Stemmen til mor er alvorlig med gråt attom. Kan du ringa dei andre for å fortelja det, seier ho.
Sola har gått ned over dagen.
Eg voks opp i eit miljø med tryggleik.
Alle mor sine sysken budde i eit samla område. Så eg voks opp med onklar og tanter, og som vi sa; morbror, farbror og moster eller faster.
Mor hadde ei syster og fire brør.
Alle dei i høgre rekke er borte, no for han som sit nederst i venstre rekke og.
Det var naturleg dei busette seg her, mor var den som flytta lengst heimafrå i luftline, knappe hundre meter.
Det var jonsok, juleselskap og nyttårsfeiringar i fellesskap.
Eg var omtrentleg midt i flokken med syskenborn som talde etter kvart seksten stykker.
To av morbrødrene mine var ungkarar litt lengre, så eg hugsa å bli løfta høgt i veret og svinga i rundt. Dei var glade i borna til syskena sine.
Den eine morbroren skulle læra meg å symja, akkurat det syntest eg var for skummelt og kava meg bort frå han på ei livbøye der det meste av korken var falle av.
Ja, dei to morbrødrene var populære hos oss ungane.
Men vi vart ikkje einige om kven som var den aller beste, for vi stemte på den som hadde vorte oss tildelt som ‘gusfar’, altså fadder.
No var det så klart ikkje alle som hadde fått ein av dei.
Min sin ‘gusfar’ heldt eg hardnakka på var den beste.
Ein gong skreiv han eit brev åt meg, med detaljert teikna bilete av båten han var på, båten som eg var født ombord i, båten som morfaren min teikna og fekk bygd.
Ellers fekk eg så mange fine julegåver frå han, vi gjorde det alle, eit år fekk eg eit leikepiano, eit anna år eit fotoapparat, målarskrin og mykje anna fint.
– Skal du ikkje finne deg ei kone, sa vi borna, da hadde den andre morbroren gifta seg.
– Men eg har da kone, sa han ugifte og peika på ei trollkjerring han hadde i bokreolen.
Likevel, han vart gift til slutt og i vaksen alder fekk han to born som har vore han til stor glede.
Morbroren min fekk frå han var liten leika seg inn i ansvar og vaksenliv, og etter kvart forska seg fram til nyvinningar.
Han tenkte ei stund på å utdanna seg som lærar, han kom inn på studiet, men fordi han var såpass ung ennå, vart han spurt om å venta eit år. På dette året vart han fanga opp av verftet som far hans starta på 1920-talet.
Der fekk han være med, finne ut og utvikla.
Spesielt etter verftet stoppa med båtbygging og gjekk over utvikling av utstyr slik som vinsjar og bruken av hydraulikk utover på 2000-talet.
Og etter at han vart pensjonist laga han seg ein verkstad under garasjen, der han kunne helde på med slikt han syntest var interessant.
Han hadde og ein anna stor glede, båten sin.
Frå eg var lita var det båtar i alle fasongar i sundet der eg voks opp ved, frå robåtar, raske racerbåtar som føyk rundt på glitrande bårer mang ein sommardag, til rekebåtar som dunka seg ut av sundet i mørke og einsemd før dagen hadde starta, fiskebåtar der dei fleste skulle nordover og i nokre år Norges største snurper, så båtliv var det.
Og båten morbror min bygde seg skulle ha fart, så den kunne flyga over sjøen.
Vi i storfamilien vart også bedt med. Turar rundt om holmar og øyer, sol og badeliv.
Etter at han vart eldre ville han så gjerne ha oss med, men opplevde det etter kvart meir utrykt. Spesielt da far hadde vorte såpass ustø i ganglaget kjendes det ikkje lenger forsvarleg. Men mange fine båtturar har det vore.
Det heldt på å gå heilt gale mot slutten, han var på ein av sine mange båtturar da det starta å brenne ombord.
Flaksen var at nokre jenter var i nærleiken med en mindre båt, og dei fekk kommandert han ombord til seg.
Tapet av båten var ei stor sorg og ikkje minst bøker med oppteikningar frå turar opp gjennom åra, da borna hans var små og etter kvart som dei vart større.
