Eg vakna til tankekav og stramme skuldrer i morgonljoset.
Det og det og det song det. Må eg. Telefonar og bestillingar, tannlege til yngste, jubilerande nabo, fotbehandling til mor og meg…….og så ein prat med sonen i ettermiddag. Eg vakna til ein fridag, og der gjekk det an å få til det og det, men der gjekk det ikkje……..slik huserte tankane mine.
Eg gjekk i gong med ein gong eg sto opp, fann telefonnummer og ringte. Når kan eg og når har eg fri…..og det var da eg såg det. Eg hadde gløymt at eg skulle avspasera.
Enn det?
Enn å gløyme at ein skal ha fri og legge planer på slike dagar. Så eg kunne ikkje anna, eg måtte le av meg sjølv. Eg skulle ha fri frå fredag til onsdag, men den gong ei når eg har planlagt oppgåver.
Men i dag har eg fri. Fri til å laga kaos i mi private verd. Har ikkje fått tinga behandling av føter elles har eg ordna opp i fleire av oppgåvene. Det er mi julegåve åt meg sjølv. Føtene. Eg har tenkt å være mykje snillare med undersottane. Det er dei som ber meg oppe og som har den tyngste børa.
I morgon skal eg til Trondheim. Feira henne som fyller år. Ho ringte meg i går, dei hadde hatt innbrot der ho bor……..inga artig oppleving.
I dag skal eg baka brød og steike ei kake for å ta med i morgon. Finn sikkert på eit par andre tinga å gjera også.
Fekk melding frå systera mi, vil du være med på Kyrksæterøra sto det……..og det kunne vore koseleg. Men eg trur denne dagen skal eg være i ro, sjå om eg kan riste laus både kav og stramme skuldrer.
Etter ein stund i motbakke, sit eg her i kveld og kjenner eit snev av og meistra.
Og slikt skal ein skikkeleg nyta. Eg nyt det framom flammane i omnen medan dei fortel om snø i vêrmeldinga.
I dag starta dagen heilt i otta. Og etter ein natt der eg vakna mange gong, tumla eg ut av senga. Eg hadde møte, eg skulle på tur og tenkte å avslutta med å vitja foreldra mine til slutt. I går kveld da eg høyrde kor det regna og blas ute, tenkte eg at denne dagen gjekk ikkje bra.
Men eg kom meg ut med baggar, sekker, korger og boff da morgonen kom.
Etter og har rulla pinne og strekk og hengt med kroppen i dei tidlege morgontimane.
Og alt gjekk slik det skulle. Til slutt, etter ein gåtur i bratta i ein og ein halv time, var turen kome til mor og far. Dei ville at eg skulle eta middag saman med dei. Og vi drakk kaffi og eg strikka.
Eg har fått tilbakemelding om at folk ser eg har forandra meg. At eg har fleire ord, er både skarpare og tydlegare i uttrykket. Og for meg er det enklare, alt vert enklare. Eg skjøner fortare, tek val fortare. Så sjølv om eg synest eg har altfor lite energi enno, går de framover.
Det regnar. Den våte hausten er mest i overkant scenografisk. Teaterstykket har så mange trise element at det bikkar over til komedien. Det er ikkje så lang veg mellom tragedien og komedien.
Distanse.
Eg ser på det eg sjølv har stelt i stand.
Om det var riktig?
Og kanskje var det ingen annan veg. Det var den eg valte. Etterpå har eg retta ut ei hand, men den blir ikkje teke i mot. Kanskje var det eg fikk for meg riktig eller kanskje er det fleire som er svært såra. Det får eg kanskje aldri svar på. Tigging ligg ikkje for meg.
Eg har fått eit arbeid å gjera.
Ta kontroll, seier eg til meg sjølv. Det er no livsviktig. Eg blada meg fram til vektklubben, for eg har latt slikt flyta ut. I dag føljer eg oppskriftsmessig.
“Du kan ikkje gå med dette for deg sjølv” sa ei venninne. Vi tok ein prat og planla tur. Eg trur eg treng varme.
Eg ser på dei områda som tynge mest. Forandring, tenkjer eg. Det er det som må til.
Og huset mitt, om nokre dagar får eg besøk igjen. Eg har nok å gå opp i. Det er ikkje tida til å psyke seg ned, til å synest synd i seg sjølv. Akkurat det fortener eg ikkje -.
