artig å prøva ut at det gjekk faktisk å måla over biletet.........så her leikar vi oss.

Created with Microsoft Fresh Paint
 

Men no må eg finna på noko anna.

 

Korleis har søndagen din vore?

 

 

Hekta

 

Så sat eg der å dingla med ein pc i fanget. Eg tenkte på slikt eg las på bloggen. Slik eg snappa opp.

Den som snakkar mest om det og brukar det mest er Frodith. Ho brukar det i illustrasjonane sine. Teikningar. Teikningar i paint. Det er fleire og, men ho brukar det mest i alle innlegga sine.

Paint tenkte eg. Det har eg ikkje. Og så har eg ikkje tenkt meir på det. Ikkje før i no. Litt slik smådesperat starta eg å leita på nettet. Plutseleg tenkte eg må ha, må ha.

Og når ein vil ha noko slikt sterkt brukar det i grunn verta slik.

Så plutseleg........etter lang tid var det på plass. Det laaaaasta svært lenge.

Men da eg endeleg hadde det på plass forsvann timane. For eg teikna på pc'n min. Det var artig skikkeleg artig. Litt slik hekta-artig.

Og her kjem første forsøk på å bruka paint.

Created with Microsoft Fresh Paint
 

 

I ro

 

Det er så godt å være her. I ro og i regn. Ein laurdag utan anna plan enn å leva.

 

Det er helg over land og by. Ein laurdag i starten av juli. Det regnar og det er kaldare enn i går. Og det er heilt perfekt at det er akkurat slik.

I går hadde eg ein dag i frakt og køyr. Mange av desse familiemedlemmane mine som skulle både hit og dit. Da eg hadde køyrd yngste dit ho var, skulla eg ha stoppa........mange gong.

"Hjelp" sa eg.

Det var så vakkert.......sjøen, grå, grøn, blå, turkis heilt spegelstilt. Landskapet som båra seg i nes og vik bortetter. Hus og hagar. Gamle sjøhus. Men eg tok meg ikkje tid til å fanga det i bilete,  eg berre drog synet inn i kvar ei celle.

Da eg sat å venta på mor seinare, som var inne til ein time, bruka eg tida til å snakke med ei venninne. Du må kjøpe deg eggelikør for å feira ferien sa ho.

Det er så godt å væra så gamal at ein berre gjer det. Likør liksom. Innbiller meg det er det gamle damer drikk.

Så seinare køyrde vi gjennom enno meir natur for polferd, anna handling og ein kaffikopp. Med og utan krykkjer. Krykkegjengen og vi andre. Sa at eigentleg skulle vi utan krykker hatt også, det hadde vore eit sik komisk syn....ein heil familie på krykker. For det er greit å spøke litt. Synest eg.

"Hysj no" sa mor. For ei mor blir aldri ferdig med å oppdra.

Her er frå 12. juni da vi også er på farten.Da var vi på Valsøya, ein annan vakker stad på Nordmøre.

Når eg snakkar om natur, må eg legga inn frå kvelden etter badinga på fjellet. Ljoset var rosa. Heilt rosa. Det hadde regna litt, så ljoset vart reflektert i vatnet på vegen. Yngste fauk ut for bilete og eg etter.

I gårkveld var yngste og eg saman heime. Vi gjekk i snakkemodus. Krølla oss saman i sofaen og med reker og kvitvin. Og på meg var det litt eggekonjakk for å feire ferien.

Kva vi snakka om?

Det hugsar eg ikkje, men det er trivsel i å ha det triveleg.

Det er godt å berre ta tida heilt, heilt med ro. Det gjer vi i fullt monn, medan tida lakkar og li seg gjennom ein laurdag i juli.

 

Første gong siste juni

 

Sommeren med alle sine lommar av inntrykk. Når ein retteleg kan ta den inn. Slik plutseleg.

 

Eg har ferie.

Endeleg har eg ferie.

Det var liksom tanken skolla gjennom meg som bårer i ettermiddag. Da eg endeleg set punktum ei veke og tre dagar på overtid. No har eg fjorten dagar til omtrentleg fri utflyting. Eg har skifta til feriehovudet. Det skjedde heilt plutseleg.

Da eg hadde henta yngste frå sommarjobb og vi reiste framom foreldre og besteforeldre sa eg denne setninga - eg har ferie - tre gong, om ikkje meir, over kaffikoppen.

