Returen på mi reise gjekk ikkje like smurt som reisa ned til Danmark.
No har eg hatt ei lita veke i Danmark. Ei fin og fantastisk veke. Det har vore sommar. Trur aldri eg har solbrent meg i september.
Vakna tidleg i grålysninga i dag.
Ljoset hadde starta å vise fram dei enorme viddane på. Danmark flateste øy.
Turen starta ned taxi og forsette med tog frå Nakskov. Ein stille og idyllisk by ved kysten.
Så vart det skifte i Nykøbing, men det viste seg at toget til Kastrup var innstilt.
Det neste som gjekk, hadde ikke god nok margin for tidsplanlegginga mi. Så eg fekk ikkje flyet mitt. Slikt kjennes uverkeleg. Og er nokså kjedeleg. Men – det vart ny billett.
Så no venter eg på avgang på Gardemoen. Det vart fly heilt til Trondheim, og ikkje tog frå Gardemoen, som var den opp opprinnelege plana. Litt fattigare. Men med svært fine opplevingar i minneboka mi.
I den løyndomsfulle hagen innrama av Mirabella. I det som vart min løyndomsfulle hage.
Ein Budda sit kvilandemidtihagen.
Der eple
ogdruerveks.
Sammen med tomater og blomster, og mykje, mykje meir.
Georginer i alle fargar, og roser som strekjer seg opp mot himmelen der fleire ørn svinga seg.
-Eta druerisolveggen.
Medan ei sky villkatte har lagt si elsk på oss og vi på den, og ikkje minst maten den får servert. Den legg seg så nærme den tør, med ein trillerund, matfylt mage.
Slik kan ein sjå forbausa rundt seg. For slik kan også verda væra. Når dagen er bedtre enn ein draum. Attom tre av Mirabella. I ein løyndomsfull hage.
Om lyd. Om musikk. Og om radio. Eg har denne dingsen. Fekk den i gåve hos ungane. Ei ny verd åpna seg.
Mobilen + Megaboom = sant.
Eg elska kombinasjonen. Det er ein trådlaus høgtalar. Som eg dreg med meg.
Ut.
Inn.
På badet.
Til og med i bilen. Den gje meg det eg vil ha på Spotify. Nyheite og Nitimen.
Alt eg vil.
Musikk til yoga og romantiske middager. You name it.
I dag. I dag vart det ikkje magi. Ingen kontakt mellom dings og dangs. Bluetoothen snappa ikkje noko opp.
Eg måtte gjera yogaøvingane til ein spiss mobiltelefon lyd. Ikkje fekk eg opp nyheiter.
Heilt dødt. Berre klokka mi var aktivert. Fitbiten.
Dingser.
Denne moderne verda. Eg elskar også den.
Mobilen min har eg ei sterk kjensle til. Berre det virke.
Derimot vert frustrasjon tilsvarande når det sviktar. Som i dag.
Da eg kom heim på jobb var alt like utan håp. Eg fann fram det eg hadde av ledningar. For sonen min sa «aux-kobling», men noko slikt i begge endar hadde eg ikkje.
Det er da eg oppdagar det. Ein liten prikk av ein opphøgning, ved på-og-av knappen. Som ei lita vorte som aldri vart noko av. Eg trykjer. Det seier «bommelrommeltrom», og eit bittelite ljos startar å blinke. Så eg grip telefonen.
«Er det liv?»
Der dukkar dette vakre synet opp.
Av kontakt.
Eg legg meg attende i stolen, nyt jazzen som kjem ut av høgtalarane. Og så skriv eg eit innlegg.
-Starta dagen i det grøne graset med solhelsinga. Snu kroppen mot sola og berre strekke seg så langt opp mot den blå himmelen ein fekk til, før ein bøyde kroppen fram og hang den ned og så la seg ned i graset i ein strekk oppover.
Vi var to. Yngste var også med. Og kva naboane skjønte er ikkje interessant.
Vi kosa oss ute i sola med maten etterpå.
Laurdagen skulle fyllast med alt mogleg.
Det går som kjent ikkje an. Det vert berre stress. Derfor hoppa vi over utekinoen, sjøl om eg trur det vil ha vore ein fantastisk oppleving. Vi prioriterte besteforeldra. Trur det var best.