Eg må opp på hesten. Kanskje ikkje i galopp, men stødig framover skal den……
Og medan eg skriv dette kjem sola fram, lagar glitter i bladverk som enno er grønt.
Dette som eg har vore i ei stund starta for lenge sidan, mest som i Det var ein gong……
For det var det. Det er lenge sidan eg starta med å strekkje meg sjølv.
Og for å helda meg til termologien “tar eg den, så tar eg den……sa kjerringa”. For det var det eg gjorde.
Og eit eller anna steg på vegen vart det for mykje. Og enno lengre framme skjønte eg det. Da hadde eg pressa alt for lenge.
Så eg virka ikkje noko særleg etter kvart.
Derfor vart eg sjukemeldt.
Ikkje heilt og i alt. Og prosentane har variert.
Etter eitt år heiter det ikkje sjukemeldt lengre, men det som skjer rundt det er ikkje tema her.
Men eg kan seia at artig er det ikkje å køyre utom vegen slik. Eg vil opp igjen.
Fort eigentleg.
Endeleg i vår skjedde noko som ga meg den beste oppturen til da. Opphaldet på Muritunet i Valldal.
Overlate til meg sjølv og attende til slikt som må utførast, produsertes det såpass mykje stress og eg såg dette ikkje gjekk den gode og rette veg.
Så etter kvart vart ei ny løype lagt. Og den er tredelt……heller, eigentleg firedelt. For vi vert følgt opp av Muritunet eitt år etter opphaldet . I tillegg har eg lagt til psykomotorisk behandling , samtaler og rørsle.
Rørsle
Eg trur at for meg er det viktig å kome seg ut. Eg tenkjer og trening, men eg trur ikkje eg er heilt der enno. Og i det siste har eg forstått at eg har alt for lett til å leggje opp eit alt for ambisiøst opplegg. Noko som kveler det eg er i gong med nokså fort.
Så no har eg i nokre veker avtale med ei som kjem heim til meg ein gong i veka. Dette er over kort tid, fire veker, men når eg gjorde avtale med henne ser eg det har funka mest perfekt. Avtalen eg har gjort er at eg skal ut kvar dag i minimum tretti minutt. I mitt hovud har eg plassert at den turen kan godt berre vera etter vegen med joggesko. For eg har alt for lett og tenkje på alle mulegheiter, så eg lagar forvirring hos meg sjølv. To dager på to veker har eg av forskjelleg grunnar valt å droppa det. Også har eg gått lengre nokre dagar. Så dette resultatet kan eg absolutt leva med.
Dette skal eg fortsetje med etter dei fire vekene er over. For å byggje energi er dette eit must. Og så har eg denne drøymen om ein lettare kropp, som eg og trur ikkje har hatt noko å seia for eit meir energisk liv.
Samtalar
Oppover åra mine har det skjedd ein del som nok har kosta – men som eg har følt eg har handtert. Men eg ser at gjennom alt har eg gløymt av å kjenne etter korleis eg hadde det. Eigentleg.
Og når orda mine vart borte ein periode skjøna eg at det ikkje var så bra.
Dei er attende, men likevel veit eg at ting har hatt ein tendens til lett å gå den vegen som eg i utgangspunktet ikkje har ynskja. Kanskje eg brukar for mykje energi på tankar rundt dette, tenke eg.
Eg hamna hos ei psykisk sjukepleiar som eg fekk god kjemi med og snakka meg svimmel til.
Etter tre gong er eg litt usikker om kva som kjem ut av samtalane. For eg har ikkje angst, er ikkje deprimert og slit ikkje med noko anna enn at eg vert for fort sliten og at det går ut over husken og konsentrasjonen. Eg fekk i siste timen ei føling av at eg kanskje skulle hatt dei problema for å passa inn i modellen dei går ut i frå.
Eg skal dit om ein månad og får da vurdere.
Psykomotoriker
Det er nok her eg har fått den mest positive overraskinga.
Og har mest forventningar til.
Første time gjekk ut på samtale om kor i kroppen eg hadde problem. No kan fort kropp og problem kjeda meg, så eg gløymer og følte meg mest idiotisk, for eg kom ikkje heilt på problema like etter ferien or uten stress følte eg det meste var bra………men ryggen kom eg så klart på.