Det kjendes fantastisk.

- Skal vi reise opp å sjå om setra.

- Skal vi bada i vatnet.

Slik sa vi til kvarandre.

Så etterpå reiste vi opp. For første gongen i år låste vi opp låsen til bua.

Trur furua utanføre setra har vokse seg større gjennom vinteren.

Etterpå tok vi turen bort til vatnet. Det spegla seg i si eiga venleik.

Yngste syntes varmen ikkje var så varm.

Eigentleg.

Nede var den 22 grader, medan det viste seg den ikkje var meir enn 15 oppå fjellet. Så det hadde ho rett i.

Vi fann ut at meir eller mindre lett og tung jogging bortover sandstranda gjorde noko med denne varmen. Med andre ord fortset vi trenden vi starta i haust, men utan øvingane med løft og bøy i den kalde sanden.

Her er frå den gong da.

Men ein kan kanskje ikkje kalla noko ein trend som skjer med ti månadars mellomrom, to gong.

Men vi fekk  bada også for første gong i år. Og ja da, det var kaldt........ men kanskje ikkje så kald.......på ein måte.

Etterpå reiste vi ned med ein god kjensle i kroppen. Til supe av nyvaksne grønsaker.

Dette skal vi gjera meir sa vi. Og greier vi det, kan vi nok kalle det ein trend også.

Så frametter har vi planer i fleng om reker og kvitvin, på puben for å eta, kanskje rekk vi overnatting på setra ein av dagane, tur ned til sjøen for sol og bading, fjelltur rund det vatnet vi bada i i dag med pølser og pinnebrød for å tenne bål......ja.......vi kan seia planer er lette og bera.

Men......eg har ferie........det vil seia FERIE.

To veker mest til ende.

Og i august har eg tre veker, så dette vert så bra så.

 

Kva er det mest sommarlege du kan gjera?

 

 

Fekk berre lyst

Skal eg skriva eit innlegg i dag tenkte eg, kva skal eg skriva om....

Det er så mykje å skriva om, men kjende eg ikkje var i humør verken til å ta fram noko om liv og lære eller mitt daglege, og fantasien til oppdikt har eg nettopp bruka.

Musikk tenkte eg - det er det lenge sidan eg har hatt noko om. Skal eg gå i det historiske arkivet med minner om levd liv....... Ink Lipps og forelskelse.......

Nei, følte ikkje heilt for det heller.

Gjekk inn på youtube og starta å høyre på opptak som mi mellomste har lagt inn. Ho har fått eit speleoppdrag om nokre veker, og spekulerte på kva for songar ho skal ta.

Eg fann eit opptak frå fire år attende. Nettopp ferdig med musikklinja. Ho skriv om kjensler.

 

Ungane mine har eit svært godt forhold til kvarandre. Jentene ser på kvarandre som bestevenner. Her er ein song mellomste skreiv til yngste for tre år sidan.

 

Til slutt vil eg ta med ein der dei begge syng. Sommer og litt slik tullesong...... De elsker å tøyse. Overmotet og det unge. Den er også lagt inn for tre år sidan.

 

Musikk er noko de fleste av oss ikkje klarer oss utan. Ho synest det er vanskeleg å veta kva ho skal bli.......  Men ho er så mykje slik ho er. Ønske om musikk har vore så sterkt. Så sårbart. Året som kjem har ho bestemt seg  for å jobbe i butikk. Ikkje enkelt desse vala. Da kan det vera riktig å steppe litt til sides så tid og tankar kan samarbeide.

Men først er det sommar og det gjer godt både for kropp og skjel. For oss alle. Med og utan musikk.

Ha ein riktig fin dag.

 

 

 

Intet nytt under solen

Alt er så likt seg sjølv at eg trur eg heng denne dagen snart frå meg.

 

Vi har bruka opp enda ein dag denne sommaren. Her var den grå med litt sol på.

