Oppdrift og glede. Eit liv på skinner. System, orden og struktur. Men også fantasien buldrandes vulkan. Slik vil eg ha det.

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

Slik er det ikkje. For tida går eg i motbakke…….motbakke med myrunderlag. Flyten i livet kryssar seg. Økonomien er eit sørgjeleg grin. Og dette er i ferd med å verta ei sørgjeleg historie. Så i dag treng eg ein ventil.

Eigentleg har eg lyst til å frigjera meg for alt som raspar og skrapar opp. -For følelsen av ein kniv som raspar rurane av ned til kjøtet. Av alt og alle som dreg i meg, som eg føler dreg. Så her krev nok sortering og gule lappar på veggen.

Noko kan eg nok rydda vekk frå tankane, noko krev handling og noko må eg leva med. Det er slik det er.

Eg har hatt ei tid med konvoluttfobi………eg samla dei forskjelleg stadar…….UÅPNA. Skal ta det i morgon har eg tenkt. Men som kjent kjem aldri morgondagen, for det er alltid ein ny morgondag. Dette er nok  den beste måten å handle om ein har lyst til å miste oversikta.

I går opna eg tre brev!

I det eine sto det innkalling til møte, og kjem du ikkje går det deg ille og du får ikkje leva lenge i landet. Eg skulle møta……eller møtt…..for……..nokre timar sidan. Og på det tidspunktet møtet skulle væra var eg i nabobygget til der eg skulle møta…….

I dag tok eg den fortvila telefonen, etter og ha tenkt på dette kvart minutt eg var vaken. No viste det seg at denne etaten skaut med lauskrut, for utan brev med paragrafer var dei imøtekomandeheita sjølv……..for alle kunne gløyme sa dei. Og avtale om nytt møte var på veg i brev heilt utan konsekvensar sa dei smilande.

Eg må sortera og gjera det eg må. Ryggen har vorte mykje betre, ikkje bra, men greier meg fint utan smertestillande. Og da, når eg slepp og ha så mykje vondt, da fungerer hovudet betre.

Så får eg prøve å taka alt framom meg på strak arm, påska og pinsa med jula for døra.

I dag har eg siste dagen før påska med MÅ, ein litt lang dag uana i forma. Men får omforma den til spanande i hovudet mitt. For eigentleg er den det. Greier eg å spade saman ein dunge energi kan den verta kjempeartig og fantastisk.

I morgon kjem jentene heim, på søndag køyrer vi nedover til sonen og kjærasten, som blir med opp att i midten av neste veke. Og få ha barna heime nokre dagar er svært fint, sonen er ikkje så ofte heime og han er saman med ei superjente. Så dette blir så bra. Skal og besøkje ei venninne i Oslo som eg ikkje har sett på eitt år ……trur eg. Heime igjen er tanken å feira den ufeira 18 årsdagen. Så det bør vera klart før vi køyrer nedover.

Så her er det berre å stupa inn i gjeremåla. For når alt er plassert, parkert, vaska og steikt………da vil alt vera mykje betre.

Da har eg fått ventilert litt…..det gjorde godt……..for meg.

Så håper eg du som las ikkje fekk mein av guffen min.

Eg vil i alle fall ønske deg ein fantastisk fin torsdag, for det er alltid noko som er fint om vi ser etter.

Så er dagen komen og passert. Korleis er det med deg no da? Det er ikkje starten som er vanskeleg

…....det er etter ei stund. Etter ein månad eller to.

Og så før eg er i gong.

Før eg er i gong trur eg ikkje at eg klarar det. Slik som no, skjøna ikkje når eg skulle føle eg var klar for dette…..for det er akkurat slik eg kjenner det på førehand. Eg må over ein gedigen dørstokk. Finn alle på alt mogleg for ikkje å gjera det som er det beste for meg. Men eg veit eg nokså fort kjem inn i ein rytme, får ein giv på eit vis.

