Så våt som denne dagen er, bør det snart veksa ut finnar.
Eg har vore ut i bil. Eg har vore i eit møte. Eg har vore på vitjing.
Det er triveleg å sjå dei som det er lenge sidan ein har sett. Og eg fekk ein riktig så triveleg velkomst frå dei eg møtte. På fredag skal eg attende.
Eg fekk kjøpt meg minnebrikke og solsikkefrø. Trur eg skal baka litt i dag også. Det er rotete etter økta i går. Men eg må rydda opp.
Trur eg er i eit vakuum. I mine eigne tankar.
Det er så mykje eg kan gjera.
I dag vog eg meg. Vekta var gått ned 1,2 kilo frå sist onsdag, men eg er ikkje sikkert på om det er reelt. For ordentlege vekter viser høgare vekt enn badevekter er mi erfaring. Men no skal eg ikkje på vekta før om tre veker. Det er ikkje vekt som skal stå i fokus.
Og så har eg tatt av meg bandasjen på foten i dag. Eg har også hatt på meg sko.
Så om berre vaskemaskina har vore i orden no og det har slutta og regna så har alt vore bra. Eller mest alt bra. Eg har eit ynskje til, men det held eg for meg sjølv. For eg kan ikkje let det regna vekk.
Ha ein riktig fin regnfull- og regnfri dag. Sola kjem attende.
Da eg skulle heim frå Muritun kjende eg tankane hopa seg opp. Dei hopa seg opp alle vegar i frå. Skal…..skal……slik og slik, sa dei. Ei venninne sa noko om og gapa for høgt. Eg følte mest ho banna i kyrkja……..for det var klart eg måtte ALT.
Og så skjøna eg at no var eg inne på gamle handlingsmønster og tankebanar, om at oppskriftene skulle følgjes til punkt og prikke. Kanskje det som gjorde at eg har mislukkas. Alltid.
Og så tenkte eg gjennom saka om tankar, trening og mat……kva var viktigst og få til.
Så klart alt, men kvar skulle eg starta. Det eg måtte få til å fungere først var døgnrytmen. Altså vart det å leggje seg i rett tid, nokså relativt, det viktigaste. Men det viktige for meg er før kl.23.00.
Så kjem det neste som er kosthald. Og hittil går det grei. Ha, ha……dette er no berre andre dagen. Men eg har vore og handla inn i dag. Full fokus på sunt og magert, men uten hovudet fullt av oppskrifter.
Middagen i dag var eg fornøgd med. Tok seifilet og la på en seng av hermetiske tomatar, saman med basilikum, koriander, timian og kvitløk. Steikte det inne i omnen. Koka litt brokkoli til, og laga ein purre av søtpotet, mandelpotet og persillerot. I tillegg hadde eg ein klatt humus av kikkerter til.
Det var faktisk nam, nam.
No skal eg ha ein opprydding i kjøleskåpet, kjøre søster mi for levering av bil. Og så tenkjer eg også å lage brød og ein tur ut for berre slikt som er fint og få til.
Nokre gong inneheld livet så mykje at det kan være vanskeleg å fatta. På så mange plan.
Så er eg attende i mi eiga verd. I stolen min. Ein månad har passert.
I dag vakna eg tidleg i mi eiga seng, laga meg havregrynsgrøt til frukost med blåbær på. Tok på meg treningsklede og tok med meg boffen. Vi køyrde inn til foreldra mine. Der gjekk eg meg først ein tur opp til ei seter – men aller først greidde eg å rote meg vekk i skogen. Tenk det.
I går køyrde eg meg vekk. På tur heim skulle eg ta ein snarveg og køyrde feil. Men eg rota meg inn på rett veg att, etter ekstra køyretid. Akkurat som eg ikkje fekk nok bilkøyring.
Men det var skikkeleg godt å sjå fjorden min framom meg da eg kryssa fylkesgrensa.
Laurdag køyrde eg og feil, men eg fann fram. Eg fann absolutt fram. Eg har hatt ei heil fantastisk helg med svært sterke naturopplevingar. Fjord og fjell, frukttre i full bloming, og blå himlar. Vegar som gjekk bratt i store svingar. Fjellvatn som spegla naturen rundt som ein mest vart svimmel. Eg kunne ikkje sjå for mykje, på alt.
Fjordar djupt under meg medan eg køyrde opp, opp og opp.
At det finnest så mykje vakkert. Og eg tok for meg berre ein liten del av landet vårt. Og eg tenkte……dette skulle alle få oppleva, det som eg opplevde no.
Det var dei store kjenslene som var i sving. Alt var fantastisk og sterkt. Det er godt og ta dei fram. For dei vil gjerne verta bruka.