Eg avslutta dagen i går tullete og starta dagen dag på same vis. Det er av og til ein skjønar at eigentleg skulle ein kanskje vore avskilta. For når ein greier skikkeleg å svi potetene og etterpå kotelettane til middag, slik at lukta heng i huset til dagen etter. Da blir ein ikkje direkte happy over kva ein presterer. Og da eg greier å skru på varmvatnet i dag tidleg, gå frå det for å oppdaga at det trefte ei panne i kummen på eit slikt vis at vatnet renn over og utover benken. Og ikkje berre den eine benken, men den andre som er vinkelrett på. Og vatnet rann vidare ned på golvet i ein foss...... Ja, da veit ein ikkje kva ein skal seia.

 

Så eg sa ingenting. Eg tørka berre opp og sannsynleg sukka eg tungt nokre gong.

 

Så var eg framom kontorpulten min før ein legetime. Ein time eg har set ut i månadar. Legar likar eg ikkje gå til. Men av og til ein berre. Attende i morgon for blodprøvar. Men no vil eg ha ferien min. Snart.

Etter dette og ditt og datt måtte eg få bilen i fart. Kjøre fjord og fjell for å henta yngste som kom heim att i kveld. Skal vi ta sol sa eg, og det var ho med på. Vi vil fargelegge oss friske til bryllaupet om litt over ei og ei halv veke. Det er ikkje nok sol på himmelen til det. Men aller først kjøpte vi oss sushi og sette oss ned på ei kaie der vi såg fisken spratt. Ja, ja..........

Så bila vi attende over fjellet og til fjorden.

Her har eg gjort noko jobbegreier og noko bloggegreier og slik er dagen mest over. Men enno skal eg presse litt tid ut av den. Sjølv om eg er heilt tom og spekulerer på kva eg eigentleg spekulerer på............

Er kanskje bitte lite granne lei av alt gamalt nytt, alt som er sagt og alt som er skreve. Trur denne ferien blir bra når eg berre får trødd den i gong.

 

Er det fleire som har problem med å få starta ferien?

 

Dei tre orda og bøtteballetten

 

"Eg vonar den dagen kjem at eg kan sjå deg i augo og seia dei tre orda" sa han.

 

Ho let seg enno ein gong bli fanga. Enda ein gong.

Han hadde starta å gå forbi butikken ho arbeidde i. Først såg ho han på andre sida, på fortauet. Han kika rett fram og gjekk målbevisst forbi, med korte skritt. Ho såg han fleire gong der. Han var på tur heim frå arbeid. Ein dag kom han forbi på fortauet utanføre butikken.

Ho kjende motviljug at pulsen steig.

Fleire dagar etter kvarandre gjekk han der.

Kva held han på med hadde ho tenkt.

 

Etter den gongen ho fatta mistanken om at han ikkje var ærleg som ho trudde gjekk noko sundt. Han skulle reisa bort og hadde ikkje tid til å møta henne.

"Eg må møte mor mi og søster mi" hadde han sagt.

Var dei vitigare enn henne hadde ho tenkt. Og så sa ho at dette ikkje kunne fortsetja. For da hadde ho fleire veker kjend på at ho vart set til sides.

"Trudde ikkje det var slik det skulle enda" sa han.

"Så han trudde det skulle enda da" sa ei venninne ho fortalte det til tørt.

Det vart stille. Det var over. Sorga hadde vore sterk og ram. Ho hadde registrert at han fekk fleire kvinnelege vener på facebook i tida etter. Stygge, eldre kvinner.

 

Ein dag hadde han ringt.

"Eg kan ikkje gløyma deg "sa han. "Det er deg eg vil ha."

"Enn dei andre kvinnene" hadde ho spurt.

Det er ingenting hadde han sagt. Det er ingen andre. Det er berre deg eg tenkjer på.

Ho fann ut at ho ville prøva ein gong til. Dei snakka saman nokre gong på telefonen. Ho ville foreslå at dei måtte treffast. Så langt kom ho ikkje. Han slutta å ringe og han tok ikkje telefonen.

Ho hadde sendt han ei melding der ho spurte om kva han heldt på med. Det kom ikkje noko svar.

Det hadde faktisk ikkje gått så inn på henne denne andre gongen. Ho hadde tenkt at det var nok bra å få ut dei siste kjenslene for han. Han var ikkje til å lite på.

 

Ein dag såg han inn i butikken og vinka. Ho vart så perpleks at ho ikkje responderte. Ho såg etter han neste dag, det var ein fredag, men da kom han ikkje.

På måndag gjekk han igjen forbi. Og han vinka.

Ho løfta handa nølande.