Dagen starta i går. Eg har levert inn bilen og måtte ta buss, derfor opp tidligare enn kva eg brukar.

Eg var både kvalm og uvel etter dusjen – før alt. Kanskje det var turen opp på vekta som slo meg ut. For den viste realiteten som knea har klaga lenge på, og til å forstå -. 

Kan seia det så  enkelt at starten på denne dagen ikkje var direkte vellukka. Så enden var at eg rakk ein kopp kaffi medan eg ordna maten, og oppdaga først da at dette nok er ein meny basert på lågkaloritanken. Men greier vel den i to veker. Vart aldri av dei frelste på dette. Eg pakka med meg to steikte egg, tomat, avokado og majones i ein boks. Det var frukosten.

 Lunsjen var en salat med kalkun, bruka ein heil eve på å laga dressingen. Og opp i alt dette skulle eg rekka bussen. Rakk den, fikk ete frukosten da eg var framme, før eit foredrag og etter vart det og lunsj med salataten.

Heime igjen, og trur du ikkje at eg fekk på meg tursko og kom meg ut som det første eg gjorde. Det var så fint ljos. Men den eigentlege grunnen var nok at eg var så tung i hovudet at det var ikkje noko anna som føltes riktig. Gjekk ned til sjøen i nokre centimeter med snø. Der var det høg flo og campane. – Farga på sjøen altså.

Til middag var det laks, og den smaka fantastisk godt……mest som eg hadde lyst til å sleike i meg tallerken – men sto likevel over det innfallet.

Det viste seg eg hadde lagt igjen bladet med oppskriftene på kontoret i går. Eg hadde teke det med for å handla, men så vart dagen så travel at eg rett og slett la det igjen. Men nokre forviklingar bør ein vel ha. Det skal ikkje vera for enkelt.

Og dette løyste seg. Fekk bladet levert. Men det skal bli godt å få bilen attende.

I går var inntaket 1439 kaloriar, i dag skal det vera 496, i morgon 728, torsdag 498, fredag 1371, laurdag 1447 og søndag 1018. Etter plana. Opp og ned altså. Så er ei ny veke i gong.

Men reknar eg går attende til VK-klubben som eg synest har vore fin å støtte seg til. Vanleg mat, gode oppskrifter, ein skal legge inn alle måltida. Og det er nok det viktigaste for meg, for det å eta jamt er nok utfordringa mi.

I dag starta det med ein tjukk grønsakjuice med mykje ingefær i. Eg er glad i ingefærsmaken. Og så to super, til lunsj tomat og til middag gulrot.

Dagen har vore så nydeleg. Da eg såg ut på vatnet som draup frå taket i sola, tenkte eg at her var det berre å koma seg ut. Så gjekk mest ein time etter vegen.

I kveld er eg nok litt redusert. Ser det står at dei første tre, fire dagane kan ein bli litt frosen og slapp. Så det beste er nok å legge seg snart tenkjer eg.

Det lyser kvitt imot meg da eg dreg gardinene til sides i dag. Som i ein ny og uskriven start.

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

Mest annakvar morgon er scena forandra og omsnudd. Kvitt – gult, kvitt – gult. Det er snø og bart, snø og bart. Trur ikkje eg har opplevd ein så ustabil vinter før. Men været må få væra som det vart etter kvart, eg kan ikkje noko gjera med det. Om ikkje anna enn å verta enno meir miljøbevisst, men det hjelper nok ikkje på denne vinteren.

Utsikt frå kjøkenglaset

Noko eg kan påverke er meg sjølv. Eg er nok eit tungt materie, i dobbel forstand. For det er vanskeleg, så inn i hampen vanskeleg. Men er det verdt det kan ein spørje seg sjølv om……at kvar dag startar som eit kaos og ein motstand? Eg vil drøyma meg vekk frå det eg må i gjennom. Frå horisontalt til vertikalt. Likevel går det greitt når ein er i gong, står på to bein og ser på seg sjølv i spegelen på badet. Tenkjer – at ja, var det slik du vart ja. Prøver å strekkje ørlite grann på samanknytt muskulatur. Kjenner på kor dårleg kroppen er på parti, – eller slik eg lever med den.

