BforB

Vi er i gong med alt som er vårt. Alt det gamle er liksom nytt. Det og vi får ein ny sjanse. Nye sjansar er gode.

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

Så er vi komne til det Herrens år 2015. Vi er framme ved den fjerde dagen. I dette året, dette gode året som er starta. Det som er å rart, drøymane mine har forandra seg. Mine drøymar har vore prega av kaos, fullt av folk og ikkje strekkje til. Nyttårsnatta hugsa eg ikkje drøymen, men dei to neste nettene. Dei er gode og full av harmoni.

I nyårsskiftet får eg ein telefon frå ei eg kjenner. “Vil du vere med på yogakurs i helga?” spør ho.  Og det har eg lenge snakka om, at eg har hatt lyst til. Så i dag har vi hatt tredje dag. Eg kjenner eg har ein kropp, kan du seia. Og stå å balansere på ein fot med all min prakt er eit kunststykke som er bort i mot umuleg.

Da eg låg på golvet og slappa av etter økta i går tenkte eg “korleis er det eg har gjeve meg sjølv lov til å behandla meg?” Eg kjende faktisk ei tåre i augekroken av sjølvmedkjensle. Eg såg på dei sprukne hælane med alt for hard hud, kjende på den stive, tunge kroppen. Høyrde på min eigen pust og instruktøren sin kommentar om stive nakkemusklar. Vi menneske kan greie å behandla oss sjølv frykteleg stygt. Eg er dessverre  eit godt eksempel på dette. Men det er alltid håp, om det er i hengande snøre, så er det håp.

Snakka med ei dame, ei dame som er mykje yngre enn meg, om at ho hadde starta med først til 50. Vi var fleire som ikkje visste kva det var, så vi fekk forklaringa. Dei var ei gruppe som skulle leggje ut bilete av seg sjølv på snapchat eller var det Instagram? Kvar gong dei var ute og trena. Bileta vart merka. Så eg fann ut at kanskje eg skulle starte ei slik gruppe. Så eg spurte sonen min om han ville, han bør koma seg i betre fysisk form. Og han ville. Yngste var meir bak på, men ho er godt i gong med sitt opplegg. Må og høre med mellomste og kanskje nokre fleire. For eg må få opp aktivitetsnivået mitt. Elles vil ikkje dette året verta så fantastisk som det kan. Kanskje kan dette virka som ein motivator faktor…..?

No skal yngste og eg snart eta middag før ho reiser attende til sitt. Kanskje eg dreg framom foreldra mine. Mor er vorte sjuk, og da eg var framom i går høyrde eg stemmen henna fekk meir kraft. Så tek kanskje turen i dag også.

Ha ein fantastisk søndagskveld.

Året lakkar og eg takkar for enda eit år. Desse åra går så fort og til slutt bles dei livet bort. Men enno er alt att som er att.

No tek det gamle året det nye i handa. Det gamle går over i historia og det nye er ubruka. Dette året som straks går ut av kalenderen har hatt sitt innhald. Aust gode og strevsame opplevingar over dagane. Eg ser attende og ser eg står på føtene.

Fjoråret starta med ei kviskring om kjærleiken, men det var ein aprilsnar allreie i januar. Månaden viste bar mark slik at turar ute i naturen var lettføtt.

Annonsørinnhold

Netthandelen tømmer lageret: Siste sjanse på kvalitetsvarer med opptil 75% rabatt

For meir gå til:

BforBakk

Jul med din glede. Du grøne glitrande tre god dag. Det er jul.

Annonsørinnhold

Hoka på salg: Kupp årets modeller til nedsatt pris

Vi er framme ved femte dag jul. Dagane har gått så fort at eg mest sit her litt svimslått i dag.

Med data i fanget.