Ho såg han forsvann ut av synsvidda. Litt framoverlut. Litt stutte skritt. Men det var smilet, det breie smilet som fanga henne. Og augo. Dei var brune og fløyelsmjuke.

Ei veke gjekk. Han kom forbi kvar dag. Han vinka og ho vinka attende. Da dei var midt i andre veka av dette ritualet tenkte ho at dette fekk væra nok. Ville han noko måtte ho få det klart.

Så på onsdag gjekk ho ut av butikken.

"God dag" sa ho da han kom.

"Du vinkar og vinkar" spurte ho, "men kvifor gjer du det?"

"Ja, eg vinkar og vinkar, for da ser eg at du er der."

"Kvifor gjer du det da", ville ho veta.

"Fordi eg ikkje kan gløyma deg, ingen er som deg. Har du funnet nokon andre" spurte han i same andedrag.

"Nei", sa ho enkelt. "Du fekk i gong såpass sterke kjensler i meg at det ikkje berre var å gå vidare. Enn du da?"

"Eg vil vera ærleg mot deg", sa han. "Eg har møtt ei, men eg har ikkje like sterke kjensler for henne som eg hadde for deg. Eg kan berre ikkje gløyma deg. Kan vi ha kontakt?"

Ho såg på han, dei mjuke augo.

Skulle ho opna opp for han enno ein gong. Kva hadde ho å tapa?

"Ja, vi kan ha det" sa ho.

"Eg kan ikkje lova deg noko" sa han. "Men eg vonar at eg kan sjå deg i augo og seia dei tre orda. Eg vil berre bli betre kjend med deg. Eg trur vi kan få det så fint saman."

Ho såg etter han da han gjekk bort frå henne. Ein sjanse til. Men sjansen var litt slik blodfattig og fargelaus.

Da helga kom såg ho han hadde fått tre nye vener på facebook. Tre damer i satt alder. Ikkje direkte vakre.

Over helga kom han ikkje forbi. Dei hadde snakka saman kvar dag på telefonen til og med søndag. Men på måndag vart det stille frå han. Ikkje såg ho han og ikkje høyrde ho noko.

Den eine dama sende han eit hjarta på facebook. Nokon hadde lika det, men det var ikkje han.

Så vart det stille, ikkje skjedde det noko meir på facebook, ikkje gjekk han forbi og ikkje ringde han.  Ho var ferdig med å ringe han. Med å sende meldingar.

Han la nok fram drøymer andre stadar. Ho hugsa kva han fortalte ein gong. Om at ei frå eit tidlegare forhold skreiv til han og ville ha han attende.

Heldt han henne varm også. Med å fortelja at han ikkje gløymde henne.......

Var det måten han underheldt seg. Ha ein flokk gamle, stygge kjerringar å helda småvarm med å lova dei tre ord, dei tre orda...

Ho såg seg i spegelen, høyrde ho til ein slik bøtteballet?

Det var ein forskrekkeleg tanke. Kanskje dei tre orda var "di gamle røy"?

Ho klukklo da ho tenkte den tanken da ho låste butikken for dagen.

Samstundes kjende ho at ho var heilt fri for fløyelsbrune augo, bredt smil, subbande skritt og lut nakke.

Måte på, tenkte ho.

Det var som ein frisk vind blas nedover gata og tok tak i tørkleet. Ho skjøna ho tok steget ut av flokken som var heldt slik passe varm. Ho kjende ho hadde vorte kald.

Faktum var at ho verken var så gamal eller stygg, tenkte ho, samstundes som ho retta seg opp i ryggen og knytte tørkleet betre på.

 

 

Mamma miiiiiaaaaa

Eg kan tre eit kjede med utrop, som hujaaaaaa, himmel og heeeeeerleg......

Her eg sit. Endeleg sit eg her i fanget til min grøne stol. Eg er kjempeglad og overlukkeleg. For eg er i gjennom. Eg har utført. No kan eg vifte med tærne og sprute vatn på bilane som køyrer forbi. Om eg vil.

Eg har ferie. Eller eg har så godt som omtrentleg ferie. For eg må bruka enno ein dag......eller litt av ein dag før eg er heilt i mål.