Men morbror min vart berga, om båten ikkje vart.
Det var ikkje snakk om å bygge ny, men båt vart det, ein i omtrentleg same storleik.
Og vi vart framleis bedt med.
Etter far døyde var han mykje opp hos mor, han hadde starta å gløyma og han gjentok.
Han hadde også eit skilje på å hugsa på-, meg hugsa han, men var ikkje like trygg i hugsen på dei yngre systrene mine.
Han kommenterte ein gong at eg hadde forandra meg, samtidig ville han vete kor eg budde.
Da var det borte for han at eg var flytta attende. Han var lengre att i tid med ein yngre utgåve av meg.
I går flytta han.
Han flytta bort frå livet.
Gjekk nok ombord i ein annan båt.
Og eg kjenner sorga over at han er borte etter 95 år på jorda.
Vi alle gjer.
Eg har ringt systrene mine og mine ungar.
Vi kjenner på det, at eit menneske vi var svært glad i er borte.
Og for mor er det tungt, no er det berre ho og den yngste broren att av dei seks syskena.
– Det er bra det ikkje vart nokon tur til Røst, seier veslesøstera mi.
Og det har ho rett i. For vi kan være saman med mor.
Morbror min sin familie har eit arbeid dei skal i gjennom.
For slik er det.
Sorg er eit stort arbeide.
Eg er glad for at eg fekk ha ein slik morbror med meg i livet mitt.
Så er den siste fargedagen her. Disse syv dagene har gitt meg kunnskap om meg sjøl. Som jeg nok visste, men som kom mer opp i dagen gjennom disse innlegga.
I dag har vi lilla som farge.
Tenkte å slutte som jeg starta, med ett bilde.
For jeg har dynga på.
Jeg valgte bilder jeg hadde, for skulle jeg ha tatt nye bilder til hver farge har jeg nok falt av fort.
Ikke for det, jeg brukte en del tid på å plukke ut bildene jeg la ut.
Det er ikke overraskende at jeg har kost meg med å finne fram det jeg ville vise.
I dag starter jeg med en orkide.
Jeg greidde nok ikke konsentrere med om det ene bildet her heller, men jeg valgte ut til slutt disse her i innlegget. Da hadde jeg valgt strengt.
Deler en vinterhimmel fra her jeg bor.
Husker ikke hvor denne teksten kom fra, men som du ser har jeg tapet det opp på speilet.
Har nok noe med at det passa godt i det jeg følte, etter jeg flytta til hit jeg bor.
Følte at ting aldri ble bra nok, for det har vært svært lite av positive tilbakemeldinger.
Jeg må ile til å si at her på blogg passer ikke dette.
Her er folk så gode med å gi fine tilbakemeldinger.
Det har vært godt.
En sommerhimmel med lillamarmoreringer.
Himmelen er et fargeskrin.
Hva har jeg lært under denne prosessen…
Joo, at jeg kan bare jeg vil.
Fikk til å levere hver dag.
Tror at det har med at jeg er veldig glad i både foto og farger, jobbe med bildet fra jeg tar et utsnitt gjennom linsa, til eventuelt bearbeiding.
I tillegg var teksten konsentrert om bilder og farger, altså det var rammer.
Men jeg fikk ikke skrevet om det jeg hadde planer om. For jeg hadde flere innlegg som jeg hadde starta på. Det gikk ikke å arbeide med de innlegga samtidig.
Kommentering og lesing av andre sin blogg ble det lita tid til.
Det har også vært en travel uke, som så klart spiller det inn.
Da tar jeg farvel med denne oppfordringa.
Jeg har kost meg.
Avslutter med et bildet for et par år siden.
Da jeg hadde boffen å gå tur med.
En snapp sendt ut i min gamle, lilla ullgenser som var filta.
En genser jeg var så glad i at jeg måtte strikke meg en ny i en annen farge.
Da jeg kjøpte inn garnet til denne genseren fikk jeg en kommentar om at denne farga ville ikke være heldig for meg, den ville ta opp farger i ansiktet mitt…
For en kan få høre mye når en kjenner nok forskjellige folk.
Får både gode og ikke fullt så gode uttalelser.