Eg har ikkje hatt tid før no. I dag køyrde eg dei siste bort. Jentene tok båten for å besøkje farmor. Dei bestemte seg for å feire nyttår saman med faren i år. Og venner. I går køyrde eg sonen og kjærasten på bussen. Dei tok tog ned att til Austlandet.  Seint andre juledagen reise faren heim. Tidleg andre juledag køyrde eg foreldra mine heim. På julekvelden var vi alle samla. I år fekk yngste mandelen. “For andre gong i mitt syttande år lange liv” sa syttenåringen.

 Vi har ete. Sa eg vi har ete? Altså, vi har ete.

Vi har gått frå bord til bord. Det starta vesle juleaftan. Da hente eg foreldra mine og vi åt lutefisk. Neste morgon kom resten av folka.

Julekvelden med kveite på bordet.

Frokostbordet 1. juledag

Det har vore kjøkenteneste over ein låg sko. Av og til syntest kroppen at den ikkje ville meir, ville ikkje stappa rundt. Men når eg høyrde summinga rundt bordet i talglysskinet tenkte eg at det var verdt det. For det var akkurat slik eg såg det for meg. Og eg fekk så klart mykje hjelp.

Gleda over å væra saman, dele ord med kvarandre, var så stor at tv’n var svart det meste av tida. Jentene var så glad over og ha broren heim, og kjærasten er ei fantastisk jente sm går så naturleg inn i familien at det er ei stor glede.  Så vi hadde nokre juledagar som var akkurat slik dei skulle. Varmen, sosialt samvær, kongerøkelse…..og mat, mat i lange baner.

Frokost 2.juledag

Det har vore eit løp frå bord til bord. I går var det min tur til å være gjest. Først hos foreldra mine der mellomste søster med mann, barn og kjæreste var. Kempetriveleg.

Kaffebord hos mor og far

Jentene mine storkosa seg i møtet med søskebarna

Så køyrde eg jentene heim og drog vidare til ei venninne der det var ein gjeng hyggeleg damer samla. I går var det gammelsalta sei, som er ein nydelg rett frå det gamle Norske kjøken.

Elles har de vore dei tradisjonelle julerettane; ribbe, pinnekjøtt, lutefisk og kveite. Saman med julefrukosten med sildesalatar, sylte, eggerøre, laks både røkt og grava, roastbiff, ostar og alt tilbehør.

Vi har ete, vi ha kosa oss, eg er heldige som får lov til å trivest med å dele tida og varmen med folk eg er glad i. No er eg framme med eit par dagar i eige selskap. Det er godt det og. Ta turen hit inn. Inn i data verdenen. Seinare i dag skal eg skrive eit julebrev/ nyttårsbrev eller starta på det. Ei oppsummering. Det gle eg meg til, summera og tenke framover.

Elles er det vått og den kvite julesnøen har forandra seg til vegar med utfordring. Så godt og skal halde seg i ro inne, legge ved inn i omnen og pusle med litt smått og stort.

Ha ei fortsett riktig god jul.

Da er alt snudd. Trillrundt, over bakkar og tilbake igjen. Vi har passert vintersolverv.

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

Og akkurat det er verdt og markera. Med eit blogginnlegg. For no skal alt snu. Etter sju magre kjem sju feite-, er det sagt. Eller var det sagt. Kva som er magert og kva som er feit treng vi ikkje utdjupe nærare her. Men no har vi passert punktet da alt var som mørkast. Tre over tolv i natt. Så no er det oppturen, no vil det ljosna. På alle baugar og frontar.

Slik er det for slik må det væra. Men først skal vi feira jul.

I går henta vi treet. Eller trea. Slik omtrentleg to og eit halvt. Vi traska veg med saga. Boffen, mellomste og meg. Fine fargar kvilte over naturen og desemberdagen.

I dag vakna eg tidleg. Sov no berre litt lengre sa eg til meg sjølv. Men da eg skjønte det var umuleg sto eg opp. Kanskje har det noko med at alt har snudd, eller kanskje er det jula som bankar så kraftig på døra.

