BforB

Det brenn i omnen. Det var rim på bilruta i dag. Eg må få skifta dekk.

Den veka her har eit program eg kvi meg til. Mange møter som ikkje samarbeide med tida. No har eg vore hos psykomotorikeren, som skjentes på meg for eg gjer ein dårleg jobb med øvinga på heimebane. Eg har ikkje noko særleg tolmod med irettesetting om dagen.

Så skal eg attende til sentrum om nokre timar. Og i kveld har eg invitert folk til kveldsmat, men veit ikkje kor mange som kjem. Så blir ein sein kveld.

I dag måtte eg skrape ruta på bilen. No sat rimet heldigvis laust og vegane kjendes tørre. Men eg må få på vinterdekk, og det trur eg ikkje har. Og ikkje har eg felgar. Men eg trur ikkje eg kostar på eit sett felgar. Eg køyrer bilen til far. Den har automatgir og firehjulstrekk, slik eg kjem meg opp bakkane for å hente foreldra mine om det er holk. Men bilen lugger og på verkstaden har dei sagt at dei ikkje vil tilrå store reperasjonar.

I garasjen til far står min bil, kaputt.

Har vore det lenge. Desse bilane er like gamle, ca.15 år. No har eg kome framtil at eg kanskje berre skiltar av bilen min, også får eg ta reperasjonen når den eg køyrer no ikkje vil meir. For eg vart tilrådd heller å reparere Wolksvagen stasjonsvogna som står.

Gamle biler er ikkje lønsamt.

Ikkje gamle damer heller.

Eg er litt lei av å være godt vaksen med ein kropp som utfordrar. Ufordra meg. Ingen andre.

Men det er nok berre å brette opp ermer, armer og bein-.

Kome seg ut-.

Gripe det som gripast kan-.

Og begripe det ein evnar-.

Ha ein fin dag ein og kvar, denne dagen kjem aldri attende.

Eg syntest denne helga var stussleg, og det gjorde meg glad. For eg såg håp i det.

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

Eg labba inn i helga med ein aning omsudd U munn. For eg syntes den var litt trist denne helga eg skulle inn i. Ikkje noko artig på programmet, berre for meg sjølv. Ingenting å sjå fram til.

Høyrest det trist ut?

Det er bra eg synest det.

Eg som har ynska meg slike helger i lange tider, kanskje i årevis. Helger berre med meg sjølv. Eg tolkar det som ei aning meir energi. Ikkje nok til å ville noko. Ikkje nok til å ta kontakt eller reisa for å besøke nokon. Nei, eg heldt stand.

Eg kom meg knapt ut. Da eg endeleg kom meg ut var det mørkt. Både i går og i dag.

Har sett på tv, har strikka og så vidt orka å lage meg mat. Lagt samen klede………ja, eg har  altså ingenting å skryta av. For eg har ikkje noko å vise til slik.

Skal eg ta på meg synske briller reknar eg med litt slik misnøye framover. Og eg synest det er håp i det. For på sikt kjem nok meir energi, nok til å gjera noko. Det er det eg trur. Etter ein skogstur i mørke utan beinbrot.

Eg har ein greie…. Tenkjer eg tilstår i dag. Like greitt… For dette er nok ei litt snodig greie.

Det er ikkje så alt for lenge sidan den oppsto. Eg kan stå fram som jålete, – tidligare. Før, før for foreldrerolla. Forresten ser eg restane etter det da eldstemann er født. På eit bilete frå eg stellar han står eg der med lange, lakka neglar.

Det var da.

Etter som åra gjekk vart neglene slipa ned og neglelakken tørka inn.

Men plutseleg har det skjedd noko. Eg har starta å kjøpe neglelakk. For det er så mange fine fargar.

Likevel står glasa i skapet på badet, og eg vimsar i rundt utan lakk på neglene slik vanlegvis. For lakkerte neglar er stygge med ein gong dei ikkje er fine. Og da må lakken fjernast. Så alt i alt er det for arbeidskrevjande å leggja inn innsatsen som må til.

Så eigentleg har eg nok vorte ein neglelakk samlar.

I dag fann eg nokre igjen. Og i kveld tok eg nokre strøk. Så tok eg fram fem fargar og fem fingrar.

