Skattejakt i butikker med gjenbruk er noko eg likar.
Så da yngste foreslo ein tur innom Fretex, var det ikkje nei i min munn. Eigentleg handla det om ein utapåjakke som hadde vokst, slik at den såg litt komisk ut på meg. No er eg ikkje like ivrig på gjenbruk av klær, så eg gjekk fort bort frå der dei hang. Eg har også vorte mindre og mindre eit tingmenneske. Men noko kan det henda ein treng. Så da eg kom over denne småjålete tekannen her:
Da fann eg ut at den måtte vera med heim. Er greit å kunne ha teen på ei tekanne. Like ved sto nokre små glass.
Kjøpte to av dei.
Kan være fine til både å fermetere kvitløk og som “hotell” om eg får meg Scoby. Har planer om å lage meg Kombutcha, det er så godt og skal være godt for kroppen.
Det er ein fermentert te. Laga på svart eller grøn te, som en får til å gjære.
Og sjølv om vi ikkje har ein gong tendensar til å kaste glasa i veggen, så har det minka med likør og akevitt glas. Dei måtte komplementerast. Så da eg kom over fem av desse søte små, vart dei også med heim i sekken.
For yngste var så smart å ta med seg sekken sin, så der fekk vi plassert alt og greidde oss utan plastpose denne gongen også.
Og sjølv om det er kanskje mer likørglas, så trur eg akevitten kan drikkast ut av dei også.
I dag har eg testa tekanna med å lage chaga te. Chagate kan eg fortelja om ein annan gong. Men kanskje veit du kva det er?
Det har skjedd og det skjer. Noko som gjer meg ufatteleg glad.
Først vil eg seia det er mykje som gjer meg glad. Men akkurat dette, dette som har vore tyngande i mange år, dette som gjorde alt meir krevjande og som eg inn i mellom tok ein kamp i mot. Men eg vann aldri kampen.
Eg snakkar om den tyngda som ei vekt viser deg. På eit år gikk eg frå å være tynn til tjukk. At det var eit sjokk kan eg underskriva på.
I og med at det var mykje sorg på den tida, det meste gjekk gale – ikkje minst det å miste barna eg gjekk med. Og som nok var orsaken til at kroppen slo seg på vranga.
Innimellom fikk eg bort opp i mot ti kilo, men dei kom sørgeleg fort attende. I fjor haust, etter diagnosering av kva som har vore eit anna problem i fleire år, gjekk eg på enno ein gong. Etter at kroppen ha starta å laga så mykje problem med alle desse betennelsane og eg måtte til med denne medisinen eg ikkje på nokon måte lika.
No skal det seiast at det eg putter inn i kroppen har hjelpt, smerte og betennelsar er stort sett borte.
Men i fjor haust gjekk eg på enno ein gong. Ikkje diett, berre mykje meir bevisst kva eg åt. Kutta mest heilt halvfabrikata, plutseleg var det mange hyller i butikken som ikkje eksisterte. Gikk drastisk ned på sukker og andre raffinerte produkt. Prøvde å kjøpe økologiske grønnsaker og frukt. Beveging sto også på programmet. Men det var ikkje så enkelt, i og med at det tek tid å finne fram til riktig dose av medisin og i perioder var eg fortsatt sett ut av spel pga. inflammasjon.
Men eg fekk kroppen til å minka, vekta gjekk i hovedsak ned men med nokre humpar opp. Da eg reiste til Spania i vår på helseopphald, var vekta på tur opp att. Men i løpet av dei fire vekene gikk eg vel ned like mange kilo.
Da eg var der snakka eg med ein som fortalte om perodisk faste. Eg tente spontant på dette og ville prøva da eg kom heim att. Etter nokre veker heime i Norge, der det hadde vore for folksomt å starta opp, starta eg.
Eg et ikkje før etter klokka tolv og ikkje etter klokka 20.00, som hovedregel. Ikkje meir hokuspokus.
Dette høvde meg supert.
Alt med mat vart mykje enklare. Mykje mindre sjanse til frotsing.
