BforB

Av og til skjer berre alt eg tenkjer av seg sjølv. På ein måte…..

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

No er eg nettopp komen ut frå ein varm dusj. På omnen fresar vegetarburger av raudbete. Snart middag.

Da eg vakna til dagen tenkte eg; eg må pakka veska…….for i neste omgong tenke; neeeeiiiii, inga veskepakking for meg.

Da eg skulle ut døra fann eg fram treningsklede og sko som eg plasserte i ein bag likevel. Og så for eg ut døra. Eg trong ikkje gå, sjølv om eg hadde klede med meg. Tenkte eg.

Det starta eit lågterskeltilbod i kommunal regi i dag.

Det nye året har trening i fokus………jaaaa, eg veit. Svært originalt av meg. (I tillegg brukar eg å seia at ein skal væra forsiktig med ironi når ein skriv).

Eg har meldt meg på eit program som Norsk Revmatikerforbund har kjøyrd i gong. Forslag på intervalltrening og styrke som blir sendt oss. I dag fekk eg strikk i posten.

I går hadde eg bla. ein time hos fysioterpaut på revmatikeravdelinga da eg var på St. Olav i Trondheim.  

“Du får vel ikkje treninga tilpassa deg der”, sa ho til meg.

Og det hadde ho så klart heilt rett i.

“Eg trur det er nok at vi får trena opp musklane i låra først”, sa ho.

“Og du skal ikkje overdriva når områda er opphovna av betenning” sa ho også.

Så derfor tenkte eg kanskje ikkje det var så bra å væra med på opplegget i dag.

Men da klokka var der henta eg bagen.

Da eg sto i treningshallen, var eg var skeptisk. Korleis skulle eg koma meg ned på golvet??

Det er berre det at det alltid er råd. Når treningsmatta vart lagt ved ribbevegg kom eg meg både opp og ned.

Med andre ord, eg har vore å TRENA i dag!!!!!

Det var godt!!

Og i morgon er det basseng.

Våren er rundt svingen, på bordet har eg kjøpt meg teikn på det.

Og no skal eg eta burger med mykje salat og kjenne meg mest litt perfekt ei stakket stund.

Ha ein riktig fin kveld :)))))).

Det nye året tok eit langt steg inn i seg sjølv. For berre å væra i gong antakeleg.

Og eg heng med.

Men i morgon er eg gong på ordentleg.

For her har det på ein måte vore unntakstilstandar. Eg fekk ein sjukling i hus. Ei lang litajente som fekk time for å ta mandlar.

Endeleg.

Etter fleire år med problem.

Vi kom oss heim att andre dagen, med is og super og smertestillande.

Etter vel ei veke var mi lange, slanke gått ned alt for mange kilo. Så etter kvart som fast føde kom på menyen vart den heller feit. Mi slanke plan måtte settast på vent.

I kveld er eg heime igjen. Til tomt hus. Dvs. dei firbeinte er her.

Vi reiste på nok ein Trondheimstur i går, for i dag var det min tur – full sjekk og kontroll av mi helse.

Eg fekk med meg treningsprogram heim, musklane er liksom ikkje heilt der dei skulle væra. Det er bra alt som kan gjerast noko med. Og det trur eg på. Sjølv om eg ikkje er i ein super periode no. Litt  ekstra oppfølging her og litt anna medisinering. Men dette er så frykteleg uinteressant -.

Men eg er i gong med å finna ut meir om meg, og korleis eg skal bli…….kanskje rett og slett bra!!

Eg gle meg på å ta fatt.

Med sola lurande attom fjellranda og lyset strekkjer seg både mot morgon og kveld.

Eg håper alle eg ikkje har fått tid til å følgje med har det bra-.

Plutseleg var det over, og noko nytt er på gong. Medan alt er ved sitt gamle.

Annonsørinnhold

Hoka på salg: Kupp årets modeller til nedsatt pris

Eg har lese mange innlegg på fb som startar med “det har vore oppturar og nedturar” og variantar over denne ordlyden -.

Sjølv datt eg ut av nettverdene da året gjekk mot slutten.

I dag tok eg fram datamaskina.

Den har ikkje forbetra seg i det nye året. Den er like vanskeleg å skriva på. Bør til å vurdera ei ny, skrivegleda vert øydelagt når tastane ikkje virke.

No har eg tent på talgljos og skal kosa meg her. Like før kvardagen.

