BforB

Tenna eit bål. Sjå flammane danse. Kjenne varmen og vite alt du treng akkurat da.

Data’n er så trasig treig, men eg hamrar inn eit innlegg. Eg vil måla eit bilete av midtsommaren.

I gårkveld kjende eg på roa, gleda og varmen, av flammen. Kjende lukta av kokt kaffi over bål. Av det vakre i å sitje under eit pledd med regn i lufta midnattes tid og ha det bra.  Høyre fuglane sin song i det grøne bladverket og humlenes surr. Være der og høyre til.

Tidlegare på dagen var det bytur. Eg fann ut i fjor at eg ville gå for ei bålpanne.

Ikkje grill.

Bålpanne var tingen. Men så var den utseld i går. Likevel, det vart- eg fekk kjøpa den dei hadde til utstilling. Som vart plassert på den rotete verandaen.

Det vart seint før det vart mat, men det smaka å sitja seint på kveld.

Ute.

Eta medan små regnbyger kom og gjekk. Vi sat tørt under framspringe av taket.

Himmelen og sjøen, det rosa og det turkise. Ein sat i eit vakkert bilete.

Med lydane.

Med roa.

Med det å berre vera til og ikkje skulle noko anna.

I dag er ein ny dag. Eg har ein sein start for alt som skal skje, men det viktigaste reiskapen i dag er eit klårt hovud. I dag er nest siste dag før to veker med ferie. Og før ein sommarsesong startar med slikt ein held på med. Ein motsetning og ei øving å sy det i hop. Så eg må straks i veg på min veg vidare inn i framtida. 

Og snart er det fri og ferie og eg gle meg.

Det summar i sommaren, det duftar og det spreie seg alt som veks.

Nokre dagar er det ekstra godt å koma heim. Betre enn andre dagar. Berre verta sitjande i bilen å kjenne ein er heime. Heime i det overgrodde riket.

Annonsørinnhold

Hoka på salg: Kupp årets modeller til nedsatt pris

Da eg gjekk ut av bilen vart eg møtt av varm luft, sommarlukt og ein gauk som gol iherdig. Eg tok vegen oppver, mellom jordet og bringbærkjerra. Det var eit surrium. Alle lydane. Fuglar, bier og humler.

Inni i bringbærkjerra var det travelt, surra og summa så det mest bikka over til øyredøyvande. Små kvite flygara letta som i skyer da eg gjekk oppover.

Ved inngangen til “hagen” blomstra det som fekk blomstra i krukka på steinen. Men den var mest skjult av alt det andre som også fekk veksa opp og fram.

Og så låg huset der og kvilte i eg sjølv. Syrinen stakk opp av alt som veks, sjølv om hjorten prøvde å lage den om til mat i vinter. Boffen sat der og logra frenetisk med halen. Nokre lange turar og ei med lange bein hadde gjort underverk, han heldt seg på plass. Den ferske oppjusteringa på å ikkje stikka av satt såpass at han ikkje sprang meg i møte, berre ein hale som piska.

Og så var eg inne berre for å oppdaga at salaten eg hadde kjøpt ikkje gjekk an å bruka. Og den var såpass viktig at det vart ein ny runde i butikken. Vi tok og høgde for at det var Jonsok neste dag.

Altså i dag. Men no sit eg på overtid, på baken min med data’n i fanget. I dag er det tut og køyr. Innom kontoret, få sendt noko annonsering, samla dei siste trådane før helga, køyre foreldre til byen, kontroll og klede. Og så ein gong i kveldinga væra heime igjen. Kanskje med ny bålpanne, for å tenne opp i og for å feira midtsommar.

Ha en riktig fin midtsommardag.

Så har enno ein dag trilla over himmelen. Ein dag utan dei store faktene.

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

I går starta dagen gul. Eg var innvendig sur og overhovud ikkje kul.

Dagen enda grøn, som ei god løn. For dagen vart betre, og da vi fann den nye kick’en som smakar pære og kaktus ……. da slo vi på stortromma. Og eg vart søt…….innvendig.

I dag hadde eg funne ut at eg skulle tinga meg tid hos slike som skal finne ut når det meste skrantar. Men i dag orka eg ikkje. Så da får det verta ein annan dag.

Eg hangla meg gjennom dagen og fekk utført slik ein skal utføra. Fekk dosert oppgåver over eit par som skal ha slikt som å gjera i sommar. Heilt til eg vart skikkeleg lei av meg sjølv. Sa det til dei. Stakkars  sa eg, som må høyra så lenge på meg. Til og med eg sjølv kjeda meg.