I går vart og spaninga stor. Da eg skulle over Sognefjellet. Men heldigvis var det i går. I dag er vegane stengt og folk har vorte berga ut frå der eg for i går.
Og før helga starta hadde eg siste kvelden må Muritun. Vi hadde avskjedskveld, og dagen etter reiste dei andre på gruppa.
Så sto eg der igjen da, følte eg var i eit minne. Fekk mest lyst til å gråta. Den siste kvelden skulle eg så mykje, eg skulle skriva her, eg skulle snakka meg folk på telefon og eg skulle på tur. Men denne kvelden gjekk og fort. Men eg fekk med meg turen. For turen var viktig. Turen gjekk opp til Klovsetsetra, det vil seia …… eg stoppa litt før. Om ikkje hadde eg ikkje nådd kveldsmaten. Slikt er også viktig :).
Så eg avsluttar med å legge ut nokre bilete frå turen med eit stille takk for meg og gleda over det nye livet som ligg framom.
Det har starta. For tre veker og tre dagar sidan starta den.
Eg har vore sliten, sliten og sliten i mange år. Dette ville ingen ende ta. Inn i mellom har eg forsøkt å trena, forsøkt å leggje om kosthald og gått ned opp til femten kilo. Men eg har ikkje fått det til, eg har hamna attende til det utgangspunktet eg opparbeidde for mange år sidan. På eitt år klarte eg å plussa på førti kilo ekstra på mi eiga vekt.
Det har vore mykje som la seg i sekken min, men vekta er nok ein viktig årsak til at eg føler meg sliten. Eg vart til slutt sjukemeldt i mange prosent og klarte etter ei stund og redusere den med tjue. Da var det stopp. Inn i mellom opplevdes det også for mykje, for lite skulle til for eg mista oversikta.
Til slutt fekk eg tilbod om rehabilitering. I tre veker og tre dagar har eg vore her. Fokuset har vore delt i fire; arbeid, kosthald, trening og tankar.
Kosthaldet er mykje grønt, lite feitt og hyppig. Vi et fire måltid om dagen og skal helst rekka mellommåltid. I starten følte vi at vi åt og åt og åt. Da eg vog meg etter tre veker hadde vekta redusertes 5,4 kilo.
I tillegg har vi treninga, som eg datt delvis ut av på grunn av kne og gnagsår. Men pulsen har vore auka kraftig opp til mange gong. Vi har treningsrom, spinning syklar, basseng og naturen. Det er gymsal med klatrevegg. Så tilbodet er mangfaldig.
I tillegg har det vore fokusert på tankar og korleis mønstra i tankane kan dra oss ned og bort frå målet.
Vi er komen til enden. Til evaluering og til framtida. Eg har ei føling med at eg har teke sertifikatet på nytt. No skal vi ta over ansvaret for bilen sjølv. Ein av mine første planar er å lage meg ei plan. Ei timeplan. Og eg har teke av søndagskvelden til å sette den opp. For no er eg straks i gong på eiga hand. Med livstilsendringa mi.
Så er vekene gått og eg sit her. Snart klar for framtida.
Vi er komne til endes. I morgon er siste dagen på Muritunet Det vil seie at eigentleg er den på måndagen. Den dagen er det likevel berre utskriving. Så heile gruppa reiser i morgon. Og eg er på tur på laurdag.
I morgonkveld skal eg gje meg tid til å tenkje “kva no?”, i dag er eg her enno. På same nivå som eg ikkje tenkte så mykje på korleis opphalde vart før eg kom hit, like lite tenkjer eg på tida etterpå med anna enn spenning. For eg veit ikkje. Men drivet i meg vil eg seia er sterkt.
For meg har det vorte ein del avgrensingar på det eg syntes var det viktigaste, det med trening. I går fekk eg likevel med meg ein tur til Muldalsfossen. Eg kom meg opp. Og eg kom meg ned. Da var beina skjelvande og hadde problem med å gå flatt.
Fotoapparatet var med på turen, så her kjem ein ny biletkavalkade.
Muldal
Enn å bo slik på kanten av ein hammar?
Utsikt
To gardar hadde livgrunnlaget sitt her.
Eg kom meg opp som sistemann…….eller -dame.
Bratt er det både opp og ned.
Her ser du vegane som går i sikk og sakk. Trur det var tretten svingar.
Langt der nede er vegen og ein tunnel.
Oppe over hammaren ser du Muldalsfossen vi var oppom.
Men det var ei god økt beveging både for kropp og sansar.
I dag var det lenge nok. Eg tok dei fram og tok dei på.