Psykomotorikeren starta å sjå på føtene mine. Korleis dei var plassert på underlaget. Det viste seg at eg hadde permittert terne, dei var ikkje i funksjon. I tillegg sto eg med bøygde kne fekk eg vite. Og at eg hadde problem med ryggen var ikkje rart fekk eg og vite. Heller ikkje at beina er konstant opphovna.
Så no er eg i gong med øvingar for føtene. Eg fekk beskjed om å sage over eit kostskaft, for det er treningsverktøyet mitt. Det er forbaska vondt å gjera øvingane, så i starten fekk eg dei ikkje gjort. Da vart han streng og mest tok opp pekefingeren.
Men eg skjønar. Så no er eg i gong.
Og eg er så glad. For får eg berre undersottane til å stå som dei skal trur eg på eit betre liv.
Muritunet
Oppfølging med samtalar enkeltvis og felles med gruppa frå Muritunet på Skype. Og to dagsturar skal vi dit, eit om eit halvt år og eit når året er gått. Og fokuset er rørsle og mat.
Så slik et eg i gong for å byggje energi. Og eg føler eg er på rett veg.
I tillegg har eg tenkt at tida -, tida tinga tek skal ikkje få det store fokuset.
Så kom regnet. Ute er det mørkt og den vinflaska vi snakka om å dela på terrassen med tende talgljos, veslesøster og eg, vert i alle fall ikkje i kveld.
Framtida er i ferd med å stiga opp på dørstokken. Telefonar og meldingar vitnar om det. Eg kjenner motstand, for eg vil ikkje inn i framtida enno. Eg vil ha varme sommarvindar og vera fri. Eg vil ikkje ha alvor. Eg vil berre at alt skal vera artig.
I dag har eg bruka dagen til å landa, men trur det er ei buklanding……for det humpar slik.
Eg leitar etter artigheita, men den geipar berre mot meg så eg endar med å verta heilt ulykkeleg. Så eg leita meir, og finn ingen ting. Eg krafsar og klorar for å sjå om det hjelper.
Men eg veit. Eg må roa meg. Dra pusten djupt, bretta opp ermane og gå i gong med alvor og kvardag. I kveld, allreie i kveld må eg det. Sjølv om eg er i ferien enno.
I morgon skal eg vera med på ein Skype konferanse med gjengen frå Muritunet. Om kosthald og ståa. Hjelp og trøste sier eg. For eg har ingenting å skryta av. Eg kan berre fortelja om at eg er langt utanføre vegen. Men ikkje kor mange meter….. Eg har noko arbeid å gjera, skrive ned og tenkje……og eg kjenner motstanden med å sjå på kor lite flink eg er.
Elles er eg i gong med noko – med å byggje meg eit støtteapparat, både med samtalar, med rørsle og hjelp for problem eg har med kroppen. For eg vil, eg vil så frykteleg at eg velje å plukka med meg den hjelpa eg kan få. Eg som vil klara alt sjølv, som vil vera uavhengig har tatt eit slikt val. Det kostar å sleppa tøylar, så det må gje resultat-.
For eg vil ha energi til å ikkje fortsetta her eg har vore lenge. Eg vil opp og ut.
Så eigentleg er det nok spanande. Det er slik eg må sjå på det. Vegen til det nye livet og all energien eg skal nå tak i.
Derfor må eg landa, humpa meg i ro på den rugletelandingsbanen. Etter ferie og alle opplevingane. Og samtidig veta at dei er der, alle og alt. At eg må velja tillit. Og at eg må gjera det eg må og som er det beste. Da får eg alt. Både prinsen og kongeriket, energien, gleda og få bruka meg til det eg skal.
Slik tenkjer eg ein tysdag før eg går i gong meg å sjå på kva som er bra av det eg har gjort sidan mai og Muritunet.
I dag er det onsdag, og ein gong for ikkje så lenge sidan tenkte eg at det skulle være vegedag kvar tredje veke. No trur eg vekene har lura seg forbi til likt med snop som har lura seg inn i munnen. For det er da sommar og det er kaker og ein skal da kooooooose seg……..har hjernen funne ut med hjelp av oppbruka karakterstyrke.