Så da var leveringa på FEM levert.

Kva eg snakkar om???

Frodith sin utfordring vel…..og den er her.

Men dette er siste dagen. Så sier bare takk for meg i denne foto challanger’en.

Og om ein og ein halv månad slik omtrentleg ringer dei inn igjen.

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

Ikkje desse, men alle dei andre, dei i tårna rundt om i kyrkjene i landet. Lyden som vert sendt i radioen og inn i heimane om radioen står på. I mi verd var det julelyden på at no hadde jula starta.

Desse fire klokkene som heng i vindauge er det ikkje lyd i. Dei er keramikk krukker som ungane har måla på – eit utval av noko som har vorte produsert av små fingrar gjennom tida i den tida vi no held på å gå inn i.

Dei har stort sett vorte hengt i kjøkenvindauga. No heng dei i vindauge her på Bakk, før det hang dei i småruta vindauge på Moe.

Dei kjem sikkert opp i år også.

Dette er mitt FIRE.

Ynskjer alle ein fin dag.

Skal, skal ikkje. Skal eg? Skal eg heller i morgon? Kanskje betre da? Slik gjekk eg å tenkte i går.

Skikkeleg ubestemmeleg med andre ord.

Så kjem det ei melding; “når kan du køyra?”

Ja, det var slik det var ja. Eg hadde lova. Fikk avslutta telefonsamtale med ei venninne eg skulla ha snakka med lenge.

“Må dusja først” skreiv eg attende.

Så prøvde eg å få opp tempo, noko kroppen tolkar fort som stress og reagerer negativt.

Men eg fekk dusja og eg fekk samla samen det eg skulle ha med.

-Til å ta byturen når eg først var i farten. For eg hadde fått beskjed om at telefonen var ferdig, at brillene var ferdig, og yngste hadde henta klippfisken ho skulle selja gjennom at ho er med i russestyret for å tjena nokre kroner.

Så no har eg databriller og min eigen telefon. Det vil seia telefonen er ny, og ikkje fekk eg til å synkronisera da eg kom seint heim i går kveld. Så noko vart tapt, men verda går nok ikkje under for det. Eg fekk og kjøpt meg ein ladar eg kan bruka når eg ikkje er i nærleiken av strøm. Og nye øyretelefonar. Musikk og Spotify……….

Eg var innom ei helsekostforretning, kjøpt både te og sukker. Har tankar om å prøve å kutta det kvite, raffinerte sukkeret etter kvart. Trur mykje av vondtar eg har i kroppen kjem av det. Fekk og med meg nokre oppskrift hefter.

Men julegåver fekk eg ikkje kjøpt inn i går, for det var og tanken. Heller ikkje sjå etter noko til meg sjølv, eg har eit gåvekort som går ut til jul.

Yngste og eg gjekk å kjøpte oss mat. Eg syntest det smaka rart. Så da yngste også kommenterte smaken slutta eg også å eta. Og for første gong i mitt liv klaga eg på maten eg hadde kjøpt.

Vi tok i staden noko kjeks og ost saman med te hos henne før eg tok turen heim igjen.

Og ferja rugga godt på seg både på turen dit og attende.

Så da er den turen gjort unna. Den vart likevel til slutt.

Har du kjennskap til Steviosa sukker og Kokosblomst sukker?

Eg er berre. Berre her og skal ingen ting. Og eg nyt.

Annonsørinnhold

Hoka på salg: Kupp årets modeller til nedsatt pris

Den siste dagen min i avspaseringa mi, klarte eg det.

Eg klarte å koma fram til å ikkje skulle noko.

Så ute kan regnet berre fossa ned. Eg treng ikkje ein gong tenne opp i omnen, sjølv om temperaturen seier at eg godt kan gjera akkurat det. Eg koser meg så likevel.

Eg fekk unna meg billetten til konserten i kveld, eg vart berre frykteleg stressa av å tenkje eg skulle dit. No skal det seiast det ikkje er min favoritt artist. Så da kan nokon få den som nyte konserten meir.