På tur heim var eg framom foreldra. Der henta eg mi yngste etter eg vart servert kaffi og vaflar.

Da vi skal køyra kom far ut på verandaen og vifta med ei saks.

“Ta med roser heim” sa han.

Så det gjorde vi. Vi vinka til dei to som sto på verandaen da vi køyrde, og fløyta dei obligatoriske to støyta i hornet.

Rosene er set i vase. Det luktar sommar.  Vi to i huset tek ei stille stund kvar for oss før vi avsluttar dagen før natta.

Hit, og ikkje dit eller der. Berre hit, i den grøne stolen i den grøne verda…….

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

Det er dagen som har ført meg hit. Akkurat her eg sit.

Dagen har labba tung av stad. Som ein elefant med gjørme på. Som ein gedigen elefant med eit tjukt lag…..med gjørme på. Eg sit og ser på den grå verda, den med sideklaffar og tunnelsyn. Eg veit ikkje ein gong om eg ynskjer meg ei anna verd. Eg har vore her for lenge. I denne eg ikkje høyrer heime i.

Eg har ete for mykje sitron, trur eg. Eg er sur. Ikkje så mykje utanpå som inni.

Dei strålande gule fruktene. Kanskje eg ikkje skal gje dei skulda, trur ikkje noko så vakkert kan gjera slikt.

Min første feriedag er over. Den feriedagen eg narra meg sjølv for. Ferieveka eg narra meg sjølv for.

Den vert neste veke. Da får eg ikkje narra meg sjølv meir. For eg har ikkje godt av det. Det er ikkje fint å narra seg sjølv. Å tru det er det eg må.

Eg held på å rota meg inn i den gamle verda med dei gamle syndene. Der eg ikkje hadde plass. Den verda må eg ikkje gje plass.
 

Eg får kravla meg opp. Drikka meir sitron slik at den gule farga fyller kvar celle. Det må bli bra.

Det må det.

Som den vêrpoeten eg er kan eg fortelja om lågt skydekke i driv sidt bortover fjellsida.

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

Heime igjen.

Etter fleire dagar borte.

Dette var logikk.

Den logiske grunnen var flytting.

Av yngste. Som er ferdig med eit kapitel.

Eg sit her som eit vrak.

Og det seier meg noko. Dette går ikkje lengre.

Så har eg funne ut det.

Eg vil berre ikkje ha det slik, så no bli det bestilling av time og eg skal ikkje sitja der å være så flink.

I gårkveld var det godt  og krype saman i kvar sin stol, med god mat og eld i omnen. Enno står tinga i bilane. Fullt av kassar og posar, seng og ting og tang som skal plasserast over sommaren. Søster mi stilte også med kassavogna si som til og med har heis, dit gjekk dei store tinga. Så da slapp eg å henta hengaren, sjølv om hengarfeste vart montert i min nye bil medan eg var der. For ute regnar det, så ein madrass i ein hengar har ikkje vore noko lurt.

Det er stille. Ho med avslutta kapitel søv enno. Ho som veit mindre enn dei fleste av oss om framtida anna enn at ho kjem til å bo i Trondheim, slik det er i den alderen.

– Saman med søster og to jenter til er plana. Dei har ikkje funne bustad enno. Da den er på plass vert det ny frakt med ting og tang.

I dag er det søndag med fuglekvitter i regnet. Ein dag utan avtale. Den eine som var forsvann, til stor lette. Men med rydding og plassering på programmet. Om kroppen er med.

Men enno nyt eg berre magen sin tomme rulling, regnet og roa i heimen.

Når yngste i flokken har nådd deg att i alder, det er da ein skjønar noko om tida…………

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

…………..eller det er da ein skjønar at så mykje skjønar ein ikkje. Og har no det så mykje å seia eigentleg.

Når sant skal seiast er det vel ca. eit halvt århundre sidan ein var nitten, eller noko der omkring……….

Skal ein være heilt ærleg var det i alle fall ikkje i går. Og det er heilt greitt.

Eg er glad det ikkje er eg som står med det perspektivet framom meg. Eg blir heilt sliten berre ved tanken.

Ho kika ned i konvolutten med tala sin tale, ville ho ha sjansen til å koma inn på førstevalet?

