Opp på tur

 

Heilt ille er ingenting. Og ein liten tur vart det denne sommaren også. Ein liten og riktig så fin tur der eg aldri har vore før.

 

Vi har snakka om det nokre gong at eg skulle kome bort på hytta som eine søstera og mannen nettopp har kjøpt. Nettopp og nettopp....det viste seg at det var ni år sidan. 

Kva er det eigentleg med tida...?

Det tok meg tre timar å køyra dit, så langt var det ikkje. Og eg er svært glad i køyring med lydbok på. Men det er slik at nokre gong passar ting ikkje. Men denne gongen passa det svært bra og dra oppover.

 

Riktig fin var den og riktig fint var det der den låg. Mellom to strender. Utan innlagt vatn og straum. Som i ein grøn tunnel. Rundt omkring var strigla hytter med all komfort. Der ein tek med seg livet ein lever dagleg. Berre å skru på ein brytar-.

Denne var ei lita perle utan alt dette. Ein stad til å kvila ut i.

Eg kosa meg frå først stund.

Søster mi er glad å leika med fargar.

Mannen er glad i ting han finn.

Til saman var hytta ein liten oase av små raritetar og idyll.

Her låg eg.

Det var ikkje slik strålande sol, men ein del sol og herleg temperatur.

Vi held til ein del på den eine stranda. Eine dagen var det både frukost og lunsj her.

Her er det bilete frå ei vandring i nærområdet.

Mykje spesiell berg- og steinartar.

Dette er visst nok minne etter krigens dagar. Trebrua utover valgte vi å væra uprøvd. Den såg ikkje trygg ut.

Det å gå seg bort i fotografering er så godt.

Men eg må seia at det var riktig godt få med seg desse dagane, sjå og oppleva nye ting.

Kva er viktigaste med ferie for deg?

 

Nedtur

 

I ferien skal ein finne på mange morosame ting å sjå attende på tenkjer eg.

Men så må eg revurdera og akseptera, noko som ikkje er like enkelt.

For det første er ferien min sein. Men det har den vore begge dei siste to åra.

Ho som kan passe hunden om eg skal bort, reiser sjølv snart bort. Eg har ein nokså stor restskatt som eg har bestemt meg for å ta på strak arm.

Så berre dette forkludrar det å finne på så store sprell.

 

Men eg har nærområdet og eg har mykje eg kan finna på i heimen har eg tenkt.

Det er berre det at eg har ein faktor til. Eg har nettopp starta med medisinering som eg skreiv om her. Den var greitt og starta med i ferien, slik at eg kunne ha ro i rundt korleis kroppen min reagerte.

Etter første injeksjon gjekk det heilt fantastisk. Berre småkvalm, men alle vondter forsvann. Opplevde meg dansande ved kjøkkenbenken etter musikk. Det var lenge sidan det.

Og energien helt seg fram til eit par dagar før neste innsett. Ein fantastisk oppleving av å kunne gjera og fungera.

Var spent på måndagskvelden. Tok det mot natta, slika eg kunne sova meg bort frå kvalmen og svimmelheita eg opplevde sist gong. Håpa på ein ny fin opptur.

Men denne gongen vart det ikkje slik. Planane om plenklipping i går forsvann i frostrier og søvn. I natt har eg sove i mest 10 timar. Eg er ikkje i form denne gongen.

Så slik sett er det bra eg ikkje skal mykje og mest ikkje noko i denne ferien. Bra eg ikkje har nokon planer, eller at eg la vekk dei eg hadde.

Det er ørlite grann stussleg.

Men fornufta mi ser det ikkje kan være på nokon annan måte denne gongen.

Så eg får berre nyta dei forskjellege himlane frå min eigen terrasse.

Valsøya og fortid

 

I dag har bilen vore mil-slukar, ein tur ut på hjul med den glade gjengen ein har.

 

Etter ei svært roleg helg med bøttevis meg regn, var det dagen for litt meir aktivitet. Eg hadde lova foreldra mine nokre turar gjennom ferien min.

I dag var det ein dagen for tur, kaldt i lufta - men med flekkar av sol. Ein heilt ideell dag for biltur.

Vegen gjekk til ein nabokommune, men for å koma dit måtte vi både inn og ut over fylkesgrenser. Målet var Valsøya i Halsa kommune. Der har dei ein restaurant vi har vore på nokre gong før, og som har god mat. Staden heter Valsøytunet. Verdt ei vitjing vil eg påstå.

Vi vart einige om å køyra oss ein lengre tur etter maten.

Mormor mi hadde ei syster som vart buande med familie ikkje så langt unna. Så vi køyrde framom der og forsette bilturen i ein fantastisk idyll. I og med at vegane var fryktleg smale, vart det ikkje teke bilete under køyreturen.

Men vil dela nokre bilete frå der tanta til mor budde, der mor var på vitjing mang ein gong i barndom og ungdom.

Tanta til mor, syster til mormor mi, er borte for rundt eit kvart hundreår sidan. Eg trur neste generasjon omtrentleg er det også. Dagens eigar pussar opp. Det som ein gong var ein stad for livsgrunnlag er i dag for feriar. Etter dagens standard.

Men eg deler litt av den gamle tida.

 

Utskjeringane over inngangspartiet.

Eit gamalt fjøs som skogen mest gøymer.

Dette biletet synes eg vart litt hemmeleg. Det gamle huset, det gamle treet og det kvite håret som vitnar om alderdom.

Både mor og far kosa seg skikkeleg, slik menneske gjer når dei ikkje er så mobile som dei ein gong var.

Det gamle rosentreet, som lukta som roser skal.

Og så den fantastiske utsikta.

 

Heime igjen. Også med fin utsikt til fjorden som min heim står ved.

Da kan natta få koma.

 

Vil tru dagen din også har vore fin -.

 

Testing av kamera og slikt

 

I går var det handledag med mor på programmet. Og eg fekk testa kameraet på mobilen.

 

Handleturen skal eg ikkje dvela mykje ved. Anna enn at matbutikk midt på ein fredag er til å køyra seg fast i alle dei andre korgene som er på vandring mellom hyllene. Spesielt når dei stopper opp i smale passasjer for å snakke med andre dei møter. Korgene altså....... Nei da, førarane av dei.

Eg tok store rundar, så fekk litt trening med utannamanøvering der det hadde proppa seg til.

 

Men heime hos mor og far fekk eg fotolyst.

Først var det krukkene med blomster.

Den gule buskmuren.

Mor sto der og blomstra også.

Krukke på bord.

Hagegongen.

Og ikkje minst utsikta.

Far i stolen sin.

Etter middag og kaffi ville han ta seg ein tur ut. Eg venta til han var attende. Så da eg endeleg køyrde heim var klokka såpass mange at sola var gått ned. Sjøen var dørgande stille og djup i fargane. Da eg kom til brua som knytar øya eg voks opp med til eit par andre øyar før fastlandet måtte eg........