Etter ei veke i berre sandalar fekk eg gjera eit forsøk på noko anna. Først gjekk dagen tett med alle matmåltid. Under middagen ytra eg tankane om å ta på meg sko. Nokon hadde tenkt Zakariasdammen oppom Tafjorden.
Nokre gamle minne kom deisande i går. Eg tru dei slo meg ut……
Yngste er heime i pinsa. Ho hadde rydda på romme sitt, og etterpå gått inn på ei bu for å sjå etter klatreutstyret sitt frå før vi flytt hit vi no bur. Ho fann ut at ho hadde vokse langt bort frå den storleiken ho hadde da ho klatra. Men ho fann også meir. Ho fann nokre ljosbilete og ein genser.
Genseren strikka eg i fargerik bomull. Den gjorde seg mot sommarbrun hud i siste halvdel av det frie åttitalet mitt. Mi yngste sendte meg eit bilete av seg med genseren på.
Eg var på segletur i den genseren. Like etter eg hadde møtt igjen faren til barna, eg møtte han to gong i livet…..to periodar. Eg var i Trondheim og feira at han fylte 30 år. Etter det fløyg eg til Bergen og var med på å segle der i frå til Egersund. Eg tok ut tre filmar med bilete, den største varianten med ca. 30 bilete pr. rull. Og eg var redd for om båten gjekk i rundt at eg skulle mista alle desse bileta av hav og himmel og skyer. Vi kom fram etter ei veke, og da var både ho som bad meg med og eg lei av skipperen.
Dei andre bileta var frå ein fotoseanse i eit atelier på Smestad. Eg var 20 år og nettopp flytta til Oslo.
Vi skulle ta bilete av klede vi hadde laga. Eg hadde med meg undertøyliknande klede. Vi hadde vore på Folkemuseet på Bygdøy og teikna. Eg var så fasinert av detaljane på undertøyet, noko eg forsett er. Detaljar på undertøy frå gamle dagar.
Så eg tok med meg ein av dei første, kanskje første, syoppgåva vi hadde. Inspirasjonen min frå undertøyet på Folkemuseet.
Eg tok og med meg ei skinnbukse eg hadde sauma. Eg prøvde å leika tøff.
Men det er kanskje akkurat det som har slått meg så ut. Det sårbare som ligg over meg. Eg var frykteleg sårbar. Det er mest som røtene av den rekk meg heilt hit, 36 år seinare. Etter eg fekk sendt hit desse gamle bileta har eg følt meg usikker og sårbar.
Eg trur berre eg skal gå og trena eg.
No.
Det har vore for mange dagar i passivitet. Og til inne treninga treng eg ikkje sko, berre musikk på øyra medan eg får opp pulsen på elipsemaskina.
For denne sårbarheita er ikkje nokon blivande stad….
Veret på pinseaftan seier noko om veret til sommaren har eg høyrdt. Men eg hugsar ikkje korleis dette var….
Her bles det. I natt regna det så eg spekulerte på om det var syndefloda som var i gong att. Og så er det surkaldt. Til frukost viste gradestokken 4 grader.
Og her kjem fleire talopplysningar. Har lært at CRP’n skal være ca. 8. No synest eg at sjukdomsting er nokså kjedeleg – men altså dette er eit mål i blodet når alt er tilnærma normalt. Min var her om dagen 18, det er fortsatt ikkje noko å bekymra seg for, dagen etter var den hoppa opp i rundt 70 …… det var da penicillin kom fram. Dagen etter var det nede på 62……..og i dag 33. Så her er eg på tur attende til normalen……i allefall slik blod- og betennelse mål. Resten kan eg ikkje gå god for J. Og i dag har krykkene fått fri.
Men attende til pinsa……..ei kald pinseaftan spår enten om ein kald- eller ein varm sommar. Eg satsar på at det var det siste. Uansett kan det ha snudd seg til slik no. Absolutt.
Eg har støvsuga og smårydda. Kanskje eg skal ta inn nokre heggkvistar eller noko slikt blomstrande med lukt…….
Eg har snakka med yngste på FaceTime. Det var morsamt. Så no har eg vore heime ein tur, sett dyra og sett det hadde vorte grønare der også i uteverda.
Elles har eg monter saman ein genser.
ENDELEG!!!!
Og i ettermiddag, eller i kveld skal eg ta fram eit strikketøy har eg tenkt……til GrandPrix. Kanskje eg kan lese litt meir i boka mi også…….i kveld på senga.
Så berre foten tåler meir trykk no skal siste veke BRUKAST så til dei grader.
Og akkurat no flimrar solstrålar glitrande gjennom lauvverk utanfor vindauga.