Etter jul tenkte eg at først måtte eg få unna meg slikt eg hadde laga til jul. Da kunne eg gå i gong. – Men engelsk konfekt kan eg unna meg denne helga, tenkte eg fleire helger. Og så kom berlinarbollane marsjerande, og eg tok i mot med opne armar og munn. – Etter fastelavn tenkte eg så, etter krembollane. Men så hadde vi vinterferie. Og det var så koseleg med yngste heime at vi berre måtte kosa oss. Måndag er ein bra start tenkte eg til slutt, måndag etter vinterferien.

I morgon er dagen der – eller her, eller noko slikt.

Og kva er det vi tenkjer oss no da, spør eg meir eller mindre retorisk meg sjølv. Har vi plana klar?

Plan???

Nja, ei slags plan utan at det eigentleg er ei plan……kan ein seia, seier eg. Kanskje håpar eg at undrenes tid ikkje er forbi. Men inst inne skjønar eg at det må sterkare lut til.

Eg må!

Samstundes har eg kjent på denne utsklidinga i tankemønster, litt lobotomert liksom… Skal eg væra streng og puritansk, leve restriktivt og passa på meg med argusaugo eller skal eg leve livets glade dagar, gjera det eg har lyst til i noet, nyta og fråssa om eg vil det…..og det vil eg så klart, heile tida. Slik har tankane mine virra.

Slik statistisk har eg i rundt tjue, fem og tjue år igjen. Korleis vil eg leva dei???

Og det er det som er spørsmålet.

Eg synest ikkje det er så godt at kroppen er så dårlig på parti, så da er det vel likevel argusaugo som må på. I alle fall slik i starten. Eg veit at etter ei tid vil det følast godt. Når det ikkje er så mykje sukker i kroppen, når vekta ikkje er så tyngande.  Og eigentleg er det det ordinære livet eg skal fortsetta med, berre med nokre få justeringar. For å få inn noko meir overskot for å få til det eg vil.

Så i morgon har eg ei plan. For å koma inn på sporet vil eg gje meg ein pangstart. Derfor skal eg gjennom eit regulert farvatn dei neste to vekene. Eg skal eta vanleg mat, men eg vil regulera sterkt energi inntaket frå dag til dag. Frå nokre hundre kaloriar til rundt eit og eit halvt tusen om dagen. I går handla eg inn til dei første dagane. Trur dette vil fungera for meg. For å få kroppen lettare fort. Det for at eg i neste omgong skal koma meg ut. For det er hovudfokus, eg vil verta lettare for å ta med ut – i dobbel forstand.

Det er plana og målet.

Kanskje blir det toppturar denne sommaren? Eg vil i alle fall ha det betre med fysikken min, og eg seier ja takk til det dei sist åra eg har att. Så da får vi sjå.

Så i morgon er dagen.

Eg har ein lurande bjørn attom meg. Eg har eit troll som fiksar og miksar. Eg har nokre smådjevlar attom øyra. Til saman vert det ein gjeng småtroll.

Likevel greier eg meg. På ein måte. Likevel kan nok fortvilinga herje i meg når eg ser kva denne gjengen kan stella i stand. For dei lagar rot. Saman med retteprogram har eg erfart dei har rota så ettertrykkeleg og ille til at det faktisk har bikka over i humor. Ja, rett ut gapskratt. Når det vart ståande i ei årsmelding at eit spesifikt område skulle seksualiserast i staden for spesialiserast, da fekk latteren føter å gå på, for og seia det slik. Og eg fann ut at det var likare å le enn og gråta.