Ute skin ein måne som er full.

Her har det vore jul. Jul slik den har vore dei siste åra. Med mat og folk. Logistikken med senger og soveplassar gjekk opp. Vi starta faktisk ein dag før, på veslejulaftan. Med lutefisk. Og maten har vore sentral.

Tru kroppen min reagerte negativt på jula. I alle fall fekk den eit tilbakefall. Så eg er spent på nyåret. På kor mykje mat har å seia. Eg forskar på meg sjølv.

Eg skulle prøve å tenkje over året som har gått. Oppdaga at ingenting utprega seg, anna enn at eg fekk denne diagnosen, smertene føråt og håpet og gleda etterpå, da alt roa seg.

Det var ingen store turar, reiser og hendingar som sit att. For slik kan det også vera.

For det nye året gle eg meg på salatar og frø. På fortsetjinga til mindre kropp. Sjølvsagt har jula ført meg noko attende, det var forventa ville skje. Eg kom meg ned 1/3 og har att 2/3 før eg er ved målet. Eg har sagt ja til opphalde på Tenerife. Ut på året skiftar eg tiår, det er ein rar tanke. Litt hysterisk morosamt, at eg har vorte så vaksen. Eg har sagt eg ynskjer meg konsert av og med barna.

Vi får sjå.

Til hausten er det 40 år sidan eg starta på det som kallast Staten kunst og håndverk skole. For ei stund attende kontakta eg dei eg starta saman med, om vi skulle møtast. Fekk positiv respons, men er usikker på kor mykje eg kan engasjera meg.

Det er ein ting eg har vorte mykjeflinkare til; eg stressar ikkje like mykje, eg har slutta og tøygd strikken, slik eg gjorde.

Livet folkens…..det er det som skjer heile tida. Ikkje det som har skjedd eller det som skal skje. Jau, det er det også…..men mest er det det som skjer akkurat no.

No!

Samle på dei fine dagane, og bruk dei negative dagane til noko som fører til noko positiv.

Godt nyttår!

Av og til kan ein verta så gira at søvnen forsvinn bort i natta. Den vert så og seie ein skygge.

Annonsørinnhold

Hoka på salg: Kupp årets modeller til nedsatt pris

Ofte skjer det ikkje, ikkje no lengre. Før – i den grøne barndom kunne slikt nok skje.

Eg har eigentleg mest skrytt over evna mi til å sovna. Slikt straffar seg!

Så i dag er eg rutete og stripete inni meg av trøytleik, og gle meg til at dyna skal viska ut dagen.

Det er opp til fleire grunnar til at søvnen forsvann.

Eg har auka aktivitetsnivået, da vert alt travlare.

Plutseleg går det opp for meg at året snart er omme. Eg hadde gløymt å føre over ei ferieveke eg ikkje har teke ut, til neste år. Så da må eg berre ta den veka på styrten.

Derfor må eg skunda meg enno meir.  For å rekka det eg har piska opp, på kortare tid.

Men det er frykteleg artig å kjenna at alt er så mykje meir av alt. Kroppen min kan brukast igjen.

Da eg fekk diagnosen tenkte eg at det som ikkje er bra må brukast til noko som er bra.

For ein del reumatiske sjukdomar kan ein søkje rehabilitering der varmen er høgare enn i Noreg. Ein må senda søknaden inn til Oslo universitetssykehus der det er to søknadsfristar i året.

Det gjorde eg.

Ein dag låg ein konvolutt i postkassen. Ein tynn konvolutt. Der sto det at dei hadde teke imot søknaden. Eg rekna ikkje med uansett at eg fekk opphald første gongen eg søkte.

I går låg ein ny konvolutt i postkassen. Ein tjukk ein.

Der sto det: Du er innvilget behandlingsreise.

Eg har berre litt over ei veke for å finna ut om eg får det til; hund, kattar, jobb, utskrift frå lege og sjukemelding. Det er ein logistikk. Men vil prøva å få det til.

Og tankane, tankane rasa som nokre pingpong ballar da eg skulle sova.

Det eg skulle rekka før ferieveka, og tanken på fire veker med trening og full fokus på meg sjølv. Såg for meg lange gåturar på ei Spansk strand.

Ikkje fekk eg sovna, og da eg endeleg gjorde, vakna eg etter fire og ein halv times søvn. Da sto eg opp, koka meg graut og for på jobb.