I går måtte yngste reise tidleg. Ho hadde ein avtale i byen. Eg var bedt på middag. Og hadde ein triveleg ettermiddag på ei hytte med utsyn.
I møte med søskenbarn, partnarane, veslesøster mi og foreldra mine.
Vel heime henta eg fram kløppere og fekk gått over graset nedenfor huset. Den sesongen er kanskje over no.
Slik gjekk ei helg i sol fort over til ein måndag i regn.
I dag har eg fri. Skal vaske klede og planleggja å pakka ein koffert. For snart skal eg ut på ei reise.
For ein fantastisk fin morgon å vakna til. Lange solstrålar strekkjer seg mot meg.
Og eg har fri. Første arbeidsveka mi er over.
I går etter arbeid, etter og ha handla med mor, etter middag, etter og ha vore sosial, drog eg på bassengtrening. Så vekas aktivitetsnivå vart bra. No veit eg at neste veke ikkje kan verta like bra, i og med både kollisjon med møte og reise.
Men i dag skin sola og det er lova gode temperaturar.
I heile helga er det gode meldingar. Skikkeleg godt er det.
Og i dag kjem yngste heim. Det er lenge sidan ungane har vore heime. Så det vert skikkeleg triveleg å få yngsteberta heim. Eg foreslo utekino i morgonkveld, ho foreslo konsert.
Vi får sjå.
No durar ei vaskemaskin, eg vil rydda og vaske litt. Være mykje ute. Kose meg med fridag, fredag og sol.
Midtveis i veka kjem onsdag. Eg er halvveges ut i første arbeidsveke.
Kan ikkje skryta på meg høgt arbeidstempo. I dag vart dagen heller kort. For på onsdager er det eit tilbod om sirkeltrening i hall. Eg hadde pakka bagen og møtte opp. Vi var ikkje så mange, men det hadde ingenting å seia for musklane. Dei kjente godt både utfall og innfall. Det gjorde fantastisk godt.
Og medan vi er inne på trening; vurderer bassengtrening i morgon. Det er ikkje ille start, roing ein dag, sirkeltrening neste og bassengtrening til slutt.
Men eg må da få kjøpt meg ny badedrakt. No får eg ikkje vore med på sirkeltrening dei neste to onsdagane.
I går fekk eg telefon frå ein nabo som hadde så mykje plommer. Vi vart einige om at eg kunne koma å plukka i dag. Så etter å ha koka meg grønnkålsupe, tok eg med meg ei bøtte og labba over ekra og nedover vegen.
Bøtta vart full. No er den atter tom.
Plommene står og kokar. Det skal verta plommesyltetøy.
Hausten er svært fin den. Min haust er ekstra fin.
Før i tida var sjøvegen den vegen som vart mest brukt om ein bodde ved kysten.
Her eg bor hadde dei ein kyrkjebåt. For det var viktig å koma seg dit. Til kyrkja.
Orginalen hamna på museum, men nokre iherdig sjeler fekk laga ein kopi. Det er eit lag som tek ansvar,er med på kapproing og andre arrangement.
Da eg var i Spania og kjende kroppen vart meir på lag, var det noko av det eg tenkte eg ville være med på da eg kom heim. Tidlegare var hender og resten av kroppen nokså ubrukeleg til slikt.
Men så er det noko med tida, det passa aldri. I kveld såg eg den skulle roast til naustet sitt for å plasserast. Og endeleg kunne eg.
No sit eg her med såre hender og vakre bilete for mitt indre.
Under roinga, som tok omtrentleg ein time, var det lite tid til å fotografere. Da vi var framme vart den drege opp og vaska.
Eg er glad for eg fekk ned med denne turen, og kanskje kan eg vera meir aktiv neste år. Det er så fint å væra ute på sjøen. Fin trening er det også.
Det har skjedd og det skjer. Noko som gjer meg ufatteleg glad.
Først vil eg seia det er mykje som gjer meg glad. Men akkurat dette, dette som har vore tyngande i mange år, dette som gjorde alt meir krevjande og som eg inn i mellom tok ein kamp i mot. Men eg vann aldri kampen.