Som mor let eg tal være tal, eg får vite dei likevel om eg ikkje sat der å med augo på stilkar. For tala er akkurat slik dei skal væra. Det skjer ikkje noko anna enn det som skal skje.

Alle desse vakre ungdomane. Det hadde skjedd noko på tre år. Dei hadde vaksnas til. No sto dei klare til neste etappe. Pynta i bunad og dress og fine kjolar til ære for dagen.

Eg tok bilete. Både av klassen og eit utval av dei ho var mest saman med. Dei skulle vidare, dei skulle ut å eta. Lærarar og elevar. Rollar dei straks var ferdige med for kvarandre.  

Sjølv rakk eg ferga så eg slapp opphaldet den har på avgangen etter.

Da hadde dagen mitt vore i eit strekk, med planlegging, møter og fandens oldemor.

No sit eg her og kjenner på at denne dagen har eg bruka kvar ein trevl på. Det skal bli godt å breie natta over seg.

Plutseleg skjønar eg det. Medan eg skriv skjønar eg at denne dagen er ein gåvepakke.

Annonsørinnhold

Hoka på salg: Kupp årets modeller til nedsatt pris

Sola sildrar ti grader over landskapet.

Eller……akkurat det vart feil. Det er i skuggen dei gradane er. Og i skuggen er ikkje sola, det er derfor det er skugge.

Eg vakna med hovudpine etter ei natt med spøkelsedraumar og hus med alt for mange rom. 

I dag må eg prestere. Når eg kjem meg i bilen om litt må eg halda kontrollen til langt på ettermiddagen. Mest heile sommaren skal inn i kontrollen. Og enno vil eg meir.

Puuuuuust uuuuuuut og iiiiinn.

Ta verda med ro.

Den går uansett ikkje under i dag.

Det er berre ein krevjande onsdag, men det går bra.

Ja da, det gjer det.

I dag er eg eigentleg heldig, eg får øva meg på ikkje stressa. Ei viktig øving. Det er det eg får.

Og ikkje minst, eg treng øva på det. Etter alle år med for mykje stress. Og eg veit det, dess meir ein stressar desto mindre får ein til.

Denne dagen skal eg ri inn i solnedgongen, sitjande høgt til hest. Eg skal svinga hatten og nyta synet når sola går ned. Så skal eg setja meg ned ved leirbålet å vera fornøgd med dagen. Vel vitande om at eg gjorde så godt eg kunne.

Og så stressa eg ikkje, for eg pusta djupt og heldt taumane i eit fast og roleg grep.

Yuuuhiiiiaaa…..

Ha ein riktig nydeleg dag, enno er den knapt starta.

Det å væra i ei flytsone er enormt fint. Det å ikkje væra det er ikkje fint i det heile.

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

Har skvulpar i meg chiafrø og sitron. Frøet med all den gode næringa.

Legg eg merke til nokon forskjell?

Nei, eg har verken vorte det eine eller det andre. Eg er berre akkurat slik eg har vore.

Og når alt startar å skulle gå greitt med ny bil og greie planar, da slår Skjæbnen til.

Den forbaska Skjæbnen.

I går slo den på stortromma. Den laga direkte kaos rundt meg og for meg. Slik at eg fekk lyst til å kapitulera, flytta til Mongolia eller noko annan stad eg veit for lite om. I tillegg hadde eg gjeve meg for lite søvn natta før. Det vert ikkje likare av slikt.

“Utleveringa av vitnemål er ikkje på torsdag men på onsdag” sa yngste.

Eg tru eg vart temmeleg stille av den opplysninga.

Det er lenge sidan eg starta å spørje om når avslutninga vart. Fredag er siste skuledag og eg har biblioteket på torsdagskveldene. Så da eg fekk spørsmål om å bytte vakta til tidlegare samstundes med at eg fekk veta utdelinga var på kvelden om torsdagen, ja da hadde eg ei god kjensle – for tinga gjekk opp heilt av seg sjølv.

I tillegg skal bilen på service, som eigentleg skulle ha vore før eg kjøpte den, men eg var så ivrig på å få den med meg. Samstundes skal dei setje på hengjarfeste, for eg vart fortalt den hadde. Den hadde ikkje. Så på fredag har den fått time. På søndag flytter ho som har budd i byen i tre år. Da må eg ha bilen med hengar klar.

Så alt var ordna litt slik hånd i hanske……..heilt til eg fekk vite det i går……….

For på onsdag er det møter i fleng til langt på kveld.