Og gjett om turen opp påvekta i dag hadde stor motstand. Men tanken på at eg ikkje kunne fortsette slik eg har gjort, fekk meg opp. Og den viste to kilo opp, og det måtte være stopp. Heldigvis var det ikkje verre. Men om eg ikkje tek skeia i ei anna hand vil vekta vise tre tal snart……….og det vil vi ikkje ha noko av.
Så eg tok på meg treningstøy før frukost. No var det litt for varmt i dag, så bytta til ein shorts.
Eg kombinerte utfarten med eit besøk hos foreldra mine. Der er det er nokså bratt turløype opp til ei seter. Eg hadde eigentleg ei plan om å ta den turen ein gong i veka. Men eg har berre gått den ein gong like etter eg kom heim i juni, før turen no i dag.
Eg bruka ein og ein halv time til saman på vegen opp og ned. Da dreiv sveitten slik at eg mista mest synet……..det svidde så på auga. Var nok litt i varmaste laget i dag.
No vurderer eg å melde meg inn att i Vektklubben som eg har vore medlem av tidlegare. Eg må nok bruka den hjelpa eg kan finne, for eg vil, eg vil frykteleg……….
Så da er det berre å gjere det ein må for å lykkast da.
Så her kjem det eit innlegg om det som låg att etterpå. Bilete som eg ikkje ville kasta og ikkje lagra……eller kanskje nokre av dei. Så her kjem eit nokså uinteressant innlegg om kva som låg igjen i mappene etter oppryddinga.
Kvifor eg har tatt dette bilete skal eg ikkje seia. Det er mor som held på med strikking slutten av februar i 2013. Eg har nok tenkt at dette bilete kunne være bra til bruk som illustrasjon. Kanskje….litt usikker…
Kan det være fargane på blada til plantene i glaskarmen som har fanga interessa skal tru? Det var i alle fall fint vêr den 15. juni i 2013. Ser eg har fått planta i blomsterkassane på terrassen også..
Her har eine av jentene kalla mor si frøken…..og det er kanskje det ein har vorte når ein ikkje lengre er gift….eller..kva er ein eignetleg da?
Men koseleg å finna ein slik lappe på kjøkenbenken når eg står opp. Denne er frå starten av oktober i 13.
Dette tenkte eg å senda til forhandlar av Kenwood, men når eg enno ikkje har gjort det blir det nok ikkje. Skulle lage en smoothi og hadde kjøpt inn frossen frukt til bruk. Best kom ein av kulene som eit prosjektil gjennom plasten…så om det vart noe fruktdrikke denne haustdagen i november 2013 veit eg ikkje lengre.
Havfrua, ein av dei. Trur det er den einaste eg har att. Eg produserte mange etter eg laga meg ein verkstad i kjelleren til rekkehuset vi bodde i på Flatåsen. Eg hadde to små barn og ingen jobb, men gjorde eit forsøk gjennom dette.
Denne held til på badet vårt, ein naturleg stad for ei havfrue. Denne vart fotografert på nyåret 2014.
Enno eit bilete frå badet, ein heil serie. Nok ein klage. Kjøpte vasken og kommoden på IKEA, og benken tålte ikkje fukta. Eg skulle sende ein reklamasjon, men har ikkje gjort det. Forsøket her vart gjort i starten av februar i 2014. Eg hadde nettopp hatt lekkasje på kjøkkenet og hadde ein nokså krevjande jobb framom meg. Eg skulle nok oppover til IKEA og ville visa bileta frå baderomskjøpet.
Dette er frå ein køyretur også tidleg februar i 2014, og dei husa der hadde stått nede ved sjøen på garden eg har, men var flytta dit ein gong i tida. Her er dei nokså forfalle og i dag er dei borte.
I mars same året legg eg dette bilete inn for å huska ein vin eg sikkert likte. Eg har aldri kjøpt den igjen.
Nok ein koseleg melding å vakna til. Denne låg på badet ein morgon like før vi skal reise over til Los Angeles å møte mellomste i fjor sommar.
Det var nokon som skulle sjå mangelrapporten etter EU kontrollen i fjor haust. Greitt og sende den på mobil. Grei og ha på mobil har eg nok tenkt.
Og så er vi over til mai i år. I staden for å skrive ned alt som skjer på tavla er det like greitt å ta bilete.
Har du mykje bilete på mobilen din? Bilete du ikkje vil kaste og ikkje bry deg om å legge over til lagring på ein meir egna stad?