Men i kveld kan eg klappa meg på skuldra. Eg har stått i en serie av tidlege morgonar og å utføre. Noko har vore i privat regi. I går var eg i Trondheim. Om knappe to veker skal eg i bryllaup. I går sto klede på programmet. Eg fann meg fort ein kjole. Veit kva eg likar og kva eg ikkje likar. Men da eg skulle finna meg sko orka eg ikkje meir. Starta å kaldsveitta og bli skikkeleg elendig. Trur eg er allergisk for butikkar.

Mellomste søster berga meg og oss. Med mat og hus nede ved sjøen. Vi hadde det riktig triveleg, hadde det eine latterutbrote etter det andre. Eg var så sliten at eg snakka frykteleg skeivt.

Yngste vart att hos mellomste og så køyrde vi heim.

Til dagen i dag. Der eg vakna først klokka fire, så før fem og da klokka var litt over seks ga eg opp. Eg sto opp og kom meg i gong. Med å bæra og frakte og styre. Alt gjekk bra. Det kom folk, folk opplevde det positivt, så det vart ei solskinshistorie i det lette regnet. Det å setje seg inn i bilen etter utført dåd var berre så herleg. Og siste etappe, etter kontoret......da crusa eg gjennom regnet, med musikk og sol i mitt indre. Og inne i hovudet song det; eg har ferie, eg har ferie.

 

Kva eg skal gjera?

Neeii, det er ikkje så viktig - eg skal berre gjera det eg vil. Eller mest det eg vil. Og eg skal hengje skuldrene akkurat der dei skal henge. For eg skal skikkeleg, skikkeleg, skikkeleg kosa meg.

 

 

Elden er eva

Tenna eit bål. Sjå flammane danse. Kjenne varmen og vite alt du treng akkurat da.

 

Data'n er så trasig treig, men eg hamrar inn eit innlegg. Eg vil måla eit bilete av midtsommaren.

I gårkveld kjende eg på roa, gleda og varmen, av flammen. Kjende lukta av kokt kaffi over bål. Av det vakre i å sitje under eit pledd med regn i lufta midnattes tid og ha det bra.  Høyre fuglane sin song i det grøne bladverket og humlenes surr. Være der og høyre til.

Tidlegare på dagen var det bytur. Eg fann ut i fjor at eg ville gå for ei bålpanne.

Ikkje grill.

Bålpanne var tingen. Men så var den utseld i går. Likevel, det vart- eg fekk kjøpa den dei hadde til utstilling. Som vart plassert på den rotete verandaen.

Det vart seint før det vart mat, men det smaka å sitja seint på kveld.

Ute.

Eta medan små regnbyger kom og gjekk. Vi sat tørt under framspringe av taket.

Himmelen og sjøen, det rosa og det turkise. Ein sat i eit vakkert bilete.

Med lydane.

Med roa.

Med det å berre vera til og ikkje skulle noko anna.

I dag er ein ny dag. Eg har ein sein start for alt som skal skje, men det viktigaste reiskapen i dag er eit klårt hovud. I dag er nest siste dag før to veker med ferie. Og før ein sommarsesong startar med slikt ein held på med. Ein motsetning og ei øving å sy det i hop. Så eg må straks i veg på min veg vidare inn i framtida. 

Og snart er det fri og ferie og eg gle meg.

Mitt viltvoksande rike

 

Det summar i sommaren, det duftar og det spreie seg alt som veks.

Nokre dagar er det ekstra godt å koma heim. Betre enn andre dagar. Berre verta sitjande i bilen å kjenne ein er heime. Heime i det overgrodde riket.

Da eg gjekk ut av bilen vart eg møtt av varm luft, sommarlukt og ein gauk som gol iherdig. Eg tok vegen oppver, mellom jordet og bringbærkjerra. Det var eit surrium. Alle lydane. Fuglar, bier og humler.

Inni i bringbærkjerra var det travelt, surra og summa så det mest bikka over til øyredøyvande. Små kvite flygara letta som i skyer da eg gjekk oppover.

Ved inngangen til "hagen" blomstra det som fekk blomstra i krukka på steinen. Men den var mest skjult av alt det andre som også fekk veksa opp og fram.

Og så låg huset der og kvilte i eg sjølv. Syrinen stakk opp av alt som veks, sjølv om hjorten prøvde å lage den om til mat i vinter. Boffen sat der og logra frenetisk med halen. Nokre lange turar og ei med lange bein hadde gjort underverk, han heldt seg på plass. Den ferske oppjusteringa på å ikkje stikka av satt såpass at han ikkje sprang meg i møte, berre ein hale som piska.