Om nokre timar køyrer vi mot sentrum, ei skal dit, ei skal slik og alle skal vi handla. I bilen er det lagt glas og hermetikk som skal til kildesortering. Eg skal og henta eine eller begge foreldra mine for dei skal også handla. Og når alt er gjort og dei køyrd heim igjen, snur vi også nasen heimover. Berre for og passera heimen, for da vert det både polferd og kanskje eg kan finne meg eit selskapstelt.

Og som avslutning på dagen skal alt resten skje. Det eg ikkje rekk før eg skal på farten no og alt det andre. I det ligg det så mykje at eg trur tida må utvidas ørlite. For alt frå pynting, mekking av fleire sildesalatar, dessert……og..og..eit par ting til skal da helst skje. Men eg sit her og er forbausande avslappa og utan stress. Tenkjer eg lagar meg ein kopp kaffi til før eg er i gong. For alt, absolutt alt vert akkurat slik det skal.

I morgon blir begge jentene med meg når eg berre skal slik ein må og ALT er klart her. Dei skal plasserast hos mor og far. Ikkje for at dei skal passast på, nei dei åra er for lengst forbi. Men dei skal hjelpe dei med juletre og alt slikt. Etterpå hentar eg alle Home for Christmas, jentene og foreldra mine. Så da startar alt. Med tende juleljos, lutefisk og vesle julaftan om skal nytast slik den aldri er gjort før. Og da skal julefreden senka seg over eit julepyntahus medan vi ventar på dei siste gjestane som kjem på julekveldsdagen.

På hjul fram mot jul, utan å nå enden av lista.  Utan og ha fylt alle boksar, berre ha tømt seg tom.

No har eg fylt meg med mat. Rakefisk med tilbehør. Det smakte godt, både maten og å sette seg ned i ein stol. Vi ha vore på tur og fylt bilen. Likevel rakk vi ikkje alt. Så det betyr meir fart i ein allereie travel tid framover.

Dotrene og eg sto opp halvsju.  Vi skulle til Trondheim, og eg til Ikea. Det var noko eg måtte der. Eit kjøken igjen, og etter to timar var alle dei tinga på plass. Etter litt mat tok vi underetasjen. Slike ting som kvitvinsglas og likørglas har eg for lite av. Det vart og julegåvehandel. Ein kan kanskje tru at ein laurdag like før jul ville væra forferdeleg, og det var nok mange som hadde trudd det. For det var eigentleg nokså romsleg og fritt for stress, så langt som ein kan seia det om denne giganten. I sommar kjøpte eg nytt trekk til sofaen men dei hadde ikkje trekk til stolen da. I dag skulle vi undersøkje og da viste det seg at denne farga hadde gått ut av varesortimentet. Dei hadde bare eitt trekk på ein stol som var utstilt att. Og så fekk vi kjøpt det og til redusert pris. Eg synest vi hadde flaks, så no har vi stol og sofa likt. Skal skifte puter fann eg ut, har nokre som er lagt bort.

Fekk og lyst til å kjøpe meg raude handdukar på bade, men dei hadde ikkje nokon igjen. Men kjøpte ei raud badematte. Skal det være jule skal det være jul. I år satsar eg på raudt. Kan vise bilete seinare. Om eg ikkje gløymer det.

Det var godt å koma seg ut frå det blå varehuset. Vi fekk levert pakkar og kjøpt blomster.  Skulle handla på Orkanger var tanken, men ikkje rakk vi polet og ikkje fekk eg sett meg etter noko nytt til jul. Det er heilt forferdeleg, men eg har visst ikkje kjøpt meg eit nytt antrekk til jul sidan nittitalet. Eg er for flink til å sette meg sjølv heilt attast i køa. Eg har eigentleg lova meg at det skal væra slutt på dette.

Yngste var fortvila, ho hadde ikkje på nokon måte kome gjennom julegåvelista si. Så ho vart att hos faren for å handle i morgon.