UT.........

........ for å ta bilete........

Stoppa ved ein rasteplass.

Her ligg eit gamalt naust litt slik døkt i ei skumring så vidt hadde starta.

Måtte attende på brua.

Det å mest henge i lufta for å ta bilete er luftig med litt sug i magen. Tenk om eg mista mobilen....at den spratt i ein boge opp i lufta og ned i djupet.....

Men det gjekk bra.

Ei lita grend, her ser eg huset som mormora mi budde i ein gong på tidleg nittenhundretal. Der søyleaspene står. Til høgre ligg barneskulen eg gjekk på.

Og her ser vi innover dit ho busette seg med morfar, enno er vi på tidleg nittenhundretal......trur det var 1919 dei gifta seg.

Mjosundet.

Og der alle dei seks borna busette seg med sin familie. Og eg fekk veksa opp med alle syskenborna på seksti og syttitalet.

 

Og her er utsikta andre vegen ut mot havet.

 

Etterpå gjekk turen heim til meg sjølv. For eg bur i dag der far kom frå. På garden han vaks opp på, og som eg kjøpte etter eg flytta attende hit.

 

Så tok eg ei lang natt. For eg har ein laurdag utan noko plan. Anna enn ro, rydding og nyting. Og så har eg lyst ut for å ta fleire bilete....men i dag er dagen for dei store regnskyll.

 

Korleis er dagen din i dag?

 

 

Å kjøpe, har kjøpt

For tida må eg passa på økonomien, for herr Restskatt kom på vitjing og eg må betjene han.

 

Men så har eg ferie, og noko må ein få og noko anna må ein absolutt få.

Da eg var i Trondheim gjekk turen innom Ikea.

Eg trong ljos. Og eg trong nye dørmatter.

Det vart både bordlampe, arbeidsljos, te-ljos og serviettar. Eg fann og ei slik plate til å leggje under skohylla. Eigentleg hadde eg eit ynskje om ny skohylle, men det får venta litt.

Bilete teke frå Ikea sin nettside.

 

Vi åt frukosten der. Det var nokså stille og roleg der så tidleg på dagen.

 

Etterpå dro vi ned til byen. Da sto noko viktig på tapeten. Noko av det viktigaste verktøyet vi har i dag.

Mobilen!

Både mellomste og eg måtte ha nye.

Min gamle iPhone 4S var ikkje laga til alle appene eg brukar. Så da skjermen knustest var tida komen.

Det vart ein iPhone7.

Google

 

Første bilete vart teke på Solsiden. Av ein intetanende forbipasserande.

Da eg kom heim til jentene, tok eg bilete av dei mest fotograferte på denne bloggen.

Og eg trur det stemte, at desse bileta er mykje betre enn dei gamle.

Stor skjerm har den også.

 

Så med betre ljos i stova og ny mobil, må eg seia at situasjonen ikkje er så verst.

 

Er mobilen viktig for deg?

 

METEX

 

Så er eg i gong. Med det eg kanskje må halda på med resten av livet, seier dei.

 

 

Eg er i gong med behandling av det som dei fann ut feilar meg; revmatoid artritt.

 

Det har vore mange vitjingar til lege. Våren for over to år sidan starta alt å bli verre. Etter det har det berre gått vegen til dårlegare.

 

Sist torsdag greidde eg ikkje løfta ei bok av vanleg tyngde med venstrehanda. Ein vert nokså oppgjeve av slikt, at kroppen sviktar meir og meir. Og så klart vert ein svært lei av smertene som følgjer med.

 

Det er mange som har det langt, langt verre - så klar over det.

 

Men kan eg greie å fungera rimeleg greitt er det eit stort ynskje.

Eg henta medisinane.

Metex.

Den skal ta ned mitt eige immunforsvar slik at eg ikkje går til angrep på meg sjølv.

 

Dette skal ta ein gong i veka. Det inneheld ein liten dose cellegift. Noko som eg syntest virka særleg ille. Hadde ein reaksjon på dette, starta å gråte. Skjønte eg hadde ein psykisk reaksjon på det eg skulle i gong med, så da fann eg ut det berre var å køyra i gong. Ikkje noko å venta med....psyken min er grei å snakka med den.

Etter eg sette pennen vart eg svimmel, fjern og småkvalm. Men vert det ikkje verre skal dette gå godt slik. Det sto ein del om bivirkningar.

Frykteleg mange som går på dette og får hjelp. Som greier fungera.

 

I dag er det tre dagar sidan eg starta.

Dei sa det kunne ta opp mot fleire månadar før eg kjende nokon effekt.

I dag kjenner eg meg energisk, eg fyk opp og ned frå stolane. Heng klede, løftar ting og vaskar unna. Tenk om eg allereie er betre.......

 

Eg trur det eg.

 

 

Feiring

 

Ein dag ramla det inn ein ny gruppechat. Kjæresten til eldstemann hadde lyst til å overraske.

 

Ho bad oss saman på ein nyopna restaurant som serverte taco og kokken var frå Mexico; Taqueros Taco & Tequila. Kan absolutt anbefale den, den ligg i Mellomveien i Trondheim.

Han som fylte år hadde inga aning om dette. Så han vart både overraska og glad.

"Men kor kjem du i frå" spurte han meg.

Før det gjekk opp for han kva dette var.

Maten smaka. Nette, små porsjoner. Eg for min del vart fint mett.

Etterpå gjekk vi heim til dei. Eg har skrevet om Svartlamon før, ei verd for seg sjølv.

Det blomstra både utanom og innafor stakittgjerda.

Her kjem yngste i prat med ei triveleg dame som fortel kva ho bruka og gjødsla med, og at kapers kjem frå blomkarse.

Dette er eit område der bebuarane plantar grønsaker.

Her er det nye hus som vert bygd, men alt materialet er gjenbruk.

Det er mykje idyll.

Vi drakk kaffi og åt kake, og så song vi fødselsdagssongen som seg hør og bør.

Og her kjem nokre bilete frå heimturen.

 

Danse med katt

Fritid, eva, reiser, impuls, eventyr

...... F-E-R-I-E!!!!!! Jaaaaa!

 

Da er den i gong. Med min ferie på tampen av sommaren. Heile fire veker.

Det kjennes som ei eve.

Det regna da eg kom heim. Men kva hadde det å seia?

I glede tok eg meg ein dans med sjefskatta.

Men å sette seg ned på terrassen var for vått og rått.

Eg såg utover og drøymde om ting eg kunne gjera. Heime.

 

Dagen fekk nokre arbeidstimar; på museum og innom kontoret.

 

No til slutt har eg henta yngste i sentrum. Ho var med både på eit oppdrag og fekk treft venner og falt av rullebrettet sitt. Mellomste som hadde feira bryllaup i Oslo, hadde ikkje kome seg heim. Problem med mobil og mista bankkort. Og i morgon fyller min eldste 26 år.