I morgon må eg væra utkvilt for å få unna meg ein haug av oppgåver slik at eg kan ta ut ei siste ferieveke.

Og i den skal eg laga jul i huset.

Men glad og gira vart eg.

Dagar og år….vert til år og dagar. Og dei små ungana veks seg til. Her om dagen var det mellomste, desemberbarnet som runda nok eit nytt år.

Annonsørinnhold

Netthandelen tømmer lageret: Siste sjanse på kvalitetsvarer med opptil 75% rabatt

Ho ville feira i byen.

Så vi vart invitert. Ein salig blanding av ungt og gammalt.

foto:Asbjørg

Men kven tenkte på det…..

Det vart servert tacolefser som vi kunne putte inni det vi ville. Variert med laks eller kylling.

Kaker etterpå.

Samtalen gjekk om alt og mykje.

Studiar, arbeid, glede og sorg.

På tvers og på kryss over bordet gjekk orda.

Latteren satt laust og lydnivået blir høgt når mange skal dela hendingar og tankar.

Eldstemann og eg kom oss for seint i veg. Han har vore heime her hos meg nokre dagar, sjukemeldinga gjekk mot slutten. Gipsen var teke av handa, handa fungerte betre og betre.

Like før vi skulle køyra høyrde vi sterk motordur over taket.

Eg fauk ut på terrassen og ser eit helikopter som går inn for landing like attom nabogarden.

Da ser eg det, bilar med blinkande ljos og etter kvar kjem mange utrykingskøyretøy.

Blir sett ut når ein får ei slik hending like utom stuedøra si.

Seinare har eg fått vite det gjekk bra med dei involverte. Heldigvis!

Og vi kom oss til slutt i veg til ei hyggeleg feiring av mellomste som er eit år unna eit kvart århundre.

Dagar og år.

Det er veven med renning og innslag.

Seier eg, som har gått nokre rundar.

Med glede og sorg.

Eg er midt i utan å skjøna farta.

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

November tek slutt i slutten av veka, eg har ei jente som snart er 24 år. Jula lurer rundt hjørnet og eg vurdera å kjøpa meg dampvaskeutstyr.

Eg tenkjer nokre gong at eg kan klarer alt. Om eg berre vil.

Dagar og veker rasar forbi. Det er kurs, reiser og møter.

For tida går.

Går, går og går.

Eg ser attende og til sides. Eg ser framover og tenkjer på det som har vore, som kan brukast.

Alt….kunnskapen, smerta og redslene. Det å ikkje strekkje til. Gleda og det ein veit ein meistrar.

Det kan brukast.

Konstruktivt.

Og medan går tida.

Eg står framom ei ny veke.

I sekken har eg meir energi enn eg har hatt på lenge.

Mindre smerter.

Meir sjølvsikkerheit.

Dei siste vekene har eg fått trua attende, om at alt kan gå.

Og at eg ikkje orkar meir, orkar ikkje meir av å væra der eg har vore.

Lenge.

Lei av å ikkje kunne, av å verta mistolka av dei som ikkje er så fline til å lese andre.

Eg vil berre noko anna.

For her har eg vore lenge nok.

Og eg trur eg kan.

Utan dei store faktene.

Men no er det på tide å pakke ned helga.

Ei fin helg med minusgrader, vakre himlar og varme i omnen.

For i morgon kjem ein ny dag.

Ein ny dag med oppgåver.

Det hjelper og det hjelper. To månader sidan eg klarte å ta opp igjen fokuset. Fokuset på meg sjølv kan eg mest skriva.

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

Det fokuset har fleire nivå, men eg har i alle fall mykje større fokus på kva eg puttar inn i munnen.

Maten.

Og etter å ha starta med medisin for det som skal væra leddgikt, er det akkurat som noko har skjedd.

For det første har eg vorte enormt mykje betre , vondtane er redusert med ca. 70% trur eg, og for det andre……..eg har ikkje lyst til å bruka medisin.

Eg les om tarm og betennelsar, det kan eg skriva om seinare. Lesestoffet er interessant. For eg leitar etter andre måtar å kunne bli bra på, utan å måtte medisinera seg.

Det er to matvarer eg har redusert kraftig. Eg les ikkje ein plass at kvitt mjøl og sukker er bra. Så desse to raffinerte matvarene prøver eg å helda meg mest mogleg unna.