Her for ei stund sidan viste det seg at vekta hadde minka over 20 kilo.
Enno vil eg minst ti ned, men likevel, det gje ein fantastisk glede og ha nådd hit.
No tenkjer eg å gå for eit snev av diett ei lita stund. Den ein tek inn minimalt karbohydrater, mykje protein og noko fett. Så da kutter eg brød og mjøl for denne perioden. For å sjå korleis kroppen responderer på det. Og denne gongen veit eg at eg klarar det. Etter 28 skal eg lukkast. No går eg ikkje attende til den vekta eg hadde i ungdommen. Her er frå da eg er passert tredve, eit par år før alt forandrar seg drastisk. Eg held på å pakkar ned Oslolivet mitt.
Men at eg er komen hit eg er, måtte berre dela det. Og dette gje meg ei stor glede, at eg får attende ein kropp som er enklare å ta med seg. No skal eg ta solhelsing, ein yogaøving eg ikkje har klart på fleire år pga. vondtar. No har eg gjort den ei lita stund, berre fordi eg klarer det.
Så eg er glad, kjenner eg er heldig og nyt at det også kan væra slik.
Ei stund no har eg ete i ein periode på døgnet. Noko som høver meg godt.
For lenge sidan forsøkte eg ein kort periode 5:2 kuren. Primært for å gå ned i vekt. Den fungerte ikkje optimalt. Etter det har eg heldt meg til det vanlege kosthaldet.
Da eg var i Spania snakka eg med ein som introdusert meg for periodisk fasting. Det høyrdest interessant ut og eg bestemte meg forsøka det når eg var attende.
Som tenkt så gjort.
I godt over ein månad har eg ete første måltidet etter 12.00 og ikkje ete etter klokka 20.00. Litt variasjon og nokre unntak har det vore, men dette er hovedregelen.
Dette passar meg utmerka. Mindre stress, mer enkelt og mer energi.
Om morgonane drikk eg mykje. I den seinare tid har eg starta med eit glas varmt vatn med pressa sitron i.
Kvifor eg gjer dette er på grunn av fleire ting. Og det kan eg skriva meir om seinare. Men eg oppleve at mat er så enkelt. Eg har meire energi og noko er vekten gått ned. Men fett som ligg samla mellom bla. dei indre organene vert omgjort til energi seies det.
Men som sagt, eg kan skriva meir om virkning på kroppen seinare.
Det eg opplever som best er kanskje at fråtsing ikkje har plass. Det er det ikkje tid til. Eg kan ikkje gnomsa godteri og anna tull. Ikkje det at eg har nokon kjensle av at eg treng det heller.
Som lita syntes eg frukost var eit frykteleg måltid. Eg vart kvalm.
Som ung droppa eg dette måltidet. Men etter eg fekk barn vart det innført til punkt og prikke. Derfor kan det henda dette passar meg ekstra godt.
Er det nokon av dere som har prøvd perodisk fasting?
Veka starta med mor sin fødselsdag. Ein av sommerens absolutt varmaste dagar. Temperaturen ute viste 34 grader. Vi satt inne, åt kaker og jaga kvaks.
Eg arbeidte noko tungt etter arrangementet i helga. Men kom meg slik halvveies ut i veka.
Torsdag var det siste dag på biblioteket før sommerferien.
Fredag hadde både mor og far avtalar i Kristiansund, så da gjekk turen dit.
Eg fekk sett på datamaskin. For vil kjøpa ny ut av det eg fekk i fødselsdagsgåve. Hadde med meg pulsklokka mi, den hadde mista reima og fått ein sprekk i glaset. Vart fortalt at den berre hadde eit år garanti. Noko eg synest er rart etter kjøpsloven. Så det må undersøkast. Gjekk ut att berre med kjøp av ny reim til Fitbit?en.
Fekk i staden kjøpe meg blomster og ljos på Plantasjen. To solsikker og nye krukker blandt anna.
Lørdagen var av dei late.
I dag er siste arrangement på museet denne sommaren. I morgon er siste arbeidsdag før sommerferien min, gjett om eg gleder meg?