Derfor er det berre mellomste og eg i kveld. ?Det er så godt å slappe av?, seier ho. Og eg er einig. Men i morgon må myke skje. For eg ser vi får det travelt. Vi har for mykje igjen, og vi må også ut på for mykje.

Men snart snur sola, da alt skal til å bli betre. Har eg bestemt. Og det trengst. For akkurat no er det mykje alt for mykje som er alt for krevjande.  Eg er i ei dårleg flytsone. Det skal bli godt når den er over. For den blir det. For det veit eg. Og snart er det jul.

Hei på dei. Eg er litt lei. Skal slutte snart, og det er rart – men eg fann på noko smart som skal verta slik etter kvart-.

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

Ja, slik kan ein lira av seg når det er andre ting ein skulle gjort. Og det skal eg og. Straks.  Deigen står i kjøleskåpet og jernet står framme. I dag før eg skal slik eg må, blir det gorosteiking.

22. desember klokka 00:03 er det dette året sitt mørkaste tidspunkt. Etter det startar det og ljosne. Da har eg bestemt. Da skal det til å ljosne for meg og. For no er det nok. Nok av slitet og kreftene som forsvant.

I gårkveld da eg kom heim var eg så sliten i hovudet at eg var sår langt inn i sjela. Eg sto i fare for å tolke det meste negativt. Eg er ikkje, mest ingen ser meg eller tar notis av meg.  Buuuhuuuhuuu……litt slik. Men eg skjønte heldigvis at eg berre var fullstendig oppbruka. Det var da eg bestemte meg. No må det snu. Og kva passar betre enn når det er solsnu.

Eg gleder meg til kreftene kjem attende. Ha ein riktig fin dag i mørketida.

Dette brødet er godt med salt kjøttpålegg, eller bare smør på.

Oppskrifta her har eg fått av mi yngste søster. Dette brødet må du starte opp med eit døgn før det er ferdig. Kanskje om kvelden når nettene er lange….

Deig 1

Først tar du ein

¼ pk gjær og smuldrer i en bolle

3 ss honning

1 ts salt

Dette rører du saman, gjæren vil “smelta” i blandinga.

6 dl lunka vatn

6 dl grov rug

Blandast i gjærblandinga. Dekke så til bollen og let blandingen stå natta over til neste dag.

 Deig 2

4 dl grov bakst (grov sammalt kveitmjøl)

2 dl kveitmjøl

(2) 1 ss støtt koriander

1 ss kanel

10 mjuke svisker som skjæres i biter

10 mjuke aprikos som skjæres i biter

1 dl rosiner

100 gram heile mandlar

Dei to deigane eltast godt saman.

Slå den opp i ei form på 2 liter og press deigen godt ned i forma, prikk med ein gaffel. Etterhev i ein time.

Sett den inn i forvarma omn, gradane skal være 200. Sett brødet på nedste rille og steik det i 70 minuttar. Det var slik eg gjorde det. Men ser at i ei anna oppskrift med same brødet står det at det skal steikast i 70 minuttar og så ta det ut av forma og steik det 10 minuttar til.

Eg gjorde noko artig denne gongen, for både rosin og svisker som eg hadde i skuffa var litt harde. Så eg koka opp vatn og slo over dei, slik at dei mjukna. Den krafta som vart av dette pensla eg det varme brødet eller brøda med da eg tok det ut av omnen. Det var eigentleg ikkje så dumt. Brøda fekk ein fin glans, for eg dobla oppskrifta og laga to brød.

Dette er eit kraftig brød med mykje å tygga på. Eg brukar å lage det til jul. Så til julefrukosten 1. juledag er det eit av brøda som vert sett fram. Da skal frukosten vara lenge og tida til å tygge og ta inn alle smakar og stemningar være der. Tida til å nyta innsatsen før jula ringde inn.

Eg fekk lyst til å skrive god jul no….men det får venta litt til. Men ha ein riktig god og fin dag.

Det dalar ned det kvite vi ynskjer oss til jul. Så da er alt slik det skal være.