Det er pinsaftan og vi skal få servert brennsnut til middag. Har eg ikkje hatt to tanter frå sunnmøre har eg ikkje hatt peiling kva det var, men det er kjøttsupe. I dag presterte eg å seia “er det så longt”, så no er det nok på tide eg kjem meg heim snart. For eg seier “langt” og ikkje “longt”.
Eg er ikkje så pakka ned i den slitne følelsen, eg har ikkje så vondt verken i kne eller i gnagsår. Så eigentleg er alt skikkeleg på rett veg. Skikkeleg, skikkeleg på rett veg.
Valldal presenterte ein grå dag i dag. Litt kaldt, og eg skulle gjerne unngått sandalane. “Du ser så sommarleg ut” sa sjukepleier eg var framom her om dagen.
Det er tid for føter. Før eg kom hit starta hunden og halta, katta halta og eg fekk eit kne som fekk meg til å halte. Mest som ei smitteeffekt heile greia. Så kom eg hit og eg fekk vekk haltinga på knefoten. Da fekk eg ein gnagsårfot, så haltinga vart forflytta til den andre foten. Men så grodde gnagåret og alt var på rett veg.
Trudde eg.
Ei natt vakna eg mange gong av stikkande og brennande smerte på gnagsårfoten. Det viste seg det hadde kome ei stor blemme ved sidan av der gnagsåret var. Og sko er ikkje til å bruka. Eg måtte fram med krykkjene igjen og i dag var det berre å gå i gong med antibiotika. Så ikkje heilt etter plana.
Men tenkjer det eigentlege arbeidet startar når eg kjem heim.
I tillegg har eg levert bil og fekk telefon i dag om at det var myke meir arbeid enn det eg hadde fått pris på. For så nokre timar etter at dei hadde funne ut noko og at det den var innlevert for ikkje var naudsynt. I tillegg var prisen ned på ein fjerdedel. Så her er det overraskingar alle vegar.
I kveld droppar eg kveldsmaten, og finn senga. Trur berre eg velje å sove meg betre.
I dag har eg feira 17. mai så godt som for meg sjølv. Eg veit i grunn ikkje om eg har gjort det før. Og i alle fall har eg hatt med meg eitt – eller alle tre barna dei siste 23 år. Så kva anna passa enn og ta ein selfie…..held eg på å gå i barndomen utan barn i rundt meg tru…..dette har eg alltid heldt meg langt unna -.
Eg er ikkje ein gong glad i å ta bilete av meg sjølv, får nervøse rykkingar under nasen, på høgre side. Men shitt, det er 17. mai og noko må ein finna på når kjolen klistrar seg inn til beina som ein kjynnau unge. Eg måtte finne fram ein underkjole…….og da var eg pynta og klar for dagen.
Ute var det slik 17.-mai-stille før det starta. Regnet som var lova hadde måtte gjeve frå seg plassen til sola. Kan det verta betre?
Inne var det og pynta enkelt og effektfullt for dagen.
Og så kom toget. Det kom med flagga og musikken og alle bunadane. Det var utrulig mange bunadar å sjå. Trur ikkje eg har sett eit tog med så mange bunadar. Sunnmørsbunadar.
Det musiserte forbi, gjorde ein sving -. Og så kom dei attende.
Da dei kom framom inngangen til Muritunet stoppa dei opp. Så snudde dei seg mot oss, og ein dirigent var plutseleg på plass. Dirigenten heva hendene opp mot dei kvite fjella, og så stemte dei i med nasjonalsongen.
Eg kjende tårene ville koma, men så bestemte eg meg for at når eg sto her blant alt det vakre med så mykje godt i vente, var livet for stort, og eg ville berre nyte og ikkje sloss med tårer. Så det gjekk. Men etterpå fekk eg høyra at dei var mange med dei same kjenslene. Tårane-.
Så var dei ferdige, og toget var i gong igjen og forsvann innover mot Sylte.
Etter lunsjen og ein pause, skifta eg om til treningsklede. Flagga vaia bortover vegane.
Men ikkje alt var pynta til fest. Dette området fasinerer meg. Det er så stygt at det mest vert vakkert.
Så var eg ved elva.
Det blomar og lukta ligg tjukk i lufta, hegg, spirea og hyll.
Løvetanna sprutar opp.
Eg tenkjer løvetannlikør.
Grana spirer, og desse ljosgrøne skota kan brukast både som te og mange andre ting.
Vegen i dag gjekk opp til fossen. Og det var rart kor mykje mindre bratt denne turen var i dag. Utsikta er så flott.
Under: Oppover Valldalen.
Eg rakk akkurat middagen da eg kom ned. Vi fekk servert marsipankake som dessert. Eg tok eit lite stykke. Det var søtt. Det var forskrekkeleg søtt. Det var berre å hella etter med kaffi.