Ein er i verda om ein har ferie. Og ute står seks korger bringebær som eg henta no. Det blir vel bringebærsyltetøy.

Trur eg.

Men no skal eg ta meg av mi slitne, småskadde. Finne fram mat.

 

Og så spekulerer eg på om eg greier å skriva blogg kvardag i ferien.

God natt, både frå meg og mi dansande katt!

 

 

 

Vegen fram til mor

 

Ei åtvaring!! Er du gravid vil eg helst ikkje du les dette!

 

 

Midt på kjøkkengolvet sto ho. Da ho kjente det. Som ei boble som brast.

 

Ho hadde vakna seint og kjende seg tung.

Uopplagt.

Dei hadde vore ute kvelden før. Ho var skikkeleg sur før ho gjekk ut.

Kleda passa ikkje lengre. Magen var for stor. Ho kjende seg stor og klumpete. Stygg!

Dei skulle ut å eta.

 

Etterpå hadde det gått greitt. Da dei kom heim seint på kvelden hadde dei elska.

 

No sto ho der på kjøkengolvet.

Da ho fekk sett ned i trusa var det blod. Mykje blod.

Ho ringte sjukehuset; kom så får vi sjå sa dei.

Dei roa henne ned da ho kom, dette går nok bra sa dei.

 

Så låg ho der, med føtene i bøylane. Ho såg ansiktet på dei to som skulle undersøkje.

Plutseleg forandra dei avslappa ansikta seg, munnane opna seg og alt det avslappa var borte.

Det var opning og fosterhinna med to små føter hadde syntest.

 

I tre døgn låg ho i seng, utan å få stå opp. Så kom dei å sa at ho måtte stå opp. Ho kunne ikkje liggja i ei seng i dei månadene som var att.

 

Det å gå på do igjen var eit mareritt. Å tømme tarmane naturstridig. Ho sveita redsel.

 

Da det hadde gått ei lita veke starta riene. Dei var prøvd å stoppa. Riene stoppa til slutt, men da var det kome for langt. Dei måtte dra den vesle guten ut. Han var heilt perfekt utanom merka av å bli drege ut.

Men så alt, alt for ung til å få livet.

 

 

Sorga har djupe daler. Ned i der dei var djupast vart det mang ein tur. Ho kom opp igjen kvar gong. Det var også ei frigjering i sorga, i alle tårane. Noko ein måtte gjennom.

 

 

"Vil de ha ei gravfred eller fellesgrav" spurte sosionomen.

 

Eit umogleg spørsmål. Men tanken på  ei lita kiste og folk samla, var barbarisk, som å dvele i det verste.

Ei natt hadde ho ein draum. Ho sto høgt oppe på ein trappeavsats og såg ned på tre graver med små, kvite barn i.

Det tolka ho som fellesgrav. Dei gravla tre og tre i fellesgrava.

 

Før dei vart utskrivne frå sjukehuset vakna dei ein morgon til ei kvit, frossa verd. Det lukta vinter. Det var så riktig.

 

 

Da våren kom banka eit nytt lite liv i henne. Magen kom før, men denne gongen vart ho ikkje sur for at dei vanlege kleda ikkje passa.

Tida passerte da den vesle guten vart født. Vekene var viktige og vart tald på nytt og på nytt.

Ei helg ut på sommaren var dei i bryllaup. Natta etter drøymde ho at brudgommen, som var lege, hadde akkurat dei same kjenslene som henne. Da måtte det væra greit.....

Ho vakna.

Ho kunne ikkje lengre flykta frå knipa i magen. Det var rier ho kjende.

 

På sjukehuset vart det sett i gong drypp for å stoppa dei. Til slutt låg ho og hoppa i senga, som ho låg på ein motorbåt. Da sjukesøstrene ville ta dryppet av henne ville ho ikkje. Hennar hjarte og puls var underordna.

 

 

Verdas minste skrik fylte rommet. Som ein leike ein trykkjer på. Denne gongen vart ho ikkje spurt om ho ville halde det vesle barnet. Det vart plassert på brystet hennar. Den alt for vesle jenta førte tommelen sin opp til munnen. Oppe i hovudet såg ho pulsen hennar. Det banka.

Lenge.

Ved sidan satt han som skulle bli far og gråt. Det var godt han tok seg av det. Ho kunne gråte etterpå, men først måtte ho ta med seg det ho kunne.

 

Dagane etter kunne ho få jenta inn når ho bad om det. Ho kunne visa ho fram. Vise fram det ho hadde å vise fram. Det var så lite og det var så stort.

Ho hadde ei kjensle av å være eit lite barn som hadde fått straff for noko ho ikkje forsto.

 

Foreldra hennar var der i sorg, det vart ikkje barnebarn denne gongen heller.

 

 

Eit år etter mest på dagen, var dei der igjen. Denne gongen i GLEDE.

 

Mellom kvart svangerskap gjekk det akkurat det legane anbefalte som eit minimum, tre månader.

Ho var lagt inn til observasjon i fleire veker før ho mista første gongen. Etter tre månader fekk ho koma ut og heim, først på permisjon. Ho hadde vent seg så på institusjonslivet at ho visst ikkje kva ho skulle velja på brødskiva.

 

Og å sitja midt i ei blomstereng på Jonsok, med magen struttande mot sola var meir enn fantastisk.

 

Ein augustkveld rann vatnet nedover føtene. Ho fekk beskjed om å leggja seg ned, for hovudet på han inne imagen hadde ikkje festa seg på siste kontroll. Det vart sendt ein ambulanse. Ho gjekk mest i sjokk, ho skulle gjennom ein fødsel igjen.

 

Så låg guten på magen hennar og såg ut som han var køyrd over av ein traktor. Omsorgsevna var på plass, men augo såg det dei såg.

Eit døgn etter kom den store morskjensla som ei båre over henne. Dei sto der i natta med han i armane og sa dei måtte ta han opp på barneavdelinga. Det var nokre verdiar -. Dei hadde teke på han ei lue. Hennar vakre, vesle gut.

 

Så opphalde varte lengre. Etter tre døgn med å pumpe seg og sitje framom ei kuvøse greidde ho ikkje meir. Ho stakk av, bort frå alt og heim.

Det var vanleg fekk ho høyra, at ein kunne få ein nedtur etter tre døgn.

 

Men så kom dagen. Ho kunne kle på den vesle guten kleda ho hadde plukka ut med omhug. Ta på han huva, jakka og labbane ho hadde strikka. Få festa bagen til vogna bak i bilen med alle den sikkerheit som trongst.

 

Endeleg kunne dei reisa heim med eit lite barn og få lov til å være foreldre. Og ho fekk starta rolla som mor.