Annonsørinnhold

Netthandelen tømmer lageret: Siste sjanse på kvalitetsvarer med opptil 75% rabatt

Vi må gå ut frå det, at alt er slik det skal være for den enkelte. Her er det brødbaking på gong. Svært grovt brød med både aprikos, svisker og mandlar i, og grov rug. Svært godt under ribberull og anna salt pålegg av kjøtt. Elles skal eg bake ut noko lefse som skal steikes. Kanelstjerner står på programmet, kanskje rekk eg sette ein gorodeig. I år må vi ha det på kakefatet.

Juletreet kan venta, juletreet må venta. For no er det mørkt. Timane har gått. Eg ryddar og bakar og ryddar. No har vi ete risgraut. Fann så mykje eg måtte ta opp frå fysaren da eg skulle få plass til kalkunen til nyttårskvelden. Blant anna risgraut.

Jul er lik mat. Mat og talglys og blomster og folk. Folk ein kan dela varmen med. I år vert vi åtte . Og nokre kjem på veslejulaftan. Da skal vi ha lutefisk. Det var eg van med i min oppvekst at vi hadde om julekvelden. Så tenkjer eg vi skal sjå Hovmesteren og grevinnen til ein kopp kaffi, eller kanskje gløgg. Men vi startar julefeiringa eit døgn tidlegare enn kva vi tidlegare har gjort i år. På julekvelden kjem resten av gjestane. Eg er ikkje sikker kva tid enno. Men vi skal uansett ha graut med mandel i midt på dagen, og om kvelden vert det kveite. Første juledagsmorgon skal vi ha ein stor frukost. I år vert det fleire brødsortar enn tidleg, det er viktig at denne frukosten er innhaldsrik, riktig lang og triveleg. Til middag første juledag er det ribbe med riskrem etterpå.

Sa eg at jula er mat. Altså mat.

Eg reknar med at nokre gjestar fer andre juledag, og dei siste fjerde dag jul. Den dagen er eg bedt bort.

No må eg nok avslutta denne kvilestunda med mattankane. Skal det verta slik som tenkt må eg berre attende til arbeidet.

I advent. Om fjorten dagar er vi midt i romjula. I dag tenner vi tre ljos.

Annonsørinnhold

Hoka på salg: Kupp årets modeller til nedsatt pris

Eg har sove og drøymd. No over ein kaffikopp huskar eg ingenting. Men føler at dei var gode.  

Dagen er i gong. Eg har tenkt å baka. Men er ikkje heilt sikker på kva, kva eg skal plukka av lista mi. Fann noko som heite kanelstjerner, dei har eg lyst til å prøva. Og så må eg hente yngste jenta mi. Ho var bedt i fødselsdag i går kveld. Den var heldt der besteforeldra bor, så ho skulle overnatta hos dei. Så da slo vi mange fluer i eit smekk, midt på vinteren………dette skulle være morosamt altså.  

Eg fekk beskjed om at bilen var ferdig, så henta den. Henta mor så ho fekk handla. Eg var litt tafatt, men fekk kjøpt inn julebrusen. 

Og så køyrde vi heim til foreldra mine. Dekte på bordet for å eta.

Nei…., vi åt ikkje gamalost i djuptallerkner. Men da gamalosten faren min sverer til hamna midt på bordet syntest eg det såg så morosamt ut.

Vi åt graut.

Og etterpå kaffi med lussekattar til. Og dei var kjøpt.

Tenk det!

For først gong på over tjue -, tretti år gløymde eg at det var st. Lucia.

Ein gong, da barna var små, tok eg med meg ein haug med lussekattar og reiste ut til foreldra mine på overrasking. Da budde vi ein og ein halv køyretime unna. Jentene hugsa vi sto opp tidlig. Eg hadde en gong en ide om å ta med meg nybaka lussekatter og dra på besøk til nokon kvart år. Og  det vart eit besøk i går også, men med kjøpte utgaver. Dei var nok ikkje så gode.