Når eg skriv noko, så kosar eg meg. Eg trallar og trivest. Har det beint ut supert. Heilt til eg les i gjennom det eg har produsert. For da har dette trollpakket snudd om på preposisjonane så det er ei floke og rydda opp i; med-, på-, til-, er liksom sett finurlig feil inn, så eg blir sittande og smaka etter kva som er riktig, for eg ser med augo mine at dette er feil. Likevel er det ikkje alltid like enkelt og føla kva ein som er den korrekte og bruka.

 Det neste dei gjær er å snu om på orda, slik at dei vert bakvende på ein måte. Orda må snuast på.

Det siste og mest irriterande dei gjer er å plukke ut bokstavar. Og det er ikkje så enkelt og oppdaga når eg les gjennom teksten. For hjernen er eit hjelpsamt organ, den tolkar og fortolkar om ein bokstav ikkje er med…….eller står feil. Eller…..så er det dette trollpakket som er ute no og. Eg trur mest på det siste.

Når data’n blir slege av, og i ly av mørkets mumlande mørke listar dei seg inn, snik seg langstrekt gjennom leidningar. Leiter til dei finn akkurat mine skrivne ord. Da set dei i gong med ein utspekulert aktivitet, dei plukkar bokstavar. Ikkje så mange, berre nokre få. Dei morer seg stor med og forandra d til g i med…vips….så står det meg. Da kniser dei skadefro og snirklar seg ut att gjennom leidningsnettet. Slik kan dei helda på over lang tid. Så når eg tek fram att ting eg har skreve finn eg alltid nye feil.

Er det rart eg vert temmeleg oppgjeve. Men dei stoppar meg ikkje, for eg synest orda som kan settast saman til så mykje er for artig. Så derfor må eg fortsette min slitsame kamp mot desse små lattermilde nurka.

For orda er for meg som fargane i eit bilete. Dei lagar kontrastar, komposisjonar, rytme – bokstavane er som paletten, fargerik. Så slik held vi på, småtrolla og eg. Og slik held vi kvarandre i aktivitet.

Snart er eg i gong. Snart. Med det som er godt for meg.

Annonsørinnhold

Netthandelen tømmer lageret: Siste sjanse på kvalitetsvarer med opptil 75% rabatt

I dag skal eg ingenting…………..eller, noko skal eg sikkert. Men eg har inga plan. Eg har vorte så glad i tida utan plan. Når ein dag står heilt tom og eg kan disponera den akkurat som eg sjølv vil.

Men noko må ein, det er klart. Sjølv om det å sitte i meditativ stilling i heile dag har funka for meg. Og så må eg ha mat. Eller må og må -. Lite ein må. Eg har i alle fall kome i mål med havregrynskjeksene frå jul. Omtrentleg. Dei siste er smurt på, og med ein stor kopp kaffi er det heilt greitt. Så no nærmar det seg.

Eg kom over eit forslag i TARA helse, til å få bort nokre kilo. Ei lita sjokkbehandling i spenningsfeltet avgrensa kalori inntak, vegetarmat og faste. Og så gjekk dette berre over to veker. Syntest det såg greitt ut. Det er ikkje hovudsakeleg for å gå ned, sa eg til nokon her om dagen. Og det er sant. Men eg vil tru det vert ein hyggeleg bi effekt. Det er denne kjedeleg stivheita i kroppen, alle vondtene i musklane som eg vil få bort. Og eg veit at når eg får ned sukkerinntak og oppgradert grønsakinntak, så vert alt mykje betre. I tillegg til mindre kilo blir det betre å være meg.

Men ikkje i dag……i morgon, i morgon, men ikkje i dag…….

Ikkje i morgon heller. I morgon har eg planar, opp til mange. Når dagen lakkar litt utpå set eg meg i bilen og durar opp til Trondheim.  Skal ha ei søsterviting. Dei flyttar frå huset sitt som dei har budd så lenge i når våren startar.  Så vi har avtalt dette medan alt er som det er. Det er eit hyggeleg hus. Ja, ei hyggeleg søser også. Så da passar det ikkje å strata med ekstraordinære mat inntak når eg er der. Om eg skal starta midt i ei veke, eller om eg startar ein måndag har eg ikkje funne ut enno. Men det er ikkje så lenge til no. Og for så vidt gle eg meg. Til å få ein kropp det er betre  bo i. I alle fall det.