Eg snakkar om den tyngda som ei vekt viser deg. På eit år gikk eg frå å være tynn til tjukk. At det var eit sjokk kan eg underskriva på.
I og med at det var mykje sorg på den tida, det meste gjekk gale – ikkje minst det å miste barna eg gjekk med. Og som nok var orsaken til at kroppen slo seg på vranga.
Innimellom fikk eg bort opp i mot ti kilo, men dei kom sørgeleg fort attende. I fjor haust, etter diagnosering av kva som har vore eit anna problem i fleire år, gjekk eg på enno ein gong. Etter at kroppen ha starta å laga så mykje problem med alle desse betennelsane og eg måtte til med denne medisinen eg ikkje på nokon måte lika.
No skal det seiast at det eg putter inn i kroppen har hjelpt, smerte og betennelsar er stort sett borte.
Men i fjor haust gjekk eg på enno ein gong. Ikkje diett, berre mykje meir bevisst kva eg åt. Kutta mest heilt halvfabrikata, plutseleg var det mange hyller i butikken som ikkje eksisterte. Gikk drastisk ned på sukker og andre raffinerte produkt. Prøvde å kjøpe økologiske grønnsaker og frukt. Beveging sto også på programmet. Men det var ikkje så enkelt, i og med at det tek tid å finne fram til riktig dose av medisin og i perioder var eg fortsatt sett ut av spel pga. inflammasjon.
Men eg fekk kroppen til å minka, vekta gjekk i hovedsak ned men med nokre humpar opp. Da eg reiste til Spania i vår på helseopphald, var vekta på tur opp att. Men i løpet av dei fire vekene gikk eg vel ned like mange kilo.
Da eg var der snakka eg med ein som fortalte om perodisk faste. Eg tente spontant på dette og ville prøva da eg kom heim att. Etter nokre veker heime i Norge, der det hadde vore for folksomt å starta opp, starta eg.
Eg et ikkje før etter klokka tolv og ikkje etter klokka 20.00, som hovedregel. Ikkje meir hokuspokus.
Dette høvde meg supert.
Alt med mat vart mykje enklare. Mykje mindre sjanse til frotsing.
Her for ei stund sidan viste det seg at vekta hadde minka over 20 kilo.
Enno vil eg minst ti ned, men likevel, det gje ein fantastisk glede og ha nådd hit.
No tenkjer eg å gå for eit snev av diett ei lita stund. Den ein tek inn minimalt karbohydrater, mykje protein og noko fett. Så da kutter eg brød og mjøl for denne perioden. For å sjå korleis kroppen responderer på det. Og denne gongen veit eg at eg klarar det. Etter 28 skal eg lukkast. No går eg ikkje attende til den vekta eg hadde i ungdommen. Her er frå da eg er passert tredve, eit par år før alt forandrar seg drastisk. Eg held på å pakkar ned Oslolivet mitt.
Men at eg er komen hit eg er, måtte berre dela det. Og dette gje meg ei stor glede, at eg får attende ein kropp som er enklare å ta med seg. No skal eg ta solhelsing, ein yogaøving eg ikkje har klart på fleire år pga. vondtar. No har eg gjort den ei lita stund, berre fordi eg klarer det.
Så eg er glad, kjenner eg er heldig og nyt at det også kan væra slik.
Nokre gong er det umoglege mogleg. Nokre gong skjer alle draumane. Som det er strødd stjernestøv på vegen. Alt er ved det same, sjølv om alt er annleis.
Seinsomaren bølger over ekrene. Sola sender lange skuggar. Varmen har ein kald fukt i seg. For vottar, frisk pust og fyr i omnen skal overta. Det einaste som er trist er at tida går så fort og åra vert liggande attom.
Men alt skjer heile tida. Det er ei gyllen tid. Mett av frukt og bær og alt det andre som veks.
Vi snurrer med som bileta skiftar i stjernekikkerter. Fargane, ljoset og skuggane lagar nye motiv. Livet kan visa seg fram som mest perfekt.
Trådene i alle draumane vev saman nytt materiale. Like før hausten bankar på. Og det berre er å rette seg fram og ta i mot den. Ta i mot alt. Berre fordi ein lever og fordi ein fungerer.
Som ein hymne til livet er alt nokre gong heilt i vater.
