BforB

Orda ber si eiga vekt. Av tyngde. Dei lette orda. Limet og det som riv sundt. Det som løftar opp til uana høgder, det som fører til å tru og ikkje tru…….

“Eg elskar deg” sa han og ho vart sett heilt ut. Han sa det ikkje andlet til andlet. Det kom på telefonen, det kom som ei melding. Ho la telefonen frå seg, paff, puffa han liksom litt bort. Dette var for mykje og ho visste ikkje kva ho skulle svare. Ho tok seg ein runde rundt om i leilegheita. Kva skulle ho svare?

Annonsørinnhold

Netthandelen tømmer lageret: Siste sjanse på kvalitetsvarer med opptil 75% rabatt

Ord. Orda har ei meining, dei har eit hierarki, ei gradering. Ho var strenge med desse orda. Ho passa på dei. Sa dei ikkje slik i hytt og vær. Orda hadde ein verdi som var viktig å balansere av til det dei skulle fargelegge, det dei skulle formidla, dei riktige, dei orda som passa.

Ho valte tida, den fekk gå, korleis skulle ho svara på dette?

Tidlegare hadde ho sagt mykje, gjeve mykje.

“Forelska” hadde ho sagt. “Bry seg om”. Dei hadde dekning. Dei hadde absolutt dekning.

Han hadde svart det same og føydd til “og kanskje meir”.

Og det var ikkje noko anna ho ville enn verta elska.

Kven vil ikkje bli det?

Elska?

Men orda var for store, skoa passa ikkje. Ikkje enno.

Men kanskje fram i tid. Det håpa ho, at fram i tid kunne slike ord bera vekta av seg sjølv. Inn i ei framtid ho visste for lite om. Ein gong litt lengre framme. Når dei hadde veksla enno fleire ord, når dei kjende kvarandre betre. Hadde kjent armane enno meir rundt kvarandre. Varmen. At det viste seg at det stemte, at det fortsette å stemme. At det som stemte no også stemte da. Avstemt og finstemt. At dette førte til vakker musikk. I framtida.

Det var slikt ein ikkje visst. Ikkje enno.

Ho såg bort på mobilen. Det kom ikkje fleire meldingar. Det var bra. Denne som kom blas ho litt over ende. Fekk ho til å spekulere på kva dette var. Dette vart for mykje. Ho kunne ikkje gje det same svaret attende. Skulle ho fortelje om respekt av orda, at det gjekk ikkje å seia noko slikt enno. Ho kunne ikkje vite, men tenk om…….tenk om det var slik han følte det……..

Ho tok opp mobilen, og så tasta ho inn “Så vakkert sagt”.

Når sola skin og det er sommar vil eg gjerna væra over alt…… eigentleg. I dag skulle eg noko heilt anna enn kva som vart.

Annonsørinnhold

Netthandelen tømmer lageret: Siste sjanse på kvalitetsvarer med opptil 75% rabatt

Eg skulle på fjellet…..eller opp til ei seter i dag. Det var plana. Hadde i kledd meg riktig antrekk da eg fekk ein telefon. Om eg ville væra med på båttur. Eg er heilt tullerusk etter båt……født som eg er om bord i ein.

Men eg ville plutseleg alt og ingenting.

Riktig vanskeleg vart eg.

Eg sa først nei og så sa eg ja……..i same setning omtrentleg. Og eg angrar ikkje på at det var ja eg sa sist.

Og her kjem eit utval av dei 500 bileta eg tok frå kommunen min med alle bruane.

På tur ut Mjosundet.

Passerer ein av alle bruane som har gjort kommunen samanhengande.

Eit typisk naust med svalgong.

Sjø og himmel hand i hand…..himmelen hadde lett, lett skyar.

Det er så mange pittoreske hus ein passerar.

Det er mykje fisketurisme i kommunen.

Gjennom Lesundet er det grunt når fjøra er sid. For store båtar ikkje den luraste leia.

Mykje båtliv.

Eit sjøhus som gjorde nytten i ei anna tid.

 Ferieleilegheitar ut mot havgapet.

Sjøen var glitrande blid i dag.

Blåne over blåne.

Glitter.

Merking er viktig.