Går eg i gong med desse fjorten dagane er dei berre inngangen til ein sunnare og meir kontrollert livsførsel. Kan være bra med ein sjokkstart. Berre så det er sagt.

Fram for energi, opptur, topptur og kropp med futt..truttelutt.

Ha ein riktig fin søndag.

Ps. gløymde eg må lesa nokre dokument i dag.

Eit innlegg på tomgang utan driv. Berre litt facts ein laurdagskveld.

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

I kveld er eg sliten. Dagen har gått i full fart. Nei da, har ikkje gjort mykje. Men har hatt gjester og skal ha kontroll på mitt eige mat inntak. Ein litt motstridane handling. Eg klarte og ha inntak av mindre kaloriar enn eg skal, jippi, men det var heilt feil i fordelinga av karbohydrat, protein og fett.

Ideelt skal eg helda meg innan 50-60% karbohydrat men tok inn 44%, 10-20% protein og resultatet vart 9%, og til slutt skal fett inntak ligge på mellom 25-35% og resultatet vart 47%. Da har eg ete tre sjokoladefondant og spekeskinke, så i morgon må eg satse på mat med lite fett tenkjer eg.

Eg vakna tidleg i dag og starta smått med rydding, dekte delvis bordet kokte risgraut og kokte potet til spekemat. Gjestene mine var foreldra mine og veslesyster. Da eg henta foreldra køyrde vi og innom butikken og fekk handla. Det er ikkje så lenge sidan eg kom heim etter og ha køyrd dei attende.

Kjenner eg er litt godterisjuk, men ikkje aktuelt. Kanskje eg berre finn senga tidleg……..eller kanskje er akkurat det for seint. God natt i alle fall, no slår eg straks av ljoset.

Ha, ha, syntest denne overskrifta var artig, litt slik tørrartig. Men eg inviterer igjen på tur gjennom ein del bilete.

Eg måtte prøve meg ein tur ut att i dag. Tur ned til sjøen. Det er eit lite stykke å gå. Saken er at det er arbeidd opp ein veg for nokre år sida, og den held på å gro att.

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

Så derfor tok eg med meg ei greinsaks på tur. Tenk det. Men vegen er lang, så dette er ikkje gjort i ei handvending. Noko har vorte så tjukt at eg må ha sag. Eg kleip og beit med saksa. Sveitten dreiv til slutt.

Til slutt hengte eg opp saksa på ei grein. Og så gjekk eg vidare nedover.

Enno heng det nokre blad på greinene nokre plassar.

Og enno er det fargar, sjølv om alt er nokså grått.

Sjøen, så stille i dag. Mildt er det også.

Og så er eg heilt nede på stranda, her er vegen open enno. Ikkje noko kvist og kvast.

Eg beordrar Lucas til å sitte for å få teke bilete av han. Han vimsar berre i rundt med snuten i bakken, umuleg å ta bilete da. Trur han synes det er uforståeleg dumt og berre sitte slik ned med alle dei herlege duftene i rundt.

Det er mest ikkje noko som er så godt og være ved som vatn. Det er ei eiga ro.

Har tenkt å dra ned hit om sommaren, men det er nok litt slik i skuggeland. Men nokre timar vil ein nok ha sol her også. Det er likevel ei strand litt lengre borte, der naustet er, som er betre til bading.

Eg blir heilt borte i alt dette vakre som er i naturen, graset som er vaska strigla av sjøen

Fargane på steinane. Eigentleg er eg steingal……..kanskje eg skal fortelja om ein gong……, nei, tru det får venta til ein annan gong.