 

 

Så august -

 

Da var vi berre plutseleg her. Tok meg i å tenke....seks månader.....da ligg alt framom igjen.

 

Men først skal eg ha ferie. Heilt fram til september. Eg trur eg hadde siste dagen på kontoret i dag. Det kan stå utan meg desse vekene. Fekk til og med lagt inn automatisk fråvær på e-posten.

I morgon er det biblioteket og nokre timar på museet på søndag. Eg held faktisk på å landar, greier det utan kav i år. Fantastisk!

 

Og eg har inga stor plan. Tenkte tidlegare både Oslo og kanskje ein tur utanlands.

Men eg har funne ut at eg skal ta meg tid til å sjå om medisineringa virke. Startar søndagskvelden.

 

Dagane har så mykje vakkert ljos.

I går skulle yngste og eg starta på intervall trening. Vi var berre ergelege på at vi ikkje kom på det før. Men da vi tok på oss treningsklede og sko og sa "ut" vart boffen lydhør. Dette ville han også være med på.

Brukte langstrekket nedanom fjøset...eg gjekk fort først og roleg attende, ti rundar......fekk godt opp pulsen av dette eg. Ho som var langt yngre sette opp farta, opp og ned bakkane.

Men eg vil tru eg får bruka desse ferievekene til å kosa meg utan å leggje for mange plane.

Nokre har eg likevel lagt. Under fem.....trur eg.

Litt vil eg.

 

 

 

Feiring, ferie og arrangement

 

Eg er over på søndagskveld og meir inn i natta. Ei veke att før ferie. Det skal bli godt.

 

Dagane mine fyk i veg enno. Denne veka skal dei gå inn for landing. Gled meg på å lande, senke skuldrer og vifte med tær.

I morgon fyller mor mi år.

Den feira vi på laurdag, med pizza og kaker. Masse av både pizza og kaker.

Skal ein tur innom henne og far i morgon på dagen også.

85 år.

I dag har det vore arrangement. Musikk og foredrag. Da eg skulle takke var eg så rørt at eg måtte tørke tårane. Det handla om kvinner som hadde levd tøffe liv for meir enn hundre år sidan. Foredragshaldar var Leo Oterhals.

Det var godt med besøk. Det er artig når ein har eit arrangement.

Etter eg var heime sovna eg på sofaen. Eg hadde skikkeleg bruka meg opp.

Men sommar og snart ferie er ein riktig så bra kombinasjon. Sjølv om eg har funne ut at eg nok vel ein ferie utan det store innhaldet.



 

Dagar med sol på

 

Akkurat no skjer det. Akkurat NO er det. Det som mange av oss ventar på resten av året.

 

Dei gode, varme, vakre dagane som kallast sommar. Som er å springe barføtt i graset og jordbær på strå.

Som er til å nyta !

Henta jentene på setra i går, som hadde hatt ein fin dag - men også hatt eit møte med dei menneskelege variasjonane og var litt frustrert over det. For da eg kom opp fekk eg vite at dei ikkje hadde hjelpt til der dei skulle. Noko overraska vart eg, for dei brukar å ta ansvar.

Sjølv kunne dei fortelja at dei hadde spurt med gjevne mellomrom om dei skulle ta over, men fekk kvar gong beskjed om å berre gå for dei som sto likte det så godt.

Vi får kalla det ein kommunikasjonssvikt-.

 

Mellomste som kom heim frå Trondheim for å hjelpe til med dette, reiste attende til sin kjære.

Oppe ved huset sette eg meg på terrassen berre for å sjååå. Eg sat det og tok inn korleis himmelen skifta karakter da tora rulla og lynet blinka over himmelen.







Ein gamal mobiltelefon er ikkje god nok til å ta godt bilete av ein slik situasjonen, men eg tok bilete likevel.

 

I dag hadde eg nokre få timar med arbeid. Det var kaldare inne enn ute. Før eg for heimafrå såg eg det var 24 gradar i skuggen.

Etterpå skulle vi til ein stad å eta. Den har ikkje vore opent for publikum. Eg har vore der ein gong før, og vart svært fasinert.

Dei har bygd opp sakte, men sikkert eit område der dei dyrkar bær økologisk. Dei har bygd produksjonslokale og ein liten restaurant. Dette har dei gjort så samstemt og gjennomtenkt at det er ein fryd. Ungane har flytta attende med partnarar og som er med på dette. Sjølv har dei overlet garden til ungfolket og bygd seg eit nytt hus ved sia av. Dei har lagt opp terrassar av stein der frukttre og bærbuskar er planta på platåa.

 

Eg kjøpte meg fritert fisk med chips, og eg må berre seia det er den beste eg nokon gong har smaka. Til dessert tok eg økologiske bær med vaniljesaus. Nydelig var det.

 

Sommaren er der for å nyta det beste ein kan.

 

 

Sommardagar som flimrar forbi

 

Nokre minutt ved datamaskina, sjølv om nettet er falt ned etter ei tordkule tidlegare i dag.

 

No har eg køyrd begge jentene opp på setra. I morgon er ein dag med mykje folk og aktivitetar der. Trur det første eller andre gongen eg ikkje er med på arrangementet i løpet av dei åra eg har budd her.

I år gjekk det ikkje opp, men jentene er der for å hjelpe til.

Dagane er fulle med program og etter denne diagnosen min har det ikkje minka, for å seie det slik.

Eg vert sendt hit og dit, i hytt og pine. Undersøkingar slik og slik. I morgon er det fastlegen, vart innkalla. Sist veke var det Kristiansund og røntgen den eine dagen og Trondheim og reumatismeavdelinga den neste. Føler eg vert ivaretatt, ingenting å seia på det. Men det vil heldigvis roa seg ned.

Eg skal over på medisinering, bryta ned immunforsvaret mitt for å få ned beteningane i kroppen. Og for å finna fram til det som funker for meg, må det testast ut. Eg har ein jobb å gjere. Inn i framtida trur eg dette skal verta bra, eg skal fungera rett og slett.

 

Så når eg hadde invitert på dugnad på laurdag og feira fødselsdag på søndag vert dagane som ein flimmer-film som fyk forbi.

Plenkløpparen vart montert. Og er testa ut. For mykje gras no så klart, men det skal bli. Neste sommar tenkjer eg.......for ein hage det skal bli......hi,hi.

I går tok yngste og eg med oss spadar for å få ned det eine treet som vart kjøpt i starten av juli. Ein hyll.

Gavlveggen på huset vart måla på laurdag, og sjølv om vi held på å bli nedgrodd av villbringebær, så hjelpte det enormt synest eg.

I dag fekk vi køyrd eit kjøleskåp og ei oppvaskmaskin på søpla.

Så etter kvart, etter kvart, da har eg tru både på energi og aktivitet.

Det er vakkert om dagen. Det ER sommar. Akkurat slik den skal væra.

 

Her er frå går kvelden, da sola gjekk inn i fjellet.