Kanskje er sommarens travleste veke historie. Med regn og sol, bading og ståking. Og passering av trillrund dag. I tillegg det største arrangemente på jobb.
Og her sit eg. I ein av sommaren sine vakre dagar.
Sola glitrer inn gjennom vindauga og eg nyt dagen. Eg er nett komen ned frå ein tur opp på fjellet. Der eg bada og låg langflat i sanden og las. Berre såg på krappe bølger som vinden tok med inn mot stranda. Ein varm vind som ruska i alt den kom bort i.
Etter feiring av å skulle bosette meg i ein alder eg beint fram syntes var latterlig.
Der feiringa var å eta.
Og eg fekk helsa på det yngste familiemedlemmet som gjorde meg til gammeltante og oldeforeldra lykksaleg…..
Vart sjølve dagen feira etter innfallsmetoden. Den starta med at mellomste og eg dro opp i fjellet, medan skodda hang sidt.
Vi ville bada.
Og friskt var det.
Seinare ut i veka var vi igjen oppe på fjellet. Vi overnatta i seterbua, neste morgon tok mellomste og eg oss eit morgenbad.
Så var den dagen også historie. Eldstemann, mellomste og kjæresten reiste opp til Trondheim. Eg skreiv i seterboka og kjende meg litt vemodig.
I gårkveld køyrde eg meg tur for å sjå om eg fann den raude månen. Eg fann den halv der oppe på himmelen. Tok også bilete, men dei ligg på fotoapparatet og pc?n ligg fortsatt i Oslo – så dei får eg ikkje ført over til mobilen.
Og så går plutseleg opp til fleire dagar. Denne veka ender med eit brak. Arrangementet som har flaksa rundt i hovudet som ein mare. Om eg hugsa alt?! Dagen kom med varmt regn. Og med folk.
Dei møtte opp i hopetal. Boka vart lansert. Folk var godt fornøgde og sola kom fram.
Og her sit eg som da eg starta innlegget. Eg har ein fridag og ei veke att til ferie. Neste søndag er siste arrangement, ein rockekonsert.
Spekulerte på om eg kan finne målingen som vart kjøpt inn for fleire år siden for denne stakkaren.
Den har stått nedlessa i eit hjørne av terrassen.
Eg kosa meg med synet av at eg greidde å få plenen ajour etter eg kom attende frå Spania.
Boffen syntes det var heilt greit å rusle i hagen også han.
Irisen fekk eg med frå der eg bodde før.
Enno har eg att og få dekt til bærbuskane.
Men så måtte eg legge i veg. Henting av plakater, PC og prosjektor på kontoret. Og heldigvis gjekk det greit med koblinga. Uheldigvis kom det ikkje så mange.
Så her sit eg på rommet ein fredagskveld medan folk fyk oppstasa forbi vindauget mitt. Eg passar best her eg er.
Men dagen har vore fin, og ikkje minst sveit – i strie straumar.
Vi tok buss opp til eit fjellområde som heiter Ifonche.
Og om du tenker at det er ingen sak når ein køyrer buss, må tru om igjen. Vi gjekk opp og ned, i skoglandskap og frisk luft. Det kjendes godt. Ein måtte og konsentrera seg, for falt ein kunne det fallet verta både langt og katastrofalt.
Så i dag vart det grundig trening ute.
Eg strør nokre bilete frå turen ut i innlegget:
Løvetannlignande planter på ein meter
Eit av fleire fantastiske utsiktpunkt
Trestammer skadd av skogbrann
Havet langt, langt borte
Rett opp i bratta
Heilt ut i det blå
Eit hus med ein rund plass
Ei eng med blomar
Mjuke furutre
Opphaldet går mot slutten. Men enno er ei veke att.
Det er greitt å setta på vekkarklokka. Frukosten startar klokka åtte. Før den er det mange som tek seg ein tur opp på ein topp, den er nokså bratt og får pulsen opp. Ein annan fin start på dagen er vandring i sanda, det har eg allereie skrevet om.
Første øving startar klokka ni. Mest alle øktene varer i 30 minuttar.