Å……sjå her, eit lite babyjuletre…..nawwww……

Til slutt måtte vi ta turen oppover bakkane igjen. Og da eg endeleg såg huset igjen gjekk blodpumpa så eg mest ikkje trudde eg klarte dei siste metrane. Eg er verkeleg eit vrak, og så bra eg fekk denne turen. Det som er bra når det er så ille, er at det skal lite til for at det vert betre.

Eg har lova meg ein tur på søndag.

Takk for at du var med meg på tur, vi snakkast.

Kos deg med fredagskvelden.

Berre ein liten tur. Ein bitte, liten tur, opp og ned nokre bakkar.

Ein biletkavalkade av ein halvtime på tur. Så du skjønar dette ikkje var så store greia, men det som er viktig er at eg kom meg ut på denne turen.

Eg fekk på meg sko. 

Så la eg i veg i den holete buksa.

 Boffen, som forresten heiter Lucas, var ellevill av glede, sjølv utan band.

Der pilen peikar skal vi, for å sjå om vegen er kort etter juletre i år, for der er det eit bitte, lite plantefelt.

Det klukkar så fint i rennande vatn.

No er vi straks nede før vi må opp.

Her nede i botnen er vatnet frossen i sølepyttane.

Greiner utan lauv og ein bekk, den kalde, grå hausten er også fin.

Og så skal vi opp den kjempebratte bakken, phuu.

 Endeleg flatar det ut, der er trea………

………….og dei har vokse seg større ser eg, så i år vert dette enkelt.

Furu eller gran? Valet mitt er styrt av mange år med tradisjon, så det blir nok “same procedure as every year,…..”.

Etterpå går turen attende, ned den bratte bakken…….

……..heilt ned (nokon likar nok å pynte opp i naturen).

“Hei bekk, er du her igjen ja.”

Så var den siste bakken, men sjå finværsskyene på himmelen.

 Mest heime igjen, og det ryk av pipa……yes, men det visest ikkje på bilete.

Det var godt og væra handfast heime att, men bør nok gjenta litt “bakke” turar kjennest det ut som.

Takk for turen J

Etter månadar med tanken om fortsetjing og etter kvart ny oppstart, har eg klart det. Riktig nok er det eg har klart ikkje noko å rekna på, enno. Men med dag pluss dag over lang tid, vil det verta eit godt reknestykke.

Så har eg starta. Eg fortset der eg var i går. Eit så frykteleg vanleg og så frykteleg kjedeleg tema. Mat, vekt, helse og fysiske krumspring. Her har eg gått i månader og tenkt “no må eg i gong”. Men det har vore heilt håplaust. Eigentleg er det ikkje nokon forskjell på gårsdagen og alle dei andre dagane. Berre at alt er ørlite grann verre, slik det vert dag for dag når ein ikkje tek tak. Vi kan alle desse frasene om å være glad i seg sjølv slik ein er. Og det er viktig det, men eg er glad i meg sjølv eg………..og greier eg no å legge dag oppå dag med meir kontroll av fôrinntak, syner eg det og. For meg sjølv. Dei andre er ikkje så viktig her. Greier eg det no, det eg vil greie, vil eg nok likna ei skrukka rosin, det er så. No fyller feita fint ut skrukkene i ansiktet.

Eg må letna på skrotten fordi eg vil leva medan eg gjer det. Synest ikkje noko om at knea sukkar og stønner når eg beveger meg i større eller mindre grader. Ikkje bra at stolen held meg igjen når eg må opp av den, av og til blåheld den faktisk. I går kom eg inn på eit kontor etter og ha gått opp ei trapp, eg var flau over pusten min. Inni meg er eg ikkje den gamle dama eg held på å bli utvendig.