Brue fasinerar meg. Spesielt frå undersida.

Men også på avstand, forma og det at dei knyt saman.

Lurvika, ein gamal handelstad.

Fargane….

No er det pubdrift her.

Den gamle krabbefabrikken.

Aure sentrum.

Så runder vi Rotøya og kjøyrer gjennom Straumen.

Attende til Mjosundet.

Her er riket mitt frå barndommen. Eg bodde dei fleste åra i det gule huset under krana. No bor foreldra mine i det øverste huset der det raude treer står.

Nedunder var den kvite bygninga, som er heilt nede ved sjøen, ein gong butikk, men i dag marina, restaurant og pub. I dag åt vi middagen vår der.

Og så bakka båten seg på plassen sin ved flytebrygga,og turen var over.

Plutseleg høyrer eg det, det er Reiseradioen som sender og himmelen er tindrande blå.

Eg ser det med det same eg vaknar – himmelen……… Den er BLÅ med sol på.

Det får berre våga seg at temperaturen er jomfrunalsk forsiktig. Det er laurdag med reiseradio og urefusert sol.

HURRAAAA!!!!

Her er nokre bilete frå hagen min for et par år sidan….kanskje det er tre, for året var 2012.

Her er den no, etter energitap og aukande reduksjonar av ho som sit og trykker tastatur.

Men kanskje-, tenkjer eg, kan eg koma……..og her arresterer eg meg kraftig.

Så klart skal eg greia å få den slik, ja til og med betre enn da. Eg skal få plenkløpparen eg kjøpte for eit par år sidan til gjera jobben, eg skal få høgtrykkspylaren, som eg kjøpte for enno lengre sidan, til å gjera den jobben den var tildelt.

YES, I can – tenkjer eg så.

Og så i eit brøkdels sekund skjøner eg også at da må eg slutta med det eg no gjer. Eg må enkelt reisa meg og gå.

Gå ut! Eg har funne fram shortsen og har den på.

Ha ein nyyyyydeleg dag aller fine der ute :)).

Som ein zombie eller ein amøbe. Eg er eit vrak. Orda sit fast. Det er overskya . Og det er nye sjansar.

I gårnatt vakna eg. Det dura like ved hovudet mitt. Slik at eg opplevde det uttrygt å sova. Eg sette meg opp i senga og såg ei stor humle like ved puta mi……..som transformerte seg til ein veps da den tok vengene fatt og flaug. Den tok peil mot vindauga. Eg tumla meg opp og etter. Fekk opna det enno litt meir og vifta den ut. Etterpå sette ein fugl seg til å kakke på vindauga……….

Annonsørinnhold

Oversikt over salgene: De beste kuppene nå

I ein ventelomme før vegen går vidare.

Dagen i går vart ikkje av dei beste. For lite tid, for mye avgløymt og ting som ikkje vart. Anna enn stresset. For i går gjorde eg det. Til gangs. Eg stressa. Og dagen før dreiv eg det alt for langt. -For kapasiteten min.

For å seia det enkelt, eg er attende til det eg reiste i frå. Eg går inn i det same sporet med ørlite grann meir intensitet.

Noko av slik ein gjer minne meg på om at sola har vore framme opp til fleire gong.

Og eg veit det ikkje er bra dette når eg gjer det slik.

I dag har eg fri. Eg sit her og veit at eg må stoppa med det. I går kika eg gjennom permen frå Muritunet. Eg tok fram nokre ark som eg skal arbeide med.

I helga.

Timeplan, faren for å ramle ut og tankemønster.

Men aller først skal eg gjera litt i huset, eg skal ein tur til foreldra saman med mellomste. Vi tek med middagen vi laga i går, ei indisk gryte med kylling. Vi tek og med ein hengar med ved, hunden for tur i skogen. Det skal bli ein tur på butikken med dei og så skal mellomste reise attende til Trondheim. Det skal vi rekka før kvelden. Yngste er ferdig med skolen no, men har arbeid i Kristiansund i helga.

Så eg får også denne helga for meg sjølv der eg skal ta og dra meg sjølv opp og sette meg på plass i den gode strukturen. Med hjelp av arka og tankane og den gode vilje.