(Innlegget er frå i går, men nettet har vore nede).
 

 

Nok eit år

Ein vakker dag har gått over til natt. Mitt tiår med femtitalet går mot ein ende. Men enno har eg eit år att.


 

Eg har hatt ein triveleg dag med familie. Begge søstrene mine, alle tre barna og eine kjæresten. Foreldra mine, ein svoger og ein eks.

Når denne gjengen møtes er det duka for samtale frå atom til verdsrommet, til konspirasjonsteoriar og politikk. Det vert stille etterpå.


(Ei aning kaotisk bakgrunn, bøker og permar og lampe på halvtolv).
 

Det er godt både med samtalar, folka og stilla etter.

Og dyra, dyra er midt i det heile......her ligg sjefskatta Miranda, så gamal at vi har mista tellinga.

Cleo, like gamal og søstera til Mirande, her er det mi yngste som koser med henne.

Lucas luskar også rundt, men trur mest han vart paralysert av alt ståket.

Medan eldstemann har søkt inn i den mobile verda for ei stund.

Eg hadde mykje hjelp av desse to i dag, som sto last og brast med meg. Takk jentene mine <3.

Eg og vi hadde berre dagen i dag til å laga selskap i.

Det har vore ei svært aktiv veke. For denne vaksne dama her.

Neste år, da eg blir enda gamlare, har eg eitt ynskje......ein konsert. Og dei har sagt ja til det, dei eg vil høyra. Mine eigne!

Det er alt eg veit for neste år si runde feiring.

 

Men no er det natt.

 

Våt dag

 

Drypp, drypp i det evinnelege. Eg klagar ikkje. Men de er vått.

 

Det regnar. Utan tanke eller teikn på å skru igjen. Bilhjula nede på vegen er regnvåte i lyden. Ein ny dag har stått opp. For meg svært tidleg. Klokka hadde eg sett på ni, skal være i varmebassenget klokka ti. Men kokka fem forsvann søvnen. Eg prøva, men etter at tida gjekk ga eg opp. Det var berre godt å koma seg opp. Eg koka meg havregrynsgraut. Lenge sidan eg har funne på det.

 

Det er stille i huset, både boff og yngste søv.

 

Fann nettopp ut at det var ikkje i morgon sikringsboksen skal skiftast. Det er godt å finna ut slik når ein føler veka er for programmert. Eg skal både til Kristiansund og Trondheim. Eg har invitert til dugnad og skal feire ein fødselsdag i løpet av denne veka.

Etter helga køyrer eg rundt med eit keybord. Arrangementet var godt besøkt. Her er ho som song.

(Her skulle eg lasta opp ein video frå helga. Etter at eg ikkje har klart det gjennom ein heil dag, har eg gjeve opp. Morgoninnlegget mitt vert posta i kveld. Utan video).


 

Om ein time skal eg ut i regnet, med veska pakka for det enno våtare elementet.

Det skal bli fint å koma heim att, til denne fridagen.

Kjenner eg er trøyt av ein tidlegmorgon.

Med regn som bøtter ned over dagen.

 

(Og så gjekk som sagt dagen :)).

 

 

 

Rabarbrasupe, dato og slikt

 

Utan samanheng. Utanom at datoen var for gamal for ei slik supe.



 

Den smaka likevel godt. Varm med is i.

"Det er bein i supa" sa yngste.

Eg syntest ikkje dei nålliknande fibra hadde noko å seia.

17.07.17

Ein dag til å gifta seg i, eller finna på noko anna.

Artig dato.

Meg bruka berre dagen opp. Sjølv om rabarbrasupe smaka godt denne måndagskvelden. Med bein og nåler i.

 

No gle eg meg på dyna.

 

 

Å nyta

 

Berre å koma heim utan ei plan, anna enn å nyta kvelden.

 

Min herlege kaotiske heim. Eg kunne gå ut av bilen utanføre huset mitt og det var fantastisk godt. Strå som strekte seg mot himmelen. Å vite at morgondagen har eg fri og det er meldt bra vêr.

Natta før var uvanleg, søvnen ville ikkje koma, for tankane var spretne. Eg kom meg seint på jobb, men fekk unna det et måtte......eller omtrentleg. Nokre småting står att, men det får eg ordna før konserten på søndag. Kjem nokre herlege musikarar på museet.

 

Etterpå var det handling med mor, framom ei tante og så gjekk turen heimover etter kvart.

 

Vil du være med på ein bruktbutikk sto det i meldinga frå søstera mi. Og ja, det vil eg.....men kanskje ikkje i morgon. Kanskje eg vil vaska eit golv eller setja meg i ein stol, berre for å reise meg opp att heile morgondagen, berre for at eg kan det.

"Du strålar" sa mor. "Men du må ikkje overdriva".

 

Men det er fredagskveld, himmelen er blank og eg har ostepop i ei skål.

 

 

Vendepunkt

 

Eg veit eg skriv ein del i koda. I halvsakte ting. I dag tek eg bladet frå munnen.

 

Noko har eg sagt, men når ein er i ein tilstand kan ein ikkje skriva om den i eitt sett.

Det vert traurig lesing.

I tillegg har det vore skreve ein del om sutring her inne, og eg ville ikkje stå fram som ei sutrekjerring.

Sjølv om eg veit godt at det som livet vert fylt av får ein trong til å dela. Spesielt i ein start.

Dette går på alt som er nytt, om det er helse eller hending.

 

Eg dett ut frå bloggen rett som det er. For mest all energi går med på å koma gjennom det eg skal.


 

I lang tid har eg ikkje jobba meir enn 50%, det starta med ein diagnose på å være såkalla utbrent. Og sjølv om den tilstanden betra seg frå det som var hovudproblemet; hukommelse og energi, så forflytta alt seg meir og meir over til ein kropp som både svikta og ga smerte.

 

Så da fortsett ein med leitinga da, kva er dette?

 

Opp i dette har eg vore svært heldig, eg beheldt gleda og eg fekk mest ein distanse til meg sjølv. I tillegg har eg hatt trua på at det ville bli betre og ei overtyding om at det ikkje var noko farleg.  

I dag er eg mest i ein euforisk tilstand.

 

I går var eg hos ein spesialist. Han fann ein diagnose.

For å seie det som det er har eg INGA lyst på nokon diagnose. Men når det har vore som det har og som det ikkje skal være, har eg lyst dei skal finne den "slangen" i meg, som om eg var ein bil, få festa den slik at eg kan fungera -.

(Likar nok den samanlikninga, med bilen).

 

I går vart den funne.


 

Eg har betennelsar i kroppen, i ledda, i mange ledd. I og med at eg har vore gjennom koloskopi utan funn, saman med undersøkningar i går, var konklusjon å gå i gong med behandling av leddgikt.