Men det er bra at vi ikke er like, at vi er en fargerik masse av personligheter.
Her om dagen spurte jeg om noen ønsket at jeg skulle skrive om noe.
Det har kommet inn noen forslag, og jeg har svart på to, HER og HER.
Siste er over to innlegg, men har linket nederst i første innlegg.
Det tredje spørsmålet jeg får er fra Happy.
Hun spør om jeg kan skrive om min første kjærlighet.
Første tanken var litt forvirrende, nesten som jeg spekulerte på om jeg egentlig har opplevd den…men jeg har vært forelska, mange ganger.
Allerede som barn forelska jeg meg.
Men den forelskelsen, nå har jeg omdøpt “min først kjærlighet” til forelskelse, ser jeg.
Og det må bli denne;
Jeg var 16 år og har begynt på videregående.
Vi måtte bort for å bo på hybel, ingen utdanningsmuligheter der jeg bodde.
En helg skulle jeg være med på et kurs i regi av et lag.
På tur tilbake blir jeg oppmerksom på en gutt som hadde vært på samme kurset som meg.
Jeg kikket bort på han, fordi jeg syns han er pen.
Det ble med det. Spekulerte på hvor han kom fra.
En tid etter dette blir jeg bedt hjem til ei jeg har blitt kjent med.
Jeg skal bli med på fest (det var slik at etter du var konfirmert var det lov å dra på bygdefest) i kommunen der hun bor. Vi skal ta taxi bort til festlokalet og på tur dit plukka vi opp noen flere.
Den ene som setter seg inn er gutten fra kurset.
Oj, tenkte jeg.
Da vi kommer fram til lokalet syns jeg også den ene som spilte i bandet var kjekk.
Og jeg tenkte, en av disse to guttene vil jeg kysse i kveld.
Vi er flere ungdommer som sitter på en rad med stoler langs en vegg, og jeg ser veldig godt at han som var med i bilen sitter lengre borte på stolraden.
Jeg får følelsen av at han kikker på meg også.
Så gikk de i mellom, tror de spurte om han ville være med. Om han kom bort å satte seg eller om han spurte om vi skulle danse, akkurat det husker jeg ikke.
Sannsynlig begge deler.
Senere gikk vi ut, og der bak festlokalet kysset vi.
Det var nydelig.
Han var litt mindre enn meg, et lite minus.
Sener får jeg vite han er året yngre også.
Men likevel, jeg var veldig betatt.
Etter denne festa blir jeg syk og kommer meg ikke til byen og skolen.
Det gikk to uker. Endelig er jeg på tur tilbake.
Da vi står og venter på ferga, sier en av jentene at der kommer…og nevner guttens navn.
Jeg vil ikke vise hvordan jeg har det på innsida, for der banka hjertet hardt.
Plutselig er det noen som knakker meg på skuldra og jeg snur meg i den retninga.
Der står ingen.
Men på andre sida står han, og alle som står i ringen ler.
Så hvordan reagerer jeg?
Jeg reagerer med ingen reaksjon å ha.
Full av sjenanse later jeg som ingenting. Gir ingenting tilbake til den stakkars gutten, som blir stående igjen på fergekaia, han skal ikke inn til byen.
Inni meg gråter jeg.
En stund senere, da jeg er hjemme, ber mor meg rydde i noen aviser.
Og i den øverste avisa slår et bilde mot meg, av han.
Jeg river avisa med meg og springer ut for å lese artikkelen.
Senere rev jeg bildet ut og gjemte det.
Det var det som skjedde.
Ett helt år senere går jeg på en folkehøgskole.
En kveld har skolen besøk av andre ungdommer.
Om kvelden er det dans.
Under Rod Stewards Sailing kommer Han.
Han går på andre sida av lokalet sammen med to jenter.
Og meg ser han ikke.
Kvelden var grufull, husker jeg dramatisk tenkte
“hvorfor skal jeg oppleve dette?“.
Gråt sikkert litt da jeg kom ned på rommet mitt.
Ganske sønderknust.
Men det gikk seg til, det gikk over.
Men følelsene var enormt sterke og sjenansen øredøvende akkurat da det sto på. Og tiden tok litt tid.