Og for å seia det med ein gong, det var min eigen regel eg braut. Vil tru det var eit eingongs tilfelle……

Annonsørinnhold

Netthandelen tømmer lageret: Siste sjanse på kvalitetsvarer med opptil 75% rabatt

Eg har alltid vore flink til å rota meg inn i regelstyrte system med strenge reglar. Slik og slik skulle eg gjera, for da gjekk alt så bra så. Etter ei stund var eg så frykteleg lei, slik overlei……. 10 ville hestar kunne ikkje få meg attende til reglane. Ikkje det at eg veit kvar dei skulle koma frå, men hadde dei kome har det nok ikkje hjelpt. Trur eg.

Så eg har funne ut at nokre reglar skal eg halda meg unna, og da vert DET ein regel og.

Da eg sto opp til morgonen kjende eg at baksida av føtene føltes velbruka, så dugnaden eg var med på i går, der eg prøvde å væra flinkare enn kva eg er, hadde funka kan ein seia…..eg hadde ei kjense av at eg hadde trena. Samtidig hadde eg ein lett bibring i kroppen, slik som når kroppen får litt for lite mat. Og da kjende eg det, eg fekk berre så lyst………, frykteleg lyst…..til og ta fram……ja, akkurat, VEKTA.

Men så har eg funne ut at for og ikkje bli hekta på vekta, så skal den få fred det meste av tida. Eg skal berre vege meg kvar tredje onsdag. Så det betyr at no til onsdag er det ei veke til veging. Det er regelen.

Men før eg rakk å stoppa meg sjølv hadde eg reve vekta fram frå under vasken, og før eg fekk sukk for meg sto eg der…….. Oppå vekta.

Og…….den hadde minka TO kilo!!!! To kilo på ei og ei halv veke berre fordi eg et ofte.

Plutseleg følte eg meg så tynn og lekker……ha, ha, at eg fann fram ettersitjande klede og drog ut i verda.

Og det ga resultat, eg fekk tilbakemeldingar om fresh og at eg hadde minka og at eg såg så fin ut, det var like før eg stilte meg opp i positur. Eg vart så høg at eg heldt på å gløyma å takka. Fekk berre lyst til å svinsa i rundt slik at alle skulle sjåååå.

Men – skal eg var ærleg, så har eg både mage og kilo i mengder. Var berre artig å prøvesmaka kjensla.

Så sjølv om det regnar og bles no skal eg ta på meg passande tøy og sko, ta på hunden band……..og ut på en rask kveldstur. Men eg trur eg skal få ha musikk på øyra….uten ein einaste regel…..

Av og til opnar ein døra inn til dei hemelege rom. Der ein må trø varleg fordi det ein finn der kan raspa som ein sår hals, som ein piggtråhals på sitt verste.

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

Når ein har opna døra er det for seint. For da veit ein noko ein ikkje visste før døra vart opna. Tilvære kan verta så snudd om. Kanskje får ein vite ting som kan væra til hjelp i framtida. Realisme er alltid bra. Kanskje tolkar ein feil, fordi ein ikkje veit. Kanskje får mistanken sin blå flamme brenna. Kanskje ein set seg i ein fryktleg vond situasjon. Kanskje alt det ein har trudd på var heilt feil……….

Eg tenkte det, slik skal eg ikkje gjera. Men så gjorde eg det med alle gode unnskyldningar som var å oppdrive. For eg skulle eigentleg noko anna. Tenkte i eit raskt augeblink at eg hadde sadistiske tendensar, at eigentleg lika eg å plaga meg sjølv. Så kika eg, som ein spion gjekk eg til verks. Og fann ut slikt eg ikkje ville finna ut. Eg trudde eg skulle greie å bæra informasjonen på strak arm, men det var før tankane starta å mala sundt alt. Alt var gjort om til pinneved som ikkje kunne reisa ein einaste fin tanke. Meir vart det finito, over, ferdig og ut.  

Eg må elska å plaga meg sjølv.

Dagen gjekk og alt greidde å falla til grus som drømmeslott og ingenting. Augo mista glansen, eg hadde gjort det, verkeleg gjort det. Var det bra eller var det ikkje bra……….

Enn å plage seg sjølv slik?