Eg skal nok gjennom nokre fleire undersøkningar for at dei skal være enno meir sikker.

 

Men.....i går vart knea tømt for veske og fekk kortisonbehandling, saman med ein av fingrane.

 

I dag skal eg ta det med ro.


 

Det som er det fantastiske, det som gjer meg euforisk, eg kan reisa meg utan at det er vondt.

 

Da eg i vår var på røntgen for fingrane og skulle reisa meg frå stolen på venterommet, gjorde eg slik eg måtte....satt og vrikka for å mobilisere for å koma meg opp, noko som resulterte at ein som sat og venta spurte: "Sit du fast i stolen?"

Han såg ei stor dame som ikkje fikk seg opp, konklusjonen var at stolen måtte sitja fast i kroppen. Eg har ledd mykje av den kommentaren, for det vert eigentleg komisk.

 

 

- Ei heilt ny framtid har opna seg for meg. Ei framtid der eg kan igjen. Trua på at no endeleg er eg gjennom denne tunnelen.

 

Greitt, eg er ikkje glad for tanken på at eg må i gong med medisin. Eg likar ikkje ha i meg slikt.

Men får eg attende eit meir fungerande liv gjer eg det med glede.

Og eg ER glad.

Eg føler eg har fått livet mitt att.

 

"Korleis reagerer du på dette" spurte sjukepleiaren eg var innom for å snakka med etterpå undersøkingane i går.

 

Tankane mine er at ein må gjera det beste ut av alt, og no får eg hjelp til å koma ut av den bobla eg har vore i. Og eg trur på at eg kan igjen. Eg kan tru og håpa.

 

 

No har eg vore inne og sett både på tog og fly. Kanskje eg tek meg ein ferietur likevel......fordi eg KAN!

 

Så i dag er eg glad. Ordentleg glad.

 

Og så kan eg starta å bygge opp musklar som har minka....for no trur eg på eg kan både det eine og det andre. Trur eg kan alt. Utan desse fordømte vondtane.

 

Eg gjev meg lov til å glede meg til framtida.

(Noko smårusk må ein akseptere når ein nærmar seg 60).

 

HURRA for livet!!!!!

(Bileta er teke frå stadar dei siste dagane).

 

 

På hjul

 

Borte bra, men heime best. Trondheimstur, søsterbesøk, kontroll og Ikea.

 

I kveld er det godt å være heime igjen. Men det har vore eit triveleg døgn.

Henta foreldra mine og plukka opp dotrene på returen i går. Turen inn til byen er litt krevjande om dagen. Det er omlegging, graving og rundkjøringar an mas. Men vi kom oss fram og på plass.

Søster mi har vindauga fulle av orkidear. Dei var overdådige.

Og kveldshimmelen var vakker utanføre stoveglasa.

I dag vart ærenda utført og turen attende var etter kvart klar. Vi kjøyrde innom Ikea, for glasa mine hadde liksom forsvunne på eit mystisk vis. Eg er glad i desse store. I dag gjekk eg for farga grøn.

Yngste hadde fått kjøpt seg nytt brett etter det gamle knakk. Ho er lykkeleg ogrulla nettopp ut i kvelden med boffen.

foto:ingrun

No er vi heime, vi er trøtte og skal straks sova både ho som brukar tastatur og ho som rulla ut.

 

 

Dagane

 

Dagane er som ein pendel som slår att og fram, ned og opp.

 

Fredagen var som ein fanfare, vakker som få. Her stoppa eg bilen i fart frå og til. Måtte ta bilete.


Eg var på andre sida av fjorden. Såg rett over på mitt rike. Det var berre fjøstaket som reflekterte sola. Hustaket, som er grått, vistest ikkje.



I går var dagen grå og sur. Vi var invitert til feiring av mellomste søster mi. Ho fyller år i morgon.


I går var dei på hytta med heile familien. Her er ho saman med eldste dotter. Det var ho som hadde gått i bresjen for feiringa to dagar før datoen. Ho laga pizza for den store gullmedalje. Eg spurte om dei nokon gong hadde hatt så mange gjestar på hytta. Dei trudde kanskje ikkje.


Vi hadde en triveleg ettermiddag, klokka hadde vorte svært mange da vi såg på den. Samtalene hadde fløyma. Var nokon som kommeterte at det summa skikkeleg da dei var ute ein tur. Summa frå oss inne. Da går tida fort.

I dag har vore av desse dagane ein ikkje ynskjer for mange av. Tung og grå. Eg har sove mykje. Yngste kjenner på sår hals.

 

I morgon er ein ny dag. Det gle vi oss til.

 

 

Siste juni

 

Ein sommarmånad er oppbruka, men enno er det to att.

 

Dagen i dag er vakker. Trur den finaste hittil i sommar. Så varm at skygga er god å væra i halv ti på morgonen i singlet og shorts. Det er siste feriedagen min i denne omgong.

Denne ferieveka mi har vore ei uroleg veke. Men det å kunne gå ut glasdørene frå eit helseføretak i går, ferdig med ein skikkeleg ubehageleg undersøking, kunne atter eta og vite at alt var bra. DET var godt!

 

Eg hadde ein draum om ei roleg veke, der eg hadde meg i fokus. Der Fitbit klokka mi fekk vera mi leiarstjerne. Den dirrar på handa mi; gå 120 steg seier den, opp og hopp osv. Den melder når eg er for inaktiv.


 

Men slik vart det ikkje.

 

Og noko køyring  vert det nok i dag også. Yngste er heime, ho har fått mange småjobbar her og der, så da blir det køyring på ho mor. Eg synest det er viktig ho har sommarjobb. Så er det foreldra mine, dei må i butikk. Men kanskje nokon andre køyrer dei i dag.

 

Men sola skin frå knallblå himmel. Det er sommar. Det er siste juni. Og livet er herleg.


Ønsker deg en riktig fin dag.

 

 

 

Tarmar, ferie og langt gras

 

Sola skein på oss i dag. Varmt i sola med knallblå nordavindsjø. Likevel leika solglitre på båretoppane.

 

I kveld sit eg her med raudt ansikt og andre raude område på kroppen. Ikkje visste eg at sola tok så godt den stunda eg sat ute på terrassen og ikkje sola meg.

 

Eg har hatt nokre travle dagar med å gjera i stand til sommaropning på museet. I tillegg startar eg med ferie, så det var nokså mykje koordinering føråt for å få dette til. Berre ei veke ferie i denne omgong, resten tek eg seinare.

 

Da ferien starta var eg rimeleg ute av fokus.

 

Fokuset er ein gjengongar. Eller manko av det.

Eg fortalte om den delte plenklipparen. Men graset er for langt til å bruka ei slik innretning.

Likevel, kva er det eg ikkje har......

I går vart det innkjøpt riktig blanding av olje og bensin, for eg trudde kanskje det kunne være litt lite igjen. Eg måtte så klart ta i bruk kantkipparen.