Elles brukar eg ein app som eg sa tidlegare eg kunne skriva om, og det skal eg gjera. Der ser eg kva et et og kor bra eller gale det er.

På tysdagar er veiedag. Og det viste seg at nedgangen gjekk seinare denne andre månaden, men til saman har eg redusert vekta mi slik ca. 7,5 kilo sidan eg starta for to månader sidan.

Det kjennest så klart.

Det blir dobbel verking av at eg er lettare i kroppen og at ledda omtrentleg ikkje er vonde.

Derfor overdriv eg nok litt, eg trur eg klarar så mykje meir. Og så gjer eg mykje meir. Så eg tenkjer eg må ikkje overdriva alt formykje…….

Men det er så forbaska artig å kunne fungera!!!!

Eg blir heilt høg eg.

No er det berre å gå i gong med tredje månaden, og når den er over skal eg igjen fortelja om ståa.

Seinare høyrer tittelen saman, no er den kvar for seg. For slikt ein berre gjer og tenkjer er lurt.

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

For kaffi må ein ha, eller må og må…… For meg kan det faktisk variera. Nokre dagar heilt utan, andre dagar mykje. Heime kan det gå fleire utan.

I dag, på ein søndag, ville eg laga meg ein kopp. I kaffiboksen var det litt lite att, så tok fram ein pose å tømte oppi. Da eg skulle laga den til registrerte eg at korna var grove. Eg hadde teke feil pose i feil kopp.

For kaffi er ikkje berre kaffi for meg. Til eg var 30 år drakk eg mest ikkje kaffi heime, i hovudsak drakk eg te. Men da kaffiar med C dukka opp på åttitalet, vart det ein vanleg sosial arena å møta vener fram til eg flytta til Trondheim, ekteskap og familieliv.

Vi fekk tre kaffitraktarar da vi gifta oss. Alle tre vart levert inn. Eg likte ikkje trakterkaffi. Hadde ei slik espressokanne som ein kunne setja på kokeplata.

I dag, mange år etter, har eg fortsatt ikkje traktar, men kan drikka det når eg får det servert.

Eg sjonglerar mellom tre måtar å lage kaffi på.

Den eine er den gammaldagse måten som eg brukar så sjeldan at den mest vert eksotisk, kokekaffien. Da eg fekk meg induksjonsomn ønska eg meg kaffikjele til å bruka på den. Så det har eg.

Den neste er presskanna, den er bruka mykje. Og til slutt har eg veggkaffi….ei maskin i veggen som lagar kaffi. Den passar når eg skal laga meg ein kopp, eller vi er to som skal ha kaffi.

Dette betyr tre forskjellege posar meg kaffi; kokkaffi, presskannekaffi og espressokaffi.

Og i dag gjorde eg det formastelege  med å tømme presskannekaffien opp i boksen med espressokaffien.

Så slik hell ein på.

Må avslutte denne dramatiske historia med at det gjekk bra og det vart kaffi på meg.

(Litt ironi må ein kunne bruka).

Er bedt til foreldra mine i dag. Til feiring av farsdagen.

På fredag rakk eg ikkje kjøpa gåve til han, jobba for lenge. Og i går orka eg ikkje dra i butikkar. Fekk koma med ei gåve etterpå tenkte eg, ullsokkar eller ullskjorte eller noko slikt.

Men litt kjedeleg er det.

Så slo tanken plutseleg ned i meg.

I dag.

Med litt i minste laget av tid.

Far er ein gamal mann og matlysten er ikkje heilt der alltid. Mor fortalte at dei siste brøda dei kjøpte smaka han ikkje. For ho bakar lite i dag. Før baka ho alltid. Men når dei er 93 og 85 år må ein forventa at alderen påverkar kva dei orkar.

Heimbaka brød må væra ei fin gåve, var tanken som plutseleg slo ned.

Som tenkt så gjort.

No står dei å hevar. Det er ein time til eg må dra, så marginane er i minste laget. Etterhevinga får berre bli litt kortare.

Eg synest farsdagen kan være ein grei dag å feira. Men ein kan godt ta det moderat med tanke på gåver og slikt. Så at eg kom på dette var midt i blinken.

Ungane skulle be faren på middag i byen i dag, det synest eg og er koseleg dei gjer.

Det er fint å kunne gje kvarandre omtanke. Og ein treng så klart ikkje ein spesiell dag. Men greitt det også, utan å springa ned butikkdørene.

Feirer du slike daga som f.eks farsdag?