Dagen gjekk utan at strålane frå sola nådde meg, eg kjende berre den kalde vinden.

Så med eit snudde alt. Nokre ord ga meg gleda tilbake. Pinneveden smelta saman til tømmerstokkar til byggverk.

Eg går for trua og følelsen. Ikkje for spiontilvære. No skal eg gå og rive kamuflasjeteltet med kikkerten i. Eg treng den ikkje. Eg treng ikkje plage meg sjølv. Eg treng det ikkje. Berre den gode kjensla skal få plass.

Mistanken skal ikkje få brenne sund gleda.

På tallerken min ligg ein haug spirer. Utanfor vindauge er det ei intens grøn verd.

Det er laurdag og eg et frukost to timar etter mi eigentlege plan. Men det har ingen ting å seia. Det er laurdag og eg har inga plan. Og det er godt det.

Annonsørinnhold

Superkupp innen sport og friluft du gjør nå

Det har vore slik i overkant travelt etter eg kom heim frå Sunnmøre, men i helga skal eg roe ned og berre fokusere på det som er bra for meg. Det er mest to veker sidan eg kom heim frå opphaldet mitt i Valldal. Dei første dagane i den første veka tok eg det for så vidt roleg. Men så eskalerte det liksom berre.

Men i dag har eg klatra opp på ein fri laurdag.

Friiiiii!

I går avslutta eg dagen med sommar avslutning…….ja ikkje at sommaren har slutta – sjølv om det kanskje kan sjå litt slik ut. Det er noko med dette med “vær og klær”. Turen starta frå ei kaie i ein liten båt. Vi fekk på oss redningsvestar og utover bar det dusk, dusk over båra. Etter ein kort køyretur gjekk vi i land på ein holme med gamle hus som har vorte restaurert gjennom fleire ti-år i tilegg til at det var set opp ny bygningsmasse. Så sjølv om veret var slik det var, var det fint likevel.

Det var første gongen eg var her. Verten fortalte si historie om- og rundt staden. Seinare fekk vi servert både bacalao, creme brulee og talar. Og eg kosa meg ei gooood stund. Men så vart eg frykteleg lei og all sosial glede hadde fordufta. Heldigvis var det nokre fleire også som hadde det omtrentleg slik, eller berre var trøyte, så vi fekk båten attende. Klokka eit i natt var eg i senga mi heime og det var frykteleg godt.

Da hadde eg tidlegare på dagen vore på slikt ein skal, sett litt på opninga av eit sentralbaneanlegg, køyrd heim, fekk gått ein luftetur med boffen, ordna meg til kvelden, køyrde eit godt stykke attende og fekk atter gjort litt av slikt ein skal før vi møtte opp på kaia for resten av kvelden.

Sjølv om dagen min no er fri og utan plan, så tenkjer eg både slik og slikt. Eg har ein hund å lufta, eg har ei vaskemaskin som ikkje virke og mange klede som eg må få vaska, eg har og vinterklede som skal leggast bort…..for eg trur på sommaren, det skal eg ha. Og i går kveld såg eg sola, ei ørlita stund skein noko på himmelen utan skydekke og eg kom på at det var sola. Det var slik den såg ut.

Ha ein fin laurdag :))).

Kven ventar over blånande blånar? Kva er det som skjer? Den som lever får sjå.

Og leve har eg da tenkt og gjera. Her eg sit med eit hovud fult av gørr. Men fordi kan ein sveve på rosa skyer, om regnet høljar ned. Elvene fyller elveleia med frodande masse.

Panna er varm og tek att for den kalde sommaren. Kaldt i lufta, varmt i hjarta.

I morgon er fredag. I morgonkveld er det sommaravslutning og eg har meldt meg på. Må prøve og få denne forkjølinga til å forsvinna. Minka først……og vips borte. For litt sosial bør ein væra. Slik av og til.

I dag vart eg bedt med på ei reise som eg gjerne skulle sagt ja til. Men eg kunne ikkje, for ferien min startar ikkje før i august. Så eg får smøra meg med tolmod med tida og drømme over avstand. Det går det og. Sjølv om å drømme at sommaren skal gå mot slutten er paradoksal.