Akkurat ja, men kvar var denne kantklipparen.....?

 

Her har det vore leiteaksjonar, opp til fleire gong på dei same områda.

Og når bruka eg den sist?

Var det i fjor eller året før?

 

Skal ikkje seia meir om å ha fokus, men eg har nok alt for mykje plass og alt for dårleg husk.

 

Så her sit eg og drikk......

 

Nei, nei, eg har ikkje slått meg på flaska.

Så ille er det likevel ikkje.

Men eg skal drikka nokså mange liter blank veske i dei næraste timane no. Eg kunne drikka te, kaffi, buljong, mineralvatn og vatn, men det sto ikkje noko om at det kunne være alkohol i dei blanke veskene eg måtte få i meg.

I morgon skal eg få eit heilt "filmteam" på vitjing i unevelege delar.

 

Noko må ein vel finna på i ferien.

 

Så dei neste timane må eg være i nærleiken av toalett. Noko som vil verta utfordrande fordi eg ikkje har innlagt slikt i bilen min, men ein skal ikkje problematisere.

Og så tenkjer eg på i morgonkveld, viss på at eg overlever. Da kan eg atter eta normalt og så kan eg kryssa av på lista av kva som ikkje feilar meg.

 

Eigentleg vonar eg dei finn ein liten slange, slik som på bilen da den starta å få problem i motbakkane, som berre måtte festast og så gjekk bilen som eit olja lyn.

Når den vesle slangen er festa slår fokuset til, eg kan spretta og hoppe som ei kvige om våren og eg blir tynn som ein sytråd.

Det blir noko det!

 

 

 

Sommaren i regn

Når alt går godt. Likevel og til tross for alt. Da er det berre å taka innover seg at det er bra.

 

Det regner på Nordmøre.

Det bles også.

Ikkje er det varmt heller.

Men likevel er det sommar.

Sommaren er fin uansett.

Eg kom heim frå dagens utfordringar. Dei hadde gått over til historia.

Dei gjekk også bra.

Til slutt. Utfordringane.

Etter at skrivaren gjorde seg skikkeleg vanskeleg. Faktisk to skrivarar slo seg på vrangsida.

Etter det tok eg fram gamle kunster, slikt eg er ferdig med. Men eg nådde fram. Akkurat i tide.

Og det gjekk bra. Både det og det. No er det berre ei halv veke til sommaren kan starta. Og programmet er omtrentleg ferdig.

 

Da er det godt etter enda dåd berre å verte sittande. I bilen.

Berre å sjå.

At sommaren er vakker.

Også i regn.



 

Jau, det går an

Vi forstår stort sett våre eigne erfaringar og dei som kan samanliknas. Ut av det kan det verta mang ei historie, både god og dårleg.

 

"Korleis går slikt an", sa mannen i butikken.

"Nei, forstå det den som kan" sa eg.

 

Av og til er det best å ikkje forklare. Har eg forstått det utan mi eiga erfaring......

 

Eg spurte om det fantest skruar, skruar til ein plenklipper eg kjøpte for nokre år sidan. For klipperen og handtak sto kvar på kvar sin plass. Behaldaren sto ein tredje plass. Men skruane som høyrde til var ikkje på nokon av desse stadane.

Det høyrest unekteleg rart ut.

Ein plenklippar liksom....

 

Eg kunne også fortalt om ein høgtrykkspylar som det var enno fleire år sidan eg kjøpte. Eg veit kor den står, men eg har aldri pakka den ut. Og det kjem ikkje av at eg ikkje treng å spyla noko.

 

Det kjem av at hovudet stoppa å virke slik eg hadde vore vant til. Det fungerte for dårleg til det meste, lenge.

 

I fjor skulle eg ta fram plenklipparen for å bruka den, det var da eg først oppdaga at den var meir enn stykkevis og delt.

 

I år krumma eg nakken og gjekk på igjen. Jentene mine vart og aktivisert. For vi er fleire i dette huset som ryddar. Dei fann stengene, men ikkje skruane.

 

I dag prøva eg ei lett leiting. Nei, ingen skruer i skuffene på vaskerommet.

 

Seinare fann eg ut at eg måtte ta vekk nokre bringebærgreiner og tok opp skuffa der eg har noko hageutstyr i ein kjøpmannsdisk i vindfanget.

 

Da såg eg det......

Eller dei.........

Skruane og manualen til plenklipperen kjøpt for tre år sidan.......trur eg det var da.

 

Gleda er stor og graset er langt.

Og eg har håpet både i lengda og bredda for både det eine og det andre -.

 

Ønske alle ein nydeleg laurdag.

 

 

Før no

 

Dei har gått så fort desse åra. Og det har ingenting å seia. For det er akkurat slik det skal være.

 

Og slik fortset det. Med alt som er bra og alt som ikkje er bra.

Kjenner eg ikkje har lyst til å tenkja. Ikkje dagen i dag. For mange gjekk ikkje vegen lengre enn til i dag.

Ein gong følte eg meg gamal fordi eg nærma meg slutten av tjue åra.


foto:jane
 

Det gjekk over det og. Var i grunn ikkje ille.

Var verre å skulle fylle fire ti år. Halvveges tenkte eg da.

 

Men eg har det tørt og varmt med alle mine.

Mett er eg og.

Kanskje eg skal laga meg ei skattekiste der eg kan samla gleda i.

Sjå på alt eg har fått.

Og så enkelt berre seia takk!

 

 

 

Pizza i sol og pizza i regn

 

Det kan høyrast ut som eg et mykje pizza, men kan ikkje seia det eigentleg. Dette er berre ei lita gjenforteljing som går i ring på ein måte.

 

Med pizza framom og attom.

For i sol og vind på søndagen spurte eg jentene, som var med heim etter turen til Trondheim:

"Skal vi gå ut å eta?"

Ingenting om pizza her.

Vi var einige om å ta med besteforeldra også.  Det sa dei ikkje noko på. Så vi køyrde ut i sol og vind og sette oss ute på den lokale puben.

Med utsikt rett i sjøen.

Og så gjekk vi for pizza alle, utanom mellomste, som bestilte pasta carbonara .

Der i sol og vind.

 

I dag regner det. Kaldt og surt. Da eg gjekk gjennom graset vart eg skikkeleg våt.

"Kva skal vi ha til middag" spurte eg før eg drog i dag tidleg.

 

I ettermiddag skal mellomste reise, sjølv om friveka har att nokre dagar. Men ho skal noko i morgon.

Heldigvis har eg yngste att.

 

Vi vart alle tre einig om pizza.

Vårpizza, sjølv om sommaren er i gong.

 

Den er vegetabilsk. Og god. Men må bruke koriander i staden for basilikum. For i dag hadde dei ikkje fersk basilikum på butikken. Men det gjer nok same nytta.


Og det gjorde det!!