I dag gjekk eg på vekta, så no har eg gjort det. Eg er ikkje attende til der eg var siste gong eg starta, sist haust, men nok å taka tak i – for å seia det slik. Vekta er ikkje målet tenkte eg i dag. Målet er å få energien på plass. Eit lettare liv kvar dag. Lettare å ta dei kampane som alltid vil koma innom. Lettare å ta ein rask tur opp i skogen, eller ned til sjøen. For eg ynskjer å hoppa frå topp til topp, lett som ei fjør, svinga meg i greinene og jodle. Det siste var kanskje litt overdrive. 

Og kva for strategi eg har skal eg fortelja. Det er for så vidt ingen kur av noko slag, ikkje noko kurs heller. Eg fortset berre det vanleg livet mitt med nokre små grep. Verktøyet mitt er VG sin vektklubb. Den har eg bruka mange gong før og den funker for meg, når eg held fokuset. Det som er den største utfordringa med den er tida. Eg må føre opp det eg et og bruke ein del tid på data. Men hallo, eg er da eit datamenneske, eg skriv da blogg. Og med den delvise sjukemeldinga eg har, skal dette fungere. Men for høgføtt bør eg ikkje væra etter berre ein dag.

Rundt 30 år og ingen barn, årstala er rundt -88/89.

Eg er i gong med svangerskap og har etter hvert to barn, årstala frå -90 til -93.

Fram til eg var over tretti var eg mest tynn som ein tråd. Men så kom alle barna, også dei som ikkje kom levande. Da var det gjort. Etter 25 månader samanlagt med graviditet, der 2 x 3 månadar var utan nokon i magen inn i mellom, var eg vorte stor og endeleg mor. I tillegg var skjela skrapa og alt var annleis enn kva det hadde vore. Så eg gjekk inn i rolla med alt eg hadde å gje. Og så gløymde eg meg sjølv, det med vekta vart ei “ikkje sak”. Etter kvart kom alle vondtane og så starta eg å prøve. Det har vore mange forsøk, men enno har eg vore fleire år tynn enn tjukk. Det er likevel på høg tid. For om ikkje er det berre å pakka meg ned snart, og det synest eg er for dumt.

No tida no.

Derfor er det eg skal inn i munnen med i dag planlagt. Og så tenkte eg at kanskje skal eg ta meg ein tur ut i regnet, opp i skogen, bort til eit plantefelt med ei samling tre, som etter kvart vil høve til juletre. Kanskje eg kan hauste der i frå i år? Det kan nok være greitt å finne ut. Da må eg opp ein uhorveleg bratt bakke, og der er det ingen som vil høra pusten min. Berre boffen, og han vil berre væra overlykkeleg.

Veka er i gong. Dei gamle tankane blir børsta støv av nok ein gong. Eg ser på dei og spekulerer. Og ikkje minst dreg eg i håpet.

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

Som eit vrak sit eg her ein måndag og tenkjer dette går ikkje lengre. Eg må til å ta kontroll. Kjenner berre ordet er stort, for stort. Men eg må. No trivest eg ikkje. Det har gått over alle kosteskaft og unnskyldning finn ein bak kvar ei busk. Men trur hjernen må ryddast kraftig i først. Så eg må nok ta skippertak og julevasken der først. For eg vil da. Eg vil så mykje.

 
No er det meste eit tiltak. Eg tynger meg sjølv så ned. Og så veit eg. Eg veit alt. Eller ikkje alt, men mykje. Og gleda som følgjer med. Eg veit korleis det kjennest og stramma magemusklar  gjentatt gong. Kor godt kroppen har etter ein rask marsj ute, eller kanskje hovudet over kroppen har det best. Og knea. Knea som no klagar når eg går ei trapp.

 
Det er berre at eg blir så lei. Ikkje av å være i gong, men av å slutta og være i gong. Over snavlebehovet når ein har tapt vegen av synet.

 
Dette er andre gong på ei kort tid eg spikrar på veggen sanninga. Fordi eg har eit håp om at når eg legg alt fram at eg skal ha skamvett nok. Til å ta kontrollen for å innhenta krefter som er borte. For dei kreftene vil eg ha. Fordi eg treng dei.