Eg og avstandane, dei kan eg. Dei har prega nokre epokar. Men slik er det, akkurat slik er det.

Eg sit i stolen min, i omnen brenn det. Eg snufsar og et ost og kjeks.

Da eg kom heim i kveldinga gjekk eg rett til sengs. Og eg sovna med ein gong. Sist natta var eg oppe fleire gong og gurgla meg med saltvatten. Da eg skulle koma meg ut av huset i dag tidleg virka eg mest ikkje.

Men eg har gjennomført dagen. Foreldra mine fekk kontrollert augo. Eg var å henta yngste som var superglad for å ikkje ha vorte trekt ut til eksamen. Ho åt lunsj saman med oss. Samstundes fekk eg tatt med nokre av tinga frå hybelen hennar. Ho har funne ut at ho vil skifta hybel til hausten, så før juni må det tømmas der ho bor no.

Eg fann ikkje lesebrillene mine som vart knekt, men eg fann eit par vintersko som glidelåsen stoppa å virka på den eine skoen. Dei vart levert.

Så kjøpte eg meg eit par sko, for eg har lite sommarsko. Eg kjøpte meg og eit sett nattklede og sokkar. Så der overraska eg meg sjølv.

Vi tenkte å eta middag da vi var i byen, men faren min på 91 år syntes det vart for slitsamt. Dei ville at eg skulle eta med dei da vi kom dit, men da heldt ikkje eg lenger. Så eg kom meg heim, sovna, vakna og åt kjeks med ost. Så i dag droppa eg middagen.

Så dette kan ikkje kallast en god og sunn dag……….men slike som dette må ein nok berre ta med. Og så håper eg halsen er i orden til i morgon.

I ein grøn, våt oase lever eg medan timane forandrar seg til døgn og nye dagar.

For tida tek pulsen på travle dagar. Eg er heime og tida fyk i veg med meg. Desse dagane har vore så travle at bloggen ikkje fekk plass. Medan regnet inntek ulike variasjonar av seg sjølv. Men vått er det, og jorda er surklande.

For eg har fått til turar, i går kveld gjekk den ned til sjøen og opp att igjen over ein hammar og ned til ei anna strand. Det var fint og litt forskrekkeleg, for den andre stranda, der naustet er, har det kanskje gått fleire år sidan eg var nede ved.

Vi var ein liten gjeng. Jentene mine skulle heim i helga. Men på fredag fekk eg telefon frå sonen som sa “vi kjem oppover og flyet går straks”. Dei skulle til faren først, og så kom dei hit på søndag. I og med lite bussavgongar avtalte faren og eg og køyre halve strekninga kvar.

“Kan ikkje jentene være med og”, sa sonen, som tydeleg gledde seg til å møte familien sin igjen. Så i går gjekk vi i bratta ned til sjøen alle fem, saman med boffen. Det var såpass vått i marka at turskoa ikkje har tørka til i dag.  

Vi har hatt nokre koseleg dagar, – og travel dagar. Og det har vore køyring og atter køyring. Frå fredag med handling til foreldra mine, laurdag med køyring til sentrum med henne som skulle på arbeid, søndag for å hente sonen og kjæresten, og i går, i går viste det seg at yngste skulle til tannteknikar som held til godt over ein time frå her, og når eg var på slikt ein må ein halv time andre vegen og når i tillegg vi måtte attende dit – for yngste også måtte til lege……….da var dagen så på hjul at den mest gjekk rundt seg sjølv. Og i dag var det attende til Orkanger, der eg var i går, med dei som reiste attende i dag.

Og berre for all enkelheit si skyld, så køyrde eg yngste til bussen i kveld, for med snufsete nase og opphovna kjertlar reiste ho til byen, for i morgon skulle dei få vite kven som var trekt ut til eksamen. Og i morgon skal eg henta foreldra mine for å køyra dei til byen for kontroll på auga.

Så eg er attende til tilvære mitt tut og køyr. Derfor har det ikkje vore tid til trykking på tastaturet for produksjon av ord. I kveld tek eg meg fri frå trasking i regnet, eg finn senga mi i staden med ei aning for full mage. Sjølv om både mat og ut på tur har gått nokså bra.

God natt folks…….ønskjer dykk sol og glede i morgon.