 

 

Gjennom linsa

 

Resultatet av mange timars arbeid fikk vi sett på fredagen. Og eg fryda meg.

 

Yngste var ferdig med første året på universitetet.

Det er film som er faget.

Filmane til både første bachelor, bachelor og master skulle visast fram. Visninga var lagt til Nova, ein kino iTrondheim, gode stolar og nyting på høgt plan.

Eg er glad i film.

Det var hovudsakeleg kortfilmar og nokre lengre. Ein dokumenter og ein musikkvideo.

Det som var gjennomgåande i mest alle visningane var katastrofe, våpen og fantasi som sjanger.

Ein såg utviklinga i dei tekniske grepa etter kor langt dei var komne i filmstudiet. Og den som masterstudentane viste var ei perle av ei film. Dei brukte svart komedie og hadde eit herleg persongalleri.  Og filmen fekk massiv applaus.

Det var også ein av dei i første som hausta god applaus og det var filmen som gruppa til mi yngste hadde. Ein film om å bli gamal og ikkje prioritert, men likevel med ein optimistisk snert.

Den fekk tårane fram. Og smilet.

 

Elles kosa eg meg med presentasjonane, over ungdom som det vistes syntest det var ekkelt og presentera filmane sine. Dei var ikkje full av glatt sjølvsikkerheit. Det vart så menneskeleg.

Etter kvart vil dei nok veksa inn å meistra fokuset. Trur eg.

 

Yngste var i strålande humør da vi tok turen bort til Svarlamon.

Ein idyll i Trondheim langt unna den materielle jakten på det "perfekte". Mellomste bøyer seg ned for å få sikt der vi kjem litt etter.

I bakgårder med vasken til tørk.

Der fargane rådde.



 

Eg tek sjansen

 

Er eg endeleg i gong med noko spanande, noko som riv og slit i spaningskjenslene når du les dette?

 

Nei!

Svaret er kort og konsist.

Alt er ved det same.

Om likevel ikkje heilt. Sommaren kom i går. Med fønvind over 20 grader. Gras som bukta seg glitrande oppover og bortover jordene.

Ein skulle hatt fri og flagra bortover med vinden.

Løvetanna blomstra av før eg rakk å hausta ein blome.

Men det er herlig. Kjenne duftene som møter ein i luftlommene. Av søt blomsterduft.

 

Elles er alt ved de same.

Eg tok berre sjansen på å skriva nok eit innlegg på pc'n som plutseleg kan slå seg av. Men eg skal forsøka å huska på og ta med meg datan morgon. Og andre ting som er greitt og ha og ikkje gløyma.

 

I dag gøymde eg att ladaren til mobilen.

Så eg får nok ein mobilfri dag i morgon, fordi eg skal ikkje dit eg la den att.

 

 

Ein dag og ein til

 

Slik går det. Framover og vidare. Med alle krumspring av lite og mykje.

 

Ein tysdagskveld i juni kan eg stadfesta dette. Framover og av og til sidelengs.

Eg har hatt ein handlingsmetta vår full av ingenting.

"Kor kjedeleg eg lever" tenkte eg her om dagen.

Den tanken gjorde meg glad. Det måtte bety meir energi.

 

Elles vassar eg i ting to do.

Smått om senn skjer slikt som skal skje; slik som vaskemaskin, EU-kontroll, tannlege......men så kan det henda det skjer meir-.

For eksempel datamaskin -.

Plutseleg for nokre veker sidan var den svart både utanpå og inni.

 

Den dagen eg skulle ta bilen med til EU-kontroll tok eg også med meg maskina. Fann ut eg måtte vaske den. Før eg fór prøva eg nok ein gong å slå den på. Og så virka den!

Trur ikkje det hadde med vaskinga å gjera, men den vart straks meir innbydande.

 

Men eg tok den med meg til byen, hadde fleire ærend. Berre for å oppdaga da eg kom til byen at bankkortet låg att i regnjakka.......som hang på ein knagg heime.

Det hadde regna dagen før. Så da eg var ute for å fylle drivstoff la eg kortet i lomma. Det måtte eg hugsa på var tanken.

Og det gjorde eg altså ikkje. Så eg fór heim med uforretta sak.......eller saker.


 

No dristar eg meg til å skriva eit innlegg i spent forvissing om at maskin kan bli heilsvart att. Det står noko om batteri når eg slår den på.

Det er batteriet som har dårleg energi.

 

Men eg får prøva og gje eit livsteikn frå det nordre møre.

Eg lever, eg kavar, eg ler og eg ser. For slik er det.

Og ein vakker dag har eg alt på stell......og da kan det hende eg i alle fall syns det er kjedeleg.

 

 

Eit strøk av veka

Denne veka kom og gjekk også. Eg har lagt til enno fleire mil på kilometerteljaren. Bilen er god å ha dei fleste dagane.

 

Søndag på hell.

Våt og kald.

Eg har rett og slett tent opp i omnen. Det gjer godt.

Gårdagen var bada i mai-sol. Grøn og ljosnande gjekk dagen.

Veka har og vore fin. Etter kalde dagar fossar det vårleg fram. Naturen vert pynta med blomar.

Midt i veka sprang 17. mai ut. På tv'n sprudla barnetoga mest ut av tv-apparatet.

I mitt hus lukta det ikkje reint og nystroke av bunadskjorter i år. Dei hadde flytta seg til Trondheim.  Etter eit kvart hundreår skulle eg feira dagen utan ein einaste av ungane mine. Eg vart spurt om å koma dit. Men da hadde ikkje foreldra mine fått med seg feiringa anna enn på tv.

Valet vart slik lett. Så eg køyrde og henta dei til samfunnshuset.

Der kunne vi få kjøpt oss både lapskaus og kaffi og kaker.

Ute var det leikar som det har vore i alle år.

Etterpå tok eg foreldra mine med på ein køyretur i den jublande mai-dagen. Eg plukka og opp ein onkel som var ute og gjekk. Og der i bilen var det ført ein tunghøyrd samtale om stadane vi køyrde forbi. Om det som hadde vore. Og eg trur dagen for den aldrande gjengen vart løfta enno litt meir.

 

 

Veka inneheldt meir gammalt.  Både onsdagen og fredagen var eg veg å såg på gamle hus. Fleire skular......

........og mange sjøhus.

Svalgongsbrygger med stokkar kvite av salt sjøvatn.

Eg synest dei er så fine. Eg vert mjuk og lukkeleg inni meg.

 

Helga har eg kosa meg gjennom i eige selskap. Eg oppleve den fin om sola skin eller om det regnar. For etter å skulla både det eine og det andre er det godt å ikkje skal noko. Og enno har eg nokre timar att der det berre skal væra slik.

 

Du må nyta søndagskvelden din.

 

Les mer i arkivet » August 2017 » Juli 2017 » Juni 2017
hits