Og så var eg inne berre for å oppdaga at salaten eg hadde kjøpt ikkje gjekk an å bruka. Og den var såpass viktig at det vart ein ny runde i butikken. Vi tok og høgde for at det var Jonsok neste dag.

Altså i dag. Men no sit eg på overtid, på baken min med data'n i fanget. I dag er det tut og køyr. Innom kontoret, få sendt noko annonsering, samla dei siste trådane før helga, køyre foreldre til byen, kontroll og klede. Og så ein gong i kveldinga væra heime igjen. Kanskje med ny bålpanne, for å tenne opp i og for å feira midtsommar.

Ha en riktig fin midtsommardag.

Det grøne og det rosa

Så har enno ein dag trilla over himmelen. Ein dag utan dei store faktene.

 

I går starta dagen gul. Eg var innvendig sur og overhovud ikkje kul.

Dagen enda grøn, som ei god løn. For dagen vart betre, og da vi fann den nye kick'en som smakar pære og kaktus ....... da slo vi på stortromma. Og eg vart søt.......innvendig.

I dag hadde eg funne ut at eg skulle tinga meg tid hos slike som skal finne ut når det meste skrantar. Men i dag orka eg ikkje. Så da får det verta ein annan dag.

Eg hangla meg gjennom dagen og fekk utført slik ein skal utføra. Fekk dosert oppgåver over eit par som skal ha slikt som å gjera i sommar. Heilt til eg vart skikkeleg lei av meg sjølv. Sa det til dei. Stakkars  sa eg, som må høyra så lenge på meg. Til og med eg sjølv kjeda meg.

På tur heim var eg framom foreldra. Der henta eg mi yngste etter eg vart servert kaffi og vaflar.

Da vi skal køyra kom far ut på verandaen og vifta med ei saks.

"Ta med roser heim" sa han.

Så det gjorde vi. Vi vinka til dei to som sto på verandaen da vi køyrde, og fløyta dei obligatoriske to støyta i hornet.

Rosene er set i vase. Det luktar sommar.  Vi to i huset tek ei stille stund kvar for oss før vi avsluttar dagen før natta.



 

 

Sur som ein sitron

 

Hit, og ikkje dit eller der. Berre hit, i den grøne stolen i den grøne verda.......

 

Det er dagen som har ført meg hit. Akkurat her eg sit.

Dagen har labba tung av stad. Som ein elefant med gjørme på. Som ein gedigen elefant med eit tjukt lag.....med gjørme på. Eg sit og ser på den grå verda, den med sideklaffar og tunnelsyn. Eg veit ikkje ein gong om eg ynskjer meg ei anna verd. Eg har vore her for lenge. I denne eg ikkje høyrer heime i.

Eg har ete for mykje sitron, trur eg. Eg er sur. Ikkje så mykje utanpå som inni.

Dei strålande gule fruktene. Kanskje eg ikkje skal gje dei skulda, trur ikkje noko så vakkert kan gjera slikt.

Min første feriedag er over. Den feriedagen eg narra meg sjølv for. Ferieveka eg narra meg sjølv for.

Den vert neste veke. Da får eg ikkje narra meg sjølv meir. For eg har ikkje godt av det. Det er ikkje fint å narra seg sjølv. Å tru det er det eg .

Eg held på å rota meg inn i den gamle verda med dei gamle syndene. Der eg ikkje hadde plass. Den verda må eg ikkje gje plass.
 

Eg får kravla meg opp. Drikka meir sitron slik at den gule farga fyller kvar celle. Det må bli bra.

Det det.



 

Les mer i arkivet » August 2016 » Juli 2016 » Juni 2016
BforB

BforB

58, Kristiansund

Heilt enkelt er eg ei dame. Eg er oppteke av mykje og ein tanke oppbruka av alt eg ville. No leiter eg etter det store overskuddet, samtidig med at eg gler meg med mine nære. Er glade i tankar, og inn i mellom må eg ut med dei. Eg bor i ein liten kommune nord for Kristiansund, men fordi ikkje så mange bloggar der velger eg å føre opp byen som min heimplass.

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

Lenker

hits