Vi set oss ned på krakkar og med pinnar. Ute på ein plass, under eit tre med stranda nedom, får muskelgruppe etter muskelgruppe gjennomgå. Den som trur at det å sitja på ein stol ikkje er trening, må tru om igjen. Og det er ein god start på dagen.
Så går det slag i slag. Ei økt tek for seg hender, styrke og rørsle. Vi sit under baldakinar ved langbord, trillar ballar både mellom fingrane og rundt om.
Føtene har og sin eigen halvtime. Der er det strekk og tøy på føter. Og få tær til å bevega seg ulikt er i alle fall vanskeleg for meg.
Mattetreninga er på benkar i eit blomsterhav. Her trur eg dei fleste prøvar å finne ein benk i skuggen. Det er to graderingar av intensitet. Her kan ein seia ein utfører gammaldags gymnastikk.
Ein halv time er via basseng. Eit varmt, salt basseng. Ein himmelsk plass å trena.
Og musikk er følgje heile vegen.
Ein halv time har vi individuell trening med fysioterapeut. Det er den einaste treninga som skjer inne. I går rann sveitten i strie straumar av meg medan eg gjorde øvingar.
I tillegg er også andre ting, ting som ikkje skjer kvar dag. Afrodans er to gong i veka. Ein ettermiddag var det bevegelsestrening som retta seg inn mot rygg.
Tilrådinga er tre økter om dagen pluss fysioterapeuten.
Det er freistande å få med seg fleire.
Ellers har vi lunsj klokka tolv, middag klokka seks. Der er det mykje salat.
Så her lever eg det sunne liv og opplever meg som erkeheldig som får være med på noko slikt. Når ting først er som dei er.
Ein må alltid forsøkje å bruka det negative til noko positivt. Har ein leddgikt må ein gjera det beste ut av det. Det må søkast og eg var heldig og fekk plass.
Dette er verken noko kvileheim, eller ferie. Men går ein utanføre portane til Vintersol, møter ein ferieverda. Men ikkje på dei tidlege morgonturane ved sjøkanten.
Akkurat det kan ein oppleva når ein er på ferie i dei varme strøk også, stå opp før sola brer seg utover og gå ein tur på ei strand.
Da eg set på radioen kravde dei lokale sendingane for mykje. Derfor måtte eg i staden bytta ut med musikk som roa ned.
Eg køyrer i eit for høgt gir. For eg vil så mykje og kjenner på at tida går så fort.
Det er ikkje døden og livet eg snakkar om.
Men eg skal ut å på reise om under to månader. Fire veker med behandling dit eg skal. Og det blir heilt sikkert godt.
“Er det kva du skal pakka med deg” spurte den eine søster mi da eg snakka med ho i går.
Nei, det er eg ikkje kome til enno, pakkinga og opphalde har eg ikkje ofra ein tanke. Men alt det andre, før åt. Eg går i kryss.
Så eg må rydda i hovudet. Kva er det eg må og kva kan eg utsetja. Kanskje eg ikkje skal ta alle møta på denne sida av sommaren. Men eg må sy saman sommaren, den som handlar om jobb. Det må vera i boks.
Privat må eg ta same ryddeaksjon. For eg vil ALT!
Eg vil trena, gå ned i vekt, skrive, male, vaske, hjelpe dei eg skal og være kontaktperson for ein del i ei tv-sending. Det siste punktet har eg fått med ein person som skal hjelpe til, for etter kvart må eg trekkje meg ut, for eg kan ikkje væra den kontaktpersonen når eg har reist.
Det fine veret stressa meg til og meg, for eg må UT å nyta.
Så eg trong musikk til å roa meg ned. Til å pusta djupt. Ingen er tent med at kaveknappen er set på.
Eg har ei helg som er fri framom. Utan ei avtalt plan. Eg skal bruka den til å snakka fornuft med meg sjølv. Og å rydda i kva som er mogleg og det som eg må sette på vent.
Ønske deg ein fredeleg fredagskveld. Her forsvinn snøen så ein mest ser den krympar.