Men no må eg til å virke. Ha ein fin søndag.

Av  og til skriv ein i lettare affekt. Det oppdagar ein i etterkant. Og å hamna inn i slikt for andre kan væra uønska.

Derfor orsakar eg. Overfor deg som hamna opp i utblåsninga mi av at eg var frykteleg lei. Lei over at flyten i livet mitt har vore rimeleg fråværande lenge. Lei av nye og gamle problem.

Annonsørinnhold

Netthandelen tømmer lageret: Siste sjanse på kvalitetsvarer med opptil 75% rabatt

Da eg skreiv trudde eg at humoren var øredøyvande. God fornøgd med mitt eige produkt las eg det opp for mor mi. Ho vart heilt forferda. “Dette har ikkje eg ville lagt ut” sa ho, “det er beksvart”. Lettare provosert sletta eg innlegget mitt frå nettet. Ho såg ingen humor, mor mi. Eg las over etter litt tid og såg det kunne virka frykteleg bittert. Eine dotter mi las i gjennom det. “Kva synest du sjølv mamma”, spurte ho pedagogisk.  Eg vart på vakt, kva ville ho fram til. Hadde eg såra ho? Eg hadde skreve det som ein skikkeleg utblåsing utan og ha gått gjennom andre vinklingar og tolkingar.

“Eg synest det er trist at du har det slik” sa ho etter litt, “livet ditt skulle ikkje vore slik. Men eg synest det var bra skreve og veit det er riktig”. Eg sa eg hadde tatt det bort frå publisering. Ho var ueinig i det, for kvifor skal alt være så perfekt og på overflata heile tida spurte ho retorisk.

Eg sa at eg syntes ikkje at livet mitt var ille som ho kanskje kunne oppfatta her. Sjølv om eg skjønar at frå ein utanforståande ståstad kunne tolkast som mislukka. Erfaringane mine og kunnskapen på det vi ikkje beundrar er bra. Eg veit mykje om korleis det er å streva og eg skjøner godt reaksjonane andre har når dei slit. Den kunnskapen synest eg ikkje er ille. Eg er derimot glad for å skjøne dette så langt eg kan. Horisonten på sjølve livet blir utvida. Gleda blir paradoksalt større. Det er ei gåve.

Etter samtale med henne tok eg valet med å sette innlegget inn igjen. Som ein motvekt til alt det som er perfekt og det vi strevar mot. At fasaden skal sjå bra ut. Og eg skjønar at det er artigare å lese om dei vakre drøymeliva. Der vi tek for oss dei tinga som ligg på overflata. Eg og likar det.

Sist helga fekk jentene mine gå gjennom diplomarbeidet mitt. Og med unge augo er det nok forferdeleg at framtidsvisjonane hamna på eit mørkt loft. Har eg vorte presentert for ei slik framtid da eg var ung har eg grått augo ut. At det var slik det gjekk da eg vart ordentleg vaksen.

I dag ser eg at det er rikdom, i overført tyding, i strev.  Det eg har lært er kunnskap eg ikkje vil ha vore for utan. Derfor kan eg sjå på dei som lukkast utan å væra misuneleg. Eg kan gleda meg stort med andre si glede. Og mykje anna som gjer livet mitt svært bra og rikt. Ikkje minst at eg har menneske rundt meg som eg er svært glade i og får kjærleik frå. Det er ein rikdom større ein stor.

Men av og til blir eg lei av strev. Derfor tok eg meg den fridomen med ei skikkeleg svart utblåsing.

Om den gjorde godt?

Neeeii, eg var nok meir forkrekka over bitterheita. For eg er ikkje ein bitter person. Faktisk kan eg ikkje seia om noko i livet mitt at det skulle vore annleis. Ikkje det mest triste heller, for da har det rokka på det som vart. For det er slik. Akkurat slik. Det er mitt liv, min diamant og den er kostbar.

No skal neste stykket mitt være skikkeleg i den lette sjangeren. Riktig fin fredagskveld.