For det kan verta mykje det. Når tankane tenkjer og viljen vil.

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

Laurdag med ei nokså grei kjensle. Eigentleg. Men også at det er alt for mykje som har alt for lite tid til det må væra i mål.

Ikkje ei slik kjempeuvanleg kjensle for nokon. Og på eit slikt nivå at det kjennes berre som frisk vind i håret.

Slik som det bles ute i dag. Friskt og kaldt. Med fuglar som flaksar i vinden.

Tema, eg har så mange av dei i hovudet.

Skal eg skriva om det eller det tenkjer eg. Eg kan ikkje skriva om alt.

No høyrest det ut som eg har eit kolossalt aktivt og interessant liv…….

For akkurat det trur eg dei fleste ikkje vil synest. Men eg har det bra med livet mitt.

Tenkte på det her om dagen. Eg kom heim og huset låg heilt i mørke. Søstera mi var heller ikkje heime. Den tredje søstera mi hadde vore oppom med mor tidlegare på dagen for at den andre søstera skulle køyra ho til tannlegen. Sjølv skulle ho attende til livet sitt i byen. Tenkte ho over våre liv i eit hus langt ute på landsbygda, på eit uverksamt gardsbruk. Ei som er ufør og ei som går for halv motor. Der energi og økonomi ikkje har dei beste forhold.

Sannsynleg gjorde ho ikkje det, for alle er vi så midt i vårt eige. Men eg tenkte tanken da eg kom heim til den mørklagte heimen.

“Alle tolkar det dei høyrer ut frå der sjølv er i livet sitt,” sa eine dotter mi her om dagen. Eg syntest det var klokt sagt.

Men eg har tanke meir energi om dagen. Og da kan tankane mine gå lengre, og med det følgjer aktivitetene.

Derfor vert det mange tema. Og også fleire gjeremål.

Både jobb og privat.

Eg kan ha nokre nedturar. Men dei taklar eg.

Helga er mi, eg er heime. Varm med brennande ved i omnen.

Eg gje ungane råd, men eg kan nok like godt gje meg sjølv råd. Om korleis ein skal leggja opp livet sitt til at det kjennes godt.  For det er eit så viktig fundament. Og fundamentet er viktig. Alltid og alle vegar!

Ynskjer deg ein fin laurdags ettermiddag.

Gjennom dagane og vekene og åra oppleve ein utfordringar. Av typen irritasjon. Korleis ein vel å reagere er individuelt.

Dei siste dagane har eg vore meir irritert enn kva eg har opplevd på lenge. Det er inga god kjensle, men eg tenkjer det er bra……..at det kjem av meir energi i dette. Og kanskje at vekta også har gått noko ned.

Men uansett må ein prøva  sortera i snør og bartar. Dela skyld så å seia. I svært mange tilfelle kjem ein attende til seg sølv. Er det nokon som kan råd for at livet mitt er slik som det er liksom…..?!

Og ofte vert svaret slik at det er berre deg sjølv som kan gjera noko med dette.

Ein opplev også at folk oppføre seg irriterande, og ein kan alltids prøva å seia noko, oppdra så å seia. Men seier ein det ikkje riktig, eller at folk ikkje er mottakeleg, så hjelper det lite.

Men  den eksistensielle irritasjon er det i grunn ikkje andre enn ein sjølv som kan gjera noko med.

Slike irritasjonar har eg kjent lite til i det siste. Eg har på ein måte hatt nok med meg sjølv, og det var berre kjempeartig å skriva , for handlar liksom ikkje det eksistensielle om individet, om ein sjølv……..

Likevel, det handlar nok også om både perspektiv og energi.

Kva dette handlar om for meg no, er eigentleg ikkje så interessant. Men ei blanding av situasjonen og gamle draumar, innblanda av åra som går. Går så forbaska fort.

Og nok ein tanke meir energi. Absolutt meir ENERGI.

Så summa summarum er det svært bra!

Og det er berre eg som kan få til forandringane. Eller……det kan alltid skje noko som er positivt eller negativt som påverkar og gjev forandringar. Det er berre at negative forandringar er ikkje å ynskje.

Eg kan i alle fall tenkje gjennom situasjonen, sjå på kva ein kan forandra og kva ein ikkje kan gjer så mykje med. Uansett er det interessant hovudgymnastikk. Og det ligg utvikling i slikt.

Trur eg.