Eg har og bestemt meg for at oppfølginga på Muritunet neste torsdag er uoverkommeleg. Alt for lang reise for ein dag på denne tida av året. Eg må ha starta om natta for å nå fram, og da går inga ferje.

Eg kjenner skuldrene fell på plass. For eg treng ikkje. Det er så mykje eg ikkje treng. Det eg treng er å kjenne på roa for å få energien opp over skalaen.

Og det som er så bra, er at tanken har vorte klårare. Eg forstår raskare kva eg vil og kva eg ikkje vil. Eg reagerer raskare på kva eg synest.

Stemmen min har fått eit nytt trykk, meir volum og klang. Meir energi.

Eg seier mykje fortare frå der og da, så slepp eg å gå og grubla i etterkant. For det ein seier da vert ofte betre enn å seie seinare.

Ordet tek eg og mykje raskare utan at eg tenker over det.

Eg får kommentarar på forandringa. Positive kommentar.

Så eg er på tur mot noko som eg trur på. – Og det krev nok å roe ned. Stress har ingen plass. Det skal lite til for at det vert for mykje. Men i dag……. i dag skal eg ingenting. Ikkje noko anna enn det eg har lyst til akkurat da.

Inga plan i dag :))))))))).

Eit tre tal eller eit tre. Det kan og væra tre i møblane eller i golvet….

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

Så er eg à jour. For av og til eg og det.

Tre må være tre tre – tenkte eg.

Men å finna eit bilete av tre tre var ikkje enkelt. Fann ut at desse trea mot kveldshimmelen og solnedgang var dei eg skulle vise.

Alle gode ting er tre vart det sagt…….men det fjerde følgjer også med……..og det er vel i morgon.

Dette er mitt TRE.

Ljoset og fargane. Det er noko ein kan dvela i opp att og opp att-.

Annonsørinnhold

Netthandelen tømmer lageret: Siste sjanse på kvalitetsvarer med opptil 75% rabatt

To er eit partal.

Tosomheita.

Noko ein er i eller strekkjer seg etter, eller skal, for balansen skuld. Som det er skreve milevis av bøker om – og songe songar om gjennom all tid.

Derfor ville eg ikkje bruka det opplagte.

Men ljoset.

Eg sto å venta på ferga da desse to tvilling regnbogane fargela himmelen ein grå dag. Eg måtte ut å fanga dei-.

Så dette er mitt TO.

Som eigentleg skulle vore posta i går.

Litt for seint, i kjent stil for meg, tek eg ei utfordring. Det er Frodith som inviterer. Men eg veit ikkje om det er lov å være så sein……

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

Eg starta å sjå førdagen, altså måndag, om eg fann noko bilete. Eg forsette i går og fann eit. Det måtte verta dette. Ei jente attmed eit vatn. Men da var det for seint å laga nok på det.

Så i dag…..vips og vaps…....postar eg.

– Jenta står så blå der hausten speglar seg i fjellvatnet. Det var ein fin dag å være ute i.

Alle barna har vore einare etter kvart som dei kom. Dette er den yngste einaren.

Dette er mitt EN -.

Eg vil fortelja om far. Dette er ein riktig dag til slikt…..sjølv om farsdagen var i går.

Han er født i 1924, som er nokre år sidan. Og sjølv om kroppen har vorte skrøpeleg etter alle desse år, så er hovudet friskt. Med både humor, refleksjonar og husk. Til og med augo verkar betre enn hos dei som har mykje kortare fartstid på denne jorda.

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

Far var svært glad i mor si. Så minnet frå den vinteren da han vart liggande sjuk, og mora sto i døra og tok farvel, er eit svært sårt minne. Ho ville ikkje klemma guten sin fordi ho var redd ho kunne smitta han.

Far er ikkje av dei som er født med mest tolmod. Han sette i gong med det han såg for seg, to hus fekk han bygd opp og grunnmuren til ei dokkestove. Og det kunne ta litt tid før siste spikaren var slege i, for pirkete er ikkje far.

“Er det greitt eg legg ut dette på blogg” spør eg.

“Ja, om du kan lova ingen les-” seier far min.

Og det lova eg så klart.

Dette er eit utdrag ….men vil du lesa meir om noko av livet til far min kan du gå inn på

BforBakk