“Du treng ikkje koma” sa ho i byen, oppløyst i snørr og tårer.

Eg gjekk i gong. Fann ut at det var inga anna råd. Ringte å senda meldingar i øst og vest. Fekk korreks over at eg prøvde å forandre tida så like før. Sa at det verken hadde vore ein vane eller kom til å bli ein. Fekk flytta det eine møtet ein halv time, fekk utsett det andre. Har fortsett igjen ein del ringing og meldingar før alt er på plass. Var skrapa inn i sjela da eg la meg i går kveld. For slikt som dette likar eg ikkje.

Straks går eg i gong med vasking av bunadskjorte og stryking. Eg høyrde på stemmen til henne som slepp å vere utan familie da ho tek i mot dette papiret ho har streva for i tre år, at ho var svært glad. Og at ho også kan ta på seg bunaden som ho skulle.

Men eg er oppgjeve over info ein ikkje får, eller finn ut kvar er……..for det har vore leita på nett og spurt. Så eg kjem nok til å ta ein telefon til i dag, for riktig forsikra meg om at det no er riktig dag…….

Ny dag med sol på………

Annonsørinnhold

Hoka på salg: Kupp årets modeller til nedsatt pris

Bladverket glitrar utanføre vindauge. Vinden snur og vender på blada i sola. Snart skal eg ut.

Først skal eg berre sitja i sola, kjenne på varmen og ta ein kopp kaffi.

Etter kvart skal eg ta turen ut i verda, hente foreldra mine til ein køyretur. Vi skal kjøpa oss middag og eg må sjekke om staden er open.

Før dagen endar må eg ha ordna med nokre bilete til morgondagen. Det vil seia eg må innom kontoret. Men det tek eg til slutt.

Akkurat no har eg ein heil, blank søndag framom meg.

Ynskjer deg ein fin dag.

Dette innlegget står i stor fare for å verke som eit klageinnlegg. Det er ikkje meininga.

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

For det er berre slik. Noko med realiteten og konsekvensane.

Eg har skreve om det for ei stund sidan, at det er litt mange ting på programmet om dagen. For meg altså. Det er sommar, avslutningar, flytting der ein må delta, bryllaup og jubileum.

Eg vert så fort sett ut, tømt og lyst til å ha tid med berre med meg sjølv.

Eg er glad i folk. Det er ikkje det.

Men når heile kroppen (og her er faren for å verke sutrete og klagete absolutt til stades), klagar. Frå å kome seg opp, til eting og gåing. Det stikk og skjær og verkar, så eg kvi meg til den minste rørsle. Når du mistar, sølar og veltar for motorikken ikkje heilt er der. Når du ikkje høyrer så godt og ser enno dårlegare…..da spekulerer du på om både alderdom og andre ting.

Og det er ikkje -, eg understrekar, det er ikkje noko synd i meg.

MEN. Det er her ein brukar litt mykje energi trur eg. På alt dette som protesterer i kroppen.

Korleis klarte du det, sa mor mi. Og det var ikkje på grunn av at ho var imponert ho spurde.

I går kveld var eg invitert to stadar.

Trudde eg.

Og ein stad i kveld.

Så var det dette med val. Skulle eg væra sosial to kveldar på rad og kva skulle eg så velja -.

Da eg vart oppringt opp til fleire gong fordi fristen var passert på det eine, sa eg ja. Sa i frå på den andre staden at eg ikkje kom.

Dit eg skulle måtte vi ut i båt for å kome fram, så ullklede måtte finnast fram. Men eg måtte sjå meir kva som sto i invitasjonen, om det var noko anna eg måtte hugsa. Det er da eg ser det; tysdag 7. juni sto det………..

Eg leita etter at det skulle stå 10. juni nokon stad, for eg trudde ikkje augo mine.

Men slik var det. Det hadde vore.

Eg berre rista på hovudet av meg sjølv da eg skjønte realiteten.

Eg lo også, for måte på å tulle.

Og så kjende eg ein enorm til lette over at eg berre kunne ta kvelden heilt med ro.

Eg er klar over at det ikkje skal væra slik……..men trur desse hersens vondtane har skylda for denne mankoen av energi. Og det er heilt greitt at eg synest det er triveleg å væra saman med berre sjølv. Det er ikkje det.

Men i kveld skal eg ut og her er det riktig dato.

For her sa eg nei først, men så vart det til eg sa ja likevel.