I dag tok eg meg på tak å opna slikt som skulle vore opna ei stund. Verda går ikkje under, men eg synest det er somt som er urettferdig. Med tanke på avgrensingar som det å være utbrent fører med seg. Eg fekk lyst til å samla meg om eit skriv, men i dag fekk eg aller mest lyst til å gå denne turen. I fukt, i kuskitdunst og med mygg gjekk eg som ein maskin.
Da eg kom heim var middagen godt ferdig. Laksen fekk stå på svak varme i omnen den ein og halve timen turen cirka tok. Søtpoteten, mandelpoteten og persillerota var grei å lage purre av. Og det smaka skikkeleg godt.
No spekulerer på om eg skal vaske badet før eg dusjar………eller er det å overdrive………?
Eg vakna tidleg til laurdag å væra. Reiv av sengekleda samtidig som eg sto opp. På tide å skifta var tanken. Fekk hengt ut dyna til lufting.
Det er stress i magen kjenner eg. Det og det må eg rekka tenker eg. Eg har helga for meg sjølv, og kan tenkje så mykje eg vil. Eg har prøvd å sortert i tankane, kva eg må og kva som er unødvendig.
Noko av det eg må er å rekka butikk både for mat og anna. Eg må kjøpa slikt som kan brukast som billettar. For i morgon skal eit arrangement gå av stabelen. På arrangement anar ein ikkje kor mykje folk som kjem, så innkjøp av verken mat eller billettar har nokon sjølvsagt mengde (kan væra frå 30 til 300 personar som kjem).
No kom eg på at eg må hugsa å kjøpe pølser. Det heldt eg på å gløyma. Det er nok her det meste av stresset mitt sit.
Så kløpping av plen, fjelltur og slikt vert liksom skvisa utover og bort i tankane. Eg har baka ei sjokoladekake. Har berre igjen det som skal oppå.
No har eg tre søndagar igjen før ferie.
Eg gler meg. Det skal bli godt.
Sjølv om ferien er lite planlagt. Men har ein del ting som må og skal. Begge jentene står utan bustad til hausten, så det må på plass og kan nok verta ein ferieaktivitet. Så har eg ei veke som eg håpar jentene og eg kan få plassert, ei veke utan nett, mobil innlagt vatn og straum……ei veke på setra. Men for å væra ei heil veke må vi ha brukbart vêr.
Så slik tenkjer eg i dag. Når sola endeleg skin på ein laurdag og graset er meterhøgt. Omtrentleg.
Lang dag mot kveld er passert, den tok på. Likevel…….eg sit her med ein god kjensle. Eg fekk unna mykje. Eigentleg fekk eg unna det eg skulle og da vart dagen lang.
Da eg var på tur heim for eg innom ein butikk for å handle. Det første eg plukka med meg var øl……. Eg måtte ha øl!!!
Og eg som mest ikkje drikk alkohol…….i kveld var det det eg VILLE ha.
Fordi eg fortjener det, tenkte eg.
Men kvelden vil ikkje verta så lang. I morgon blir det ein del køyring og feiring av ein fødselsdag i Trondheim. Eg var nokså restriktiv til om eg skulle reise oppover, for eg må tidleg opp på søndag også. Men eg skjønte det var mykje som måtte til for å seia nei.
Men i flaksinga mi i dag gløymde eg heilt å kjøpe gåve.
I går hadde vi ein slik nydeleg, nydelegdag. Sat ute, planta i blomsterkrukker og eg kosa meg verre.
Yngste svippa innom på tur frå faren til feiring av ein annan fødselsdag i ein annan by. I går kveld åt vi blomkålsupe på terrassen, fann ut at vi eigentleg var nokså trøyte og så la vi oss -.
I dag vakna eg til regn.
Eg var tidleg opp til legetime og fekk set i verk eit par ting for å få fortgang i å bli betre. Eller bestilt……..
Den eine var psykomotoriker……..trur eg tittelen er. Den handlar om å sjå kroppen i samanheng.
Blir spanande, ikkje minst om eg slepp all klagane frå kroppen. Eg skal få meir energi fordi det er det eg SKAL.
Og så klart kan eg ikkje styra på slik eg gjer akkurat no…….men det er ein overgang. Får ta att tida.
Om litt.
Men det utruleg godt å koma heim, laga seg middag og opna denne boksen med øl. Og så avslutta med nokre morellar.
