Eg sat der i bilen og plutseleg fossa tårane opp i augo……. Songen vart synonymt med det eg var i gjennom.
Vi var på tur til byen med barna. Dei gledde seg for vi skulle i bassenget. Til Pirbadet i Trondheim. Ein heil dag med leik og moro. Dagen før hadde dei fått vite noko av det verste du kan fortelje barna dine. At vi som foreldre skulle gå frå kvarandre.
Turen inn til byen var eit stakkarsleg “plaster”.
På bilradioen dukka Gwen Stefani med “What You Waitng For?”
………….ja, kva var det eg venta på………….no var eg der.
Da mellomste var født tenkte eg at no hadde eg to, ei jente og ein gut. For tanken på å gå var komen. To barn var dobbelt så mange som ein. Det kravde ein på ein annan måte.
Men frå tanke til handling er eit stykke.
Berre nokre rykk i lenka.
Så kom sommaren da eg trudde eg måtte vera skikkeleg sjuk, så kvalm og elendig. Det viste seg eg var gravid sjølv om eg hadde prevensjon. Jenta var meir enn velkoma.
Tre tenkte eg, kan eg venta meg meir enn tre friske barn.
Kanskje eg skal gå no?
Men det sat djupt inne at barna skulle verta skilsmissebarn. Eg prøvde å forandra han som var far, for eg visste litt for lite om slikt. At det å forsøkje forandra nokon ikkje er så klokt…vi er dei vi er.
Vi flytta, fekk nokre år i felles arbeid om hus og hage.
Ekteskapsrådgjevar var forsøkt, han avslutta ei rad med møter med
“at no er det for varmt å sitje inne på eit kontor”.
Det einaste som sat att var da han sa at nokre gong er folk alt forskjelleg gjenga.
Så etter femten år i ekteskapet var det ikkje meir å venta på, lenkene var for slitt.
Der i bilen på tur inn til Trondheim var ei tid slutt og ei ny tid sto klar.
Songen vil alltid minne om denne hudlause perioden der eg endeleg torde noko ein hadde trudd ein ikkje ville klara.
– Stå i leine.
